De aquarum apud philosophos tractatione

LN er KEW ALS Ve \ 7) \a > A li. De aquarum apud philosophos tractatione. Ov. Met, XV 60—339. Doctrinae Pythagorae enarrationi vita praemittitur vv. 60—62: Vir erat hic ortu Sumius \, sed fugerat una odioque tyrannidis* exsul Sponte erat. Et Samon et dominos | Similia quidem habet Porphyrius v. P. 9 ex Aristoxeno ®, sed Ovidii fons Aristoxenum non sequitur, quia Aristoxenus Pythagoram non Samium,sed T'yrrhenum ex quadam insula Tyrrhenis expulsis ab Atheniensibus occupata, fuisse tradidit (cf. Diels 1. 1. lin.5—11. FHGr II p. 272 frgm 1 M) Saminm autem fuisse Pythagoram traditur apud Clem. Alex. Strom. 162 ex Hippoboto (cf. v. Arnim RE XVI 1722 --1723), qui tertio a. Chr. n. saeculo vixisse videtur; Porphyrius quidem inv. P. 61 Hippobotum post Aristoxenum, ante vero Neanthem nominat. Ipsum Hippobotum a Clemente Alexandrino aditum esse nemo putabit, vel quod Hermippus, Satyrus, Sosicrates, Sotion, Heraclides Lembos, Panaetius, Alexander Polyistor intercedunt, vel quia Clemens Alexandrinus varietatem sententiarum praebet, quam apud Hippobotum invenire non potuit, nominatur enim apud Clementem Aristarchus Hippoboto recentior. Unde Clemens sua de Hippoboto habeat, aperitur ex scriptoribus, qui Hippobotum laudant ex recentioribus successionum philosophorum seriptoribus. Ex. e. DL IX 145 et IX 12 7 115 Hippobotus una cum Sotione, DL II 8 8 87—88 una cum Panaetio nuncupatur. 1 Ov, F II (58--154 Sive hoc a Samio doctus, qui posse renasci at, Egeria sive monente sua. + DL VIII 5. Plat. plac. philos. I 3. Porphyr. v. Pyth. 9. Nos pu- Iambl. de vita Pyth. 88; ef. J. J. Hottinger, Opuscula philologica critica atque hermeneutica Lps. 1817, De Pythagora Ovidiano, p. 115. * Diels, Fragmente der Vorsokratiker, 1906, I p. 24 lin. 13—17: yeyovéra Sérév recoapdrovrd bnow 6 Apıorökevas Kai p@vra tay rod [lohuxpärouc Tupavvida vuvrovwrepav obvav, <> ore Kaküc éyew édevdépp dvòpì thy émurragiay Te kaì deamatelav úmropdver, obrwg Òh thy eis 'lradiav dmapoiw woujcaoSa.

JERZY KOWALSKI QUAESTIONES HYDROGRAPHICAE elementi poneret doctrinam de generatione avium ex Aemili Macri Ornithogonia, in qua, quae apud Ovidium ex aliis animantibus desumuntur exempla mutationum, analogice, ut etiam Heracliti sententiae in isagoga Pythagorica, inmixta legebantur. Subiunxit tria exempla de aeris tactu callum obducente ex Alexandri Polyistoris Mirundorum collectione, quam etiam in aquarum catalogo interdum adhibuerat. In Pythagoricis cum Posidonii de temporum et locorum vieibus doctrina miscendis eo artificio materiae inter se texendae usus est, ut expositione Pythagoricae doctrinae de temporum vicibus in singulorum hocentos fere versus alieni prorsus argumenti conscriptos esse ut praeter argumentum tres versiculi Pythagorae peroranti tribuerentur, qui falest, cum idem Egeria Numae suo vaticinari potuisset. J.J. Hottinger (1.1. p. 90) vetustiora ! de narrationis Ovidianae de Pythagora consilio iudicia enarravit. Ipse Hottinger arbitratus est eo minum senescentium exemplis interrupta, subderet de locorunı vicibus doctrinam ex Posidonii Meteorologicis haustam eiusque doctrinae pxposeriel intoxta osse visum ost; Warburtoni, sitione absoluta rediret ad Pythagoricae doctrinae de vicibus temporum per civitatum senescentium exempla illustrandam: eadem componendi ratione usus aquarum terrestrium catalogo medio et absoluto marina et ignei elementi specimina intertexuit, potentiae medicatae et purae exempla inter se permutavit, generationis aequivocae exemplis generationis, quae coitu fit, exemplum unum interposuit, unum subdidit: hoc opus tessellatum Romanae facturae esse ratus. Pythagoricorum cum Posidonianis miscendorum auctorem habuit non Sextios vel eorum asseclas, sed Varronem; sed omnino similia miscendi ratio est isagogica; quae videtur fuisse unica philosophandi apud Romanos. Quod initio et sub finem operis philosophice conatus est eius consilium * quadam quasi generis humani nec non rerum naturae morphologia proposita et tamquam hominum memoriae Meteorologicis scriptis, sublimiore modo adserere, nempe libro primo temporum, libro XV locorum vicibus explicatis *, hac in re exemplum Vergilii Aeneidis expressit, quae primum est specimen carminis epici Romani, quod cum de ipsa philosophia non tractet, tamen usque ea pervadatur. Eius philosophiae cum plures habuissct scholas, eam amplexus est, quae Romanum carmen, cum ipsa Italica esset vocitata, maxime deceret®. Aliud consilium invenire Schmekel sibi visus est: in laudem Augusti (vv. 447—449) Pythagoram esse cum Numa congressum; sed tret Quod in eo positum erat, ut rerun memoriam mutationibus constare demonstraretur. * Quo pacto ceteri Metamorphosen libri philosophicae de rerum natura cogitationi includerentur, eiuaque consilli tractationem et enarrationem exemplis exornatam comprehenderent. 3 Cf. lambl. Protr, 21 36 apotina thy ‘Iradixiy pihocoplav, tiv Ta dowpara ka} aùrà Sewpodoav, Th ‘lovxñe, THE Ta Owuara mponyoynevws émiokomouuévne. Pythagoram civitati Romanorum adscriptum fuisse Plutarchus, v. Num. ex Epicharmo tradidit (Hottinger I. 1. p. 94). 131 sissime et poetarum aetatis Augusteae more sonarent, verisimile non consilio a poeta Pythagoram inductum esse, ut omne mutationum genus in Metamorphoseon libris repraesentaretur. ' Bauieri, cui physica exempla post historica ab Ovidio Metamorphoseon qui eschatologium in fine mutationum expusitam esse ab Ovidio, ut demonstraret omnes, mutationes loco poenae mortuis infligi, ratus est. J. Kowaïskis book Quaestiones Hydrographicae, with a chapter on the philosophers’ views about _ water, citing mainly the Pythagoreans and Posiconius :