De Pythagora et Empedocle scriptiove ad

Lo SY Lib.ILei. PYTHAGORAS PHILOSOPHVS. CAPVT DE PYTHAGORA ET È 11. Vitaeferiptores. Empedoclis fcripta. motis graece et latine, SA SCRIPTISQVE IV. AD pia: Pytkogoras 1, is chrifiani oo ln. sui uns quidam ponunt4),) fapientiae caufa peregrinando confumfiffet, ct Olymp. LVIM. naturam 11, 8. Hifi. ) captiuus aCambyfe TM) ductus fuit [fabulam poLuciferi indagaffet, tefle Plinio in Perfiam, Olymp. LXIII.3.") Inde in Italiam quibusdam,) narrantibus verum quam tius, venit Bruto Confule, fi Ciceronem ac Solinum audimus, °) hoc eft Olymp. LXVIS. 1. quam J)YTMAGORAS fententiam firmat Gellins XVII. ar. Non vixifle traditur vltra CXVII. annum actatis, cum alii anno XCIX, (vt Tzetzes XI, hift. 366.) alii citius *) referant obiifle: vel Metaponti, [v. De aetate eius vehementer inter fe pugnant veteres: Cicer. de Finib, V, a. Tiedemann. p. 339.] vel in praelio inter Agrigentinos et Syracufanos, dun a} Diuerfas virorum do&torum de actate Pythagorae fententias vide fis apud A. Dodicellum p. 114. diff, de actate Pythagorae. In Samiorum nu. mis Pythagoras confpicitur, fidera in orbe fellato indicans virga five radio, Vide lo. Harduini Chronologiam V. T. p. go fq. Banduri Numifm. tom. I p. 23. Alius numus apud Fuluium Vrlinum p. 62. clog. e quo exprefla Pythagofae imago in Laertio Wetfteniano et apud Jac. Gronouium tom, II. thefauri Antiqu. graec, tabula XL. ct in lamblicho Neocori. Vide et Jacobum de Wilde ad numifima CXXXIX et CXL. Pythagorae imagines a Carpocratianis cultas referunt Nicetas et alii. Fabric, In Andr. Morellii (peciwine rei numariae, Lipf. 1695. p. 140. tab. XIII eft nummus M. Aurelii Commodi, imperatoris, a Samiis ad memoriam ciuis fui Pythagorae colendam procul dubio percuffus, in cuius altera parte eft Pythagoras fedens, dextra globun columnae impofitum virga regens, finiftra Scipionem tenens. Numum cum effigie ac nomine Furiac Sabiniae Tranquillinae, Aug. quac Gordiani coniux fuit, cum cpigraphe IMuSayopns Far, e thefauro Wildiano memorat Harduinus 3. mem. Harl, b) Ei locus clafficus apud Ciceronem Tufeul. difputatt, libr. V. cap. 3 et 4. vbi Dauis. et Diogenem Laert. Prooeni. $. 12. comparat, ct Menagium ad h. 1. atque ad libr. VIIL $. 8, Iomblich. vit, Pythag. $. 58. aliosque bene multos iam laudar, ipfe vero Dauif. laudatur ciusdemque corre@io Synehani loci de Prouid. p. 128. reprehenditur, Pythagoraeque fententia quacdam illuitratur ab Hempoflquam per annos vigiuti ) Crotone commoratus fuiflet, tefle Juftino XX. 4. [annos 39. Aerhufio ad Luciani dialog. mort. XXVI. tom. I. vindicat P- 434. Cicero autem poftquam de feptem fapien. tibus loquutus eft, ita pergit: wid corum, pientun) nomen vsque ad Pythagorae (n. fae d) Vide Epimetron II. manauit actatem > quem, vt {cribit auditor Platonis Ponti. e) In libro anglice edito paginarum 76. cui titulus: A Chronological account of the life of Pythagoras and of other famous men hiscontemporaries, with an Epiftle to the Rd. Dr. Bentley about Por. phyry’s and Jemblichus's lives of Pythagoras, Loud. cus Heraclides, (cui adfentitur Sojierates apud Diogenem VIII. 8.) vir doftus in primis, Phliun. tem ferunt veniffe; eum cum Leonte , principe Phliafiorum, dodte et copiofe differuiffe quaed cuius ingenium am: et eloquentiam quum admiratus 1659. 8 Works of the Learned, 1704. p. 437 (q. effet Leon, quaefiuiffe ex co, qua maxime arte confideret.: at illum, artem quidem fe feire nul. lam, fed effe philofophum: admirstum Leont em nouitatem nominis quacfiuiffe, quinam effent phi. lofophi, et quid inter eos et reliquos intereffet: Pythagoran autem refpondiffe; fimil em fibi videri etc. — (graeca feruauit Jambli chus loco memor.) tor, fed rerum etiam ipfarum amplif icator liam veniffet, exornauit cam Graeciani, quae Ma. gna diéta eft, et priuatim et publice, pracfta ntiffimis et inftitutis et artibus.@ Negat Meinerf . or. tum nominis philofophi illum tom. I. p 118 fq, Hifor. doAr. apud Gr. Pythagoram vero, non quae opinio erat Meinerfii, Socrat em fujfle audtorem nominis philofophiae, vberiu s demonftratur a doéto cenfore libri Meinerliani, ia bibi, critica locum Ciceronis paullo ante landa tum, 6) Vide Epimetron I, p- m apxirunor. 4) Vide Epimetron III. | did ree row Iradınv dicer gi Bro ovensuzerer Inter elogia Pythagorae non practereundum eft, quod a Es Diff. III. de eyclis Graecorum, $. 12. et in diff, de netate Pythagorae philofophi, Lond. tavi. Harl.] Amftel, ÎL part. 8. p. 08 (q. adde Dauifinm ad Sar, xg) viv wap’ Inevors copiar mereASav, mej war dur Inder diadivfarra ds 'Ivadiuv gueica;, Puyórros wav wargide Eapıor dia TleAvapurme riv Túguveor, xg} Diodoro Siculo in excerptis Peirefe. p. 241. Madu h) Liuius XXVI 49. Si aliquibus affentivi neceffe eff, media fimillima veris funt. Antilochus, hiftoricus apud Clementem 1. Strom. p. 309. Pythagorac FAerícy ponit 312. annis ante mortem Epicuri, hoc ef Olymp. XLIX. 2. Olympiade LXI. clarniffe ait Diodorus Sic. in excerptis Peirefc. p. 241. [De hoc loco et vocabuli illius vfu, indeque inter Bentleium p.38. et Dodwell de actate Pyth. p. 170 faq. agitata lite, iam fupra quaedam adnofuit; qui, quum poft hune Phlinfium fermon em in Ita m) Syncellus p. ato. narrans Aegyptum a Cambyfe fubn@am, 9e, inquit, ng} TlvSazipno lupir diferadlrra dia GrroceGiay our rots cdypaduren as Tlleons rede, rivina Quei aurer apes xurdaias Pe A In Apologia diflertationis pro epiftolis Phalaridis, itidem anglice edita; [et a Lennepio lati. ne verfa.] 1704. 8. — — Nec vero Pythagoras nominis folum inuene 346 fq. Poll. quam audiiflet Thaletem, „ Epimienidem, Pherecydem, Riantem, et per plures annos, (XXII. Samius *) duabus rebus pulcherrimis nomen dedi P apud Graecos, Philofo pliiae*), cuius cultor fludiofiffimus, et Mundo) cuius contemplator follertiflimus fuit. 75 (Lloydius malit XLVII. 3.) nec pol Olymp. LIL. 4. quae opinio eft infignis plane viri H. Dodwelli, [Cum fupplementis G, C. Harles.] tas, Zib.Il.e.ız. nec certe natus Pythagoras ante Olympiadem XLII/. 4. quae Bentleii: Aurcorum Pythagoraé carminum auflor Emi PYTHAGORAE PHILOSOPH. AETAS. Bentleins D et Henvicus Dodwellus €). Inter extrema medium, *) ni fallor, tutiffimum fin, f V. Teoria Ambelorum Pob dia Sphaera ci tributa exhibetur seta ce À cos dum incauti fortaffis diuerfos Pythagoras permifcent ac confundunt, non minus ac quum contraria narrant de vita eius vniuerfa morteque et mortis genere, vt arduum fit, verum hic a falfo, nifi divinando, diflinguere 9. [P] Nec minus in diuerfa abeunt, ne de aliis iam dicam, triumuiri noflra aetate doéliffuni, qui de hoc argumento inprimis diligenter egtrunt Guil. Lloydins *) epifcopus Couentrenfis et Lichfeldenfis, (hodie Vigorninienfis) Rich. Da x spp et de pe aureorim carminu m interprete IX. \oaTaeca Vol.T. p.455 P 456 ‘yA 5 1. Plures Pythagorae. VI, Sphaera et tabula pythagorica. Epiflolae. +. Bi RELATIS. gorae philofopko tributa quae interciderunt, gg deine Pak FABRICNUS XII EMPEDOCLE, HOS I. Pythagorae Samii actas. 205 4) Vid. Tiedemann p. 241 (qq. Harlı 5) Vide Epimetron III, nee xp etiam in fermonibus eius laudante, dicitur, mpör pipunrio Bin cu@porns reis vlois SJavuarir n) Non LXIV. 3. vt excufum eft in Ioannis Clerici bibliotheca fele@a tom. X. p. 96. vbi in come pendio exhibet, quae de actate Pythagorae difputarunt viri pracftantiflimi, Bentleius, Lloydius, Dodwellus et Dacerius, o) Vid. Dodtwelli Exere. Il. pe 180. Tiedemann p. 249 fq. Meiners p. 315. 322 fq. coll. p. 330 faq Corfini F. Att, tom. III. p. 107. etc. Hart. p) Vide Lloydium ad Olymp. LXVII. 3. et LXX. 4. [et Bentleii Refponf. p. 26. atque 40. circiter LXXX. ann. natum aut paullo ferius cum e viuis excelfi(fe, probabilior quorumdam, vt vidi. mus, virorum do. eft fententia. Hart, q) Non XX, fed XL. legendum effe, fufpicatux cuni Bentleio Tiedemann p. 341. Harl,

Lib. II. «re. PYTHAGORAS PHILOSOFHVS. CAPVT Voll. pass XII | DE PYTHAGORA ET EMPEDOCLE, SCRIPTISQVE AD HOS RELATIS. L Pythagorae Samii aetas. Il. Vitae feriptores. HI. Plures Puthagorae. IV. Scripta PythaV. Interpretes Jumboloru:: pyt1agoricoruns gorae philofopho tributa quae interciderunt, VI. Sphaera et tabula pythagorica. Epifo:ae. Aurcorum Pythagorse carminum autor Empedocles Agrigentu s. VIL Horum editionss, et de Hierocie aurcorum carminum interprete. je ipta. IX. Sphacra ei tribute exhiletur integra cum Fiorentis chrifhant VII. Enpedochs notis gracce et latine, . {Cum fupplementis G. C. Harles.] Pythagoras aras. 1. PYTITAGORAS Samius *) duabus rebus pulcherrimis nomen dedit apul Graecos, Philofoph'ae?), cuius cultor Mudiofiflimus, et Mundo ‘) " cuius contemplator follertifunus fuit, De actate cius vehementer inter fe pugnant veteresz dum a) Diverfas virorum doétorum de actate Pythagorac fententias vide fis apud H. Dodweilum p. 114. diff, de actare Pythagorae. In Samora nue o Pythagoras confpicitur, ders in orbe tellaco ndicans virga five radio. Vide lo. Uardvini Chronologiam V. T. p. 90 fq. Bonduri Numifin. tom. 1.p. 25. Alius numus apud Fuluium Vrtinum p. 62. clog. e quo expretla Pychagorue imago in Laertio Wetiteniano ct apud Inc. Gronouum tom. IL thefauri Antiqu. grace. tabula XL. et in Jamblicho Neocori. Vide et facobuin de Wilde ad numifina CXXXIX et CXL. Pythagorac imagines a Carpocrananis cultas referunt Nicctas et alii. Fabric. In dudr. Morelit Cpecumine rei munariae, Lip. 1695. pe 140. tab. AIH eft nummus M. Aurchi Con modi, imperatoris, a Samiis ad memoriam cis fui Pyrhajorac colendam procul dubio percullas, in euttls altera parte ett Pythagoras fedens, destra globum columnae impofitum virga regens, finira ferpionem tencns. Numum cum ctligie ac nomine Furise Sabimae Tranquillinae, Aug. quae Gordiani comux fuit, cum cpigraphe Ie Sazepne Leur, e thefauco Wildiano memorat Harduinus Liem. Hair! b) EN locus claflicus apud Ciceronem “Pufcul. duiputate, br. Y. cup. > et 4. vbi amis. et Diogenem Lert. Provem. $. 12. comparat, ci Mena gium ad li. 1. atque ad libr. VIEL §. 9, lamblich. Vit. Py cag. 6. 58. alrosque bene multos iam laudat, ipfe vero Daf hudseur eiusdemque correétio Sonetiam loci de Proud. p. 125. reprchen.htur, Pythagoraeque fenteners quacdam illuitratur ab Her. ferhufo ad Luciani dialog. mort. XXVI. tom. I. p- 434. Cicero autem poftquam de (cptem fapienbus loquueus ef, ita pergit: mid corum, (n. fa pientum) nomen vsque ad Pychegorac mana actatem: quem, ve feribit audıror Platonis Ponti. cus Heraclides, (cui adfentitur Sofierates apud Diogenem VII. §.) vir dofus in primis, Phhun. tem ferunt venifles cum cum Leonte, principe Phiiafiorum, doéte et copiofe differmfle quacdain : cuius ingenium et eloquentiam quum adiniratus effet Leon, quaefiuifle ex co, qua maxime arte confideret: ar ıllum, artem quidem fe fare mul. lam, fed effe phio/ophum: admira Leontem nomtatem nominis quachwile, quinam cffent phis lofophi, et quid inter cos ct reliquos interetiees Pythagoran autem refpon dde: Sen fidi vidert feruame Zamilisuns loco memor.) — — Nec vero Pychagoras nomunis folum inuene tor, fed rerum ctiam ipfarım amplificator fuits qui, quum putt hune Phliatium fermonem an Jet ham vemflee, cxormanit can Gracemu, quac Mae gua dicta cit, ct privatam ct publice, practtantall mis ct inflints ce arubus,« Negar .tleiner/, tum nommis philofophi illum tom. Lp. ug Hiller. doer. apuil Gr. l'ythagoram vero, n quae opimo erat Memertir, Socrate fuit aut rem nomnis phileophiae, vberivs demoni a ducto cenfore libri Meineriian:, in bibl. er Amflel. IL part. $. p. ats ty. udde Dassin ad locum Ciceronis pavllo ante Jaudatum, p. ie ly. © Vide Epimetron I.

Vol.T. p.455 456 PYTHAGORAE PHILOSOPH. AETAS. Lib. I. cis. 751 dum incauti fortaflis diverfos Pythagoras permifcent ac confundun*, non minus ac quum contraria narrant de vita eius vniverfa morteque et mortis gencre, falfo, nifi diuinando, diflinguere9. [PJ vt arduum fit, verum hic a Nee minus in diuerfa abeunt, ne de aliis iam di. cam, triumuiti noflra aetate doctillimi, qui de hoc argumento inprimis diligenrer egerunt Guil. Lloydius*) cpifeopus Couentrenfis et Lichfeldentis, (hedie Vigorninienfis) Rich. Bentlcius D et Henrieus Dodiwelkes E). Inter extrema medium, 2) ni fallor, tutiffimum fir, nec certe natus Pythagoras ante Olympiadem XLIM. 4. quae Bentlei: (Lloydius malit XLVII. 3.) nec poll Olymp. LIL. 4. quae opinio eft infignis plane viri H. Dodwelli. Poflquam audiiilet Thaletem, *) Epimenidem, Pherecydem, Biantem, et per plures annos, (XXII. quidam ponunt‘),) fapientiac caufa peregrinando confumfifler, et Olymp. LVII. naturam Luciferi indagailet, tefte Plinioll, 8. Hifi. 4) captiuus a Cambyfe ”) ductus fuit [fabulam potius, quam verum parrantibus quibusdam,] in Perfiam, Olymp. LXUI. 3. ”) Inde in Italiam venit Bruto Confule. fi Ciceronem ac Solinum audimus, °) hoc eft Olymp. LXVII. 1. quam fententiain firmar G-Mius XVII 21. Non vixifle traditur vitra CXVIL annum actatis, cum alii anno XCIX, (vt ‘Tverzes XI. hift. 366.) alii citius *) referant obiifle: vel Metaponti, [v. Cicer. de Finib, V. 2. Tiedemann. p. 339.] vel in praclio inter Agrigentinos et Syracufanos, pollquam per annos viginti 9) Crotone commoratus fuiflet, tefle Zu/fino XX. 4. [annos 39. vindicat d) Vide Epimetron IL 1) Syncellus p. 210. narrans Acgyptum a Cam- €) In libro anglice edito paginarum 76. cui titulus: A Chronological account of the life of Pythagoras and of other famous men his contemporaries, with an Epiftle to the Rd. Dr. Bentley about Porphyry’s and Iamblichus’s lives of Pythagoras, Lond. 1699. $. Works of the Learned, 1704. p. 437 (q. byfe fubadtam, #92, inquit, x Medeydour dugar Iniferudivia dee GidoooPluy avy vols aiguurdros de Thipcas rend, fine Qusiv adroy xpos yardaius ¿hn Sav, xa} viv mug’ ixeivors couv pere} Sav, ua) mde dur Inadıv dvnfesfurın de Trader xugioa, Guyérre Tin merplén Séuor dud Wodunpdrny riv Tepasmon, 19} haridis, itidem anglice edita; [et a Lennepio latidia io riv Iradıniy duergsSiv cusnaduersr. Inter elogia Pythagorae non practereundum eft, quoda Diodoro Siculo in excerptis Peirels. p. 241. Wedd ne verfa.] xe} gu etiam in fermonibus cius Jaudante, £) In Apologia differtaticnis pro cpiftolis Phag) Diff. IM. de eyclis Graecorum, $. 12. et in dif de actate Pyıhagorae philofophi, Lond. Sialiquibus affentivi necefe ef, media fimilima veris funt. ‘Antilochus, hiftoricus apud Clementem 1. Strom. p. 309. Pythagorae ¡Amíxy ponit 312. annis ante mortem Epicuri, hoc eft Olymp. XLIX. 2. Olympiade LXI. daruiffe ait Diodorus Sie. 241. dextruzar. #) Non LXIV. 3. vt excufum eft in Ioannis Cle- 1704. 8. hy Liuius XXVI. 49. dicitur, mpds wluncw fis auÇpovos reis vos Fuvuasiv in excerptis Peirefe. p. [De hoc loco et vocabuli illins vfu, indeque rici bibliotheca fele@®ta tom. X. p. 96. vbi in come pendio exhibet, quae de actate Pythagorae difputarunt viri praestantiflimi, Bentleius, Lloydius, Dodwellus et Dacerius. 0) Vid. Dodwelli Exerc. Il. p. 180. Tiedemann p- 249 fq. Meiners p. 3 fq coll. p. 330 fqgCorfini F. Att. tom. JIL p. 17. etc. Hart. inter Bentleium p. 38. et Dodwell de actate Pyth. p. 179 fgg. agitata lite, iam fupra quiaedam adnop) Vide Lloydium LXX. 4. [ct Bentleii taui. Harl.] eirciter LXXX. ann. natuni aut paullo ferius cum e vinis excefliffe, probabilior quormndam, vt vidii) Vide Epimetron III. &) Vid. Tiedemann p. 241 faq. Hart. 1) Vide Epimetron JU, ad Olymp. LXVIIL 3. et Refponf. p. 26. mus, virorum dodì. cft feutentia. Harl. q) Non XX, fd XL. legendum ce, fufpicatux sum Bentleio Ticdemann p.54 Hart

Lib. IJ.c.12. PYTHAGORAE AETAS. EPIMETRON I. I. p.456 Vol. vindicat lamblich. cap. 36. commorationi Pyth. Crotone. vid. Bentleil. m. p. 41 fq. Dodwrell. fq. 473 (q. Tiedemanu p. 334 —341. Harl.] indeEx. Il. p. 222. Meinerf. p- 316 fq. 371. p.568 que propter ingrauelcentem forte Cylonianain factionem fe mature recepillet. EPIMETRON L ir, quod pulerum denoGraecorum exemplo etiam Gothis mundus dicitur Fairtons, callidi acque ac fplentat. Fabricius. Pytlagoras fuit vir multarum litterarum, acris iudicii, didi iugenit, qui multa vfu longo et itineribus et confuetudine cum hominibus fapientibus do: Aisque variarum gentium didicit, opeque fuperflitionis, virtutis, fapientiae non minus quam defipientiae humanae et multiplicium vtiliumque rerum , artem calluit fpeciofa difciplina in animos hominum infinuandi, cr famae atque auctcritatis incredibilis fibi comparandae. Nouam condidit fcholam, e qua femmi viri, domi militiaeque pracclari, philofophi, legumlatores, militum duces et patriae libertatisque vindices, aut talium veluti fimulacra prodierunt, et, vt Cicero ait Tufcul. quaefl. V. 4, exornauit cam Gracciam, quae Magna dita ef, et priuatim el publice pragflantiffuis et inflitutis et artibus, Mle iam ante Socratem de rebus, ad vitam et mores fpectantibut, praecepit, v. Danifun: ad Ciceronis locum et ad III. 4. Hine nomen eius, immortalitati tradituin, a multis eft celebratum; fchola autem cius variis diuerfisque mutationibus ac vicillitudinibus fuit fubiecta. Plena tamen adcurataque vitae, difciplinae, {cholaeque pythagoricac hifloria, innumeris difficultatibus implicita fabulisque partim, partim vetullate valde obfeura, pertinet ad hifloriam philofophiae ac philofophorum antiquorum. Atque noflra actate quod poll Bruckerum, de Pythagorae vita, placitis, difciplina et fchola, in Hilloria critica philofophise vol. 1. part. Il. lib. II. cap. 10. p. 994 — 1142. et in Adpendice p. 257 fqy. copiofe docteque difputantem, duumuici, et copia litterarum et ingenio iudicioque, philofophia fubacto, et praeclaro hifloriae philofophiae autiquioris Audio practlantes, Meiners ac Tirdemanm in hoc argumento verfati, de Pythagora et feriptoribus de eo eiusque fchola dodteabundeque difputarunt: equidem, ne extra oleas vagari videar, ad ıllorum libros ablego lectores. Meiners igitur Profeflor Géttingenfis in Hifloria doétrinarum apud Graecos et Romanos, five in: Gelchichte des Urfprungs, Fortgangs und Verfalis der Willen. fchaften in Griechenland und Rom, (part. I. Lemgou. 1781. 8.) integram librum tertium a p. 178 — 602. impendit et dicauit hiftoriae fcholae pythagoricae. Ve melius curatiusque omnia pollit cnucleare, in primo capite fub examen vocat feriptores veteres, qui de Pythagora eiusque phiiofophia et fchola egerunt: in altero cap. inquirit in aetatem l’ythagorae, fadique finem foederis: in capite tertio differit de Natutis focietatis pythagoricac, de vitae genere, arcana difciplina, et fybolis antiquillimorum Pythagorcorum, denique de Pythagoreis, pol foedus ruptuin prima inflituta deferentibus: in cap. quarto perfequitur Pythagorae et antiqui fimorum Pythagoreorum philofophiam meritaque, in quinto denique capite difputat de a quitate pretioque feriptorum ac fragmentorum, quae Pythagoreis adleribunter, praeeipuor Enimuero comparanda eft erudita cenfura viri doi in bibliotheea critica Amilelod, vol. part. VIII, p. 109 faq. vbi plura contra Meinerfii iudicia de fide et aucloritate feriptorum, rum vel libri vel fragmenta et mentiones de fecta pythagorica exllant, adferuntur. — Th tenus autem, (in praefenti Profeflor Macburgenfis.) in libro: Griechenlands ertle Phi phen, Lipfiae 1790, parte IV. a p.187 — 550. in fedtione priore, quae vudecim contlat capitibus, de vita, itineribus, feriptis etc, Pythagorac; iu fectione altera, in decem capita. dillecta,

PYTHAGORAE AETAS. EPIMETRON LIT. Lib. Merz, 753 dillecta, de eius doétrinis et placitis copiofe eruditeque difputat. In haud paucis rebus aliter ac Meinerf. fentit Lo. Gillies in Hiflory of Greece p. 391 fqq. autin verfioue germanica p. 109 {qq. tom. II. Lipliae 1787. mai 8. vbi interpres in notis multa melius explicat, de Pythagora, eius philofoplua et fchola, praccipue de cius vidu, inflitutis, politiac principiis, fodalitio, et cauffis, cur ad tanta peruenerit auctoritatem, de meliore reipublicac Croton. forma, de bello Crotoniatum cum Sybaritis ac interizu collegii pythagorici docte difputat. philofopho feriptores poftea nominabimus, Auctor libri: Alios de noftro Expofition fuccinte et com. paraifon de la doctrine des auciens et des nouveaux philolophes tom. I. (Paris 1787. 8.) p. 50 fq. Pythagoram putat fuille difcipulum Zoroaftris intimum, praeftigiatorem, veteratorem aflutum et imperii cupidum, hominem ventofum etc. cuius calumniae fundamentum clt ipfi fabula apud Diogenem Laertium de defcenfu Pythagorae ad inferos, eiusque iactantia, fe vixifle iam tempore belli Troiani. Sed auctor ipfe homo elle videtur ventofus atque Lucianus iam in Somuio f. Gallo, in quo dialogo multus eft de Pythagora huiusque inflituta et difciplinam acriter notat, cap. 4. tom. III. Reitz. p. 707 (q. (vbi vid. interpretes) vocat eum fophiffam (fi cuti iterum cap. 18.) et fuperbum (eralove): et cap. 13. auri amantem, cum Euphorbus effet. adde eiusdem vitarum auSionem, cap. 3 — 6. p. 541 fqq. tom. I. vbi dieitur Pythagoras nofle arithmeticam, aftronomiam, praefligias, geometriam, muficam, vatesque nominatur fummus, et multa alia de eo lepide narrantur. Imino vero iam Ariflophanes in comoedia quadam deperdita, MuSayégeros apud Athenaeum, aut Ariffophon, (vid. Menagii not. ad Diogen. Laert. VIII. 38.) cuius fragmentum feruatum legitur, Pythagoreos horumque difciplinam ir. riferat, vt alios mittam; v. Diog. Laert. VIII. 37. 38. Athen. IV. 17. 18. quare Galli illius iu. dicium, per fe iniquum, non nouum eft; fed iam vetuflate tritum et vero oblitteratum. Ita Stolle in: Hiflorie der heidnifchen Moral $. 119. etc. p. 205 fqq. colligit fabulas caque, quae Pythagoras ad decipiendos homines dixifle et feciffe dicitur, nec recedere videtur ab iudicio eorum, qui Pythagoram habuerunt impoftorem. Subfcribit huic feuero iudicio Brucker. Hilt. crit. phil. I. p. 1010. et 1015. At late vindicat Pythagoram ab eorum calumniis Tiedemann p. 257 — 267. Harl. EPIMETRON IL Quando Pythagoras natus et mortuus fit, et quot annos vixerit, haud liquido poteft definiri, quia antiquilima defunt monumenta, et ii, qui e veteribus vitam cius expofuerunt, aut illius aetatis fecerunt mentionem, multo poft vixerunt, aut narrationes incertas aut fecum puguantes fabulafve funt fequuti. vid. Brucker? Hiftor. crit. philo£. 1. p.006. Meinerf. 1. c. p. 305 faq. Interea iuuat potiores colligere fententias, atque paucis fignificabo, quas rationes nonnulli viri doti, (omnium enim opiniones colligere atque repetere, foret infinitum et vero moleftum,) breuiter fubduxerint, ad certam Pythagorae actatem quodammodo conflituendam. Nolo igitur vberius inquirere in rationes Eufebii et Hieronymi, ab aliis iam examinatas. Eu. Jébius enim in Chronico p.164. edit, II. Scaligeri, Olymp. de, Mudayigas, ait, Quoixes Pe AéoeQes èyvweltero et p. 166. Olymp. O. vit. Mu. 6 PIA. r2Ivexev Eray SE, ci de de. Apud Hieronymum Opp. tom. VIII. p. 4853, vbi v. Vallarfium, clarus dicitur Olymp. LXIIL. 4. et mortuus Olymp. LXX. 4. In editione vero Scaligeri annus, quo inclaruit Pythagoras, figna. tur Olymp. LXV, 1, Vol. I. Cccce Lambeciur

Lib.II.c.12. PYTHAGORAE AETAS. EPIMETRON II, Lambecius in Tabulis Chronographiae vniuerfalis, adnexis ciusdem Prodromo hiftoriae literariac, et quidem intercolumnio tertio, adfignat Pythagorae actatem circiter a, 550. ante initium vulg. AE. C. aut A. M. 3400. coll. p. 208. Prodr. — Idem Lambecins in Commentar. de biblioth. Caef. Vindob. lib. et tom. VI. recenfet fragmentum ex Galeni libro primo de Antidotis, et cod. arabicum peruetufluin, qui continet commentarium in Galeni librum I. de Antidotis, auctore Jahja grammatico Alexandrino. Operis illius exordium Xoilarius latine vertit et p. 323 fg. fubiecit. Secandum igitur illum Arabem Pythagoras vixit annis feptua. ginta, pucritiae et fudiorum triginta, doffrinae quadraginta. — Edward Simfon in Chrouico catholico, part. III. p. 614. diem Pythagorae natalem adferit A.M. circiter 3438. ante C. N. 565. V.C.187. Olymp. LUI. 3. teftimonio Iamblichi, cap. 2. nixus, Pythagoram anno aetatis fuae decimo octavo ad Thaletem et Pherecydein difcendi caufla profedtum effe; poll annos autem viginti defiille vivere. Wefleling. tamen in nota fubiecta indicat, Pythagorain hoc anno eile antiquiorem, indice Antilocho apud Clementem Strom. lib. L p. 309. „feripfit is, ait Weileling. hifloriam virorum doctorum «70 ris jAriees Pythagorae ad Epicuri mortem per annos trecentos et duodecim. Mortuus Epieurus eft anno fecundo Olymp. CXXVII, teflante Diogene Laertio lib. X. fegm. 15. Aufer hinc annos CCCNII. et perucnies ad annum fecundum Olymp. XLIX,“ quam fententiam maxime probabilem comprobat Saxius Y, C. in Onomall. litter. 1. p. 28. et grauioribus argumentis fulcire fludet cl. Meinerf. Im. p. 361 — 566. Idem Simfon p. 647 fq. ad Olymp. LIX. 1. A. M. 3461. ante Chr. N. 542. V. C. 210. de itineribus Pythagorae ad Pherecydem, Anaxhnandrum, et Thalctem, tum ad Aegyptios et de eius captiuitate, in qua Babylonem adductus, ibi Magorum haufiflet difeiplinam, et de aliis, quae vulgo credebantur, f{trictius egit Ad Olymp. LXX. 2. ante C, N. 497. V. C. 255. quod Pythagoreorum fodalitia fuillent fufpea Crotoniatis, et tumultus ortus, Pythagoram, {cribit Simfon, Metapontum migrafle, quum annos decem, (ita enim vulgatum viginti core rigit Simfon in fuflino XX, 4. inuitis vero codd. MSS. et inter hos duobus Franequerianis, invitoque Wellelingio in notis ad Simfonem, quia in Pythagorae annis adeo difcordent veteres,) Crotonae egiller. Denique, fequutus Eufebium, mortem Pythagorse ponit p. 701. in Olymp. LXX. 4. A. M. 3508. A. C. 495. V. C. 257. idem anno mortem Pyth. adferunt Stanley libro poflea nominando, part. VIII. cap. 19. p. 292. Saxius |. cit. — Marfhom in canone chronico p. 549. edit. Franeg. Pythagoram, adfirmat, floruifle Olyınp. LX. — Seldenus vero de diis Syris [yut, IL cap. 1. et Wit/us in Aegyptiacis, lib. III. cap. 13. $. 6. p. 274. conten. dunt, Pythagoram et Ezechielem, (cuius difcipulum fuille Pythagoram, fomuiarunt quidam,) fimul floruifle inter L. et LM. Olympiadas. — Corfinus in Faflis Atticis MI. p. 117. Pythar goram floruiffe et commoratum elle in Italia Olymp. LXI fqq. ex Diodoro Siculo lib. VI. in Excerptis Valefii p. 241. ex Cyrillo, adu, lulian. I. e Tatiano or. ad Graecos p, 141. et Cicero. ne quacíl. ‘Tufcul. I, cap. 16. IV. cap. 1. euicit. [Cicero]. c. IV.1. Saxio Onomall, 1. pag. 28 lq. verifimillimus aetatis, qua maxime per Magnam Graeciam floruit Pythagoras, in: dex elle videtur, n. Olymp. LXVII. y. ante Ch. N. 507. V. C. 245. A. M. 3496. Florem nominis Pythagorici ponit Diogenes VI. 45. in Olymp. LX. Dioder. Sic. in Excerpt, Valef. de Virtue, et Viriis tom, IL. pag. 553 fy. («bi Diodorus multus eft de Pythagora eiusque difciplina atque adfeclis, er Wellelingius dodtas adiecit notas,) in Olymp. LXI. Aus goflinus in Olymp. LXIL Quod Pythagoras iam aliquamdin in Italia commoratus videtur, antequam lorere inceperit, cl. Meiner/. 1. m. p. 365. fufpicatur, Pythagoram ante Olymp.

PYTHAGORAE AETAS. LX. in Italiam migraffe.] EPIMETRON II. Lib.lleuz 355 Idem Corn. ibid. p. 152. opinatur, Pythagoram e viuis excefliffe Olymp. LXXIL 3. V. C. 266. per. lul, a, 4225. Nititur vero teflimonio /uflini XX. 4. Pythagoran Crotone per XX. annos degifle: hinc colligit, fi Crotonem adpulerit Olymp. LXVII. 3. ipfius interitum debuiffe Olymp. LXXIL contigifle. Memorat tamen Eufebii quoque teflimonium fupra adlatunı, philofophum obiifle trav Sé, ci dì, ¿es h.e. annos natum 95, fine, vt alii tradiderunt, 75. — Lackfvn in Chronological Autiquities, vol. IL p. 374. fiue fecundum theotifcam Windhemii verfionem p. 614 fqq. vbi de Pythagorae aetate agit, primum Bentleium et Lloyd, qui diem philofophi natalenı collecant in Olymp. XLIII. 4. ante C. N. 605. ideo reiicit, quoniam confenfu omnium veterum Pherecydes, natus ante C. N. 6co. Pythagorae magiller fuerit. A Dodwelli rationibus propius abeft, eos fequutus, qui tradiderunt, Pythagoram anno aetatis NLIV. ante C. N. 525. a Cambyfe, occupata Acgypto, captum et Babylona, vnde poft annos NII. a. act. 56, ante C. N. 514. rediiffet Samum, elle dudtum. Quare rationibus fubdudis putat, Pythagoram natum elle Olymp. LULL 4. ante Ch. N. 569. atque Olymp. LXVI. 4. ante C. N. 513. relidla Samo, fe contulifle Crotona et, exadis ibi annis vi. ginti, a. aetatis 77. Oiymp. LXNI. 4. ante C. N. 493. Metapontum, vbi annos nonaginta na. tus, Olymp. LXXV. 2, ante C. N. 479. mortuus fit. In anno igitur mortis conflituendo discedita calculo Dodwelli. — Harduini fententia, in Chron, vet. Teftamenti, Parif. 1699. 4. ad annum 661, ante Chriflum p. go. illo anno Pythagoram aflronomica feciffe inuenta, folido deftituta eft fundamento. — Stanleius in Hiftoria philof. qui parte VIII, a p. 260 — 423. e verfione lat. Olearii et editione Veneta 1731. 4. perfequutus vitam omnemque hiftoriam Pythagorae ciusque fcholae, cap. IX. et X. p. 274. putabat, eum non natum elle ante annum pris mum Olymp. LI. — Ne loquacitate quadam obfcuraque diligentia defatigem ledtores, de lite illa celebri, inter Dodwellum, Lloydium et Bentleium orta, paucis tantum agar: in cuius enarratione eo breuiori ınihi effe licet, quod Clericus iam in bibliotheca felecta tom. X. et Meinerf. |. m. p. 308 — 338. triumuirorum illorum argumenta recenfuerunt et examinarunt: Dodwellianae difputationis fummam propofuit et adfenfum fuum Dodwelli opinionibus ratio. nibusque praebuit Jo. Francifrus Buddeus in Praef. ad analecta hiNoriae philofophicae p. 10 faq. Brucker. vero in Hift, crit. philofophiae vol. I. p. 997. Lloydii et Dodwelli rationes in tabula quadam chronologica collatas propofuit, atque Dodwelli potiffimum ac Bentleii indi. cia et argumenta vocauit fub examen. miliores videntur Dodwellianis. Illitamen Lloydii rationes longe grauiores et verifi. Iilae enim, ait Brucker, cum veterum hifloricorum grauiffimorum computo conueniunt, quo iter Aegyptiacum Pythagorac in Olymp. LIMI. 2 vel 3. in. cidit: id tamen vnice verum exiftimat, (vti Fabricius,) Pythagora ante Olymp. XLIII 4, et poft Olymp. LIL. 4. natum non efle. Dodwellianas autem rationes infirmis incertisque niti argumentis, ac teftimoniis, poft Bentleium, Brucker. Meinerf. Tiedemann.aliique abunde commonftrarunt. De lite, inter eruditos focietatis regiae Parifinae collegas, de la Nauze et Fre- Tetum, orta atque agitata, poll haec locus erit differendi. Omnis vero controuerfiae cardo potiffimum his vertitur quaeftionibus : 4) Num Pythagoras pugil et Pythagoras philofophus vnus idemque, sn diuerfi fueriat homines? Prius acriter contendit Beutleius, indicio atque audloritate Eratofthenis apud Laert. IIX. fegm. 47. vbi v. Menag. motus vel potius deceptus, Pythagoram, in ephebis quum adhuc effet, in certaminibus olympicis Olymp. XLVII. vie @oriam reportafle. Poflerius contra firmioribus vfi argumentis euicerunt Dodwellus, Lloydius, Brucker. p. 999. not. /, Tiedemannus p.225. aliique. 8) Quos habuerit praeceptores ? Ce EEE A Haec

Lib.Il.e.12. PYTHAGORAE AETAS. EPIMETRON II. Haec quacltio mire exercuit viros doctos, et in diuerfas traxit fententias. Pherecydem fuiffe Pythagorae doflorem omnes fere confentiunt (v. el. Sturz in Pherecydis fragmentis. p. 8.): fed, quod verum eft, num duo Pherecydae fuerint nec ne? quis corum inflituerit Pythagoram? num ab hoc ille fit fepultus? harem aliarumque quaeftionum inquifitio valde torlir viros dodos. De la Nauze et Freret multi funt in definienda hac controuerfia: atque prior Phe recydis diem natalem refert ad annum ante C. N. 665. vid. illorum commenti. infra nominandas: adde Dodwelli Exerc. II. de Pythagorae aetate p. 100 faq. Meinerf. p. 354 lyq. Tiedemann. p. 223. 226 [qq. De reliquis eius, qui a lamblicho, Suida aliisque fubleflae fidei feriptoribus meinorantur, magifiris, Epimenide, Thalete, Biante, Hermodamante, (quem Apuleius male vocat Leodamantem,) f. Chreophilo apud lamblichum (vid. Sianlei p. VIII cap. 2, p- 263 faq. Brucker. 1. m. p. 998. not. g.) Anaximandro, res dubia eft. vid, Brucker. lm. p. 999. Tiedemannum, p. 223 {y. (vbi de pracceptoribus Pythagorae diflerit,) p. 226 — 229 (q. Meinerf. p.356f3q. (qui vti Freret, natalem Thaletis refert p. 358. ad Olymp. XXXVIII. contra Corfin. E. A. UL p. 56. ad Olymp. XXXV. pag. autem 108. mortem iliius adOlymp. LV. 1. vti quoque Canaye in Comment. acad, Paris. Infer, tom. N. de Thaletectc.) De la Nauze et Freret de illis multa litigarunt, et in alia omnia tranfierunt. Buddeus in Exercit. de peregrina» tionibus Pythagorac, fenac 1692. rec. in cius analectis hifloriae philof, Halac Saxon. 1706. p. 10 [3q. de pracceptoribus philofophi, praecipue in oriente, nimis fecurus dedit fidem lamblicho. Clemens Alexandr. Strom. XI. p. 643. C. dicit, Pythagorae et Thaletis pracceptores ignorari. Ata Zofepho contra Apion, 1. p. 1034. E. Eufebio de praepar. cuang. N. 7. pag. 478. E. Georgio Cedreno in Synopfi hillor. tom. I. p. 94. B. Pythagoras dicitur haberi ab omnibus Graecis Aegyptiorum difcipulus, conf. Sturz l.c. pio. De eius autem pracceptoribus, Zoroaftre, (a quo Pythagoram, vel Beanfobre in Hilt. des Manichéens P. 1. lib. 1. cap. 2. Pp. 30. perperam iudicat, accepifle doctrinam,) Magis, Thracibus, Indis Gymnofophiflis, Arabibus et vel Hebraeis atque Chaldacis, quae e veteribus quidam falfo natrarunt, eta nonaullis recentioribus vt Stanleio, Lehmanno in hifloria philof, Pythag. p.548. Gerdilio, Bruckerum oppugnaturo, ab hoe autem in vol. VI, Hiflor. phil. dote refutato, aliisque viris magni nominis, temere credita funt, ea a Fabricio noflıo, Bruckero J. p. 1003 fq. Tiedemanno, Meinerlio etc. fabulis merito funt adferipta reéleque reiea. Zemblichus in libro HI. a Villoifonio in Anecd. gr. Il. edito, p. aut. ait, Pythagoram a Thalete, Acgyptiis, Ailyriisque percepifle artem mathematicam, et a Chaldacis: Sic vero ab Affyriis vocari mathematicos, ad. dit. Huetixs inDemonfiratione evangelica, Paris 1679. fol. Propof. IV. p. 74449. Zaram, qui Pythagorae fingitur praeceptor, cumdem elle opinatur, ac Zaradan, five Zoroadum, h. e. Zoroallrum; Pythagoram, putat p. 44 fy. ludacos adiifle, cn iis elle verfatum, Mercuriales, h. e. Mofaicos, libros compilaffe, ex Mofis libris multa fumfifle, (p. 153.) et Nazaratum h. e. Ezechielem atque Danielem audifle (p. 320. 229. Prop. IV.) fille Seldenum ac Witfium, fupra iam monuimur. De Ezechiele idem fen. Rambach in Collegio hifloriae ecclef. V. T. a Neubaucro, Francof. 1737. 4. edito, pag. 698. itinera Pythagorae tantum in Phoeniciam, Aegyptum et Chaldacam, quo captiuus faiflet abdudlus, memorat, et putat, Pythagoram in his terris, praefertim Daniele, cuius fapientia per totum orientem fuiflet celebrata, paullo ante mortuo, cum Hebraeis multum efle verfatum, vt notitiam iudaicorum facrorum, quorum velligia quaedam in ipfius dodrinis deprehenderentur, quamdaın acquireret. Gerhard Chrsftopk Gebhard in dilp. de harmonia coclorum, Gryphiswaldae 1693. cap. 1. euincere co» natus

PYTHAGORAE AETAS. EPIMFTRON II. Lib.IT.e.ı2. 757 natus eft, (at inuita, credo, Minerua,) Pythagoram fedulum fuifle codicis facri lectorem; cap. 4. putat Py thag. haufifle fuam opinionem ex lobo, cap. 38. ct 35. At haec, tamquam fomnia, iam diu explofa efle a viris eruditis conftat. vid. Brucker. 1. in. p. 1002 fyq. 1006 fqq. Atque Buddeus in dill. excit, oftendit quidem, Zoroaftrem ab Huctio male confulura efle cum Ezechiele, ideoque hunc non fuille Pythagorae pracceptorem. Lapfus tamen ibi ct vir quondam dodlitlimus, dum Hermippum, Origenem, Tuftinum Martyrem et Clementem Alexandrinum fequutus fibi perfuaferat, Pythagoram in Aegypto ac Babylone hebraicam percepiile do@rinam et ex Moyfcos fontibus irrigafle arua fua. [Conf. inprimis Dill. de Mr. Lenfant fur cette Queftion: Si Pythagore et Platon ont eu connoilfance de Livres de Moyle, dans la Bibl. Germanique tom. JI. pag. 124 fg. Beck] C) Eadem quaeftio oritur de cius difeipulis, Zamolxide (quem quidem Pythag. fuiile difeipulum a Graccis fe accepille ait Herodotus IV. cap. 94 — 96. at quamquam illum multis annis ante Pythagoram vixiile arbitvatur, Strabo tamen lib. VII. p. 457. Almel. et XVI. p. 1106. tum multi, tam antiquiores, quam re. centiores, repetunt illam fabulam,) Zaleuco, (cuius, vti fuperioris , actate de la Nanze ad finiendam Pythagorae actatem abutitur ex interpr. Hiffmanni theotifca, p. 37 faq. fed refutatus a Frereto ibid. p. 162 fg.) et Charonda: quos omnes Pythagorae acquales et difcipulos non fuiile per temporis rationeni, a Frereto aliisque fatis demonfiratum eft. adde notam germani interpr. ad Gillies Hiftor. vet. Graec. tom.IJ. p.139. 2) Grauior tamen difputatio agitata eft de Pythagorae itincribus et captiuitate; atque fabulae de illis proditae oınnem illam hifloriam fecerunt incertam ideoque adduxcrunt viros eruditos in fufpicionem falforum et a ferioribus Pythagorae admiratoribus excogitatorum itinerum; Pythagoram abiille Aegyptum, multosque ibi annos commoratum, et cum facerdotibus ac fapientioribus multum verfatum, ab illis magnam parte fuae fapientiae et arcanae dodtrinae atque difeiplinae accepifle, aut, fi malis Meiner fit opinionem (1 m.p.388.) ad §. II. not.c. memorandam, adoptare, voluifle accipere, nemo facile negabit, tot et maxime idoneis feriptoribus confentientibus. Atqui cx Aegypto, terra olim haud adeo barbara atque inculta, Graeci illo tempore, et in his Pythagoras, fapientiae litterarumque fructus petere potuerunt, quod ex Herodoto ct loco clariflimo focratis in laudatione Bufiridos p. 438 fg. fit manifeftum et rurfus a cl. Plefingio in Memnonio Lipfiae, 1787pag. 624 — 643. copiofe doéteque demonftratum eft: cl. Meinerfo quidem |. m. pag. 377 fqq. fecus fentiente. Neque enim abfurda elle videtur opinio, in Aegypto, illo quidein tempore, fuifle femina licet plus minusue, graffante idolorum cultu, corrupta purioris religionis, olim Patriarchis eorumque fuboli judaicae a deo vero traditae, hine inde hucdum difperfa, et potiflimum a facerdotibus fapientioribus feruata, illorumque more arcana ratione atque difciplina propagata. Hinc, vti de Homero fupra iam conieci, videri atque intelligi poteft quae. dam, licet haud omnino certa, fimilitudo doétrinae Py thagoricae et Mofaicae aut iudaicae non minus quam incredibilis diffimilitudo: et tamen iure optimo negari poteft Pythagorae confuetudo cum ludacis aut vfus librorum diuinorum a Judacis fandte cuftoditorum. Inftitata Pythagorac in legibus emendandis et ciuitate ad meliorem formam conflituenda, quafi exemplum fuifle legum a Lycurgo latarum, cenfet Giffies L. c. tom. II. pag. 109. 119. 121 fq. ego vero dubito. adde notam in verfione german. p. 123. — Quidquid eft. in Aegypto philofophum nofirum per plures annos fuille commoratum difcendi caufla,tam verum ell, quam id falfum ct importunum, quod et veteres, et recentiores quidam nimis creduli aut fallaces nowinis Pythagorici admiratores de mira Aegyptiorum fapientia, et infigni litteraruni copia, Cc ccc 3 quam

Lib.Il.c.ız. PYTHAGORAE AETAS, EPIMETRON I. quam Pythagoras inde reportafle dicitur, temere iaditarunt. conf. cl. Tiedemannami cap. IV. p- 231 — 234. p. 238 fq Iter vero illius ad Hebraces, ad Magos in Perfia, ad Bramanos in India, (ibi tamen Pythag. commoratum eile, Bailly in hiftori Allronom. apud vereres, tom. M. pag. 253. interpr. germ. ex Holwel. Traduct. du Shas- Thah probaturus erat.) paucis vt dicam, totum illius iter orientale, et vero ad Druidas in Gallia, quamquam multi fuerunt, qui iflud multis coloribus exornatum defcriberent atque defenderent, fagacioribus ta. men adeo fabulofum et fufpectum vifum eft, vt alii in dubiuin vocarent, alii penitus negarent. Et tamen cl. Adelungsur in Gefchichte der Philofophie tom. I. p. 259. in ca adhuc verfatur opinione, vt iter Pythagorae ad Chaldacos, vbi Zoroaftrum II. conuenerit, ad Perfas et Indos verum efle putet. At enim illud cile incertae dubiacque fidei et repugnare veritati hiftoricae, quum poft Bentleium, Lloydium, Clericum, et Buddeum in Millor. ecclef. Vet. Tel. tom. IL p. 1070. a Bruckero Hittor. crit, phil. vol. I. pag. 1003 fq. 1006 — 1010. a p. 376 — Meinerfio p.240 fy. Apollonii Tyan. fabulas de Pythagora examinante, praccipue 390. ct a Tiedemanno p. 235 — 240. (qui que in vtramque partem ab omni antiquitate et memoria difputata funt, ct adhuc difputari folent, diligenter adtulerunt atque examinarunt,) vberius eft oflenfum, nolo diutius inhaerere huic quacilioni et argumenta amplius excutere. Ad Indos non perueniflé Pythagoram, inde ctiam fit credibile, quod, vt Ziegenbalg, ad Indos quondam doctrinae chriflianae propagandac caufla miflus, in epiftola quadam ad Crozium (in Thefauro epiftol. Lacroziano tom. I. pe 383.) feribit , Pythagoram aliosque philofo» phos, nobis non iguotos, Bramoni et reliqui Indorun: prorfus ignorant. Diftiplinar philofophicas, dieunt, fe cccepife a populo, quem Schamannos vocant etc. — — Nominare philofophos et eruditos, qui ante et circa tempora Pythagorae inter cos foruerunt, maximac eft dificulta. tis, quoniam chronologia illorum erroribus Seater plurimis. Quapropter iudicio Meinerfi (p.588), Tiedemanni, (p. 240.) et Bruckeri (vol. 1. p. 1007.) Jubenter fubferibo, rede, fi leges fidei hiftoricae ct artis criticae confulantur , colligi, multo verifimiliorem et veriorem corum elle opinionem, qui numquam peruenifle ad reliquos Orientales Pythagoram putent, à fed ex Acgypto Samum redüfle, ct ex Samo iu Jealiam delatum flatuant, contrariam fenten- i pracceptori vindicantiam pro oftentatione Pythagoreorum, omnium terrarum eruditionem tom. 1, Reitz. nullas Pythago= tium, habentes. Atque Lucianus iam in Gallo cap. 18. p. 729. rac peregrinationes ad alias nationes, mili ad Acgyptios, indeqne fiatim ad Italos commemo. rat. E) Ex his facile eflici poterit atque intelligi, fecundum quent lis illa de captiuitate Pythagorica dirimi debeat: cuius quidem hiflorise Dodwell. omnem adhibuit fidem, et tamquam fundamento fuperfruxit chronologianı actatis Pythagoricac. Dodwell. nimirum in libr. de veteribus Graecorum Romanorumque eyelis, diff. INI. feel. XIL. p. 138. fidem fequitur Apolloni, aut a.ius audtoris, cuius fragmentum edit Jamblichus de vita Pyth. cap. IV. fed. 19. Secundum illum Pythagoras a Cambyfis militibus inter captiuos Babylonem abduAus ell et cum Magis verfatus, illorum Audia religionemque perfedte imbibit; pol annos duo. decón Samum rediit, iam circitor fexaginta annos natus. Ad huius narrationis et feriptoris, fubleflac fidei, auctoritatem rationes omnes vitae Pythagorieae exegit. Haud mutat fuam fen n in Exerc, 1. de act. Pythagorae; cuius igitur natalem diem in diff. de cyelis ponit in Olymp. LIL 3. V. C. Warr. 184. in Exerc. autem Oly piados anno, at definente, et a. V. C. Varr. 185. pag. 233 fy. in codem quidem ciusdem ineunte. Enimuero hıfloriam illam redolere fabulam, ideoque ipfam illam Pythagorae captiuitatem valde fulpectam cile ct fume

PYTHAGORAE AETAS, EPIMETRON II. Lib.Il.sr2 759 mis premi difficultatibus, Bevtieius de actate Pythagorac p. 38 fq. ex verf. Lennepii, cumpri« mis Brucker. J. in. p. 104 (qq. Tiedemann, p. 235. ct Meinerf. p.308. ct 312 faq. dode lateque oflenderunt: qui viri dodi etiam in tempus, quando ia Gracciam redierit et Crotona fe contulerit, contra Dodwellum aliosque, diligenter inquifiuerunt. — Æ) Quoniam vero tanta haec fententiarum ac rationum diferimina funt enata e diuerfis et fecum aut cum reliqua hifloria pugnantibus veterum de Pythagora narrationibus; quarum plurimae aut vanae funt aut incertae et vagae; pauciores ad veritatem et fidem hifloricam accedunt, apud Jamblichum denique bona malis mixta et confufa funt nec diligenter feereta declarataque veterum teftimonia: boni hiftorici et critici eft, ante omnia fidem, dexteritatem, peritiam atque aetatem, etiam ingenium teflium, quantum fieri poteft, accurate examinare, probe difcernere fontes limpidos a riuulis turbidis, indeque, quae vera aut falfa fint, aut verifimilia provide haurire ac rite legitimeque colligere ac probare. In hoc vero negotio, mea quidem fententia, nulJus felicius diligentiusque verfatus eft, quam Meinerf. I m. qui in primo capite libri tertii a P. 187 — 503. omnes antiquiores auctores, qui de Pythagora ciusque fchola atque philofophia five fufins fiue preflius feripferunt aut feripfille memorantur, ex ordine recenfuit, et in claf. fes quasdam difpefeuit. Reliqui, qui de Pythagora memoria recentiori egerunt, id officii vel plane neglexerunt, fummis imis mixtis, Iamblichum temere fectati, vel de quorumdam tantummodo veterum fide et auctoritate fuerunt folliciti. His igitur praemiflis, quilibet facile ipfe intelliget, quomodo recentiorum quorumdam do@orum hominum iudicia et rationes, quarum adhuc mentionem paucis faAurus fum, per. pendere atque examinare debeat. Quapropter ego eo breuior efle poflum in recenfendis illo. rum rationibus, quarum praeter ea fummam theotifeae linguae gnari in Meinerfii libro faepius laudato, p. 308 — 319. paullo copiofius explicitam, addito iudicio, reperient. Dodwellus igitur in diff. HI. de veteribus Graec. et Rom. cyclis, et in Exercit. II. de aetate Pythagorae, vbi p. 232 fq. notas dedit chronologicas in tabulas $. I. Annalium Pythagorae, et ad quas diff. tertiam de cyclis exigendam elle feribit, fingula perfequitur et vberius probatum juit, Ego vero pancis repetam rationes, quas ille fubduxit. Ita fecundum Dodwellum Pythagoras natus eft Olymp. LIL. 3 ante O. N. 569. V. C. Varr. 185. Tum a. aetatis XXXXIV. Olymp. LXIII. 3. ante Ch. N. 525. a Cambyfe in Aegypto captus atque inde abdudtus eft ad Perfarum magos: a. act. LVI. Olymp. LXVI. 3. ante C. N. 513. Gilonis opera redemtus Babylone rediit Samum , inde a. act. LIX. abfoluto et LX. inchoato, Olymp. LXVII. 3. ante C. N. 510. in Italiam foluit, ct Crotone condidit fcholam, cui pracfuiffe dicitur (a Tuflino XX. 4. vbi vid. interpretes in exemplo Abrah. Gronouii,) viginti annos: illa per tumultum Cylonianum diruta et magna parte amicorum interfedta Olymp. LXXH. 3. act. 79. feecflit Meta pontum. Poflquam fummo fcholae fuae flori annos XIX. fuperuixit, a. V. C. Varr. 238. Olymp. LXXVII. £. an. act. XCVIII. abfoluto et a. XCIX. inchoato, interemtus eft in proelio inter Agrigentinos, quibus venerat fubfidio, et Syracufanos commillo, tefte Hwmippo apud Diogenem Laertium VW. 40. quod quidem acriter negat Bentlei. p. 43. In Exercitatione I, Dodwellus in quibusdam a priflina fententia difeeit, quacdanı amplificauit atque ornauit, praecipue quae icon 30. p. 229 faq. ingrato labore et magna litrerarym atque ingenii fpecie adhibita, eruere et probare fuftinuit (vid. quoque Meixerf. lc. p.317 fqq.) in definienda epocha feditionis Cylonianae ct incendio, quod poft mortem philofophi intra a, V. C. Varr. 314. Olymp.

PYTHAGORAE AETAS. EPIMETRON II. Olymp. 23. $. et Varr. 223. Olyinp. LXNNVIL 3. fadum petavir, LX. Olymp. LXV. 3. Ad annum Pythagorac V. C. Varr. 245. refert ca, quae Cicero Tulzul. quactt IV. 1, er Solinus Polyhill. cap. 17. de nofiro philofupho narrarunt. Plura cognofzcre cui vo.upe efit, eum, ne Jimites transgrediamur, ad Dodwelli libros et ad Meinerpium |. m. p. 315 — 319. ablegare cogimur. Cauılam odiorum et coniurationis in fanuliares Fythegorae potiorem, (plures enim fuille, confiar, vid. Excerpta ex Apollonio Tyanenfi apud Lanblichum feet. 254 19.) cam {uiile putant Gillies in Hill, antiquae Grace. II p. 125 fg. et cl. Heyue in opufcul. acad. vol. IL p. 188. not. 0. quod, Sybari capta, ex diuifione agrorum inter plebem nata fint odia in Pythagorcos, quum eflent, quorum cupiditas non erat expleta: inde ortam elle fadtio- x nem, quae plebem in fuas traxiflet partes, quibus fe adiunxislent a Pythagoreorum confortio exclufi: fed de agrorum diuifione filet hiftoria. vid. not. ad Gillies. Ab his Dodwellianis rationibus multum diferepat Bentleies. Hic fequutus fidem atque audloritatem Eratofthenis ac Phauorini apud Diogenem Laert. VII. 47, 48. exiflimat, Pythagoram pugilem cum nofro philofopho eumdem elle, (quam quidem fententiam Dodwellus in Ex. Il. fortiter oppugnauit atque debellautt,) er a. aetatis XVII. Olymp. XNXNVUIL r. vicifle Olympia. Hine colligit, p. 29. ex verf. Lennepii, Pythagoram natum elle Olymp. XLUL 4. (Gillies in Hi- Roria vet. Graeciac tom. II. p. 102. conlert natiuitatem Pythagorae, quem eumdem cum P. pugile habet, in Olymp. XLV. 1.) ‘Tum multa de vfu et potellate vocabuli nA, (quod Dodwellus praccipue in Exerc. IL p. 161 faq. fect. 15. natinwotem, aetatem; Bentleius vero, adftipulantibus pollea Lloydio, Frereto alisque, annum iusenilem, forentem interpretatur,) de anno, quo Italiam peticrat, n. quadragefimo actatis, ct Olyınp. LUI. 3. de aliorum veterum calculo, de annis, quos Pythag. confumferit in Italia, de confpiratione Cylonis, de Lyfide dodte acuteque difputauit : probabilior illi videtur confecta ratio, p- 40 fyq. confpirationem Cylonis erupille breui pol euerfam Sybarin Olyınp. LXVIL 4. Si itaque, ait p. 41. biennio poflerius cam pofueris, ad Olymp, LXVIIL. a. incidet in annum nonagefimum nonum Pythagorac, ex teflimonio Eratofthenis et ea, quae eft in tabula, ratione. Et Heynius opufe. II p- 188- confentit et accedit fententiae ill, itemque Gillies p.126. Meinerf. vero multa difputa vit p. 323 (qq. contra hanc Bentleianam fententiam, docte quidem atque ingeniofe explicitam, A Bentleianis tamen fufpicionibus prope abeft Larcher in chronologia Herodoti, verfioni Herodoteae gallicae vol. VI. vbi cap. 19. p. 536 (qq. multus eft de Pythagora. Is fequitui Eratoflhenem , et ex lamblicho vit. Pythag. cap. 35. conficit p. 538. Pythagoram vixille ann. NCVI. Quare pag. 563. natalem illius annum confert in Olymp. XLHL. 1. V. C, 146. ante C. N. 608. À. M. 4106. an. vero mortis p. 594. in Olymp. LXVII. 3. V. C. 244. ante C: gto. Per. Jul. 4204. paullo poft Sybarin a Crotoniatis vallatam, anno, quo confpiratio @ lonis contra Pythagoreos orta eft. Medium inter illos duumuiros tenere fluduit loyal Hi-, Heraclidis teftimonio, Pythagoram vixifle annos LXXX. filus, annum, quo natus fuetit Pythagoras, collocat in anno III, Olymp. XLVII. mortis autem annuin, quod mi vitarum enarratores feripfiffent, philolophum non diu poft cuerfam Sybarin vita d fe, in Olymp. LXVII 3. fin vero malis amplecli fententiam feriptorum apud Diogi Lacrtium, qui annos nonaginta tribuant Pythagorae, colligit ille, anuum mortis Pyt cae incilere in Olymp. LXX. 4. Quasdam tamen Z/oydii rationes hand adeo fixas certas, perite docuit Meinerf. p. 336 qq. — Ab his omnibus multum difcedit de la Premiere Differtation fur Pythagore, où l'un fixe le tems auquel ce Philofophe a Comi

PYTHAGORAE AETAS. EPIMETRON II. iS. IL e.12, 761 Commentariis academiae reg. Parifin, Infeript. tom. XIV. 9 pag. 375 — 400. quac theotifce vería legitur in Mich. Hifinanni Magazin für die Philofophie und ihre Gefchichte, tom. 11. pag. 75— 122. Olymp. V. Is omnem mouet lupidem, ve demontiret, Pythagoram natum efe initio ante C. N. 640. et ante C. N. 550. Olymp. LN. a. actatis XC. mortuum. Enimuero Naufi ingenium vtut laude non fit defraudandum, tamen, quam fluxa fit illius opinio, quam iniquis argumentis, et male, quamquam interdum ingeniofe, fubdudis ratio. nibus nitatur illius argumentatio, docucrunt Freref in recitatione quadam academica, (quac in codem volumine XIV. commentariorum gallicorum pag. 401 — 447. et in codem tomo collectionis atque interpretationis theotifeae Hiflmanuianae pag. 125 — 182. reperitur,) atque Meiner/.\. m. pag. 339 faq. qui quidem poflerior pariter Frereti iudicium et argumenta pag. 344 — 359. refert, examinat, nec omnino probat. Freretus igitur in Obfervations fur la Géncalogie de Pythagore, et fur l'ufage chronologique, que Pon en a tiré pour determiner l'Epoque de la prife de Troye, primum: diligenter enumerat et componit examinatque omnes veterum opiniones atque narrationes de tempore, quo Sybaris diruta dicitur, quamdiu Pythagoras vixerit, de poteltate voc. ¡2uxice, de philofophi itineribus, reditu in Gracciam ad. ventugue in Italia, et oflendit, quando fecundum fingulas opiniones natus fuerit et mortuus. Tum fub examen vocat argumenta, quae de la Nauze duxit ex Plinii loco, vbi Pythagoras dicitur Luciferi naturam indagaffe, ct ex actatibus tum magiflrorum, tam difeipulorum, quos habuitle N. fibi perfuaferat. Omnibus compofitis, fufpicatur, Pythagoram natum intra annos ante C. N. 562, et 575. et vita defunctum efle an. 508. aut 507. ante C. N. Multa vere egregieque difputauit contra fuum aduerfarium; at enim multa quoque neque clare expofuit, neque rite legitimeque demonftrauit, neque veterum teflimonia curate fecreuit aut expendit: id quod Meinerf. vberius declarauit. Hic vero vir dodifimus, poflquam copiofe recenfuerat et veterum et recentiorum opiniones atque rationes, potiora comprehendit, et iudicat, Pythagoram non ante Olymp. XLV. fed poft illam, et probabiliter Olymp. XLIX. natum effe, (p. 361 — 364.) vitam autem cum morte commutafle anno act. circiter oAagefimo, Olymp. five LNIX. init. five fecundum Eufebiun, LXVII 3. (p. 365 — 370.) reiicit igitur, ad quae alii prouocare folent, teflimonia Ciceronis, (in ordine temporis definiendo minime adeurati et follertis, quando hie Pythagorae in Italia aduentum in imperio Tarquinii fuperbi (Olymp. EXI 1. — LXVIIL 1.) ponit,) Solini, Eratofthenis, Phavorini, Apoll Nicomachi, Pafehialis eorumque, qui Pythagoricae actati plures, quem LXXN. annos adferunt, (pag. 370 — 372.) — Parum dilecdit Tiedemansas, qui Lom. natalem annum Pythag. conferendum exiflimat p. 250. (vbi aliorum rationes paucis indicat addito iudicio,) in Olymp.L. Repu. diatis enim: F. in Orientem itineribus, corum ampledtitur narrationem, qui P. annos XL. na. tum ex Acgypto Samum rediiffe memoriae prodiderunt, Dein iis accedit, qui, extremis Seruii Tulli regis Rom. annis, Olymp. LX. aduentum illius in Italia, et Tarquinii fuperbi imperium Olymp. LXI, 4. adferunt; quando fub Seruio Tullio fecundum Lininm 9 in Italia fcholas r) In codem + Commentariorum Parifinae acad. volumine infunt recitationes binae, quac huc pertinent: de la Nauze feconde differcation fur Pythagore, où Pon prouve la Realité d'un Difcours attribué à ce Philofophe, pag. 448 — 471. ct Fre- Vel. 1. reti Recherches fur le tems, auquel le Philofophe Pythagore, Fondateur de Ja Secte Italique, peut avoir vécu, pag. 472 — 504. 5) Lab. 11. 18. «quem (Pythagoram philofophum) Seruio ‘Tullio regnante Romac, Dd ddd cencum umplius

Lib.Il.c.ız. PYTHAGORAE AETAS. EPIMETRON II. II. II. fcholas habuerit Pythagoras. Poft incendium Cylgnianum illum fecefliife Metapontum, ibique, (Cicerone, de Finib. V. 2. aliisque teflibus,) haud multo poft, fenectute ct segritudi - ne confeétum, obiiffe diem fupremum anno actatis LXNIX. aut, fYeundum Her: M, LXXX. a p. 334 — 341. indicatis aliorum narrationibus, cuincere Ruder. Quod vero ali veteres tradiderunt, Pythagoram diutius vixifle et vel annum CXVIL adtigiife, in co vel erraffe illos putant critici, vel, vti Dodwellus contendit, duo Pythagoras elle confufos, annos que iunioris Pythagorae, difcipuli, adnumeratos elle actati fenioris. Sed verens, ne longiore diuerfarum fententiarum rationumque enumeratione fiam moleftus, hic fubfifiam. Ex iis vero, quae adtuli, lectores ea, quae Fabricius in contextu adtigit, facile meliusque poterunt explicare atque diiudicare. Equidem in fententia iudicioque Meinerfü ac ‘Tiedamanni ‚acquiefcam. Harl. EPIMETRON IIL Thaletem fuiffe Pythagorae magiflrum, vulgaris quidem cft opinio: at, quod ad mathematicam pertinet Pythag. fcientiam, Lomblicho in libro, de mathcmatica communi dife plina, qui eft tertius liber ciusdem Commentariorum de Pythagorica feda, ab ill. Villoifomio in anccdotis graccis, vol. Il. p.188 fqq. primum publici iuris fadlus, p. am. verifimile videtur, Pythagoram etiam ab Aegyptiis et Aflyriis, apud quos mathematici nuncupati fuif fent Chaldaci, haufille praecepta mathematica. Cum Thalete illum ce verfitum einsque difeiplina ce eruditum, Bruckrro 1. in. I. p. 1000, aliisque, valde fufpedtum ele videtur, quod cum illorum principia philofophica mire difercpent, (quae quidem ratio non adeo gravis mihi videtur: epics enim accidit, vt difeipuli ingeniofi plane deferant doctorum fyfteina), tum in primis quod iter Pythag. ad Thaletem cum reliqua illius hifloria non cohacreat. De reliquis cius praeceptoribus jam fupra difputatum ell. Et Meinerfius 1. m. feribit p. 358. ficri non potuiile per temporis ordinem, vt Epimenides cum inflitueret. A Zora tamen 4/- Jyrio nonnulla traxifle, refert Alexander Polyhiftor apud I. Caium p. 136. de libris propriis, ad. notante Fabricio nofro ad oram fui exemplaris. Har/. EPIMETRON IIIL Ad locum Plinii II 8. in primis prouocat de la Nauze (in Miilinanni Magazin, part. II. pag. 85.) et contendit, ibi fide codicis antiquifluni regii Parif. aliorumque et editionum ante Harduinum excufarum, legendum efle Olyınp. XLII, (h. e. an. V. C. 142. ante C. N. 612.) Harduinus vero e codd, in Plinio edidit Olymp. circiter NXXII. qui fuit vrbis Romor annus CXTM. in notis tamen atque emendatt. malit Olymp. cire. NNNILI. — vrbis R. annus ACHT. — Simfon in Chron. p. 686. feribit, Pythagoram naturam curfumque Veneris Mel. lac deprehendile Olymp. LXVII. anno ab V. C. CCXLM. vei cum Capello corrigendum effe putat: dillentit vero Wrfolng. in nota, fulpicans, “Uhaleti, pracceptori conuenire, quod Pythagorae adfcriplerit Plinius. Pythagoram primum obferuaile, Hefperum ct Plıosphös zum amplias poft annos (Numae) in vitima Italine ora, fat.“ vid. Dratenb. ad hunc locum, et Dodieeh. esca Metapontum Heracleamque er Crotona, me yemim acmulantiuin fludia coctus hubwile con- Exerat. IL p. 176 (q. Marl.

Vol. Lp. 466457 VITAE PYTHAGORAE SCRIPTORES. Li.ILeis 763 rum elle camdem ftellam, Vencrem, aiunt ctiam Diogenes Laert. lib. VII. fegm. 14. (hac. fitans tamen potius; nam Cafaubonus, probante Menagio pag. 357. edit. Meibomii, legere iubet ci dé Pao: Megueriday, pro vulgata, at inepta ledtione, ws Pros Iegperidns,) atque Stobacus in phyficis eclogis p. 55. Bailly in Hifloria afttonomiac autiquac, part. I. pag. 255. ex veri. teutonica, (vbi in fedlione oflaua de Pythagora eiusque ct Pythagoreorum fcientia aftronomica multus quidem eft, at obfoletas, quas hodie viri dodli antiquarunt, ampleditur opiniones,) Pythagoram, feribit, in Italia illam fecifle obferuationem aftronomicam. Enimvero, quod ct hiftoria inuentoris eft incerta vagaque, et fama innentionis ipfius ingenio illius aeui atque infantiae feicntiae aftronomicae haud omnino apta effe videtur, locus denique Plinianus valde falebrofus et corruptus iudicatur, ex his equidem non aufim definire actatem Pythagoricam, faltem, quae de illa obferuatione et loco Pliniano dici poflent, in medio relinquerem. Comp. Freret |. im. pag. 135 — 142. Meinerf. L p. 352 fgq. 1Schrader. in difp. de Pythagora, p. 26. hune naturae Veneris inuentorcm, diuerfum efle cenfet a philofopho nofio, propter temporis rationem ct annum vrbis conditae a Plinio fignificatum. Hart. Vitae Pythag. eripieres, Il, Vitam Pythagorae e veteribus praeter deperditos quamplurimos, Arifto. xenum cumprimis, Hermippum, Nicomachum aliosque, de quibus oh. Jon. fus paflim in opere eximio de feriptoribus hifloriac philofophicae videri pote 9, feripferunt hi quatuor: 1) Diogenes Laertius libro VIN. [P] doctilimorum hominum commentariis il. luftratus: 2) Malchus fine graeco nomine Porphyrius, in quem exflant notae Conr. Rittershufii et Lucae Holftenii. 3) Zamblichus “) ab anonymo veteri inedito, tum ab Arcerio et longe felicius denique ab Vlrico Obrechto latine verfus, et a Kuftero emendatus atque illuftratus. Et 4) Anonymus *), cuius excerpta tantum exflant apud Photium biblioth. cod. CCLIX. ab Holftenio latine vería et cum Porphyrio ac Kufteri Jamblicho, cui etiam Porphyrius cum Hoiftenii et Rittershufii notis acceflit, edita. [cod. MSt, eft in biblioth. Vindob. tefte Lambecio in Comment. de biblioth. Caef. lib. VIT. p. 304.] De primis tribus infra libr. IV. dicturus fuo loco: nunc tantum profiteor, me non omnino probare fufpicionem cruditi viri, [n. Ai feri ad Jamblichum p. 7. not. 13. prouocarti» infuper ad lamblich. nr. 30.] cui, Porphyrii an tiquiorum vsque quaque vefligiis infiflenti, et, qui eum in plurimis fequitur, Iamblichi liber videtur compofitus et variis de induftria commentis refertus in opprobrium noftrae religionis: cum vterque pars fucrit maioris operis, longe alium fibi finem propofitum habentis “)+ Ddddda 1) Vid. Epimetron. u) Tambichi partes fufecpit, cius fidem vindi- Quemad. re, docuit Brucker. in adpend. hift. phil. p. 267 fag. Harl. caturus, de einsque actate egit, atque neque cum v) Meinerf. p. 288 (q. cenfet, hunc poft Jamblineque Porphyrium aliquid debuiffe Diogeni Laertio ftuduit operofe demonftrare Dodivell. Exerc. Th. $6. 21. et 22. p.182— 191. Sed follertius acuchum et Porphyrium, facculo circiter quarto aut aliquanto ferius vixifle, addidum quidem fuifle philofophiac Ariftotelicac recentiori, at in invltiusque difputaffe Meinerfium, iam obferuauinus. tis feétatum receutiorum Gerdilius vero, Prof. Taurienfis, in Introduétiofoinniaque, ideoque multa tradidiffe ab hiftoria vera et antiquitate alicna. Hart. ne ad ftudium religionis, lib. IL quamquam non Jamblichi ct Porphyrii anachro- Pythagurecrum placita miíimos; tamen p. 266. ad fidem Jamblichi firmanw) Sobrium hoc Fabricii noftri iudicium vberius explicuit argumentisque firmauit grauiflimis einen adhıbet diligentiam: at decipi fe paf- Meinerf. in hiftoria originis etc. doétrinarum — megat putidos dam fuen effe virum do&um ct cauffam malawi defendepart. I. pag. 258 — 260. Monet igitur, aduerfarios

Voll. por VITAE PYTHAGORAE SCRIPTORES. Lib.Il. cz farios doëtrine chriflianae femper cum fignificatio- 305.) iadtari folet: ita Seldenus de Di ne rel’gionis atque obfernanziac loquutos elle de Mofe et Chrifto, neque de illorum miraculis dulub. I. de iure nat. cap. Eu. pag. 89. Godjr. Wendel.nus epift. de actraéty bits, amtichum vero ac Porphyrium nullius falli ve Ecticnis elle conwGos, nec vmquam comparafle miracula, a Chrifto faéta, cum iis, quac Py- Pythagorae, [Witllus in Acgyptiac. p. Huctius demonftrat. 273.) Gothofredus Voigtius in imagine crinitatis p. 69 fqJoh. Francifeus Buddeus in dif. de peresrinetiothagericae enarratores, ad quorum teftimonia provocerunt lamblichus ac Porphyrius, et quorum vernibus orae, len. 1692. [Gale in plulofsphia generali p. 165. cuius argumenta repetit, orar au. getque) Joh. lacobus Syrbins in Pythagora intra thagoras edidiffe fingitur, antiquiffimos vitae Pyba ipfa confuerunt, fine vila aftutiae prauique con- Sindonem nofcendo, len. 1702. $. fil fufpicione, repetere, cadem litteris confignaf- Hiforia eeclef. V. T. p. 496] fe miracula; denique vtrumque Rimorium, (quem in excerptis vel corum verba recitaffe, qui eresslerant, Pythagoreos feftae fuac anétori miracula adfinxiffe multa. Vulgarem tamen opinionem, Jambl.chum et Porphyrium id vnum fpeätafle, vt ad vim miraculorum Chrifti labefadtandam, Pythagoram fic cratione fiuserent ac forınarent, quo miraculis redemtorem totius orbis quam aptiflime referret, vti Philoftratus aliique in laudando Apollonio fecifle arguuntur, (vid. Crdeeorthi Syftema intell. cap. IV. $. 15. ibique Moskemii motas p. 391 (qq. edit. Amftel. in 4.) poft Lloydium, Kufterum, Moshemium aliosque permultos acriter tuitus eft Brueker. in Hitt. crit. philof. IL p. 993 (q. in primis in vol. VI. f. adpendice p. 265. vbi prudens Fabricii effatum retutare fufunuit, laudans practer ca Gerdilium, Prof. Taurienfem, fententiac fuae fubferiptorem. Hari, x) Placuit hoc perquam multis, vt Pythagoram vel genus duxiffee populo Indacorum, vt eft apud S. Augufinum ep. 28. tom. IL. p. 902. vel ex Cab. baliftarum traditis fapwiffe crederent, vei Reuchsinus lib. I. de cabbala, probante Campegio J'itringa lib. 1. obf. s. duf. 2. p. 120. 150. vel ab ER facis fua elle mutnacum, (Pythagorac actue forte nondum cognitis,) vt vir fummus Hugo Grotius epilt. 552. [Eflacorum et Pythagoreorun doétrimas inter fe confert Basuag. in Mifloire de Juts, tom. IL part. IL cap. 21. p. 569 faq.) vel certe od Arabes, Chaldacos et Hebracos peruenitle et ab its edoctum finfle, et ex ludica in Gricciami fus intulife, Hermippo vi ex Diogene apisl apud Porphyrium S. 11. Iofephum 1. 22. alu. Apıon. et Origen contra Con L p.13. ex 385. ex Ambrofio in Fiat. Porphy cep. 119. tom, 1. p. g€2 ty. [ex Megaitheue apud Clement. Alex. Strom. 1. pes. [Rambach. in Sed Hermippi tezio, neu "Isdator feripfile, fulpicatur Lo. Cericus X. tublioth. fuicéiae p.167.) ambiguum eft, Origeni ipfi non leAum, forte nec Cylofepho infpcólum adeurate, fi genuinum. rillus X. contra Juliarum Porphyrü locum laudans, verba xg} ‘Egyaise omite. (cout. Brucker hitter. crit. plul. vol. VI. p.276.) Et Mochus Sidonius, Jarblicho memoratus, tam d.uerfus mihi effe vide» tur a Moyfe Propheta, quam Nazaratus Aftyrius a Prepheta Ezechiele, vel quocumque ludaeu Nazarco, aut Acfarae nomen filiac Pytuegurae, a nomine Sarac vel Sarrac vxoris Abraham. Conf, Hermann Chrifl. Engelten diff, U. an Pythagoras profelstus falls ludacorum et faluatus A. RoRock, 1705. [adde uffi Godofredi Rabeneri de an Pythagoras fuerit profelytus, im cius Amocnitatious hitlorico - phillor cis, Lipfiae, 1695. $. pag. 117 fqg. Lo.’ Chriflo. JM! labhoth. hebraic. part. I. pag. 9$3. Loca veterum multa, quae in hane rem atque opinionem adduci folent, congeffit, fubieAo iudicio, Marskam. in Canone chronico etc. Francquerac, 1696. Hari.) Qui e Kene3¢s apud Gellium 1. 9. memo. 4. pag. 159 — 194. ratione monachum faciunt Pythagoram, exploduntur a Scaligero pracíat. ad Pufebitm, perinde ve rifiifet, fi cum monachis hode conferentes vidist fet, quod apud lamblichum p. 53. Pythagoras dici» sur acec(ife ad latora ces Bert Ida duivace RÁ quedao MS rá mondo Hv Say spae mara 13 . Pythagorer traduntur «macerar Sane ad Indacos penetraile Pytha: goram, diferte negar Lodantius IV. 2. licet Aceypto adierat Sunchidem Archiprophetsm, ti Gemente1. Strom. p. 393. evab Hebracis ty 6 gui rnpeBanivg retert l'orphyrius p. 8. Fabi Meiner/. l.m. nen vegas Py chhagorae commo

VITAE Vol. I. p. 4570 458 PYTHAGORAE SCRIPTORES. Lib. IT. ex. 765 confutati ab Antonio Vandalen libro de Arillea cap. XXVII. p.206 fq. Jo. Clerico tom. X. [8] moralis biblioch. felctae p. 163 fq, Nic. Hieron. Guadliugio part. 1, Hit, philofop pe 75 fy. et a D. Joh. Friderico Mayero in Excrcitatione, Vir Pythagoras fuevit Indachs, an Monacius Carmelita. Hamb. 1700. [a Papebrockis contra P. Sebafl. a S. Paullo, vid. Ada Erudit. Lipf 1696. p. 502. a Bruckero in Hilt, crit. philof. vol. 1. p. 10c2. et 1004 fy. vbi plures laudat viros dodos, vol. VI, f. Adpend. p. 272 faq. vbi fententiam fuam, iter Pythagorae ad ‘Thaletem ct Anaximandrum, pracfertim ad /Zebracos et reliquos Orientis populos, cie fabulofum, ab obiedionibus Gerdilii, fecus fentientis, et hiftoriolis Hermippi, lamblichi, aliorumque five nimis credulorum five vana mentientium aequo iuftoque plus fauentis. folide copiofeque defendit, a Mcinerfio p. 586 faq. a Tiedemanno, p.237 fqq. etc. Harl.] Ex recentioruin vitae philofophi feriptorum numero practer triumuiros paullo ante Jaudatos vnum alterumque nominare mihi liceat, T’homam Stanleium equitem anglum, in hitloria philofophica Iohanni Marshamo inferipta et tertia iam vice edita anglice, Lond, 1701. fol. [ab Oleario 1711. latine verfa, Lipfiae typis excufa, ac Venetiis recufa. conf. Heumanni Ada philof. I. p. 523 fq9.] parte IX. tam Audream Dacerinm, qui vitam Pythagorae feripfit etcum Hicrocle, gallice translato, edidit Parif. 1706. 12. codem anno recufam anglice, Londini. Baelius quidem lapfus memoria eft, [fiue potius deceptus errore, in Omeifi Ethica Pythagorica, p. 4. commitlo, vid. Hexmanni Ada philofoph. tom. I. p. 372. not. b.] qui in Lexico fuo ctiam fecundae [et recentiflimae an. 1740.] editionis, vbi de Pythagora agit, nota Q. Lucam Holffeninm, ait, edidiile diflertationem de vita et feriptis Pythagorae. Porphyrit enim dicere voluit, non Pythagorae. Philofophiam pythagoricam illuftrandam fibi practer Stanleium peculiariter fumferat Johannes Scheferus, a regina Sueciac Chriftina ad hoc inuitatus, cuiustamen nihil, quod praefens argumentum fpectet, lucem vidit, excepto libello Tum ciuis Schefferi dodiflimus Zoachimus Kuhnius, qui libros de vita ct philofophia Pythagorae promittit Ddddd3 de natura et conftitutione philofophiae italicae Y, Vpfal. 1664. ct Wittcberg. 1701. 8. nem in Acgypto; at pernegat p. 385. et 388. Pythagoram a facerdotibus aegyptiacis fuiffe edodum litteras illarum: adfeuerat contra, cum adiiffe Aegyptnm, non co confilio, ve dcétrinas facerdorumi prid. Id. Iunii et praemiffas Vorftii libro de Hebraifmis N. T. Fabric. conf. Morhofi Polyhitt. philof. I. cap. 2. fect. 1. ibique Molleri notam. Prior editio Vpfalienfis eft rara. Pofterioris hace cultum facrum illius populi, cumprimis, vt forntoratenfis de naet inferiptio: Zo. ScheJeii tura et conftituticne philofephize italıcae feu pymam, arcana artesque ordinis facri et facerdotum thagoricac liber fingularis. cognofteret. Hark, tegro curata. arripercts fed, vt conftitutionem, leges, mores ct Cui Editio fecunda, ex inaccedunt Pythagorae aurea y) Hic tantum prodromus effe debuit iufti opecarmina, cum pracfatione Cour, Samuel. SchurzAcifchii. Wittenberg. 1701. 8. Conf. Clerici bibl. ris, quod in tres libros diftinum vir eruditus molicbatur: primo libro a@urus de vita et difciplina hungen der Weltweifen vom Iahr 1790 — 1750. X. p. 159. et de H’indheim in Bomitchoif. tom. Pythagorae, fecundo de Pythagorae philofophia, vol. I. part. IV. pag. 41 faq. fummam fingulorum quam De Scheffero ciusque libris tam capitum dedit. editis, quam prelo paratis aut adicAtis vil. Fant ipfam tribus diftinétis partibus explicare woluit, ce tertio de claris Pythagoricis: ct deinde Pythagorae, Hiftoriam litteraturae graecac in Succia. Vpfaliac, D Democratis, Demophili, Sexti etc. Vid. 1779. 4. $.76. et 77. p.123 faq. ct Lonfium de Ichefferi littcras ad Nic. Heinfium tom. V. Syllog. Wurmann. et ad Ich. Vosftium, datas. Vpfal, 1655. f. philof, Lib. I. cap. 54. (A. 4. feriptoribus peg: 196. Hart, atdere feriptum Hieroclis, carmina

Lib.Il.e.ız. VITAE PYTHAGORAE SCRIPTORES. Vol Lp. 458 promitit ad Acliani Var. II. 25, fed operi immortuus nihil plane illius argumenti edidit. Pythagorae incunabula in veteri inarmore obferuata et eleganter atque ingeniofe illuftrara, videro licet ab illuftris doctrinae viro Lavrentto Begero in fpicileg:o autiquitatr. p. 136 fy. Omitto fchediasınara varia ad pythagoricam philofophiam illutrandam facientia, vt Ambrofii Rhodii et Paganini Gaudentii [iam commemoratos libr.] de meteinplycholi Pyrhagorae, Schilteri dill, de difciplina pythagorica, Marci Mappi fiue Schalleri et Magni Dan. Omefi ethicam pythaa Galeo collectis male compolitam, Altdorf.1693. 8.) Claudii Ligniegoricam, [ex fragmentis rii de fecta pythagorica, Mich. Bohnii five Anton, Guntieri HeshuSi de abflinentia carnium Pythagorica, Pythagoram Roderici a Caffro; Theologiac pythagoricac compendium Cor. mei Dieterici Koch, Helmflad. 710. Johann. Francifr. Buddei dif. de peregrinarionibus Pythagorac; ciusdem difp. de xa9cegses pythagoreo-platonica, recc. in analectis hiflorise philofophicae, pag. ı fqq. et 361 faq. An Ellay of transmigration in Defence of Pythagoras, Londin, 1693. [vid. Acla Frudie. Lipf. a. 1693. pag. 5.) /. Dauid. Koeleri diff. de pedantismo Pythagorae, ratione filentii. Altdorf 1714. [A Koeleri iniuria paucis defendere Pythagoram couarur lo. Friedemann Schneider, in difp. de philofophia filemii, Halse 1717$. quinta. Item Heumann. in Adis philof tom. I. pag. 725 fqq. recenfens hane difpurationem, dubitar $. IV. pag. 729. de veritate warrationis, quod res per fe incredibilis fit et ii, qui prodiderunt cam, poft Chriftum natum fcripfilent, Brucker. quidem vulgatain opinionem orusre, explicare atque tueri fuflinuit vol. I. p. 1029 (qq. et quae veieres de illo filentio, bxepudia, marratunt, ca collegit Rittershuf. ad Porphyr. $. 19. p. 20 fq. adde Holilen. ad illugı loc. p. 23. Kúlleri: at, melius, opinor, expofuerunt illam hitloriam de fileutio, et cau. tius interpretati funt Tiedemann. p. 276 faq: ac Meinerf. p. 454 fqu. Arifoxenus vero quod apud lamblich. fect. NCIV. XCV. neque de perpetuo filentio, neque de certo illius tempore eft, meutione examinis pythagorici facta, id memoratu diguum videtur. A. vero Gellius Joquutus A.N. 1. 9. p. 79. edit. Gronou-Convad. locum praeber clallicum: „qui exploratus ab eo idoneusque fuerat, recipi in difciplinam Matin iubebat, et tempus eer/um tacere: non omnes item, fed alios aliud tempus pro acflimato cuvfu fullertiag, Is autem qui tacebat, quae dicebantur ab aliis, audicbat; neque percunSari, fi parum intellexerat, neque commentari, quae audierat; Sed non minus quisquans tacuit, quan biennium etc. v. plura de Pythagoreis corumque clallibus apud Gellium |. c. et interpretes, qui quidem interdum fabulis adhibent fidem, in exemplo Gronou. Ex illo autem loco videmus, filentium neque perpetuo fuille quinquennale, neque ciusmodi, vt per id tempus vllam vocem emittere nefas fuiller: fed, ve quibusdam viris doclis — apud Schefferum de natura et conflitutione philofophiae italicae, p. 117. et Tiedemauno p. 279. vifuin eft, fic intelligendum efle, vti Gellius iam explicuit, praetce ca negatam fuiffe novitiis fectatoribus poteflatem de rebus philofophicis ct doclrina pythagorica, tam inter le quam cuit alii» dilpurandi atque iudicandi. In cautlas imperati filentii pot Bruckerum aliosque inqui. — runt Tiedemannus ac Meinerf. IL cc. Coufiiium vero Pythagorae fuile videtur expifeandiy uu vouitius fit loquax, incautus, cuius lingua praecurrat mentem et numi facile poilit exe plorari nec ne, admitti an queat fcholis interioribus et initiatorum focietati. Hacc Fe celebri illo pyrlugorico filentio. une philofophi morem eiusque difciplinan fyınbol cam damust Petrus Situanas Regis m Difeurfu philofophico, in quo hiftoria philofophiae tiquae et recentioris recenfetur, 1705.12. p. 24 fyq. vil. Heumanni Acta plulol. tom. I. pos Harl.] — lo. Ludow. Schmid de filentio pythagorico, Lipfiae 1699. — M. Joarmis T

VITAE PYTHAGORAE SCRIPTORES. arf. Nylandi, examen argumenti pythagorici pro vnitate numinis. Lib.Il.c.12 767 Aboac 1700. 8. — De abflineutia pythagorica abanimantibus practer Porphyrii quatuor libros, lo. Mich. W7einrich:i de abilinentia carnis pythagorica, tom. IV. Mifeell. Lip. p. 164 fqq. Zo. Lud, Boye de legibus cibariis et vefliariis Pythagorac carumque cauffis. Jenae ızır. [vide de illis plura ct bene excufla apud Meinerf. I. p. 405 faq. et p. 415 — 435. et Tiedemann, p. 309 — 326. vterque de vfu carnis et fabarum atque num Pythagoreis licitum fuetit carne vefci, copiofus ell; ac poflerior examinat quoque, quae Dodiwell. de actate Pythag. p. 125 fqq. qui efum carnis a Pythagora pugile introdudlum, a philofopho autem vetitum fuille eontendit, Scheffer de phifof. ital. p. 134 fq. p. 146. 156. etc. Brucker. in Hilt, crit. phil. LL p. 1036. etc. Meinerf. in: Revifion der Philofophie, p. 100. de illa confuetudine, illius origine et confilió iudicarunt. Hue quoque pertinet Sigism. Fried. Drefigii comment. de alba flola Pythagorae. Lipf. 1736. 4. Hat] 1 fimboli di Pythagora, fpicgati da Cello Quattrocale, memorat Philippus Picinelli p.135. Atheneo de letterati Milanefi, — Laurenti Petri Lundi de Pythagora eiusque femore aureo, dill, Hauniae 1702. [cui oppofita fuit Petri Kraglundii diff, de aureo Pythagorae femore. Hafniae 1703. —] — Aureum femur fymbolum aacSedoews, Theod. Cräger, Witteb. 1723. 4. — Diflertationem gallice editam de Choenice Pythagorae male Adriano ReJando tribuit Gottlieb Stolle in: Hiltorie der heidnifchen Moral. p. 237. quum fit Zac. Rondelli. [quem Stollii errorem etiam notauit Heumann in Actis philof. tom. IT. p.153.] — Ada Lipf. academ. XVI. p. 32. fq. Fabric. Neque tamen hic catalogns plenus eft et abfolutus. Infinitus enim el paene numerus corum, qui recentiore aetate philofophiam pythagoricam explicare, varia fortuna nec raro diuerfa ratione, adnifi funt: quorum infignem copiam enumerauit Heumanuus in Adis Philofophorum tom. I. p.370 — 381. vbi fecundum quemdam ordinem claffesque nominat fcriptores hifloriae pythagoricae. Supplementa dedit idem ibid. p. 751 — 754. et tom. IT. p. 487 — gor. cuius fcrinia expilare nolo. Idem tom. I. pag. 787 faq. recenfet M. Ambrofii Rhodii, Gymnafii Chriflianenfis, quod Norwegiae eft, Prof. Phy£ ct Mathef. dialogum de transmigratione animarum pythagorica, quomodo eadem concipi et defendi poflit. Hafniae 1638. 8. ac p. 632 faq. ibid. recitat argumentum difp. a Georgio Chrifloph. Gebhardo, de harmonia coelorum Pyth. Gryphiswald. 1692. habitae. Idem tom. 1. part. I. cap. 1. de quibusdam rebus, ad Pythagoram perrinentibus, libere fentit, et hifloriam philofophise pythagoricae fabulam effe romanenfem p. 14. indicat. Nubem etiam excitarunt feripiorum hift. Pythag. Struw. et Kahlius in bibliotheca philofophica p. 213. 231.etc. Brucker. in Hifl. crit. philof. P. Il. lib. IT. cap. 10. de fecta italica, hinc inde, et in Adpendice ad hoe caput. Et tamen augeri et amplificari potefl eiusmodi index. Neque vero inanimo mihi eft, pines, qui de hac philofophia eiusque autore fcripferunt enarrare, quod quidem nec promittere nec pracflare poflum, et foret nimis moleftuin. Exiguum tamen fpicilegium colligere iuuat. Philofophiam vero pythagoricam explicare, fingula et Pythagorae ct cius adfeclarum placita enumerare atque tam illa, quam quae Diogenes Laertius, Jamblichus ac Porphyrius, qui cautius funt legendi, conferuarunt, fub examen vocare, id ab inflituto noftro ell alienum. Confules Stanleii, Cudworthi, Bruckeri, Tiedemanni et Meinerfii libros, in quibus illa late recenfentur, et quos frequenter laudaui: quibus adiungi pollunt Agatopi/t. Cromazianus in: Della Moria e della indole di ogni fitofotia, vol. H. Venet. 1782. capp. 25 — 27. fufior in dodrina, quam in vita itineribusque Pyrhagorae explicandis, et Bayle in Didtionaire, art. Pytiagorar. Qui compendia hifloriae philofophiae condiderunt, quod plerumque

Lib. We. VITAE PYTHAGORAE SCRIPTORES. rumque fabulas recoxerunt, nec, quae certa effent aut probabilia aut omnino vana falfaque, follicire diligenterque fecreuecunt, Jubens meritoque practermiram: excipiendus tamen eft el. 1.G. Gurlitt, qui in: Abrifs der Gelchichte der Plulofophic, Lipfiae 1756. $. p. 34 — 39. de philofophia italica follerter intelligenterque egit, ct p. 33. et p. 276. Scripta quaedam recenfet, leu illAtrantia, e quibus tantum libri, quem quidem ipfe oculis son vfurpaui, at ab Bruckero aliisque luudari memini, faciam mentionem: Plan theologique du Pythagorisme etc. par Mich: Mourges, Touloufe 1712. tom. I. IT. Amflel. 1714. 8. (v. lournal des Sav. 1713. Tun. p. 448. 639. Jul. p. 14. lourn. lie. tom. IV. p. 281. von Windheim Bemübungen der Weltweilen vom Iahr 1700. etc. vol. HI. Noriberg. 1752. p.255 fqq.) His addi poflunt Butter Gefchichte der Meynungen der Philofophen von den erflen Grundurfachen der Dinge. Aus dem Franzöfifchen überfetzt (von Garve). Lipfiac 1773.8. fect. III. de Pythagora eiusque philofophia minus adeurate ac fubtiliter difputans. — Morkof in Polyhiftore, tom. 11. lib. IL cap. a. de philofophiae pythagoricac hiftoria eiusque feriptoribus. — Abrah, Gerauius, Prof. quondam Franequer. in Hitloria philofophica, Franequerae 1674. 8. libr. Il. cap. 6 — 19. p. 1:614g. de philof. pythagorica ipliusque audtore loca veterum, diligenter collects, adtulit, et arecentioribus frequenter confultus videtur. — Georgii Pafchii, Profefloris guondam Kilonienfis, de variis mosis Moralia tradendi, liber etc. Kiloni, 1707. 4. cap. IV. p. 649 lyq. — M. Fried. Chrifl, EilSchovs hiftorifch-critifehe Lebensbelchreibung des Weltweifen Pythagoras, init einer Vorrede Herrn Kofod Anchers — (de quacflione, num brutis animalibus tribui pollit animus, nec ne? —) aus dem Diuifchen überfetzt von Piilander von der IWeiffrita. Hafnise et Lipliac 1756. 8. (ell labor juuenilis: auctor enim anno actatis fuac XXIV. morbo varivlarum 1751. abfumtus efl.) — Autor libri: Hifoire de la philofophie payenne, ou fentimens des philofophes et des peuples payens, les plus celebres, fur Dicu, fur l'ame et fur devoirs de l’homme Hagac Comit. 1724. N. voll. nultus el de pythagorica de animorum migratione dodlvina, quam Nekia, philofophus finenfis, mille cire. annos ante Chriflum natus, inuenitle dieitur, et de Pythagora ipfo. (vid. Ada Erudit. germ. part, NCVIIL p. 98fq. De 7 adhein Beni. hungen der Weltweifen vol. HE part. VI. p.272 fqg.) — Leonardis Cossanivs de Magi ficrio antiquorum philofophorum, Gencuae 1684. 13. libro V. cap. 1ct2. vulgaria tradit de Pythagora ct Pythagoreis. — M. Chrifliani slug, Rott’ di. de examine confcientiae pyelagorico vefpertino. Lipiiae 170$. 4. (quem morem Cato apnd Ciceroness de Seneélute Cap. tr. dicit fe exercendae memoriae gratia imitari.) — Gottlieb Stolle in: Anleitung zur Hillorie der Gelahshei*, pallim, praccipue p. 389 — 382. 531. 615 fy. 443. edit. quartac, lenac 1736. 4. de Pythagora eiusque opiniombus ac dodrina egit et plures memorauit feriptores, item in Ad: ditamentis p. 176. — Jac. Windet de vita fundloram flatu, Londini 1663. 1677. 4. qui putar, Graecos opmioues fuas de conditione auimi polt mortem ex facra feriptura hanfisle. con! Clerici bibl. choil. tom. I. p. 384 qq. — Tiv Mosade MSayogary I vnum theologiae py: Uhagorivae compendium, prach Corr. Dietr. Kochio, refp. lo. Berub. Huflel. Heïmila n. 4. — Pythugoracia famofo illo fimplici 4. — De monade Pythagorae, Cour; Altdorf. 1689. 4. — Car, Anar. Heli A honis dogmate, dif, Magni Dan, Omsi delectu ingeniorum pythagorico, Lipfiac, 1742. — Chrifl. Gottl. Ivesseri prol. de Py rae methodo philofophiam docendi. Lipliae 1741. 4. — Lo. Georg. Mukaelis dil, de “Li Ay pyibagorica. Vrancof. ad Viadrum 1735. rec. in Kiusdens Obferuat. Lac, Arubem. 1 8. exercit. WII. (cont. Meinerf. p. 537, qui monet, fandlitaten üllusc: confuetadinem per

VITAE PYTITAGOR, SCRIPT. EPIMETRON. Lib. 11.c.12 769 tradlyn ivrandi et antiquiTimis Pythagoreis atque Arifloreli fuiffe incoguitam et demum Fythegoreis, qui tempore An foxcu: aut l'erius fub adueutum et natiuiratem Chrifli vixiffene, elle adlubivam, Murheim. ad Cudworrhi (yÍl. intell. cap. IV. $. 20. p. 576149. edit. Ainflel, 7, Jeufium cr Moys. au Soul ucionum pro lapfu inter falutandum cap. 6. tom. I. edit. Reitzii, Pi 731 infra 9. VI, Schier vor. ad 1 Gorius in fymbol, lit. Romae, vol. orae carm. v. 47. Tiedemann. lin. p. 419 y) — IX, p. 1. vbi funulacrum quoddam explicatur. — Jo, Sturzelius iu orat. de fovietite Crotonienfium litteraria, lenae, 1754. 4. multus ef de Pytha. gora; at plerumque fectarus narrat:ones vulgares, hodie parrim explofas — Cel. Heyne in opufeulis academnis, vol. Il. proluf. X. de Crotoniatarum republ. et inflitutis, cum epimetro (p. 196 fa.) de Pyrkagura ct Pythagoreis legumlaroribus, item p. 205 fq. de Metaponto, i) dae hof; et Pythagoreorum ftudiis nobiliraro. Maiorem, quam par erat, laudem tom, I. ci Duten Recherches fur les decouvertes artribuces aux niodernes, tom. I. p. 156. 171. Ice /. Lier sard fuper Afronomia ‘Vhaletis et Pythagoreorum, in: Neuen vermileliten Schriften, Ha.ae 1758. 8. nr. IV. contra cenforem iu: Jenenf. Allgem. Litter. Zeitung nr. $4. a. 1787. negar, ignem centralem fuille intelle@tum folem, et Ariflarchum, Samium, docet merius excogitalle planetarum fyflema; conf. Jagemanui Gelchichte der freyen Kiinfte und Wiflenichaften in Italien (ex Hieronymi Tirabofthi Storia della Lerteratura Italiana, Modenae in 4. rec. Florent. in 8. concinnata; tom. 1. p.36 (q. edit. noviil: Mutin.) vol. 1, Lip 1777. 8. part. II. cap. 1. vbi a p. 43. de Pythagora eiusque difciplina friétim agitur, et p. 107. 150. et 263. de faris philofophiae pythagoricae inter Romanos, Compara iudicium Meinerf. |. c. p.554 fy. — Obtern, de Pythagorae Kucuw in Mifcell. obferu. critic. Belgic. vol. VI. tom. I]. p. 417 — 451. Auctor fultinuit demonfrare, Cyamos, quibus abftinendum iubebat Pythagoras, fuiffe non fasar, — led ona. — Tiedemannus de mufica pythagorica, in: Forkelii muficalifche Bibliothek, part. III. et de feriptis quibusdam pychag. num genuina fint, in: Deutfehen Alnfeun a. 1778. disputar. De fabis earumque vlu vetito locus eft facetus apud Lucianum in XX. dialogo mortworum, p. 415. tom. 1, quem diligentiam effugifle Kittershufiï, qui ad Porphyrii vitam Pythag. p- 66 fq mulra de ho: praecepto pythagorico collegit, animaduertit Tib, Hemfferhufius ad Luciani locum, et ipfe quaedam dotte difputat. Enimuero quaeflio, num Pythagoras ipfe fa. bis omnibus abfinuerit, ct quae cauflae fuerintillius prohibitionis, iam ab antiquiflimis temporibus fuit agirara. nec porerît certo definiriz vid. praeter Kittershufiuin ac Brucker, et audtorem in Obil, n if. l'elgie. modo memorarum, Bayle ini Diétion. vor. Pythagoras (1) p.m. 744 fq. (vbi Winden explicanonem, de vira funétorum p. 76. adfert.) Menag. ad Diogen. Laert. VIT. 34. Meinerf. 1. c. p.331£). Tiedemaun. 1. wm. p. 315 (qq. qui fufpicatur, aPythagora iliam con. fuetudinem et praeceptionem aut potius firpeillitionen ex Acgypto, (vid. Herodot. M. 37.) elfe duétam, et ad difciplinam dodrinasque Pythagorae maxime arcanas, ideoque vel paucilli. mis illius difcipuiis cognitas pertinuiile. Sed hadtenus. Harl.] EPIMETRON. Tam fupra monti, et aetatem et fidem eorum, qui de Pythagora oli feripferunt, aut quorum auctoritate vli funt lamblichos ac Porphyrius, curatius elle inuelligandam atque exa. pinandam, vt, quae probabilia aut certiora videantur, cernere queamus. In recenfendis au- M) vitae et placitorum pythagoricorum feriptoribus egregie verfatus eft cl. Meinerf cum in Vol. I. Ee ece Hifloria

110 (Lib. IT. c.12. VITAE PYTHAGOR. SCRIPT. EPIMETRON. Hifloria dodrinae de vero Deo, Lemgou. 1780. 8. part. Il. feet. I. qua Pythagoras eiusque veuntur, Him tulliffinorum diferpulorum opiniones de rerum omnium ortu atque cautla e: in primis in: Gefchichte des Usiprungs, Fortgangs und Verfalls der Witlenfehaften in Gnechenland und Rom, tom. I. cap. 3. p. 178 lqq. Vtrite procedere!, omnes ciusmodi feriptores in quinque difpelcuit clafles; prima igitur clallis comprehendit cos, qui ante Ariflotelem Pythagorac fecerunt mentionem (p. 188. coll. p. 290 fqq.) altera continet Arillotelcın eiusque difeipulos aut fucceflores, aut his acquales, n. Arifloxenum, Heraclidem l'onticum, Cleanthem, Hermippum, (e quibus plurima, vera fitaque hauferunt pofleri,) Zenonem, Alexiv, comicum, Durin Samivm, hilloricum: in tertia clafle recenfentur, qui poft primos et antiquiflimos Ariflotelis difcipulos, ante Chrifluin natum, hanc hifloriae philofophicac partem five adtigerunt live vberius expofuerunt, in quibus Timaeus, Hermippus, Neanthes, Diodorvs et Alexander praecipue funt notandi: in quarta claffe enumerantur feriptores incertae actatis, qui funt Antiphon, Soficrates, Dionyfiphanes, Hippotus, Androcydes, Eudoxus, (de quo vide tamen cenforem in biblioth. crit. Amflel. vol. II. part. VIII, p. ny. not. x.) Apollodorus, arithmeticus, et Lycon lafius: quinta et vitima cla‘lis compleétitur enarratores vitae et fcholae pythagoricae, qui poll C. N. vixerunt, Apollonium Tyan, Nicomachum, Modera tum, Numenium, binos Diogenes, Porphyrium, lamblichum, et Anonyınum apud l'hotium, yna cum aliorum tellimoniis paflim proditis. Horum fingulorum fidem exan:mat, ottendit, quos fedati fint potiflimum Jambli hu» et Porphyrius, quas peculiares narrationes quidam prodiderint memoriae, et quae in fingulis five laudanda veniant five vituperanda, Nimis abflraberer a fcopo et confilio, fi omnia repeterem copiofius aut explicare. Inter ca, vt falivam lectoris moveam, pauca tantum adnorabo. Y, 195. de Arif'oicle copiolus ell, fidem illi tribuit, defendit etın ab iniuria Moshemii ad Cudworthi (vf. intellect. tom. 1, p. 16. edit. Amfel. in 4, adfirmat, p. 200. Ariflotelem genuinos Pythagorcorum vetuflillimorum libros habuille, eorumque decreta tradidilfe nobis, (coll. Hilloria doctrinae de vero Deo p. 299.) nec ifta corrupiffe aut mutilaffe, quacdam tamen male intellexifle, p. 205. Libros tamen eius de Pythagoreis etc. (de quibus vid. Jonfinm de feriptor. hit. philof. I. cap. at. 6.1. p. 62.) ane teriifle, valde ef dolendum. (Arifloreli acque ac Platoni in explicandis atque recenfendis Pythagorae placiti, omnino fidendum efle, contendit quoque probatque Hyacinth, Sigirm. Gerdilius, Profelfor Taurienfis, in /utrodudione ad fiudium rehgionis, libro I. qui tutus agit de fecta italica, p. 243. Dillentit vero Brucker. in Hift.cr't, phil. Adpend. f. vol. VI, p. 263 fg. et fidem derogat Arifloteli.) Heraclides Ponticus, ex cuius feriptis, (vid. Diogen. Laert. V. 88.) Diogenes, lamblichus, Porphyrius aliique multa hauferunt, pater habetur multarum de Pythagora fabularum: is igitur, fi recedit a narrationibus aliorum fide dignorum, tellis locuples nu: amerari non potell. Clearchus in fragmentis apud Athenacum vera tradit, in reliquis valde credulus, ideoque fufpicione fabularum falfiue non caret, (p. 211. 224 (qq.) Arifoxenus, difcipulus Ariflotelis,i etiamfi Japlus fit aliquoties, fummam fidei atque auctoritatıs laudem nadus ell, (p. 213 — 222.) Dicararchus, quem Cicero magni aeflimabat (ad Attic. I, 2, VI. a.) fide dignos eft et paene par Arifloxeno atque Ariftoteli, quainquam culpa negligentiae aut fabularum quarum. dam crimine haud vacat, (At compara, quae de Dicacarchi atque Arilloxeni fide docte notantur in bibl. eric. Amilel, IH. part. VII. p. 111113.) Timoro parem fidei de rebus pythagoreis eft tribuen ta. Hermippar, fub Prolemaco Euergera, fufpectus ell, et muliarim de Pythagora eiusque itmeribus fabularum parens aut continuator, homo credulus, (p.223 — 231.). Idem iudicandum

VITAE PYTHAG. SCRIPT. EPIMETRON. Lib.llcuz iudicandum eft (diffentiente tamen cenfore in bibl. crit. AmMel. I. 8. p- 114. not. d) 271 de Neanthe, tub Attalo llorente, (p. 231 — 236.) Alexander Cornelius, polyhillor, Sullae temporibus, homo credulus fuit, (cius tamen auctoritatem elle cam, vt tam levibus argumentis labefactari nequeat, fentit cenfor in bibl. crit, Amitel. IT, 8. p. 114. not. e) Diodorus Siculus e foutibus linspidis baufit. (p. 236 — 238.) Apollonius Tyan. acmulus pythagoricac difciplinac et feueritatis, homo fuperflitiofus, et fabularum ac praelligiarum amans. (p. 238 — 248.) Moderatus multa falfa tradidit maleque interpretatus eft antiquillimorum Pythagorcorum pla» cita. (p. 248 — 250.) Vicomachus, Heraclidis er Moderati vefligia premeus, aeque ac illi, male fidus feriptor, homo eredulus fuit, infcius ct multarum de Pythagora fabularum auctor. (p. 250 — 252.) Diogenes, (de quo egit quoque Dodwell. in Exerc, M. p. 176. et cenfor in bibl. critica Amitel. I. part VIM. p. 123. nor. g. contra Meinerfium difputans,) ex mente Meinertii facc. HI. probe dignofcendus a Diogene Lacrtio, fabulator, qui vera a fallis baud recte difcernere poruit. “Pariter Numenius, initio face, HT. platonicac philofophiae Athenis inaguiler, de Pythagora, Platone, quem prioris imitatorem fuille exiflimauit, aliisque multa inepta dixit feripfitque, p. 253 — 256.) Diogenes La-rtiur, compilator, confufus et credulua fuir, fontes quidem adiit, fed ex riuulis quoque turbidis incontideranter haufit, In hiflo. ria focietatis pythagoricae Arifloxenum, in epitome autem philofophiae pythagoricae Ariflotelem et Alexandrum: fectatus, fidem meret, vti Sextus Empiricus; in enarratione autem vitae Pythag. fcriptores malae non minus quam honac fidei exferipfit, ideoque cautio eft adhibenda. (Effatum tamen Meinerlii nimis vage pronunciatum elle, cenfor in bibl. crit. Amftel, 11, part. VIII, p. 124. not. £. docet.) Ad Jamblichum hominem non adeo quidem malae fidei, at parum acris iudicii, et Porphyrinm bene intelligendos atque eorum narrationes de Pythagorae huius [chola rite cognofcendas atque examinandas magna judicii [ubtilitas, intentio animi et inuefligatio feriptorum, quos five certo et nomine fingulorum fignificato, fine probabiliter confuluerunt, eft adferenda: atque examen feuerum inflituit fontesque, e quibus haufit ille, fagaciter aperuit Meinerf. praeceptis quibusdam criticis praemiilis, P- 258 — 240. Sic quoque p. 290 — 393. (confer tamen multorum defenfionem in bibl. crit. Ainftel. 1. 8. p. 114 faq.) de Tonis Chii, Anaximandri, ‘Theopompi, Ariftoxeni, Ariflarchi, Metrodori, Eudoxi, Hieronymi, philofophi peripatetici, Lyci, Sotionis Alexandrini, Antiphoutis, Soficratis, Hippoboli aliorumque fide et auctoritate aperte fenfit et raro tulit iudicium honorificum. Addam alia al Pythagorae vitam et difciplinam pertinentia. Pythagoram fuiile Samium, nobilidimi er fide digniflimi tradunt auctores, quae fama ctiam fuit tempore Luciani; videhuius dialogum, Somnium, in quo inulta lepide narrantur de Pythagora, cap. 4. Alii eum dixerunt Tyrrhenum, ex vua infularum, quas Athenienfes poilederunt, cieclis Tyrihenis. Alii vo. cant cum Phliafum, Metapontiaum alii; alii Syrium, Tyro, Phocuiciae vrbe oriundum. Alii (vt Maffeins in: Onlera. Jett. tom. IV, p.72. coll. Zegemens. in: Gefchichte der freyen Künfle und Witlenfehsften in Italien. I. p. 38, et ipfo Tirabolchio tom. I. p. 29 fq.) faciunt eum He. trufeum, quae opinio inde orta fuerit, quod aliquot pythagorica placita fimilitudinem quamdam habent cum ritibus quibusdam Hetrufcorum, a quibus illa mutua fun.ferit Pythagoras, (v. Heyne in nouis Comment. focietatis regiae Gotting. tom. IV. p. 87.) Hyarin:h. Gina in: Idea della floria deli’ Italia le‘terata etc. Neapoli 1724. 4. Samum, vrbem iv Calabria. hodie Crea. ecura, parriam fuille Pythagorae contendit; v. germ. Acta Erud, part. CIV. Sidonem, Phoeniciae quondam metropolin, cius fuifle patriam, e Jamblicho probatum iuerunt, aut potius errarunt Eeceea Schrader

Lib.IT,c.12. VITAE PYTHAG. SCRIPT. EPIMETRON. Chrift. Schrader in diff. I. de Pythagora, Lipf 1708. €. 6. et Triller ad verfionem theotifcam metricam Hug. Grotii Tragoed. Chri/lus patiens, p.572. edit.1. Haec tamen de Pythsgorae patria incerta hiftoria aut opiniv erta elle iure videtur Bruckero Hilt. crit. phil. 1. p. 994. partm ex diuerfis Pythagorarum apud veteres celebratorum locis natalibus, parrim ex incerta paren. tis patria, quum generis ortus cum patria confunderetur, Eadem cauila fuerir, cur veteres in parre Pythagorae nominando variarent, ‘Purillima et maxime probabilis narratio ell eorum, qui tradunt, patrem fuille Mnefarchum, de cuius ortu et patria in vtram jue partem, moltis etiam fabulis excogitatis, difputarunt veteres, matrem Pyihaidam; auum Euphronem; proavuin, fi Paxjazian I. cap. 13. p. 140. audimus, Hippafum, pulfum Phliunte ab | tidis. Aliis apud Diogenem Laertium VIN, 1, pater cius fuit Marmacus qui quidem ynus e maroribus Pythagorae Phliafii fuerit. Secundum /ufin. XX. 4. audıebat pater Dewaratus, quae qui. dem lectio Voflio ad eum locum ex priftina ledlione Marmacis tarditate libtariorum enata vi. detur, probante Tiedemanno, qui poft interpretes ad Diogenem Lacrtium, et poll Stamiciam, Bruckerum aliosque in: Griechenlands erflen Philoforhen p.214 — 222. de Pythag. parenti» bus et patria egit, et p. 219. refutauit Bruckerum, in Hill, crit. Prl. p.994. fufpicatum, Mnefarchum, alienigenam, mereaturae caufla Samnm profectum. ibi ciuitatis iure donatum funTe. Idem doctiflimus Tiedemannus p.329 — 333. de familia Pythag. difputans, oflendır, vnam tantum e pythagoricis mulieribus fuifle, quae Zeno vocata fit; lane fuille Brontini Croto. piatis, faliis, at per errorem culpamque librariorum, iam autiquioribus temporibus commitlun, Creteulis,); Diogenem vero Laert. VI. 43. Photium Cod. CCXLIX. Suzdam in ‘Theano, (v. Brucker. I. m, p.1019 fq. et interpretes ad Diogenis locurn cirat.) /onfum de feript. hilt. phil. 1. 1 7. et Menagium de ceptos fuifle. mulier. philof. p. 47. et ad Laertium I. cit. aliosque haefitafle aut de. Filius fuit Telauges: quod alii cram addunt Ærimue/lum, ac Mnefarchum, quem iuucnem diem obiile referunt, aut Marmazum et Damonem, id non adco validis fuleiri foler argumentis, Differt aliquantum Bentlei, in Relponf. p.32 e verf. Lennepii. Aline tantum fuitle videntur Damo et Myiaz cererae, quae memorantur, Theano, (ex corımpta le. étione nominis Aru» forte enata,) Arignote et Sara, I. ex correctione Bentleii, Æefara p. 215. 1m. videntur fufpectae. Dodwell. tamen in Exercit. IL p. 123 fg. contendit, Damonem filiam fuitle Pythagorae pugilis, non plulofopbi, ab illo diverfi, iliius autem Damonis filiam, Vitalen, nuptam Telaugi: philofophi autem filias fuifTe Myiam er Arignoten, quae potuerit a Crotonis fluvio Aclaro cognomen etiam Aefarae traxille. Enimuero, quis erit Apollo, qui verum et vnice certum dicar. De cius pracceptoribus, e quibus vnus eft Pherecydes, de quo dubitari non poflir, iam fupradifferuimus. adde Kentlei Refponfion. ad C. Boyle $. MI. p. 3t. Quod metempfychofin defendebat, etiam varias ille fubiitle corporis mutationes crede batur; vid. 7. Henr, Winkler ad Platonis I'hacdonem, Lipfiae 1744. p. 230 fy. Pythagorse animam ab Apolline ad homines miflam, adfirmar /amblichns in vita ıllius cap. 2. et ipfe iadi. tat apud Luciano in Sonmio f. Gallo cap. 16. p. 726. tom. IH. Reitzii, vbi v. Moyf. du Soul et EM. Gesnerum. Ipfe dieitur gloriatus elle, fe, antequam Pythagoras ele cocyniler, fille Pyrıhum, Hermotimum, Euphorbum (b. e. fecundum Garterer, ter intra 673. annos eyelum lunarem abfoluile) et ante tempora Troiana Acthalidem 9, 2) Qua haee du Grip itm, multo po? coquoni, cel Gur’erer. an recitar. de Metemplycheli, Exuto Pythugora, fe factam immorrahtans anımorun (ynıbolo Acgyptio, ad| Herodou IL 122 ct 123. (in Commenrart. loc. Gore tung.

VITAE PYTHAG. SCRIPT. FPIMETRON. Lib. If er 773 cile Afpafiam meretricem Milefiam, ait apud Lucienum |. m. cap. «g. Contra apud 7. Gellinm IV. u. poll Pythagoram fuit Pyrander, deinde Calliciea dea, tom femina p mere. trix, cui nomen fuerat Alce; vid. Diogen. Loert. VI. 4. ibique interpr. er Moyf. du Soul al Luciani Somnium p. 727 fq. Lepide explicat hanc Pythagorae opinionem. camque feufu abfcondito atque allegorico efle intelligendam, docere fuftinet Inhowins in libr. de Paiingenefia veterum etc. cap. V. p. 490. tim calumnias, At enim mittamus ¡las fabellas f. ingeniofam allegoriam et par- Id tamen obferuandum elle iudico, Lucianum atque Plutarchum in enumerandis ac referendis Pythagorae fcholaeque pythagorivae placitis vt plurimum fequutos elle opiniones ac narrationes recentiorum faec. Let il. Iugenium in eo erat tam fplendidum, quam callidum; indicium multo vfu rerum et philofophia fubadum, et legitima ratione ac fcientia cogitandi fnperabat is Pherecydem, fuum dodtorem. Litterarum tamen copiam et fapientiam Pythagorae non debemus nollro pede noftraque actate, fed ingcuio viribusque illius aeui et infanriae metiri. Quare Bayle in Diction. voc. Pythagoras, nimius eft cloquentiae pythagoricae admirator, Multa is fumlit ab Aegyptiis, nec vero omnia, quoniam iam antea multis fuperflitionibus atque opinionibus et vera falfaque rerum cognitione Graecia fuerat imbuta. Originem igitur traxerit ab Aegyptiis abflinentia efotericorum a pifcium et fabarum efu- de qua difciplina v. Brucker. Tiedem. Meinerfiusque. Dodrinam de anguriis et ominibus, Homero iam cogni. tam, non ex Aegypto duxit, ve Brucker. H. cr. phil. I. p. 1083. putauit; at doctriuam de numeris, quibus magnam vim inefle cenfebant Pythagorei, et theologiam arithmeticam, debere detur Aegyptiis, fed variauit illam aliterque adcommodauit. vid. Tiedemann. |. m. pe 315. 317406 et 428- A Magia, quae tum pars habebatur pietatis ct cultus diuini, uec in fenfu crafliore fumenda, non fuit omnino alienus: et fuerunt, quipraefligias aut magicas cum artes (yorreias) amplexuin referrent. vid. Piinii H. N. XXXI. 1. Diog. Laert. VII. 32. 36. Lembecii Comment. de bibl. Caef. Vindob. tom. VI. p. 383 fqg. edit. Kollarii. Hine religionis ftudium fingulare, infignis deorum daemonumque cultus, myfteria et fecreta cum filentio, vaticiniorum et more Pherecydis, et bono quidem confilio ad auraim imperitac multitudinis captandam, (vid. Sturz in Pherecydis fragmentis p. 36 fq.) familiaritatis cuiusdam cum geniis ac diis intimac opinio et alia temporum fimplicitati faeculique ingenio adcommodatac magiac indicia. Superftitiones autem Graecorum magicas auxit peregrinis, quas in Aegypto imbiberat, caerimoniis et incantationum aut divinandi generibus; vide plura in Diet. Tiedemanni difputat. de quaeflione, quae fuerit artium magicarum origo etc. Marburgi, 1787. 4. p: 33 faq. Meinerfii Gefehichte etc. p. 480 faq: p. 503 faq. inprimis p. 455. vbi in nota refutar Ziujebium cap. XI. in Hieron. 438. 439. negantem, Pythagoram iaditaile confuetudinem et familiaritateın cum diis et daemonibus. A magiae taınen fufpicione illum purgare adnifus elt Gaby. Naudaeus in Apologia, gallice feripta, pro viris illis, qui fallo adcnfati fuerunt Magiae, cap. ız. Num etiam ab Orpheo quacdam fumferit mutua, paullo inferius videbimus. Quamqam ipfe non dici. tur rempublicam capeffiuifle aut fuille legislator, et Cicero de Orar. IIT. 15. adfirmat, Pythagoram, Democritum et Anaxagorama regendis ciuitat:bus totos fe ad cognitionem rerum trans tuliiTe; tamen magnam Graeciam inftitutis et praeceptis fuis erudiuit, fobria dedit confilia ad rempublicam bene prudenterque adminiftrandam, et ad virtutem, amicitiam et pictatem coEe cee 3 lendam : ting. do@tr. elaff. philol. tem. IX. p. 4511. et cphiem. goranr illam do@rinam, {ymBolum cycli, ex Aegypto litt. Gotting- 1765. plag. 172.) acute docuiffe, Pyrhaheufitfe, ct wiplicem cyclum ingeniofe explicuitfe.

Lib. Il.e.ız. VITAE PYTHAG. SCR'PT. EPIMETRON. fendam: multos ciuitatnm principes habuit fectatores; lusum et luxuriem infliruris, exercita. cionibus corporis er mediocritare fluduit exflirpare, et praecepta dede vrilia victus vitaeque, primos philofophos, p. 326 qq. et pluribus locis, Memerf.l. c pag. vid. Zisdemann. Gracciae 418 (aq. 463 (19. 468 Kg- cel. Aeyne in opuful. acadcinicis, vol. I. p.198 faq: muero falcem immitterem in alienam mellem, fi, quae Py ıhagoras de Deo, de materia, de rerum prin cipiis, de Vniuerfo et fole, de igne illo, quem ab terra difererun:, aliis licet cum medio in mundo pafitum arbitrantibus, (vid. Arillot. de Coelo IL 13. p. 650. et 65y.) Central Feuer, Stanlzi. hiflor. phil. p. 352. Brucker, Hitt. cr. phil. tom. I. p. 1062. aliique folem ipfum fuiffe jntellectum putarunt; a Tiedemanno p. 447. 448 faq. acute fufeque refutati, doctrina illius fas gacius explicita, (conf. Plutarch. de placitis philol, IM. tr. et Corfu ad h. |. p. XXX fy. du. 1. fupra I. cap. 20. p. 177.) de aeternitate mundi, de animo ciusque transmigratione, et imsnortalitate, de vitae ratione er confuctudine, fenlille a: praecepitle dicitur, er quanta obfervantia ac pietate Pythagorei profequuti fant audtorem illius fectac, vberius exponerem, Abfegaudi font illius philofophiac amantes aut curivfi ad feriptores hilloriac philofophiae virosue dodos, quos facpius laudaui, Cudworthum, Moshemium in animaduerlionibus ad illius fyttema intell., Stanleium, Bruckerum, Meinerfium ac Tiedemannum, qui in vtramque partem adfatim difputarunt: adde fupra hb. I. cap. 20. $. 13. p. 180 fy. ct cl. Jo. Aug. Eberhard in: Neuen vermifchten Schriften, Halac Magdeb. 1788. 8. nr. III. vid. ad. finem $. 11. In omni tamen inquifitione et opinionum dogmatumque Pyrh. examine tenendum eft, 1) Pythagoram non tantum, quantus a lerioribus habebatur, fuifle phiiofophum et mathematicum, nec ca omnia, quae iplius ingenio ct acumini adferibebantur, inuenille, multo miuus redegille in formam artis, (vid. Mvinerf. p. 511 fqq. qui p. 519. comprobat effatum Ariflotelis, philofophiam Graecorum fuille vsque ad actatem Anaxagorae in infantia et ba)butinle, p. 559 fqq. etc) 2) fciendum ell, Pythagoreos vel antiquiores mox immutafle aut alios aliter expofuille placita duétoris fui, ita veiam Ariflotelis actate (Meteorol. 1. 6. etc.) in diverfas diuifi effet partes. vid. fcholiaft. ad Theocritum XIII. 5. Moshemins quidem ad Cudworth. fyft. intell. IV. $. 20. p. 570. edit. Amftel. acute indicat, et ex infigni difcipulorum eius diffenfione efficit. quum nihil in litreras retulerit Pythagoras, nec de rebus omnibus mentem fuam aperte fit cloquutus, cuenille illi, quod euenire necelle erat, vt ex fuo quilibet ingenio philofophiam eius interpretaretur, et quae ipfe pro veris ducebat, ad Pythagorain transferret: in eo tamen Jabi et mibi et Tiedemanno p. 356 (qq. videtur, dum contendit, proprie philofophiam Pythagorae cum ipfo interäfe Pyrhagora, atque poll fata cius, qui Pythagorei falutari voluerunt, vix dimidios Pythagoreos, aut nomine potins, quam ıeaple, viri huius fectatores fuifle: difeiplinam Pythagorae, inftituendi rationem et reliqua huic coninncía vna cum ipfo ex orbe fublatam effe, nec a quoquam poftea vfurpatam. Contrarium docet Tiedemann.|. c. Isetiam p.296 fa. docet et p. 305 fy. Pyth. non ab omnibus difcipulis coecam pollulalle fidem, aut fuflulifle liberrarens fenticadi. lam Arillotelis actate duo diuerfa Pythagorcorum fuecunt fyMemata, quae lare expofuir Tiedemaun. p. 373 — 383. atque Meinerf. p.500 faq. Pythagoreos in Italia et Sicilia polt Olymp. LXNX, ftridtius adhaelille placitis et inflitutis fuperiorum, quain ii, qui in Graecia propria nomen et difciplinam Pythagoreorum iaditaffent, qui ab antiquiorum pri. mocum eius feétac adfeclarum confuetudine ct ratione tam docendi quam viuendi valde deleiuifleur: quod facile euenire potuit, quia in Graecia plures fectae ortae funt, e quarum diuerfis fententiis ac doctrinis dilciplinaque Pythagorci in Graecia propria quatdum adoptalle poruerant: 3) Inter

VITAE PYTHAG. SCRIPT. EPIMETRON. Lib. II. c.i2. 775 3) Inter omnes conflat, recentiores Pythagoreos, pracfertim Platonicos, faeculis pol C. N. prioribus, deferuille viam, do@rinam et difciplinam antiquam, multas exclufilie aut propagalle atque ampliticalfe fabellas, et multa adfinxifle aut nomini aut doétrinae Pythagorac, quae quidem ad landem et admirationem illius facerent; fed longe abeffent a fimplicitate antiquitatis et veritate hiflorica: vid. quae de Moderato, arbitrante Platonem, Pythagorae opiniones de unmeris corumque potellate arcana adoptafle atque ornalle, et de Nicomacho inepto interprete, cuius tamen feripta recentiores Platonici atque do&iffimus quisque feriptor ecclefialticus fece» runt magni et illuftrarunt, adprime monuit Weiner: 1. m. p. 534 (qq. item quae Tiedemaun. p. 443. contra Bricker in Scheflhornii Amoenitatt. litterariis tom. VIL. p. 221. (rec. in Bruckeri Milcellan. fect. 1.) difputauit, quatenus numeri Pythag. conueniant cum idcis Platon. Sed fatis de his. Pauca tantum fpicilegii inflar addam. Potteri Mudayicas pert upurxes ; f. thefes quadragefimales in fcholis Oxonise pro forma habitae; Lugd. B. 1684. 12. — Pythagorae ct quorumdam Pythagoricorum fententia de animo illuflrat Hieronymus Rorarius in libro, de anima brutorum Ê quod animalia bruta farpe ratione vtantur melius homine, ex recenfione Georg. Henr. Ribouii, Helmflad. 1728. $. 181 aq. p. 615 faq. (compara Bayle Dictionaire. art, Korarius (D.E.). Pythagorae giusque fectatorum, Archytae Tarentini, Empedoctis, Critonis, Epicharmi, etc. fententias de animo ciusque immortalitate perfequitur A. Chrifian. Auguft Salig in Philofophumen, veterum ac recentiorum de anima eteius immortalitate, difpHaine Sax. 1714. habita, p. 28 — 32. Doétrina de transmigratione animorum, num ab Acgyptiis orta fit, (quod quidem verifimilius efle videtur, atque Herodotus II. cap. 123. vbi vid. Welleling. p. 762 [q. aliique, quorum teflimonia collegit et düudicauit pot Brucker. in Hift. crit. philof. 1. p. 296 (qq. 7. Wilh. Schmid, Vir Cel. mihique amiciffimus, in pracfenti Theologus Jenenfis, in Di. IH. hiftor. inferipta: Immortalitatis animorum dottrina hillorice et dogmatice Ípectata, Tenae 1770 $. VII. et VIIL, tradiderunt,) necne? quod Irkouius, libro mox memorando, exiflimat contenditque, et quomodo fit interpretanda, illa inquifitio quaeftioque viros doélos iu diuerfas traxit fententias. Gattereri V. C, fententiam et commentat. iam fupra laudavi, Cl. Sturz in Pherecydis fragmentis p. 13 fqq. paucis quoque adtingit illam quaeflionem, cui videtur Pherecydes primus ad Graecos transtulifle hanc, de animorum migratione fententiam, ex Aegypto ductam. adde Adam. Guil. Franz critilche Gefchichte der Lehre von der Unflerblichkeit der Seelen. Lubec. 1747. 8. p. 206 [q. Alii igitur fenlu proprio; alit vero fenfu reconditiore et myflico inte:lexerunt illam animorum transmigrationem. Figurate illam effe accipiendam, Timaeus Locrus, Reuchlinus, Dacerius, aliique adfirmarunt apud Brucker. ). c. p. 1093. quibus acceflerunt Grilielm, Jraouius in libro infcripto: De Palingenefia veterum feu metempfychofi fic dia Pythagorica libri tres, Amflelod. 1733. 4. et Lo. Adam. Hartmann in diff. refpondente 7. Cafp. Eichlero, Marburgi 1733. habita: Metemplychofis Pythagorae ab imputationibus abfurdis liberata. (conf. /indheim Bemühungen der Weltweifen vom lahr 1700 — 1750. vol. V. Noriberg. 1753. 8. p. 561 {qq.) Negauit quoque a Pythagora doctam fuille metempfycholin, Barthelemy in: Voyage du jeune Anacharfis en Grèce ete. Paris. 1788. 8. vol. VI. p.321 fq. vbi a p.313. pro Pythagora multa bene feripfit. li autem putant, metempfychofin, vt vulgo explicatur, vniuerfae difciplinae Pythag. contrarians elle, nec polfe conciliari cun aliis eius deeretis; hine per illam fignificari varias adfectiones et mutationes animi, quas animus, ex mente quidem f’yt'agoreorum et Platonicorum, fuflinuerit, et ante, quam in hoc corpus defcenderet, et quum in eo verlatur, et quum ex eodem zurfus

PYTIIAGORAE PLVRES. Liber. rurfas auolarit. Vol Lapass Hanc autem interpretationem elle contortam, ct repugnare tam inulti ve terum tellimoni et pythagorivae ue {ui ipfius anina inigratione opinioni atque ‘actantrae, ideoque proprie inrelligendam ee lan doctrinam, perite commontiraruut buddeus in Udferuatt, Hal. tom. I. obleru. N. p. 207. Moshemins ad Cudworthi Sytl. intell. IV, $. 18. ps 458 [SEA edit. Amftel. Brucker. I mem. Tietemann, libro facpius excu. p 525. Luedert.n, libro niox memorando, §. 20. pag. 230. aliique: inprimis et vberius Gortlirb Wernedurf, Prof. nuper Dantifcanus, quin adhuc Wittbergae listeras bonas doccret, in eruvita difp. de mplycholi veterum non figurare, fed proprie intelligenda, Wittebergac, 1741. qui Eichleri, praccipue Irhonii argumenta Jub examen vocat et damnat; adde MW rburtons got liche Sendung Motis, ex interpr. german. 1. Chrift. Schmidt, Francof. et Lipfiae, 151. 8. part I. Guer in: Hilluire critique de l'ame des Betes cre, part. I. Amillerd. 1749. $. cuius vero iudicium et erudirio parti acflimatur a Windhemio in Philofophifch, Eibiiothek. vol. Cajp. Lugeverus de V. Hannouer. 1752. p. 239 {yy — Schier ad Pythag. carm. p. 78 Kg. metempiycholi Pythagorica, Lipf 1666, 4. Pagan, Gandeutius de Pytbagoraca ammerum transinigratione, Pilis, 1641. 4. Æberk. Deu. Hauber de metemplycholi Pythagoraca, Vim. 1723. — adde ad finem $. IL citaros libros. — A partibus ramen Fythagerae Ile it memo» ria recentiore atque illam animorum nngrationcm vinuicare conatus chì dram, Brunus in lie bro, de minin:i exfiflentia cap. ILL p.11 fg. vid. Chef. Aug. Hewmanni epifiol. in chelauro epiftolico la Crozisno, vol. Il. p. 147 fy. Praccepta vitac et fy mbola pythugorica collegit et interpretatus sft, erceiplo Ty ora weiter diueruit Gettleb Stolle in: Hifiorie der heidni- {chen Moral, lenae, 1718. 4. Je iy — 131 ct 9.132 fqq. pori expofuit ratione antiquiorum quorumdam Pyrhagoricorum placita atque fententias — De Theologia Fythagorae ChriSian, Altertus Duederlin in Avimaduertionibus hiflorico-criticis de Thaletis et Pythagorae thevlogica ratione, f |. 1750. 8. cap. U. p. 76. copiofe docteque difpurauit, multa melius, quam alii, explienic, et loca tellimoniaque tam vererum quam recentiorum diligenter Jaudavit: tamen, an aliorum aucloritate deceptus et Japfus non interdum a vero aberrauerit, id amphus crit difpiciendum. — Ziedemanno quidem non probantur p. 458 fyq- pi 374. et 380 fq. ¿quae Doederlin. pag. 160. de concentu” mufices motu aftrorum toriusque cocli, tum pag. 169. de explicatione 72 érès, et pag. 193. de ortu actheris ignisque ex 72 scs fenferat. — De fuccellione fchulae py thagoricac infra cap. XIII. voc, Pythagoras, locus crit differeudi. Ha.!.] Pychagoras — MI, Pythagoras derem Lasrtins VIN (q. ex Demetrio ve verifimile efi Magnefio ‘PIE commemoravit, Meurfins ad Arifloxenum pag. 150 fq. vigmnti: viriusque indu. firuan vicit Joins, a quo vedetriginta Pythagorue obferuati funt libro IV, de feriptoribus hifi. philof. L cap. 2. 3. inprimis lb. IV. fect. ar. pag. 263 fqg. edu. 1716. [conf A. Gelli N. AL XIV. 6. et Molleri Homonymofcopiam p. 335 My.) Et plures etiam fucrine, fi fequimur Dodwellum pag. 114. diff. de setate Pythagurac. Ex his illos tantum in praefenti fub. Taggia qui aliquid (cripfifle vel Pydiagorac philofophi acquales aut maiores fuille tra: untur, 1) Pythagorar Laco, qui Olympiade XVI. fladio vicit, aequalis Numac. [P] Tiedemaun. 1, e, p. 247. et Bentleii Relponí. ad Boyle p. 33 fy. verf. Lennepn.] 3) Pythagoras

PYTHAGORAE PLVRES. Lib.lLe qm 2) Pythagoras Eratoclis F. Phliafius copooxnris et dherrrs"*), qui athlctas primus carne aluitle traditur. Eius ¿Aerzrizd cuyvodupara lamblich. vita Pythag. cap. 5. Huius forte epillola apud Laertium VIII. 49. [Multus eft de hoc Dodwell. in Exerc, U. de Pythago. ra @.9. p. 131 faq. 141 fg. 145. etc.] 3) Pythagoras Samius, pugil, 6 è Sapo xeprrys, qui vicit Olympiade XLVIIL Hunc cum philofopho confundit Zamblichus, [U. 11. vbi vid. Küfler. et VI. 30.] et prouerbium in bonam parteın accipit, quod paroemiographi in malam, Vide Vaticanam appendicem centur. 1. 87. [De hoc vide Diogen. Laertinm VIII, 46. ibique Menagium et Zunfum libr, EV. pag. 265 fg. Schrader. in dilp. de Pythagora, p. 24 fq. Etiam Hefychius in v. ey Sapo xopiiras id prouerbium ad Pythagoram pugilem, non ad philofophum referre iubet de qua re controuerlia interceflit inter Richardwu Bentleinm, et Henrie. Dodwellum, quorum ille in refponf. ad Boyle de aetate Pythagorse p. 27 lg. Eratofihencm apud Diogenem Lacrt. Vill. 47. in primis fequutus, prouerbium hoc de Pythagora philofopho, eodemque pugile, intelligendum efle contendit: Dodwellus contra in Exercit. de actate Pythagorae a p. 113. et 141. et 153 — 161. totus in co eft, vt argumenta Bentleiana reïiciat. Cenfet igitur et proba. tum it, Eratofthenem non credidifle , Philofophum cum pugile effe eumdens, contra ad pugilem fpedtare prouerbium illud propter vfum comae efumque carnium. Infuper multa alia erudite explicita adfert, ex quibus pateat, Pythagoram pugilem a Pythagora philofopho effe omnino diflinguendum. Dodwelli argumenta examinat, Diogenem vero arguit incuriae, ct Eratofthenis narrationem de Pythagora philofopho efle intelligendam, collatis fed. XII. et XLVII. atque XLVIII. loco Diogenis memorato, adfirmat, ac fententiac Bentleianae fauere videtur Aeinerf. 1. m. p. 323 — 330. negat tamen contra Bentleium, illud Eratoflhenis te. flimonium elle fundamentum quafi totius chronologiae pythagoricae. Harl.] 4) Pythagoras, Crotoniates tyrannus. 5) Pythagoras, Ephefius tyrannus, ante Cyri tempora. 6) Pyikagoras Zacynthius, muficus, Arifloxeno 2. Harmonicorum P-36. cum Agenore Mytilenaco memoratur: inuentor tripodis organi mufici, [vid. Athenaeum XIV. 9.] qui et aliquid de muficis feripfifle et feétatores habuille. ex eodem Ariftoxeno colligitur. [dubitat Ionfius IV. p. 264.] De illo Latrtius VIII. 46. & Qoéaly Gray ra méggnra À) ris pi AereCias alri dıdaananes ED à xe) ro cures KPa. Sed hoc auris ¿Que Samio philofopho tr'buunt practer Menagio ad Lacrtium pag. 376. edit. Meibom. laudatos auctor conftitut. Apottol. IV. 96. Philofiratus in vita Apollon. f. 117. Hierocles pag. 225. Chaleidius pag. 225. Theodoritus ferm. 1. de fide etc. [ Tiedemann. pag. 292 — 297. negat, Pythagoram Zacynthium, aa) Lacrtii verba funt: Us Qusí oss. cumsrnirns, dAderm, At Rof in Comm. Laert. pag. 165. tion. Laertianis p. 161 {qq. i commentatus, voces aUrev voce. dhëærrs — — rss, tamquam adnoratiotum locum ita legere iubet: Tefres Zuxty3is usos nem otiofi hominis eiicienda cenfer. Harl. nos, tira v0, 5 Paso doy réréèérra, bb) Operis titulum cife putabat Voffius de feien- 7% Lo tiis mathemat. p. 343. fed poteft etiam effe fenfus, es tov fi: cum fie, qui philofophiam arcano ct recondito more tradiderit. Fabric. At Kofi in Commertara lites eruditorum fedari et componi poffunt. * Harl. Vol. I ti | 33 auris a mupumanin FA de qua quidem audacicre conieétu- Fff{ff

Lib. UW. ene, PYTHAGORAE PLVRES. Vol. 1. p. 459 thium, hominem obfcurum, auctorem fuiffe reconditarum doctrinarum et effati auris #20, refutat Meinerfium, in Revifion der Philofophie p. 100 fq. dubitanteın, id tribui pole philofopho noftro: adfirmat potius, id excogitatum elle ab auditoribus primi ordinis, quo axeaparızas necdum arcanis philofophiae Pythag. initiatos curiofius quaerentes ab omni viteriore inueftigatione ad fidem verbis et placitis praeceptoris adhibendain reuocarent; towregmes contra a Pythagora expofitiones atque argumenta reconditae fcientiae accepille, ideoque nee libertatem fentiendi nec veram difciplinam, quae logica adpellatur, (vt Walchius in Hiltoria logicae p. 496 fq. Parergorum academicorum et Petrus Ramus apud illum opinabantur,) cile fublatam. Conf. quoque Cieeronem de N. D. I. s. ibique Dauifii notas. Har!.] 7) Pythagoras, Cyrenacus, rhetor frigidus, cuius practer Laertium meminit Philofiratus in Sophifla Niceta p. 511. 8) Pythagoras, medicus, qui zee! xnAns de hernia, feripfit tefle Laertio, five, vt Mi retus IX. vit. Variar. e Plinio XIX, 5. [(eA. 30.] legebat, reg! cxiAans de feilla herba. Quamquam priorem lectionem tuetur [Reinefius in Variis Lection, lib. IL. cap. 1. pag. 125. et pol eum] Menagins ad Laertium p. 376. Idem forte Pythagoras laudatura Plinio XXIV, 13. et 17. [conf. Schrader. diff. de Pythagora, vbi $. 9. XXIX. ciusdem nominis recenfentur, p. 20.] 9) Pythagoras meet ‘Opnes cuvreratyptves. Diuerfus a medico, fiquidem ney tia apud Laertium VIII. 47. non reddatur ae guaedam, fed quendam, (incertae patriae atque actatis,) qui feripferit de Homero. Sie cidem Laertio memoratur V. 35. Avifloteles 7regì “Duddes reneayparevpives. 10) Pythagoras, qui feripfit Aweme de rebus Dorienfium, vt refert Laertius. 1) Pythagoras, qui de mati rubro feripfit, tefle Athenaco IV. pag. 184. et Acliano XVII. 8. hift. animal. Nou diuerfus forte a fuperiore. Vid. Voflium de hilt. graecis. p. 410. 12) Pythagoras Rhodius, e quo nonnihil de Diis profert Porphyrius apud Eufeb. V. 6. pracparat. [et fragmenta dedit Arfenius in “Iasi in Bandini Catalog. MSS. gr. biblioth. Laur. Y. pag. 549] 13) Pythagoras povris. Plutarch, Alexandro p. 705. idem, qui Arriano VII. pag. 160. NhaSarycgas. 14) Pythagoras, Mileti praefectus, Darii Hyflafp. tempore. Herodot. V. 126. 15) Pythagoras, Neronis deliciae. Tacit. Annal. XV. 37. ibique Lipfius, Martial. XL epigr. 7. 16) [ Pythagoras, alius Lacedaemonius, apud Nenophont. Expedit. Cyri lib. I. p. 252. Heumann.) 17) [Pytkagorar, gener Nubidis tyranni. Liuius XXXIV, 25 (qq. Heuman».] 18) Pythagoras, cpifcopus Sinopenfis, interfuit fynodo Contlantinopolitanae, 518. vid. Binium tom. 1. p. 727. 731. Fabric. 19) /riarte in Catalog. an. C. adde louliun IV. p.268. Harl. MSS. gr. in biblioth. regia Matrit. y. 458. recenfet inedieum li. bellum MuS2yceu aeymaseges 7 evyix riuiararrv, Moris Progro/ficon ad dug tans maxim: honcrentiam. Pythagorae Archice- At Iriarte fatetur, de nulli Pydisgürss

PYTHAGORAS, NVM SCRIPTA RELIQVERIT? ib. 10. ¢.12. 770 rum cognomen vel epitheton dexizézoges adiundum vspiam inuenifle, neque Cire, quum tot numerentur Pythagorae, cuinam cx iis hoc opufculum fit adfignandum. Hart. 20) [/o. Conr. Peyerus adfumfit nomen Pythagorae in Exercitation. anatomicis et medicis, Bafileae, 1682. $. vid. Ata Eruditorum Lipf. 1682. p. 217. Heunann.] Fuit et Pythagoras Samius, initio pidlor, deinde flatuarius, Pythagorae Rhegini circa Olymp. LXXXVIJ, clari difcipulus et fororis filius. Plin. XXXIV. 8. De vtroque vide fis Francifcum lunium in artificum Catalogo. [®] Fabric. gianni Hilloriam artis p. 335. et 338. edit. Dresden. in Italien ete. I. p. gi fq. De Pythagora Rbegino vid. Winkel. Jagımann Gefchichte der freyen Künfte ‘Tres Pythagoras, artifices, nominat, locum Plinii H. N. XXXIV. fect. 19. nr. 4. traclat, ei quaedam contra Winkelmann. atque Heyne difputat Büfthing. in: Gefchichte der zeichnenden fchônen Künfte, Hamburgi, 1781. pag. 66 fq. et 70. adde Jon. fum IV. p.267. Harl. At Pythagoram, Euagorae regis Cypriorum filium, alii NeSayécav adpellant, Ifocrates Protagoram, notante Meurfio in Cypro lib. II. cap. 12. [Pnytagoras, rex Cypriorum, ab Arriano Exped. Alex. M. IT. 4. 14. et Curtio IV. 3. 11. adpellatur, qui in aliquot Curtii codicibus MSStis et antiquis edd. Pythagoras feribitur. vid. varias let. et notas in edit. Snakenburgi. Har/.] Num quaedam IV. Vt ad Pythagoram Samium philofophum nofter fermo recurrat, ab eo are rdique- nullum ingenii monumentum reliélum fuit, quod ab omnibus pro genuino eius foetu haberetur. Zofephus I. contra Apionem p. 1046. loquens de Pythagora, aUr& piv, inquit, ¿dv ouchoyäre auyyeæuuæ. Quo ex loco alter intelligendus Jofephi locus, vbi Pythagoram refert inter eos, qui pauca feripferunt apud Eufeb. X. 7. pag. 478. pracparat. Plutarchus de fortuna Alex. p. 329. ¿de MuJaryogas lyembev dtv, wd? Euugatrs, edt “Agnesinacs, Edi Kecevectdns, of dexaparrares av QideséPav — — EMMA xp oycratevres ro yeciQesr maglesay reis acQisais. Lucianus tom.J. p. 497. de lapfu in falutat. “O pui ye Seoztores MvSayioas es ua undiv eres ju Ier naroaimey Ty cord YEiwser etc. Laertius prooemio fect. 16. ci d ¿As 8 cuvtyeopav, ds nero twas Ivdevegas,” Agiswr 6 res, mA Émischäy CNyuv. [vbi vide Menagium.] Idem de Pythagora repetit, licet huic opinioni repugnans lib, VIII fect. 6. Porphyrius in Pythagorae vita p. 40. narrans, Pythagoricos dogmata fua diligenter occultafle, addit: ¿re yag Mudayces cuyvexppa ty. Ariflides Orat. 2. pro rhetorica tom. III. p. 495. Key Zurgarns pty xy MuSavigas etc. Rufinus inueétiva 2. in Hieron. Denique inter cetera etiam Pythagorae libros le. gıle fe iaftat, quos ne exflare quidem eruditi homines afferunt. Cui refpondens Hieronymus, non, ait, fibi feripta Pythagorac effe cognita, fed de dogmatibus, non de libris locutus fum, quae potui in Cicerone, Bruto, ac Seneca diftere. Et aliquibus interiedis: /egitur, etiamfi docere non poffem, ¡pins Pythagorce exflare monumenta, nec a filio eius ac filia aliisque difeipu. lis probata (legenduin exiftimo prolata) contincerem, me non teneres mendacii, quia non li. bros, fed dogmata legiffe me dixi. Augnftinus lib. 1. de confenfu Euangeliflar. cap. 7. Nam Pythagoras, quo in illa contemplatina virtute nifal tune habuit Graecia clarius, non tantum de Je, fed nec de vila re aliquid feripfife perhibetur. Idem Lib. 2. de Ordine cap. vit. Pythagoram celcbrans, quod regendae reip. difeiplinam fuis auditoribus vltimam tradiderit iam dodis, iam perfectis, iam fapientibus, iam beatis, addit: ff quid literis memoriae mandatis cre. dendum eff, quamuis Varroni quis non eredat? Claudianus Mamertus lib. IL. de flatu ani. Ff fff a

Lib.Il. riz. PYTHAGORAS, NVM SCRIPTA RELIQVERIT? Vol 1. p 450241 mae cap. 3. Pythagorae igitur, quia nihil ipfe feriptitanit, a poflerir quaerenda fententia ef. Contra fentit e vereribus Laertius, ita vt etiam errare vel nugari exiflimet eos, qui nihil feri. pto confignatum a Pythagora fuiile exiflimant, VIII. 6. “Evics pty &v Hudær/cecr pri dy za rahinay avyyecupe Quel, diamasgevres, fiue, vt Scaliger legebat, nt DL Quod vero ex Heraclito profert teflimonium, non probar, librum exfhtille ab ipfo feriprum Pythagora; fed tantum laudatam ab Heraclito Pythagorae feientiam ex feriptis variis (inter peregrinandum maxime) colleótam. Neque [2] feripta tria, quae tamquam Pythagorae Diogenes deinceps memorat, videre Heraclitus potuit, vt pulchre obferuat Dodwellus, diff. de aetate Pythagorae p. 119 {q, quoniam illa a Philolao primum publicata ipfe tradit /.aertius VII. 15. 49 confirmante hoc Zamblicho cap. 31. vitae Pythag. p. 172. neque Pythagoricus fuit Heraclitus, ve ei ab aliis huius fectae ante publicationem communicatos quispiam fufpicetur. Neminem enim audiuit, tefte Laertio IX. 5. [fed confer I. 23. infra p. 800.) Tatiano, Dione Chryfolt. orat. LV. et alii, Leonis autem Allatii argumentis, qui inter recentiores paullo operofius Pythagorac fcripta afferere conatus ef, in dialogo paradoxo de feripris Socrati vna cum fuppofititiis Socraticorum epiftolis edito Parif. 1637. 4. fatisfecit erudita Godfri Olearii Exercitatio dialogo illi oppofita Lipfiae, 1696. 4. Interim cum fub Pythagorae nomine iamdudum plura feripta iadlata fuitle non fit obfeurum, de hine illa fuecindte referre congruens inflituto meo efle putaui. EPIMETRON. [Quando loca a Fabricio h. ]. et a Bruckero de conuenientia numerorum Pythagor. cum ideis Platonic. in Schellhornii Amoenitat. litt. tom. VII. $. IV. p. 193 (qq. excitata, antea vero iam a Grauiv in Hiftoria philofophiae lib. IT. cap. 12. p. 182 fqq. collecta, curiofius confideramus, videmus, alios, n. Plutarchum, Lucianum, Claudianum Mamertum ete. negaffe, a Pythagora litteris aliquid fuifle confignatum; alios vero adfirmaffe, nullum ingeni pythagorici monumentum, quod omni vQeses fufpicione vacer, fuperelle. Ad folleiti rem igitur totius quaeflionis inquifitionem et ad controuerfiam, quanta probabilitate fieri potefl, fine plane componendam, five curatius ponderandam, tria notanda mihi videntur. Primum, num Pythagoras plane nihil dodrinarum et praeceptorum litteris mandarıt? an, quae altera erit quaeflio, ea, quae Pythag. feripferit, fine promulgata diuque fuerint faltem ab cius difeipulis interioris admillionis cuflodita? denique an ca, quae ab anriquitlimis Pythagoreis relida et adhuc conferuata dicuntur, genuina fint veraque Pythagorac placita conti: neant? Quod ad quaeflionen primam adtinet, illi, qui e veteribus negarunt, et quorum te: Nimonia Fabricius collegit, funt recentioris actatis, quam vt certi aliquid poilit defiairi: nes que omnes omnino declarant, Pythagoram plane nihil feripfile. Contra funt antiquiores tefles. Prouocat nimirum Diogenes Laert. VIN 6. (ad quem locum conferes interpretes,) ad Heracliti phyfici teflimonium: quod quamuis non fatis explicitum fit, et locus vel a Diogene ipfo non diligenter excerptus, vel a librariis corruptus, vt vel quacdam vocabula exciderint pot es) Vid. Epimetron. dit) Ad tamen negar (Mrinerf. in Hitt du@triva. rum apud Or. er Fous Lop. sys. not, Archyram enim, fendit, pélam docuiffe et omnia fus opera publié aris HOS, tete dele o NIL 12. ex er arcani Prebagurcorím ram contumi et quin. quaginva annos dette inte Matonis acsatem. Hark

EPIMETRON. Lib. IL c. 12, pont pause mavray, vel in duArkanevos ravras res ovyyeaes vitium feripturae lateat; totus vero locus, quamuis fit ab interprete minus redte verfus, tamen eum fenfum, quem Fabricius verbis inefle putabat, equidem non video: id autem ex illis colligo, Heraclitum adfirmalle, Pythagoram quosdam confecilfe libros. Idem teflantur eodem Diogenis loco Heraides Serapionis filius, in Sotionis epitome, et Jon Chius, qui in Triagmis pronuntiafle dicitur, Pythagoram, quum poema quoddam feripfillet, Orphei titulum adnotafle. Fama igitur antiquior, quam illi fequuti funt, fuiffe videtur, Pythagoram litteris confignafle doCtrinas fuas: quas quidem tamquam arcanas, nec vero vulgandas, fumma potius cura et religione euflodiendas, interioris difciplinae fuae alumnis commififfe illum et veluti regulam vitae dodtrinaeque reliquiffe, fit probabile. Sorionis quidem fidem atque auctoritatem mi. nuere eiusque de feriptis pythagoricis teflimonium euertere fufceperat Meinerjius in Hiftoria doctrinarum, 1. p. 296 fq. at cenfor eius in biblioth. critica Amftel. IL part. VII. pag. 115 fy. defendit Sotiouis fidem et putat, hanc illius reprebenfionem cl. Meinerfio aliud agenti + Idem eruditus cenfor haud veri(imile elle iudicat, Pythagoram nihil feriptum reliquiile; immo vero ex Heracliti dicto et ex lonis Chi mentione apud Diog. VIII. 6. et 8. colligit, fuifle haud pauca Pythagorae fcripta. In eorum fententiam, qui Pythagoram fua ipfius expofuille feripta flatuant, iuit quoque Schefferus de natura et conftitut. philof. ital. pag. 131 fq. edit. Witteberg. at veris faltem probabilibus admifcuit fabulas. Cautius iudicauit Brucker, in Schellhornii Amoen. ]. c. p. 195. et in Hiftor. crit. philof. I. p. 1024. Pythagoram quaedam, quae ad alias rerum fuarum rationes pertinerent, feripto forte confignafle, nullum vero librum feripfiffe philofophici argumenti. Neque tamen adfenfum huic Bruckeri opinioni praebet Tiedemannus |. m. cap. XI. p. 342 faq. antiquiorum fcriptorum teflimonia, Pythagoranı fcripfifle quaedam, vberius comprobans. explicari. Ex his altera quaeflio facile poterit Equidem reor, haud adeo multa, multo minus ea omnia, quae illi adfingi folent, feripfille Pythagoram: alioquin fi plura illius aut magna fuiffent volumina, multo plura certioraque illorum fragmenta, tamquam tabulae fradtae e naufragio, feruara fuiflent; aut meliora certioraque remantiffent vefligia in libris Ariflotelis aliorumque aequalium. Tum arbitror, quae litterarum ope tradiderit intimis fuis familiaribus, ea nec fuille euulgata, nec ad feram peruenifle pofteritatem; fed haud multo poft Pythagorae eorumque, quibus familiariflime vtebatur, obitum periifle. Forfan ifta fecta pytliagorica vexata atque opprefla, ab ipfis librorum iflorum perpaucorum poflefloribus, deleta funt, aut ita abfcondita, vt mox fierent praeda tinearum ct putredinis, ita vt memoria aut fama tantum illorum remaneret. Germanum igitur Pythagorae feriptum num temporibus iam antiquioribus legi amplius potuerit, dubitandum ef. Quae vero fub nomine illius circumferebantur, ea fifa et fuppofititia fuerunt. Nam certum eft, Pythagorcos ingenii fui foetus adferuifle Pythagorae tamquam parenti: (vid. Jamblich. cap. 31. et caullas expofuit Meiner. p. 569 fqq.) Fieri au tem potuit, vt multi deciperentur veraque haberent Pythagorae monimenta, ob eamdem aut fimilem, quam ipfe fuis fecerat, libellorum inferiptionem: adde Tiedemannim 1. m. p.345. De tertia quaeftione, num ea, quae ab antiquiflimis Pythagorcis feripta et adhuc conferuata dicuntur, germana fint, veraque Pythagorae placita contineant? paucis videbimus. Dubitare videtur Bruckerus Hift. crit. phil. p. 1c64. p. 1040. autem fubferibit Conringii et Thomafii iudiciis, (vid. infra fect. NIIT. p. 529.) fragmenta Pythagoreorum apud Stobaeum confila elle ab iis, qui proximis poft C. N. temporibus pythagoream difciplinam reflaurare, inFf fff3 felicibus

Tage SCRIPTA PYTHAGORAE TRIBVTA: Vol. Lp.4f1 felicibus licet aufpiciis, adgreffi fit. Morhem. ad Cudworth. IV. 6. 20. p. 570 fg. concedit quidem, exteriorem Pythagorae difciplinam Magna ex parte notam elle nobis; interiorem autem et fecretam omnem illius philofophiam vna cum iplo exftinétam, et Porphyrium in vi. ta Pythag. p. 52. fateri, oppreflis primis Pythagorae difcipulis, totam eius fapientiam, in pe» étoribus arcanam et reconditam ab ill cof.oditam periifle, perpaucis eius reliquiis in memoria auditorum extericris admiflionis ferustis, Meinerfins quidem p. 574. et 596 fg. fragmenta moralia, quae spud Stobacum reperiuntur, ct quee Galeus ex Jamblicho Stobacoque colle» erat pythagorica, Exc ptis quibusdem Nicomachi et Philolai, panter cxiflimat ele fpuria, Bem non a Pythagoreis ante Aridotelem viuentibus, fed, vti p. 601. ducibus Conringio ac Thomafio, coniicit, nonnulla faeculo IM. plurima vero fiue ab wo, fiue a paucis hominibus, intra quartum et feptimum facculiin confecia: abnegat quoque Timaco et Ocello, quae his adtribui folent: attainen p. 565. siotat. plura fragmenta Dicacarchi apud Jamblichum, fed. — 102. Stob. X. XLI LXVII. LXIX, ferm. apud Porphyr. — 58. Arifloxeni ibidem fect. too 37 fect. 39. plura loca de virtute 224 lembl. fect. 167 fq. Diog. Laert. VIN. fect. 23. ct magna ex parte fect. 22. vti apud Diod. Sic. Exc. 554 fq. ex Arifloxeno aut Dicaearcho, in primis fragmenta orationis Pythag. ad fenatum, inuenes feminasque Crotonienfes, a Dicaearcho feruata, quaedam de iuflo fragmenta apud Ariftotelem, denique (p. 578.) aurea Pythag. cara mina elle genuinas pytliagoricae ethices et placitorum, quae antiquillimi Pythagorei eflent fe. dati, reliquias. De Timaco et Ocello, de quibus poflea fermo ent, fecus fentit Tiedeman. nus V. C. et in libro de principibus Graeciac plilofophis et in Mufeo etc. (Deuefches Mu. feum,) 1778. menf. Augufio, p. 150 fqg. Idem in priore libro p. 206 fqq. mitius iudicat, et, quacnam fibi videantur germana, quaenam fpuria fragmenta, diligentius inquirit. Ad. de lo. loach. Zentgranii Specimen antiquitatum moraliun feu hifloriac moralis antiquae. Argentorati, 1696. 4. pag. 15 199. Harl.] Scripta Py- 1) 2) 3) Evyyeéuuara ree, chagorai trióu- DYEIRON. MAIAEYTIKON, NOAITI KON, Phyfici hoc initium adfert Laertius VIII. 6. Ov ue Toy ten rev mama, 8 xaroira “9 Lovey regi TE Acye rade. Primus, vt iam dixi, = hos tres libros, ex quibus aliqua profert idem Diogenes VIII. 9. in Jucem edidit Philolaus. Idem Laert. VIII, 15. Méxes dì DIAcAde Ex fy vs 02109 MvSeeryceesey divua. Oùros di poe a. ves mere vol defBénre TPIA BIBATA, & IMarav éméseAer inarev pris dnd Jamblichus cap. XXXL. p. 172. [p. 165. edit, Külleri, quem confules,] Qavuaderay de xx) 4 Tis Punariis angles. ‘Ev yaw Toocevraus yevedis era ¿des sd) Paiverey rar Mudayogay Vu paTor megireTuynnas 760 THs DiAcA“e Élus, aaa Eros meÈTes ibneyne Ta Seurruperce, raire TPIA BIBATA, | & AË/erey Diny 6 Sugenesies incerov pray sreidisSoy, MAdraves HEAEUT@ITES, es Teriay Tice EY AAN Te KY ioxugav afinvepivy 73 Diackce. Non Pythagorae, fed Philolai Pythagorici tres libros decem millibus denarium) mercatum Platonem legas apud Gellium UI. 17. [vbi vid. interpr. in edit. Gronau. et Conradi.] ee) Ambrofius Cantaldul. non admittam, Al. Redius Seanleus dobrandinus non effugiant. p.50. Hit. plulofoph. 4 shall non bear the blame riar reprehenfionem, nemo me reprehendet huiuss difpurationis cauta. I) Summa centum ıninanım five, quod codem of this difcourje, non perferam fue non expe- recidit, 13000. denariorum (centum enim denarii youn

Voll. pu 461 SCRIPTA PYTHAGORAE TRIBVTA. Lille 783 Conradi.] Laertius UI. 9. Atyess dé rives (dy #51 Hej Sarugos) ors Alari ExésecAey eis Sme May, covnzcaSay rela BilZAice Mudeyogina mage Didordy viv Enero. Kaj yao è evzogia Pas yy (Dio, non Plato, vt ad Gellium perperam tradit A. Thyfius) Tapa Ace cis Außav inte ra eydorxevrz réAuvræ. Diuerfus autem ab his liber fuit, quem a Philolai, (iam defuncti, vt ell credibile,) cognatis Plato fibi comparauit minis argenti Alexandrinis XL. tefle codem Laertio VIII, $5. [qui tamen duas tantum diuerfas de cadem re narrationes compilafle, ideoque fecum pugnare videtur,] vbi hoc illorum Tudayogimay [0] ree Qúsews a Philolao compofitorum adfertur initium: Quais de dy To ndo uo deux In ¿E dret Gov Te ue) FegasiyTov, Ko CAS món os HOY Toi Ev wre Zara. [compara Dodwelli Exerc. de Pythagora p. 120.] Phyficorum Pythagorae meminit .: Vitrnuius IX. 7. 4) Aliud ab his fuit feriptum fub Pythagorae nomine Laertii ctiamnum temporibus iadatum, quod a Ly/ide conferiptum obferuat VIII. 7. [vbi confules Menagii not.] To de Pe gépeser ds Tuayces Avosdis ¿ss TE Tagonthe MuSeyogizà Quyévres ua) eis Orßas xg} "Excepesvandee veda yace uva. Lacrtium non cepit Svidas [ct Eudocia P- 368.] in MuScy. cuius haec funt verba: Evvéygabe de è Mudayégas uova rele Praia, moudevtiney, WeAsTi= nov, TO de Pegóperoy Teirev, cis Ivdaycgs, Aucides ¿ss TB Tapavrıya padyré auré yevopére etc. Quis non vider, ridicule Pythagorae fola tria relinqui Scripta, et iisdem verbis eri. pi tertium? Quam ob caufam nec Meurfio fubferibere aufim, qui in notis ad Ariftox. pag. 153. apud Laertium refcribere iubet ro de reirev dis Degcuevov MuSayiee. Menagius aurea carmina a Diogene fignificari coniicit, de quibus agam infra $. 6. vbi Empedocli, non Ly. fidi, illa deberi euincam, [Vix puto, hoc fuiffe aliud opus creditum, ac illud antecedens, Quaimcy dium; nec ego dubitem Meurfii iudicio fubferibere, et amplius corrigere ro dè Teitoy re Pegéperey* vicinitas autem poflerioris ro in caufla effe potuit, cur librarius voces reirey ro negligeret. Apud Suidam vero corrigerem: ro dì Pre. Telroy, Quomor, dis etc. aut, ro dè reirey Puermov, Pego. as IT. Ifa emendatione admifla, non at Diogenes Pythagorae tertium librum iisdem verbis. Diogenes enim tradit, Pythagoram fcripfille tria: mrudeutineys Form, Quomoy * Pergit ita: ertius vero liber, n. tur fub nomine Pythagorae, eft Lufidis opus. Quomis, qui cireumfer. In lac fententia confirinor, ES Iriarte in Catalog. MSS. gr. biblioth. Matrit. pag. 335. memorat librum, Pythagorze falío adfcriptum: TuSayces Pihccipe roves reiros. ueQ. IG. Pythagorac philofophi liber tertiur, capita XIII. et ille liber, id, quod ex inferiptionibus, 2b Iriarto ınemoratis, patet, totus eft phyficus. Tertius igitur liber, at fpurius, fab nomine Pythagorae iam antiquitus feparatim fuezit emilfus et ab aliis Lyfidi adtributus, ab aliis autem aliud eiusmodi opus phyficum, nomine Pythagorae et numero tertio fio ac pracfixo, compofitum. Librum quidem tertium di. ¿tum in cod. Matritenfi non Pythagoram, fed Simeonem Sethum habuifle parentem, adferipferat vnam minam valent,) eft thalerorum 1250. seutum i De arum fumma meminit ctiam Tzetzes Chil. X. hift. 355. et XI. hit. 362. et 364. Fabric. adde Staueren ad Cornel. Nep. X. 2. 4. edit. minor. Tiedemann. in Mufeo tcutonico (Deutfches lolai libr. emiffe; aut, fi Philolai opus fucrit, id fuiffe Qvomiy. Meinerf. in Hiftor. do@rinarum apud Graecos et Rom. I. p. 595. not. narrationes iftas apud Gellium et Diogenem Laertium fabulis adnumerat, quoniam falfum fit, doétrinas Pytha- Mufexm,) menf. Aug. 1778. pag. 155. qui coniicit, Timonen apud Gellium id taatum dixiffe, Platogorcorum tun temporis adhue fuiffe abfeonditas ct nem opufculum quoddam pythagoricum, non Phigoricos, qui in vulgus editi fuiffens. Aart. arcanas, atque Philolai libros fuiffe primos pytha-

Lib. II. c.12. Vol. L p. 463 SCRIPTA PYTHAGORAE TRIBVTA, pferat Lafcaris codici illi, in quo etiam comparet Evpeay payises TE ond civas TÙV Qucindy’ atque in hac fynopfi tertius liber regi rüv ¿gaviay de coeleflibus idem, at contractus, elle dicitur ab Iriarto et Lafcare, p. 339 fq. qui fuperius Pythagorae falfo ef adfignatus. For: fan vero liber ille tertius antiquior fuit Setho ct ab hoc alioue in compendium redadtus, Exordium Sefhiani operis et argumenta librorum publicauit Fabricius vol. X. p. 322. Eiusmodi igitur librum integri operis tertium, rev Qucırov, leparatim editum, et perperam adferiptum Pythagorae, Diogenes et Suidas conunemoralle mihi videntur. Harl.] 5) NEPI TOY “OAOT, ¿véneos. Primum ell ex fex deinceps commemorandis feriptis, quac Pythagorae tribuit Heraclides in Sotionis 22), (qui fub Ptolemaeis feripfit,) epitome apud Lacrtium VIII. 7. Fortaflis ex hoc opere petiti verfus quatuor hexametri, quos Pythagora autore laudat luflinus de monarchia p. 105. 6) 7) 8) IEPO'E AOTOZ duplex, vus verfa feriptus et Heraclidi memoratus, cuius initium: © vés AMAR ofBecSe ye’ riovaias rade ravra. QESN, compotitus profa Dorica. Et alter) MERI Vide Menagium ad Diogenem p. 350. b. et quae dixi fupra in Orpheo lib. I. cap. XIN. nr. 2. (pag. 161 fq. ibique not.] Laudatur et jegós Aoyes a Clemente Alex. Hierocle p. 225. Syriano in 2, Metaphyf. p. 7. et in 12. p. 71. b. et g3. b. et in 13. pag. 108. b. Stobaco phyf. auctore Theologum. Arithmeticae, lamblicho “), Proclo, Etymologico M. Euflathio ei. Sed diuerfa erant ¡epa reg Séyuæraæ feripto non tradita, de quibus Hieroc'es p. 301 fq. Non fatis certo Ício etiam, strum idem cum alterutro Ayo lego fuerit, quod tamen vix mihi perfuadeo, Azyos uusizes, quem ab Hippafo fub Pythagorac nomine feriptum, fed ¿23 diaBorg eevrS in calumuiam eius fcriprum Laertins refert loco Jaudato. Vide infra cap. NII. in Hippafo. Diodorus Sie. libro 1. [cap. g8. pag. no. ibique confules Weileling.] Mudeyóguv TÉ ra xara rev iepiv Acyov. yay Ta nera Fenpergiay Demenueres, xo) ve Teel ves cicidpès, Uri de ri eis mar Giov peraBchiy paSay Tae Pythagorac, neque genuini cuius. Alyımriav. Lufeb. X. pracparat. 10. pag. 452. [Neque vis Pythagorei opus fuille cenfet Dodteeil. de actate Pythag. fect. 27. pag. 212 fqy. ixger ile lum Aóyov, quem a pusimo haud videtur dilcernere: fed arbitratur, teMimonio Zamblichi vit. Pythag.' cap. 35. fect. 258. pag. 208. Kiilleri, (qui Dodwelli ri feripfir emendationem,) nixus, illum cile a Ninone, Cylonis focio in adcufando Pythagora, conficlum ct conantas tum, 27) diaßcry MGeycee, vt, co libello in concione recitaro, inuidiam Pythagorae cone flaret maiorem. Meiner/: lib. cit. I. pag. 575. adlirmat, facrum firmonem a Diodoro Siculo, Diogene et Apollonio, (apud Jamblich. fect. 258.) memoratum, diucrfum eile ab altero eiusdem nominis, qui pofterior confictus fuerit, ad Graecos conuincendos, Pythagoram arca nas fuas doctrinas accepille a Thracibus aliisque nationibus. adde eumdem Memeif. Pag. 539. Harl.) 9) NE gg) De Sotionis fide quae in vtramque parteın difpurata fut, vide fupra ad IL paragraphum. Earl. hh) Priorem tamen, v Aóyor, etiam inferi. ptum fuille Aöyor regi Seay, narratur apud /ansblich. cap. 28. fell. 145 fq. ciusque hiftonia et particula quacdam dodtrinae, ex Orphicis hauftae, explicatur; vide ad locum Kiifteri notam pag. 123. et fupra pag. 161 fi. adnotata. Harl. ti) Vit. Pythag. fell. 146. ex auétore quodam antiquo, at eredulo. vid. Meiner). hiftr. doQrimat. Gr. 1. pag. 261. apud Tambhchum tamen noratur, quosdam adferibere ad Telaugi. cap. 26. fed. 152. Hart. adde Jamblich.

I. p.462P 463 SCRIPTA 9) NEP WYXH"S. TRIBVTA. Lib.Il.c.ı2. 78 Heraclides apud Laert. 10) IEP] EYSEBEVAS. 1) PYTHAGORAE Idem. HAOBAAHT five liber appellatus nomine Helothalis, qui Epicharmi Siculi pater fuit tefle Laertio VII. 7. et 78. [i] 12) KPOTAN. Eidem Heraclidae memoratus, 13) Quaedam fub ORPHET nomine edita. 145 {9.] Ion apud Laert. VII. 8. [lamblich. fect. Forte refpicit ad fegev Acyev, de quo nr. 6. [Orphei inflituta fectatum cile Pythagoram, et ab illo quoque mutuatum abftinentiam ab animalibus, feribit /alckenarius ad Euripidis Hippolytum v. 952. idque multi, praecipue iuniores Platonici, iam antiquioribus temporibus crediderunt. vid. Cudworthi Syftem. intell. IV. $. 17. pag. 444 fq. Dubitat tamen Meinerfius in Hifloria doétrinarum etc. I. p. 486. item 572. Retinuerit quacdam placita, caque baud omnino obfeura inflituta Orphica. At equidem non video, quae caulla commoverit Pythagoram, quum apud fuos adfeclas ct amicos fumma floreret audloritate, vt quae. dam fub Orphei nomine ederet. Atque parum abefl, quin, quae Pythagorae placita at. que inflituta fuerint Orphicis fimilia aut cum his conuenerint, ca ex communi fonte, n. moribus dodtrinisque aegyptiacis, maximam faltem partem, Auxiffe putem. Herodotus quidem lib. ILL cap. gi. de vfu lancarum veflium apud Aegyptios, confentanea efle hacc, ait, iis quae Orphica adpellantur et Pythagorea: quem Herodoti locum Valcken. ad Euripidis Hip. polyt. p. 266. b. ita fagaciter emendat: éuoAcyées de radre roios OgPincias narecptrcioi [xa] Beenyixcioss ¿dos de Alyuzricsoi] xa) Mudaycgeteros. adde Warburton. fecundum verfionem gallicam a Silhouet fadam: Differtations fur Punion de la Religion, de la Morale et de la Politique tom, I. diff. V. p.203. cl. Yilloifon. in comment. de triplici theologia myfleriisque veterum, vbi a p. 259. multus eff de inflitutis Pythagorae, de arcanis et myfleriis fcholae pythagoricae etc. idem pag. 276. adfirmat, Pythagoram philofophorum Homerum dici pofle, eiusque fontibus omnes poft eum philofophos, Platonicos, Peripateticos, Stoicos, Eclecticos hortulos fuos irrigaile; de hoc legendum elle Theodorum Metochitam cap. VIT. operis graeci inediti, inferipti, Capita philofophica et hiflorica centum et viginti, (vid. Fabric. biblioth. gr. vol, IX. p. 218.) p. 294 faq. idem agit de confenfa Orphicac et Pythagoreorum dodri. nae: illa comment. eft inferta libro Bar. de St. Croix: Mémoires pour fervir aL hifloire de Ja Religion fecrete des anciens peuples. Paris, 1784. 8. At quoniam, quae exarafle litteris dicitur Pythagoras, ca iam diu interciderunt, et antiquiffimi Pythagorei plura ex fuis dogmatibus, ad maiorem fidem et antiquitatis laudem iis parandam, adferuerunt Orpheo, tamquam parenti: quae Pythagoras Orphicis docucrit confentanca, non pro certo dici et defini. ri potelt. | Id autem verum eft, doctrinam de mundo, fine Cofmogoniam Orphicam differtea Pythagorica, ex Pherecydis difeiplina forfan manante. vid. cl. Tiedemann, in principi bus Graeciac philofophis, p- 445 fa. Hart.) 14) OF KATAZKONIAAER, five vt alii codices Exomixdes, vel denique Koricdes. Scriptuin moralis argumenti, vt licet fufpicari ex initio, quod eodem ia loco fegm. 8. refert Laertius his verbis: jay cvecidev pre), quae folium Sibyllac fibi effe fatetur Cafaubonus. Non male videtur vertiffe Aldobrandinus: Ne impudenter agas in qumquam, Sed Palmerius p. 459. Exerc. in feriptores graecos, legit cradev, et reddit obnoxius ¿o nemini. |a Vol, I. Gg ggg Ambrofius:

Lib.Ilc.12, SCRIPTA PYTHAGORAE TRIBVTA. Vorl p.463 Ambrofius: nullius rei egens eflo; ita enim fcripferat Camaldulenfis, non, vt in tot editionibus vitiofe recufum cli: nulls rex egens effo. ‘Van. Faber probante Menagio: pa rd: prderì, molefius fis nemiui, loachimus Kühnius: poy eévceden, ne fis improbus erga quin pram, [Vir do@us manu fua adferipferat meo exemplo: fi dveuded, legatur, cejjat obfenritas: alias probauit-Pahneri correcEonem.) 15) AOTOS wees "ABAPIN. 16) MPOTNQETIKA' Proclus lib. II. in Timacum pag. 141. BIBALA diepegn. Tzetzes Chiliad. 2. v. 688 — 891 {Ex aliquo librorum prognofticorum, qui nomen Pythagorae probabiliter mentiti funt, promtus elle videtur Zriarto, Pythagorae WiPes, computus de pueris nafteutibus ac rantizin Jideru de. fisili ee adfpeËu, vt, quo quisque fub afro natus fit, ex obfernatione inteilizas, in codice regio Matritenfi LXXXIV. in quo plures ad diuinationem et rerum naturalium feientiam pertinentes libelli infunt, in Catalogo codic. gr. MSS. biblioth. Matrit. p. 336. nr. 74 Ex cadem collectione defumta forfan fuerunt, quac Arato quidem nr. 79. adeributa funt, Pythagorae autem Iriarte adfignat, de formis ct fignificationibus NII. fignorum: nr. 82. ch Pythagorac epiftola, (ab Iriarte primum p. 337. publicata) et Computus ad plura vaticinanda ad Telaugem, ct Iriartio eadem efle videtur epiftola adhue inedita, quac in Catalogi MSS. graecorum regiae biblioth, Parifienfi cod. MMCCLVI. inferibitur, Epiflola Pythagorce od Velaugem de laterenlis magici. “Tum fequuntur aliarum diuin«tionum numeralium fectiones in cadem colleétione nr. 83. nimirum libellus gr. de inualidis, vt praegnofeas, quis eorum Jit praemoriturus, Huic pfeudo - pythagorico opufeulo confentaneum elle videtur Iriarto, (pag. 338.) id, quod Ne/elins in Cacfarcae biblioth. MSS. Catalogi parte IV. pag. 104. cod. CLXXIX, nr. n. refert, ita inferiptum: Yes MuSeyces SoGisd, fue Pythagarae Diuinatio per numeros, quae alias AeSpueyresta feu potins Agi Iucuxvress dicitur, cte. Eumdem codicem Vindobonenfem recenfet Lambecius in Commentar. de biblioth. Cacfarea, libro et vol. VII. p.197. nr. 12. In eodem Iriarti Catalogo p. 439. recenletur Pythagorae aexınrscgos meoyrwsimer etc. non multum, ve ait Iriarte, abfimile Pythagorae ad Telaugem epifloJae paullo ante memoratae. adde $. VI. infra, Hark.) 17) “Y MNOS. Proclus V. in Timacum. pag. 331. 18) 'APIOMHTIKH Toh, Malalas Chron, tom. I. p. 201. Tu9ayógas 6 Eéyiès viv AeOpnriniy suveyedbare. Midorus NI, a. Orig. Numeri difeiplinam apud Graecos pri mun Pythagoram autumant conferipfile. Meminit et Cedrenus duobus in locis. [Ad doétrinam de numeris Pythag. pertinuerit. vid. infra lib. IV. cap. 22. vol. IV. p.20. Villoifom. in anced. gr. II. p. 244 fq. et in comment. memorata de tiplici theologia etc. p.293 Íqq. not. vbi multus eft de geometria Pythagorae, quem feribit primum intuliffe in Europam notas numerorum minufeulas.] 19) NEP! telle itidem Malala et MOAEMOT KYPOY KAÏ SAMIO Cedreno, quem falfun non dubitat Voflius pag. 435. de Lift. gr s, i 20) DE VIRTVTIBVS MEDICIS HERBARVM, ex quo profert nonnulla Plinius XXIV, 17. Nee me fallit, inquit, hoc volumen, a quibusdam Cleemporo medico adferi. bi, Pythayorae pertinax Pyúagoras clarur fama antiquitasque vindicauit, Idem XXV. a, 46 eo (Homero) fapientia, prinus volumen de carum (herbavum) feu compofuit, Apolid

Mol. Tp. 4630454 SCRIPTA PYTHAGORAE TRIBVTA. Lib. Ih ei 787 tine Aefeulapiogue et in totum Diis immortalibus inventione et origine offiguato. Rurfus XIX. 3. vbi de generibus feıllae herbac: /“uum de his volumen condidit Pythagoras philofophur col. ligens medicas tires, quas proximo reddemus libro. [vid. Arpe lib, de ‘T'alismann. cap. V. p. 155 (yq. Heum.] Videntur ex hoc libro petita, quae Pythagoram laudans profert idem Plinius XX. 9. vbi de braflica, Pfeudo- Diofcorides cap. 62. 136. (vbi de malua) 164. 192. 256. 264. 269. 273. Apuleius [ab auctore afini aurei diuerfus.] lib. de herbis cap. 4. 50. etc. [Videtur tamen Pythagoras potius philofophatus effe de valetudine per rectam et moderatam viuendi rationem paucaque remedia conferuanda, quam de inorborum curatione. Vide loca claflica apud Zamblichum de vita Pythag. cap. 29. p. 139. Kiifteti, et cap. 34. fect. 244 (4. p. 196. Plu. ra de fcientia Pythagorae et Pythagoreorum medica difputant Z. Henr. Schultze in Hiltoriame. dicinae, period. I. fect. IT. cap. 7. $. 22 — 48. p. 169 fqq. idem p. 396 fg. et cl. Meinerf. ). m. p. 479 qq. adde Elenchum veterum medicorum, infra vol. XII p- 382. Harl.] 21. [Pythagorae ra rec) ris CosSpas'Sardrtns de mari rubro laudant Athenaeus V. 21. XIV. g. et 4elian, de nat. animal. XVII. 8. ad quem locum vid. not. cl, Schneideri P- 536. Sed diuerfus is a noflro eft. vide fupra $. Ml. nr.n. Hari.) Denique Elegos quosdam fepulero Apollinis Pythagorae inferiptos teflatur Porphyrius fect. 16. p.18. Kulteri et [p.20. vbi conf. Küfleri notam,] Epigramma in monumentum Louis, cuius hoc ait fuille initium: “Qde Savoy xroy Gay, ey Ala ninrjoxeon. [0] Non mirum eft, tot feripta olim tributa Pythagorae fuifle, cum Pythagorici omnia fua ad Magitirum foum referrent. Jamblichus cap. XXXI, p.171 fq. [p. 164. Küfleri] Karcy dì ug) ro mayra MuSaryegee avaridiva; re Koy drcnarér, ue) pndepioy regime a delay idlav do Trav évpisreutres es pira Ti amavıer. Toro yag di mues crow ¿yes ay ice yagi Srey Umcpyrcera. Quamquam idem cap. XXIX. p. 143. [p. 133. vbi dixerat nil hominum notitiae fubiici, quod non in illis feriptis adcurate fit pertradtatum;] non dubitare tamen videtur quaedam faltem ex illis elle Pythagorae ipfius, pleraque Pythagoricorum. Quum enim dixiflet in omni genere doctrinac exflare feripta pythagorica pracfiantiflima et accuratiffima, & Telvuy cucheynroj, inquit, ré ply Mdayice ra Tay ovyveuppetror rar vu} Qegoutvor, Ta dì dts mis dnpodoeus wurd ouyyeyen@Ioy, ua) dia Tero Ed! Lavra exePipiCey wurst Ane eis TluDaryipav dréDegev aura as nere dre, Deveoty da Advrav Térwy ors 7 Glas Eumeges iy dmoxgavrws. [audi et mirare Nicomachi vaniloquentiam apud cap. 29. fect. 157 {q9. et 161, et conf. Meinerf. 1. c. p. 51a (q. et p. 517 fag.] Lyfidis, Hippafi et Philoiai (cripta et Clermpori medici fub Pythagorae ambulalle nomine iam a me animaduerfum eft. Sie plura 4fouis Crotoniatae, eidem philofopho adfcripta refert Laer. tius VII. 7. Et Archippum ac Lyfidem, memoriter tenentes praecepta dodoris, ingenio pro libris vlos feripfit Hieronymus apolog. 2. aduerfus Rufinum p. 166. ct poft quaedam interiecta addit, a flio et filia diftipulisque Pythagorar prolata monumente, filiam refpiciens Theanonem vel Arignotem, filium Trlaugen. Equidem filiac fuae Damoni quoque commififfe Pytharam commentarios a fe feriptos, nemini extra familiam communicandos, legitur in epiftola [at fia] Lyfidis ad Hipparchum, teftati, Damouem nullo pretio eos vulgare, fed Biffaliae filiac {uze eadem arcani lege cuftodiendos credidiffe. Dorica

ib. IL. e. 12. SYMBOLA PYTHAGORAE. Dorica dialefio, cuius tune vfus in parte Italiae Pythagoreis #) frequentatus erat, feripta fuerunt pythagorica conunentaria pleraque, quemadmoduin tum ex fiagmentis pater, tum notatum Vorphyrio eft, qui hoc inter caufas decrementi fedtac illius retulit in vita Pythag. pag. 40: “Exera dia To xe} TA Yeyocupira Aegidì HNL29%, ÉXETNS TI AH doagès cis diadture. Raj prey dix rE rerec a He Ta um auriis (aes Spnriniis a) dusegéps a diparte cèdis 169 xy ragnneo piva, T pi Évringus MuDaryogues dvay & Tes xQiearas recre. Doricum idiomaAR Per optimum et antiquiflimum placuufe Pyıhagorae, contra di fus Zamblichus cap.XXXIV. fedt. 241 fg. qui locus eft notandus. De Symbodis Path . Contlat Pythagoram ct Pythagoreos, quando apud extrancos agerent, vfos interbr certis Symbolis atque aenigmatis , | breuibusque fenteutiis e obfeuris D. lamblichus cap. XXXII, p. ag. tal di ray Foglioy ag) ds amv BeAv 6 nay mere TÜXER dia cuplénar dANFACIS ci eivdoes rigrirrevro. [P] Coufer eiusdem protrepticum p. 130. Ea in libros ctiam relata, morti vicini luis diligeurer commendarunt, ne alienis a fecta fua hominibus vulgatentur. Idem cap. NXXV, p. 211. devra Béueves dè un marrsAGs¿Len cr Seam ro [0,3 soins Eveyaces nai |Oecis ævrelihe TETO AMELIA TA, dicMécavresdiede» TO TRAIXËTey aurav dispera, UmeusnporreeTIVA read eci xo cvufdeha curræcéperes Tare Tay Teed Bvriguy our Hea pure Hoy ov lapipinyroausaNigavres nar edımey Énuses E ire wedevtay, emisunavresdi visi i Suyereaow ia yuli, kinder) ddt peray ray teres ves ciniees. Haec SymbolaTM) ftueiiso drcpiiyuara, vt vocat /ierocles p. 301. ex veteribus explica verant Ariftoteles TM), Androcydes °°), Alexander Polyhiftor ?"), Anaximander Milefins iunior, > kk) Pythagoras ipfe tamen vtpote Samius non videtur abhorruiffe ab Ionica dialeQv. Fabric. conf. cl. Glandorf. difp. de carminis aurci actate etc. praemiffam illius editioni carmiuis aurei, $. VII. pag. 81 (q. Harl. ll) Immo vero tota de numeris do@rina fuit fymbolica. conf. Tiedemann. L. mem. p. 410 faq. Sic ar Lucianum pro lupfu inter falutandum 6. tom. I. p. 729. (vbi plura dabunt mterprecap. tes,) triphum triangulum fibt implexum, quinque defcripaun ct inclufum lincis, qua tellera ad (ene tentiac fuae declarationem homines vterentur, zia, valetudo a Pythagorcis vocabatur: alios vero, in his Philolaum, rergaxtiv, quaternionem, vocafle valetudinis initium, ibidem prodit Lucianus. Ex Luciano quacdam fumfit fcholiaftes ad Ariftophanis Nubes verf. 609. adde Lac. Tollinm in Fortuitis, cap. 2. p. 9. De ratione et ortu allo. run e mylteriis ab acgyptacis ac gruecis facerdonbus percepts ducto, vid. Tiedemann. Li. p. 320 faq. Hart. my Demetrius de clocutione §. 254. de raf evuBid a ize dari neat, Gru im@egii rat Epa ot Kay gio Apactat (¡Dirt ana TE whara dd, xxdumes ix tly ovudidiun [Sententrae breucs, quae praccepta owmbus Pythagoreis feta vtilia, et fequenti actate facpe fiue myftica ratio» ne perperam explicita, fine alus inepris fententiis auda, continebant, et feriore demum aerate etiam nomine fymbolorum infignicbantor, probe diftinguendac funt a (ymbolis proprie fic dics pythagoricis, quae acniginata tuerune initians primi ordinis nota, et arcanam luguant fignaque habebant, ordinisque infigma fule videbantur. Vberius (citiusque difleruit de fymbolorum ıllorum ratione atque diferimine cl. Meinerf. in Hiftoria do= Arinac de Deo, p. 290. in primis uarum apud Graccos er Romano» in Hill, dudiri« p. 487 — 499. adde cl. Tiedemann. 1. m. p. 321 fgq. et p. 559 (qq. Atque Heumann. ad oram fui exemplaris bene fam adferipferat: » Videntur ctiam ad Pythagoram res lata fuiffe fymbola, quorum spfe non fit audiory quacque vel a Pythagoreis vel ab aliis excogitate fuerunt.« Harl.) mn) Menunit Porphyrius, Hieron. aduerfüs Rute fin. tom. II. p. 166. etc. Vide intra libro HI. bi de fcriptis Ariftotchs deperditis. 00) lamblich. Vit. Pythag. cap. 28. fegm. 14% ct Theologumena Aritlunet. p. 41. Val. lonfius pag. 159. Clemens Alexan. 4. Strom. p. 304. Cyrillus IV. contra Julian. p. 133.

Te p. 4652466 SYMBOLA PYTHAGORAE. Lib.Il.c.i 189 nior 9), et alii, quorum feripta interciderunt: forte etiam Ariffoxenns et T£rano, a quibus pythagorica ap: phthegmata tradita conflat e Stobaco ac Suida. At enim ex his, qui actatem tulerunt, videndi Plutarcims 9), VIII 7. fympofiac. fq. et | b. de educatione liberorum p. 12. Laertins VII. 17 fg. Hisrocles p. 297 Sg. Suidas in Mu9ay. Hieronymus contra Rufin. tom. IL p. 166. edit, Francof. praccipue Zamblichus in protreptico ad Philof. cap. XXI. Inter recentiores hoc argumentum attıgerunt Phitippus Beroaldus, Bononienfis, cuius libellus de fymbolis pythagoricis [Bonon. 1500. 4. inter Beroaldi opufcula. Bafil. 1509. 4. et ibid. 1517. 4.] feparatim recufus cura Petri Fabricii, Rofloch. 1604. 12. Coelius Rhodiginus XVI. 17 (q. Antiqu. lect. Défderius Erasmus in praeclaro adagiorum opere fubinitium, [Brafieanus in libro: Prouerbiorum Symmiéta. Quibus adiecta funt Pythagorae Syinbola XIII. et ipfa prouerbialia — recens ex lamblicho Chale. philofopho graeco latina facta fimul et explicita lo. Ale» xandro Braflicano, Viennae 1529. 9) Marflius Ficinus, Loh. Reuchlinus lib. U. de arte Cabbaliflica, (cuius difputationem anglice vertit et Hiftoriae fuae philofophicae inferuit Stanleius;) Lilius Gyraldus, cuius eruditus liber et feparatim [Bafileae 1551. 8.] et Tomo pofleriore pag. 637 faq. Operum et p. 455. Bafil. 1580. et ad calcem Hieroclis edit. Lond. tomo Il. habetur, Coelius Calcagninus in diétis moralibus, inter Opera Bafil. 1544. fol. Idem Cal. cagninus lib. 1. ep. 3. teflatur, fe peculiari volumine fymbola pythagorica interpretatum efle: fed illud inter opera eius non exftat, Omeis p. 123 fq. ethicae pythagoricae, Path. de variis modis moralia tradendi, p. 410. Paulus Scalichins libro de myfteriis Pythagorae, Zoach. Zehnerus in fragmentis Pythagorae, Lipl, 1603. 8. Claudius Minos, Athanafius Kircherus tom. 1. Oedipi part. U. p. 157. Tho. Stauleins parte IX. Hiftoriae philofophicae [P] p. 556. [part. VIII. verf. Olcar. et edit. Venet. p. 392 — 4u.] Nic. Seutellius lamblichi interpres, Francifens Bernius Comes in Moralitate arcana e Pythagorae fymbolis. Ferrar. 1669. 4. Paulus Pater, Profeffor primum Thorunienfis, poftea Gedanenfis, in Arcanis moralitatis ex XLI. Pythagorae fymbolis, Francof. 1697.8. [Pythagorae fymbola, apophthegmata et fententiae etc. lat. Romae, 1607, 12.— In bibliotheca Vindobonenfi cod. CXXXIIL nr. 15. praebet Pythagorae fymbola, tefte Lambecio Comment. de bibl. Caef. lib. et vol. VII. p. 530. — In Stolle Gefchichte der heidnifchen Moral, p. 228 fqq. Harl.] Ad fymbolum Choenici ne infideas exflat ingeniofa et erudita differtatio Jo, Rondclli*") gallice edita Amit. 1690. 12. De eodem fymbolo agit Cafpar Waferus lib, IL. cap. 3. de menfuris Hebracorum. Gg 8383 VI. Feruntur 89) Suid. in "Ayuda. [et Eudocia pag. 49.] rr) Conferenda LX. pythagorica praecepta myfiriae anno 1]. D. XXVIIII. menfe Martio. ree. fica a Plutarcho interpretata, quae Jatine manu Pandulphi Collenutii Pifaurenfis deferipta reperit apud Wechel. 1579. et 1599. fol. Plura leges in: Denis Wiens Buchdrucker - Gefchichte pag. 691 faq. Harl. Gyraldus, et cum libro fuo de fymbolis Pythagorac edidit. Zibekus, inquit, efl fcitu dignus, fed qui minime inter Platarchi foripta graeca reperiatur, fumma fit licet a me cura et diligentia conquifitus. Fabr. conf. GyraldiOpera a Io. Ienfio edita, Lugd. Bat. 1696. fol. tom. II. pag. 637. Harl. 55) Epiflola dedicatoria feripta ch; Viennae du- Pari. tt) 8. Bafil. 1532-8. cum Erafmi adagiis, Confer Freytag Adparat. litter. tom. III. Pp. 450. 452. Harl. mu) Vide Ada Er. A. 1691. p. 77. vbi difecs, virum hanc doéifimum vniuerfae philofophiae Pythagoricae illuftrandae animum adpuliffe: Hiftoize des Ouvrages des Say. 1690. Oct. p. 102.

Lib. IT. e.ı2. Vol. Tp. 446 VARIA PYTHAGORAE incerta fide, vt Speculum VI. Feromtur Speculum óaz Pr >. nomine > PUet hodie nonnulla Pythagorae À es alia Pyguae TT DUCA Magiae ct Sy haera pythagorica diuinatoria de decubitu aegrorum, quam $ ta, Apuleio, vt fertur, latine redditam adfert Ca/par Barthius XXX. 7. Aduetfar. Similem rotam vitae ct mortis exhibet fimul aque explodit Kircheros tom. Il. Ocdipi Aegyptiaci parte IL p. 491. “*) et canoras ciusmodi nugas non affis facere fe, recte adfirmauit lofephus Scaliger eprit. CLXXXI. Solet etiam abacus pytiagoricus vulgo adpeilari, vtilior longe et rationahilior tabula multiplicationis numerorum, (das Zinmehl eins,) confer Boethium lib. 1. geometriae p. 1517. 1518. et Bedam tom. 1. Operum p- 771. 7%) qua tamen alia longe vfus fuerit Pythagoras, fiquidem exploratum eflet, Pythagorae tetraclyn fuule rationem numerandi non vltra quaternarium, inde facta reilectione ad vnitatem, fimili artificio, quo hodie per denarium facimus, quamcunque multitudinem quatuor numeris eflerendi, de qua videndus Erhardus Weigelius in ‘Tetrady pythagorica, et Aretologillicae p. 350 (qq. Joh. Weallifius tom. 1. Opp. 25. et 66. Joh, Sturmins matheli enucleata p. 6 fq. Sed ingeniofe magis, quam vere hoc a pracllantiflimo Weigelio excogitatum elle exifiimo, et festentiae Nicomacho, Theologumenon Arithme. huic refragari eniuerfam Pyshagorae fcholam, vt ex ticac leriptore, Jamblichi in Nicomachum Commentario, et Joh. Meurilii denario pythagorico conflare cuilibet poteft, [confer Meinerf. Hifloriam doétrinarum apud Graec. et Roma. nos l. p. 559 114. de illo Weigeliano libro et commento.] Ita que fi numerortun myflerium tetractyos nomine a Pythagora fignificatum cile dicendum fit, denarium potius refpexiile cum viris cu) Vide fupra ad $. IV. nr. 16. Pythagorae et Apuleii fpkarra in cod. reg. Paris. 7337. vol IV. Catal. pag. 343. cod. Florentinus XIV. Plutei LXXXVL in Bandini Catal. biblioth. Laurent. MSS. gr. tom. IIL. p. 339. contince Geomantiae artem cum punéus ct figuris geomanticis, qualis cile dici. tur in cod. XXIL. plutcı XXVIL Catalogi ciusdem com. IL p. 41. Operis titulus: “Agen ow DE rE Hudayopoes Aafurnpis, iru ri ‘Peonis Fru nus heyoubra zegeizi. (qui libertit quoque m cod. XVII. in eudem vol. p. 361. notatus.) “Tum ibid. nr, $. fequitur Elz Aufevrngia ad deum, dicenda ab co, qui quaeitionem proponit, cum ditinationibus vazus, quae ex planctarum figuris et lucas inftituendie Ent. Ibid. nr. 9. p. 340. recenfetur argumentum libri feripti: Hudayiga od de Pythagorae wie quacdam cabbaliflwae, quicis, cpiftola. Confer de nugis ills diuinationum Cafp. Peuceri commentar. de praccipuis generibus diuinationum, de Sortibus, p. 224 faq. adde fupra hb. I. cap. 29. cap. 31. etc. Harl. wie) Eadem reiicitur a Naudaco in Apologia ro Magis cap. N. Exhibetur et in Geomantia galsce edita a Chriftophoro Cartano, Nobili Genevenli, Parif. 1567. 4. Exftat etiam libellus hoc titulo: Nobiliffimus et antiquiflimus ludus pythagoreus, qui Rhythmomachia adpellatur; pallice, auQore Claudio de Boitlicre, Delphinate. Parif. 1556, 8. Italic: momacchia, Il gico pittagorico, (vid. Paitoni in biblioteca degli Autori antichi gr. et lat. volgarizzati ete. vol. III. p. 109.] pus, quae legi polini in Luna. vid. alae tabulac cabbalilicie, atque alta demonttramaticue vniuerfalis, ï, Tun tiv circa degrotum ad dignelcendum, victurusne l.reg. Paris. MSS, bibhoth, tit, an moricurus. In cata vol. 1. funt an codd. MMIX ac MMUCC pyth, tabula, cus ope futura dunnan poffunt, in cod. MMCCLVI. ad Telaugen, de laterculis magi- Famofum quoque fuit quondam Pythagorac Maiyre», de lit“ teris, fanguine in fpeculum, Lunae ubuerlum, ferıdit Wigos Mldazegoss, caleulatio bus p. 35. pythagorica: quod opus, cum rodaar quiliber diuinabit, ruieribitur Zitadi cundam, hac epıltola ipfi nuncupata Me daripas Dudde nominato Rif: per Franc. Barrozi, Venet, 1573. 4. Suidas in On 7a) zur. [et fcholiatt. ad Ariflopkanis Nub v. 750.] xx) Conf. cl. Gattereri clementa artis diplos Gottingae, 1765. p. 71 la A: Iamblichun in libro, a Villcifonio edito, in gr. IL p. 211 (qq. cumden el. /'iloi/on. ibid. 143 faq. et de triplica theologia vet. p. 293 È quo vtroque loco multos alios virus dodo» ut. Harl.

I.p. 466 P 467.468 TRIBVTA INVENTA. Lib. II, e. 12. 791 viris doctiffimis mihi perfuaferim, qui ex additione vnitatis, binarii, ternarii et quaternarii coalefcit. (vid. ad 6. IL circafin.] Notum etPythagoricorum IerrdA@e five Mevree'yec y uev fymbolum ¿yerxs, quo in epiflolis vfos notat practer alios fcholiafles Luciani T. p. 26 fq. Vide Pois IN. 36, de idololatria, et Zac, Tollinm cap. 2. fortuitorum, [®} [et fupra $. V. not. HI Nec minus trita quingue corpora pythagorica, de quibus prius feriplit Theaetetus, Suida telle, Socratis difeipulus: e quibus, pyramidem igni, cubum terrae, acri oétacdron, icofacdron aquae. Vniuerfo dedexoedgor congruere opinabantur. Vide Platonemin Fimaco, p. 487. Laertium MI. 70. Plurarchum M. 6. de placitis Philof. et quacít. Platon. p. 609 Iq. etc. cum. dem Plutarch. p. 1114 (q. de Mufica, non fenfu, fed analogica ratione iudicanda, item p. 1147. Ewclidem lib. NIV. et NV. et Joh. Keplerum mathematicorum fuze actatis principem in opere eximio de Mundi Harmonia, Praetereo Monochordum fiue zeriva è pcs Ss inventum a Pythagora, de quo Laertins VII. 12. ct Hear. Lindcbrogius ad Cenlorin, cap. N. Gaffendus cap. 11), Theoriec mulicae. Tum nobile fverue geometricum de arca paraholac, vel alterum de potcllare Hypothenufae in angulo orthogonio, Pythagorae ipfi hecatombe dignum vifum, tele Apollodoro apud Plutarch. p. 1094. de fuauiter vivendo fecundum Epicurum, quod practer Laertium et alios celebrat Mitrunins IN. 2. et demonfirat Euclides lib, 1. propof. 47. et lib. VI. propofit. 31. Confer Proctum lib. IV. ad primum Euclidis p. 110.34) Hace prepolitio, quia in academiis quibusdam demonflranda proponi confucuerat creandis philofo. phiac Magiftris, ideo appellata ell Alagifralis. Denique imaginem Coeli et Terrace, quam ex acre faclam Tarenti a Pythagora, fcribit Varro IV. de Lingua latina. Ex numeris conflare omnia, dixit. vid. Abulphar. pag. 55. De 2. cpiffolis fub Pythagorae nomine exflantibus egi fupra cap. X. $. 9. p.413. [Epifiolam Pyth. ad Hieronem manu exaratam et ab Curterio editam, habet bibl. Paris. catalog. MSS. reg. vol. II. nr. MMML, (vbi quoque nr. MMIX. memoratur Pyth. epiflola ad Laidem,) item Bibliotheca Laurent. tefle Bandinio in Catalogo MSS, gr. in illa bibliotheca, vol. Il. p. 334. nr. LX. item in aliis codicibus ibidem p. 350. nr. IL p. 434. nr. XIX. cum ficta Abaridis ad Pythagoram epiflola, denique pag. 491. nr. XIV.] Aurea carmina, Jam dicendum non nihil eft de verficulis, praecepta moralia continentibus, qui ropter vfum et elegantiam yeur& 277 fiue aurea carmina adpellari confueuerunt, (licet 221/20 plumbea vocentura Nazianzeno contra lulianum p.197. quod ei excidifle no. lim,) et ad noftram actatem peruenere cum commentario aureolo et ipfo leuque digniflimo Hicroclis 22) philofophi, non illius Nicomedienfis, [P] qui aduerfus *") Chriftianos feripfit, fed yy) Alium infignem Procli locum ex libro II. ad Euclidem pag. 19. de Pythagorac aliorumque meminit in Bruto et 2. de Oratore, Strabo lib. fcientia mathematica emendatius deferipfit Fabrisogas Aöyas adlegat Stephanus Byz. in Beayuaves et cius infra lib. IIL. cap. 14. $. 18. vol. IL p. 384 fQ. adde, quae ex lamblicho publicauie 7’ilioijon. in fpicit fchol. Pındari Pyth. Od. IV. Anecd. graccis II. p. 216. et 220 — 225. Harl. du» et Apoñolius VIII. 20. prou. zz) Fuere et alii Hierocles qui a Ioh. Pearfoio prolegom. ad Hicroclis commentarium enumeclem dy devrioy Gueos@autruy was [Plura loca ex Hieroclis Opere, GrAorogsuna, et vnum e libro de matrimonio excerpfit Stobaeus in ur: 1) Hicrocles Alabandeus, Afiaticoruin princeps rhetorum, Cicerone pucro clarus, qui eius XIV. 2) Hierocles, Strabone iunior, cuius GA‘ Tegxoria. Taetz. Chil. VIL hit, 144. et forte reSuidas in Zurs- Eclogis phyficis.] laudantes Hiero- 3) Hierocles Hyllarimenfis phi. lofophus

Lib. IT. c.12. PYTHAGORAE Vol.I. p.462 AVREA CARMINA. Platonict Alexandrini, [circa anuum Chrifli CDL, imperantibus TheoJofio IT. Martiano, et Leone Thrace: laudar cum Dama/eins apud Photium cod. CUXLII. p. 1035. et 1037. vbi dici. tur [chola» Alexandriae inflituitte. addeg. VII. Is igitur) d:u po vixit ras dy "AneZardocia dures unAcpgesum gi meyarn'ycgiae nos uñoos pera TÉ gemrä ng} peyadorgenes, ve tofophus Stoicus, ab athletica ad philofophiam Jas dis mps ris yosrinis. Vide cumdem Lafanqu fe contulit. Gell. IX. 5. et Steph. in Tagua, 4) Hierocles caufarum patronus, qui libros binos tiurt lib. V. cap. 2 (q. [Pear/on. Proleg. ad Iherocl, p.15. Needham. in notis ad Hier. p. 39. nr. ig) eras depends feriplit ad Calliamim Baflum, de quo infra lib. V. cap. 5. vol. VI. p. 357. vbi 5) Hierocles feriptores vererinarios recenfeo. 43. Burmanni not. ad H. Valefii Emendate. p. 10 (qq. lib. 1. cap. 5. vbi et Valefius et Burmann. de hoe Hier. opere eiusque auétore, qui a philofepho grammaticus, qui cuéxdnuey feripfit, fiuc noutiam noftro Pythag. carminum interprete, perite diftinimperii CPolitani, de qua ago libro IV. cap. 2. $. 19. 6) Hierocies, feriptor facctiarum, His adde 2) Hicroclem, que a Demotthene memoratur con8) Hieroclem Imp. Heliogatra Anftogitonem. guitur, docte egerunt. Harl.) Huius operis pare ticulae, qua Chriftum feruatorem noftrum cum Dali zasdıxd, quem Caricum five Hyccaricum mannum exftat, cum Eufebn eiusdem demonftrationis cipium vocat Dio in excerptis libri LXXIX. 9) Hieroclem, patrem Hieronis, tyrauni Siculorum, IuXXHL 4. Athen. V. p.299. 10) Hieroclem fin. Caflianum ın Inferipuone veteri palmyrena. ete. 1) Hieroclem Avcctilai philof. familrarem, ap. euangelicac libris graece ct latune ex verlione Zenobis Accioli Florentini non vsquequaque optima, fed a Luca Holflenio inverpolaca et im notis fubiu- Laert. IV. 39. 12) Hieroclemt Alypu F. Annochenum, Libanii fophitae difcipulum, et ad quem Apollonio ‘Fyanenñ contulerat, fuum aduerfus Hieroclem hbrum oppofuit E ao qui etiam. de cafligaca. Exhat erram cum Accioh verfione ad calcem Philoftrati de vita Apollonii, Parif. 1698. fol. vid. infra libr. V. cap. 4. $. 6. vol. VI funt Libani epittolae: de quo /7. /7alfius ad Amp. 91. Fabric. Gottfried Olearius adiccit quoque illam Eufebii defenfionem fuse Philoftrati ediuoni mian. XXIX. [ec Bayle in Diétion. vol. 11. voc. p- 413 faq. cum fuis ct Holftenii notis: Bierocles y. 759] autem varia, Idem Libanius in epift. tetta. tur, Ateroclem cum Ariftacneto periiffe in terrae inotu Nicomedienfi, qui contigit A. C. 358. [vid. Wolfianae centuriac cpift. 50. Libanii p. 141. fed vide Burmann. ad Valcfn Emendart. p. 11. not. 6.] 13) Hieroclem Piracei prac(e@um Laert. I. 127. IV. 39. 49. eumdem forte Hieroclem Carem, de 14) Hieroclem Augurem, quo Polyaenus V.17. Acitoph. in Pace, v. 1068. 1949. 15) Hieroclem Strategum Mytilenteum, in numo apud Spomum p- 130. Male. cruditae antiqu. 16) Hierociem, Augutt libertum, difpenfatorem operum publico. rum, 1a vetere Inferipuone apud Reinef. 571. Porro apud Athenaeum Lb. XIV, vbi, quid tit sae ras placentae genus, explicar, pro “legos legendun areas vt adem Pearfonus obleruat. aña) Hic ex Vicario pracfes Bithyniae, atque praemifit 1) veterum, n. Ladantii, Eufebii, Acneac Gazaci, ct Metaphraftis vitae Aedefir, teftımonia; 2) particulam longiorem de Hierocle, gi AxXi3ss fermonis autore, tum de aliis ciusdem nominis, ex Z. Jonfi libr. de feript. butt philof. UL. 18. cum notis, in quibus lontius partim explicatur, partim redarguitur: 3) ex lo. Pearfoun Prolegom. ad Hicroclis comment. in aurea carmina, de iis, qui Hieroclis nomine clarucrunt. 4) ex A. Dacerit pracfutione, gallicac ilus verfioni come ment. in aurea carm. praenufla, p. 239. ne lat, et cum notis Olcarit. ex verfio- Adde Tiemontinns in Monimentis ad Hıllor. eccl. pertinentibus, tom, IV. p. 606. Pagine in Crit. Baron. ad a. Ch. 302. n. VII. com. Il. p. 315. lontium quoque refuta: vit Bayie m Diétiom. tom. I. p. 769. C. de nor philofopho Alexandrino copiofur, et p. 758. de Hierocle perfequutionis Diocletranae fuafore ober rius differnt, idenique Murerium ac Baromum refels, inde ‘Adefedseas trapyrr, (fiquudem 15 ipfe eft, de quo Epiphan. haerel. LXVIIL 1. et qui ab le: adde Glandorf. in difpuratione, illius editions Aedelio martyre cactus pugmis, vide Valef. p. 177. carmints pythagorici pracmifla, ad Enfeb ) auctor er confiliarius ad faciendam perfequutionem Diveletiano fine, refte Ladantio de rocle, men id traauerit, mortibus perfecutor. cap. 16. feriplit Aya; Pad ftatucrit. Hart. $. 9. 10. Pythagorae interprete, uc modo, et quid de argumento alias”

Vol Lp. 468 Tarp AVREA CARMINA. Lib, II. ce. 12. 293 vt de co Damafeius apud Photium cod. CCXCIT. [vbi is multus eft de feriptis Hieroclis illo. rumgue argumento,] p. 551. =) Aurea quidem carmina ipfi Pythagoras vulgo tamquam auctori tribuuntur et olim a multis adícripta funt, vt a Chalcidio p.229. Pythagoras etiam in fuis aureis verfibus: Corpore depofito cum liber ad acthera perges, Euades hominem, fans Dens actheris almi. Sic Clemens Alex. lib. I. cap. 10. pacdagogi, Hieronymus contra Rufin. Refpice concn oram lralae quae quondam magna Graecia dicebatur, et Pythagoricorum dogmatum incifa pie blicis Lirteris aera agnofees. Cuius enim funt illa youre raçayyéAuara “*) nonne Pythagovar, in quibur omnia cius ita breuiter dogmata contienter, et in quae latifimo opere Philofopiss commentatus efi laniblichus, imitatus ex parte Moderatum virum eloquentijimum et Ar. chippum ac Lyfidem Pythagoras auditores. Etiam Proclus 3. in ‘Timaeum, Pythagoram adpeliat rev rar xeudy dra! mattea. At Galeno fubdubitanti lib. de dignotione adfe@uum tom. VI. edit. Parif. p. 528. laudautur zagorizes Pegcueva; ws MuSayios. Et Chryfippus apud Gellinm VI. 2. et in confolatione ad Apollonium Plutarchus, Zamblichas in Vita Pythag. p. 138. aliique non Pythagorae ipfi, fed Pythagoraeis illa tribuunt. Et Hierocles Pi 318. adpellat non vnius Pythagorici, [P] fed tag TE iced UG cree Seypce owe, teflatus, in more pofitum fuifle, vt quotidie mane et vefperi hofce wuSayormes Despues ab illius fectae hominibus legerentur vel audirentur. Alibi p. 230. ¢ ray #70) reray suyyeaQius #4). Qui vero ad vnum quemdam e Pythagoricis putarunt effe has, (vt idem Hierocles et Simplicius vo. cant) bbb) Fabricii fententiam de auctore commentamus: philofophum autem, qui ad carmina Pythatarii vero ampleétitur ornatque Needham. in praegorac feripfit, domo fuifie Alcxandrinum ftatuendun ch. Fabricius in nota 2x) nr. 5. Hyllarimenfem illum Hieroclem fuiffe philofophum Stoicum: feribit. Bayle vero in Diétion. IL p. 788. Hierofatione ad Hicroclis editioncm ¢. 15. Idem cenfuit Heur. J'alefius in EmenJatiunum libro I. cap. 5. Is primum p. 12. ex Damafcio ipfoque Hierocle ‘apud Photium docet, illum vixiffe poft Plutarchum, Athenicnfem, temporibus Theodofii iunioris. ‘Tum de patria noftri difputat, et e Stephano Byzantio cle, auétorem libri: @A/soges, in quo multae fabulae rcpetitae fuiffe videntur, Ayllarimenfem effe fufpicatur. Harl. voc, Taux colligit, noftrum fuifle Ayllarıma, ces) Ex iis, quae apud Hieron. fequuntur, pofyrbe Cariae, oriundum: in qua haerefi iam fuerant fis colligere, eum de fymbolis potius pytbagoricis Salmafıns ad Stephani locum, /faac. Voffius ad Pompou. Melam lib. I. cap. 16. qui eumdcın effe et apophthegmatis loqui, quam de aurcis, quae habemus, carmimbus. qui aduerfus Chriftianos feripfit, fibi perfuadcbat, ddd) Non vnius Pythagorici effe carmen, fed et Pearfonius, qui praeter ca Ger. Jo. Fofio lib. II. de hiftor. graecis p. 376 fq. credidit, Hicroclem chriftiani nominis fub Diocletiano vexatorem, et ex perfequutore faétum philofophum, docolleétionem fententiarum ac pracceptionum a va. riis figillatim concinnatarum per variam cecafionem Chine in cod. Vindobou. paullo inferius nom. funt inferipta, [odayesw fxr,) atque propter infignem viilitatem in corpus quoddam redaétarum, carmen tamen, fiue potius fragmenta fpirare mentem Pymo fuiffe Hyllarimenfem. Enimucro Valefius, vt reéte difcreuit duos illos Hierocles, ita de patria philcfophi noftri errau.t; ct reliquos modo dıdtos, thagorze ciusque adfeclertm antiquiflimorum, cre. Viros erud:tos, effe lapfos, docet Burmannus IL ad Valefii Emendatt. p. 13. Is, Hicroclem, ait, illum Hyllarimis latere patiamur, donce certioribus indic:is, qui qualifue fuerit, compertum habcadunt Ofearius ad Stauleii Hiftor. philof. tom. IL Vol, I. p- 305. edit. Venuae, ac Tiedemenusis in princi pitus Graecine philofophis p. 159 faq. adde After, ad Porphyr. de vita Pythag. p. a6. Hart. Hh hhh

Lib.IT.c.12. AVREORVM CARMINVM AVCTOR QUIS? Vol.L. p.449 cant) aurdixes “*) referendas, vel Ly/idem cogitaverunt /), quae fententia probauit fe quoque Andreae Dacerio: vel Philulaum $4), vide Labbei bibl. nou, MSS. p. 385. vel denique Epitharmum, quae Stanleii **%) conicAura eft p. 512. [p.305. verf. Olear. et edit. Venet,] Hifi. Philofoph. licet Iamblichus cap. XXIX. p. 150. et cap. vlt. p. 221. potius obferuer, fententias pythagoricas ab Epicharmo in comoediis hinc inde fuifle adfperfas, non quod auctor aureo. rum carminum fuerit Epicharmus, Itaque fi auctor illorum e pythagoricis quacrendus fir, nullum quidem magis, quam Empedoclem Agrigentinum nominauerim, cuius zaSaguay forte De autore nobilis particula fuerunt. Equidem omnia illi mirifice conucnire videntur, dia» ledtus, didio, argumentum, tum claufula plane digna Empedocle, Usceay Ya» 4. C. veros etc. Neque adeo noua eft haec fententia, vt propterca incredibilis alicui videri polfit, cum diferte confirmetur ab audtore veteri OeoAoyeperar ed unrizis p.20. Toxvrns de Bons, Eravupeov È") di avriis ra MuSaryios ci avdees Davuadorres dnrcyers Koy avevOnpeyTes èn ti vence, made me xo} EurredonNis. Où pd riv durrigg yee wagadivre rergonri, Taya duda Giseus figiuar igucar A4) VII. Procli cer) Lege vrodixas ex Simplicio ad Epiétetum, ferius vixiffet, nihil valere ad litem dirimendam. vt notauit per litteras ven. Verpoortenn, et laudauit Diffenut quoque Meine»). in Hiltoria dochr.narum apud Gr. et Kom. 1. p. 579 fqq. al agens, vt often. dat, id carmen poft tempora Plaron.s atque Ariftos Jablonskii difp. de voc. dadi. Harl. 4. SIP) Ira fentis Huctius quacít. Aln. lib. 11. cap. §. 1. p. 130. ct cap. 8. $. 1. p.153. Heum, vide fu. pra $. IV. not. 4. Harl. telis a quodam pytlragorico, qui cum Arsftoxeno et Herachde fit verfatus, elle conannatum, neque ggg) Conftautini Lafcaris Inftitutionibus graccis (Ferrarae 1510. 4.) fubiun@um eft carmen pythagoricum: at in indice libri fic notatum: — illud integrum ad noftram actaccin peruenile, Philolai Crotoniatae carmina aurea, quae falfo haffenus Pythagorae adfcripta funt. Hart. thagoricis fubinde fumus atque infertis. Antea idem ın nova bibliotheca philologica, vol. II. p. 7t hhh) Stanleius vero non tam Epicharmum haiuterpolatum ac mutilum effe, fed ademque avQura verfibus ex alis multo sumoribus caruumbus pyqq. inprimis p. gt — 99. vberius cxaminarat ate bet illorum carmimun audorem, quan potins fufpicatur, ab Epicharmo ca effe compilata. Hart. que reiecerat opinionem cl. Glandorfii. Hic quum in mem, diff. de carmınis aurei actate etc. primum. itt) Scribe éréurver cum Necdhamo in pracfat. illus vetuflatem doéte vindicaffer et confirimaffet, ad Hieroclem pag. 17. Heum. remotis varus arguments, kkk) Hance Fabricii conicéturam iam rciecit Olearius ad Stanlesi Hult. phil. 1. m. et, »verfus Fabricti aliorumque de auétore ıllıus fertentiis ae rationibus $. VI. et in adpendice p. 188 fq. demon: ftrandum Abi fumfit, carmen fortitan ex myfterils eleufinus ortum et ante Pythagoram efle compo: tum, quod hie a pracceptore fuo aut aliunde ace ceprum adeo probauerit, vt cum aliis vetuttioribus illi, ait, in frequentiori fu Pythagoreis pofiti, et follemnis iuraınenti loco adbibiti, ab Empedocle fuis inferi potuere, absque co, quod aureorum carminum autor ille effet." Brucker. quidem in Hıflor. crit. plulof. L. p. 1109, Fabricii fufpicionera exiflimar elfe almodum verstinilem, nec, quae obieciffer Olearins, cam elcuare; Bandin, quoque in Cal. MSS. gr. bibl. Laurent. vol. IL. p. 265. cum Fabricio facir: tamen Tiedemannas ). in. Fabriciamam comuéturam sisdem fere, quibus vfus erat Olearius, arguments refellit, additque, fidem au- &orıs cicclogiae arichwmeticae, quippe qui multo et excuflis ac refuratis feriptis etiam hoc carmen ob eximianı ytlicatem difapulis commendaret, quod puiterior tamen ne. tas ad Pythagoram referre aut ad Pythagorcos poe tuifler. Hac ratione potle putat componi et conci» lari inter fe antiquorum tellimonia, quorum libros Pythagorae, in primis autem hoc ER adtignat, vu Clemens Aexundrin. Pacdagog. hi 1. cap. 10. ct Proclus in Timacum lib. UL p. 625 pars

Vol.Lp 469? 475 Commertarü in 4,0. COMMENTARIT IN AVREA CARMINA, — Lib. 17 c.12, 795 VII. Procli Laodicenfis Syri commentarius in Xeur& 274, Suidae memoratus, tercidit. Brunsmanni notae ct index omnium verborum in Pythagor. ct Phoeyl. MS. cxtant Hauniae in biblioth. collegii medici. Editiones carminum aureorum plerasque infigniores retuli capite fuperiore, cum Gnomicos recenferem , quorum non contemnenda pars efle folent. Eorum editionem nouam ad MStos codices meditatus Danid Zoefchelius “) non perfccit, licet eius indicio conflet in pythagoricis poft verfum 39. in MS. Auguflano legi verficulos binos, qui in vulgatis fere editionibus defiderantur, fed exflant apud Por: phyrium pag. 27. [n. 40. edit. Küfler. pag. 41.] Tigira miv ¿7 Unvon peli@povos èFvruvisàs Ev Kira momias de by fari deya réhéraas et poft verfum 44. hunc tertium, itidem in editis libris praetermiflum: Tos ulrdis cicerolis wot Biden, ty x’ 2341034 Paraphrafin Arabica; cum verfione latina lo. Elichmanni edidit Claudius Salmafius ad calcem fuorum in Epiéletum commentariorum, vna cum paraphrafi [|P] arabica tabulae Cebetis, Lugd. Bat. 1640. 4. In calce paraphrafeos arabicae legas, Galenum haec pythagorica recio tale fub initium et fub finem cuiusque dici. Loca quaedam illuftrat Salinafius in praefat. Graece vero et latine eum commentario ethico exhibet carmina aurea Magnus Daniel Omeis, Altdorfii 1693. 8. qui p. 91. incditum Matthiae Georgii Kocnigii commentarium celebrat. Olai Celfi obferuationes in aurea carmina lucem viderunt Vpfaliae 1706. 8. Video etiam memorari editiones Gui]. Canteri et Io, Spondani, atque expofitionem Hemici Bremi Curienfis, [cuius commentarius prodiit Witteb. 1586. 8. my] G. Sartorii, Toannisque Strafelii, Ioannis Erbergii Obferuationum in aurea carmina prodiit pars prior Vpfaliae 1702. pofterior Hh hhh 2 pars autem negat, illum fcripfiffe quidquam, quod etiam poftea Socrates imitatus fit. Acuta quamquam haec cft fententia Glandorfiana, atque argumentis ingeniofe excogitatis et fubtiliter doéteque explicitis corroborata: tamen mihi, fatcor, gis adridere iudicia rationesque Olearii, ma- Tiede- 1705. 8. men id, quale nos hodie habemus, effe mutilum, CI. Schier in vita Pythagorae p. 28. ftatuit, Pythagoram, licet (ua ipfe manu non exarauerit et compofuerit haec carmina, materiam tamen difcipulis fuis frequenter inculcaffe, ideoque cum, fi in priQuae fenmis materiam fpeétes, efle auétorem. manni ac Meinerfìi. Nonnullas quidem fententias et praecepta quacdam, ca potiffimum, quae ad vi. tentia placet, tam reéte bencque agendam pertinent, et a natura incognita, commendat, fuaque corroborat auétoritate. Harl. ipfa peétoribus hominum indica quafi et infeulpta funt, et qualia noftrum comple&itur carmen, Jon» ge ante Pythagoram in Oriente atque Graccia maiore, non cognita folum, fed ctiam ad communis vitae emolumenta file adhibita, (vid. cl. Glandorf. in Adpendice p. 189. vbi fententiam fuam fuperiorem retractaffe videtur,) eaque a Pythagora commendata, haud negabo: ex his tamen, opinor, fi auétorem eum quoque intelligimus, qui dat confilia, et praccepta, licet anteanon 111) Vide cius epift. ad Kirchmannum, datam 7. Id. April. 1603. poft Gudianas p. 188. vbi ct va. riae Icétiones quacdam notatu dignac in vs$erexg Phocylidis. Fabric. De verfibus illis fuppofit vid. cl. Glandorfii not. p. 150. et 156. et de codice illo in Prolegg. p. 4. Hart. mmm) Verfio lat. in feétioncs diuifa, notis effici non potcrit, carmen ipfum a Pythagora ipfo grammaticis atque cthicis, fuifle concinnatum aut ante illius tempora exftiinde vtilibus, affe. Negat practer ca Glandorf. p. 15 (q. car- Harl. parum eruditis, hinc onerata potius eft, quam ornata.

Lib. II. c.12. COMMENTARIT IN AVREA CARMINA. 1705. 8. Dauidis Clerici patrui fui ineditas in carmina aurea animaduerfiones memorat 1h. Clericus tom, 1. biblioth. felectae p. 158. Antonii Quaerengi paraenelis Í. paraphrafis liberior carminis pythagorici ad Odoardum Farnefium, principem, prodiit Romae, 1586. 4. Cur erudito itidem commentario vulgata funt a Guilelmo Dietzio, Profefore gymnalii Vlmenfis, 1661. Sed et Vitus Amerbachius carmina haec perinde vt Phocylidea cum animaduerfionibus fuis edidit Lipf. 1594. 8. 1602. 8. Vtraque Wolfgangus quoque Seberus Sulanus, Rector olim Schleufingenfis, excudi fecit cum latina verfione, indice gracco omnium verborum phrafiumque et locorum communium, loach, Camerarii fcholiis graecis et fuis ipfius lari. nis animaduerfionibus. Lipf. 1604. 8. In fragmentis Pythagorae a Zoach. Zehnero colledtis et gracce ac latine cditis ibid. 1603. 8. praeter vitam Pythagorae e variis feriptoribus contra. am, habentur carmina aurea, pracfixo iisdem ex Georgii Cedreni hiftoria arguinento: tun plures fententiae apud varios feriptores ad Pythagoram auctorem relatac, et fyinbola quaedam pythagorica. [Pythagor. et Phocylidis carın. gr. cum Cafp. Briilovii indice vocabulo. rum. Argentorati, 1618. 8-]"""). Habes etiam fragmenta Pythagorae ct magis quidem feleda ran) De codd. MSStis et editionibus aurcorum illius biblioth. p. 238. cod. CXLVI. et p. 385. cod. carm. (miffis editionibus fupra ad Theognidem memorans,) quacdam adnotabo. In Catalogo MSS. CCLXXXVIL funt aurea carmina cum Hieroclis commentario. — In bibloth. Laurent. Forent. foourdum Bandini Catalog. feruantur in vol. I. cod. XMIL p. 490. vol. H cod. XX. p. 92. cod. Le . 20%. ibid. cod. VII. p. 260. vbi quaedam adno- Sorgmusw mepitgorra THs Tahuorurns » Grocogins: fequitur codex Hiero- In codem vol. elis, de quo paullo poft agemus. pag. 294. in cod. LXXVIIL notantur nr. 1. aurea carmina pythagortca cum Hıieroclis philofophi tauit Bandia. ibid. cod. XXII. p. 327. cum gloflis aliquot mecılncarıbus: ibid. Plur. 59. cod. 1 456. carmana Pythag. aucca; in vol. EL. cod. XXVI a Nicolao Murmurio (erıptus, p. 175. cum Aftero= chs expofinone; (coll. Mont/aucon Palacogr. gr. pe 104) at. vol. IIL cod. IX. p. 257. 1bid. cod. X. p. 391. cum fcholns quibuidam margıni adferıptis. lruxy riv Ilv3ayopuiur. Codicis initium eft Ivdayopıxz irn ra ire musee In codem vol. p. 303. cod. LXXIX. quo continenva etc. reliqua, vt in cod. Vindobon. fupra memo» tur [ludayogrra irn, (cadem eft infcriptio, quam rato. adde Montfaucon Palacogr. grace. p. 85. = e cod. LXXVIL adrulimus,) cum Hieroclis commentario. Cod. CCXCIU. incffe quoque Pythag. In Catalogo graccorum codd. MSS. apud Nanios, commentario, et nr. 2. ment. vol. V. p. 534. — In biblioth. Ambrofiana Bonomiae, 1784. ful. cod. CCXCVI. nr. 10. cod. CCCV. nr. 14. p. 515. cum ootis inter lineas. E bibliotheca Bodiciana quatuor codd. vfus eft Needs Mediolauenfi, hamus, cuius pracfat. conferes. — ‘urea carmina, zuonet Kollarius ad Lambecii Comp18. — tefte Montfaucon Diario Italico In Catalog. biblioth. Lugdun. Batau. codice Ex Auguftano admodum nouo Hoefchelius et Glandorf. Pp. 336. ne. 57. b. Pythagorae aurea carmina et Pho- (vide e. g. ad verf. 39. et fupra ad $. VII. notata,) cylidis poema ete. manu Franc. Nanfii feripra, cum ciuslem nots; ibid. p. 398. nr. 59. Pythag. carmi. Icétiones dederunt. ma aurea, cum Urpheo, Mufico, Callunacho, Phocylide aliisque. In calem biblroth. Leidenfi effe hbrum arabicum: reperi, pythagorica comple@tentem dogmata; qui a Golio vt latine vertatur, defidert Adolph. Voritus tom. IL Sylloges Burmanniamae p. 792. adle p. 753. — In codi. Huuar. CLV.CLXXIV. CCXXIX. Hierochs commentarius, — Inter coll. Liblioth. Faurinenfis, in Catalog. — In Zanetti et Bongioy Catalogo codd. MSS. gr. biblioth. D. Marci 7% tae {unt carmina illa aurea in cod. DXX. p. 279 cod. DXMIN. p. 282. et cod. DXXV. p. 284. Zar netti tamen non animaduertit pag. 197. in cod. CCCCVI. etiam contineri MvIayopma pus Fam vi l'isloifon. in anecdutis graccis, tom. II. p. 244. oftendit. — In Iriarti Catalogo MSS. gr. bibl regine Matrit. p. 465. Excerpta memorantur mam parte ex Hicroclis commentario in Mz

HIEROCLES IN AVREA CARMINA. Vol. I. p. 470 Hierocte, Lib. IL. c.12, 797 a ac difpofita licet perpauca ante commentarium Hieroclis in aurea carmina editionis Londinenfis, quam antequam recenfeam, obferuo, Hieroclem illum fuille pracce3 Hh hhh A.C. verf. 47. etc. de Pythagorac iurciurando fiue numero quaternario, p- 166. lin. 3. — 168. lin. 16. ptorem mores adolefcentum Phocylidis poema. Omnia cum latina interpretatione. “ Oratio dominica in verfus adftriéta, Cafpare Vredit. Necdhami. Quac autem in cod. fequuntur, differunt ab editis. — Ibidem excerpta ex reccntiore auétore, qui Hicroclem ct Diogenem Laert. gracce. ac deinde — latina eodem Wrfino interlaudat, de Pythag. iurciurando ct quaternario. — prete. — In cake: Viennac Auftriac per Ioannem Atque ita alibi latent codices. adde Giandorf. Pro- Singrenium anno XXIII (1524) 4. vid. Denis Icgom. de codd. MSSt. ctc. p. 3 qq. qui ibidem hi- Wiens Buchdrucker - Gefchichte, p. 243 (qq. — ftoriam criticam editionum et carminis pythagorici et Hierochs connnentariorum dedit. Quia igitur ibid. eod. anno. $. vid. pag. vir doétiflimus otium nobis fecit, leétores ad cum eblegamus et de cditionibus Pyth. feorfum curatis, et ab illo omiflis necdum fupra in recenfione cdifino Velio authore. Aurea carmina Pythagorae alia edit. corumdem C. A. cum aliis libellis gr. 245 Pythag. A. €. cum Sixti Enchiridio £. fententiarum libello, in officina Simon. Grunenbergi, tionum Theognidis ctc. memoratis paucis nos exapud Auguftinianos. Wittenbergi, 1514. (tefte Mane fio in Fabric. biblioth. lat. medii aeui, vol. VI. ppedicmus: 196 fq.) Pythagorae aurea verba et fymbola adhaerent edd. /amblichi de myfteriis Aegyptiorum cte. num Wechel. Parif. 1531. (Maittaire A. T. Il. part. Aidinis, Venet. 1497. et 1516. fol. De priore cditione vid. Bure Bibliographie inftruétiue etc. vol. de la Iurispr. et des Ícienc. et arts. nr. 1270. pag. 162. — chì verfio Marf. Ficini, Bafil. 5561. fol. in cuius Opp. tom. II. p. 1978. repctita cft. Pythagoras C. A. gr. et lat. apud Bern. luntam. f. J. ct a. 4. in biblioth. Vinarienfi. — cum aliis gr. et lat. Florent. opera Phil. Iuntac. 1506. 4. Conftantini Lajcaris Inflitutiones vninerfae cum plurimis auflariis nuperrime impreffae, tanta diligentia et rerum copia, quanta numquam alias. Ad-calcem: Ferrariae, per Io. Macio- Pythag. — cum Cebetis tabula, per Chriflia- IL p. 752.) 1537. 8. 1557. 8. gr. 1539. gr. et lat. — Bafil. 1543. cum Hierocle, in linguam latinam translato. — Paris, apud Guil. Morellum, gr. cuni Stephani Nigri commentariolis, 1555. 8. et 1582. ex typogr. Steph. Prevoftcau. — cum Cebetis tabula, Paris, apud Martinum Iuuencum, 1557. 8. — Aurea ditta Pythag. — ex gracco inlatinum carmen — conuerfa per M. Georgium Prechtium. Ziennae, 1558. 4. vid. Denis l. m. p558 fa. — cum Phocyl. et Amerbachii interpret. Argentorati, 1561. 8. — cum I. Thom. Freigit gracca grammatica, Homeri Batrachomyomachia chium Bondenunı, tertio Calendas Sextilis MDX. et Acfopi fabulis, 1580. 8. — cum Hefiodo, gr. 4. Antwerp. 1581. $. — Index plenus hic eft: »Conftantini Lafearis graccae inftitutiones et primo, de oéto partibus orationis, de conftruétione, de nomine et verbo, de pronomine fecundum omnes Graccorum dierixras poctarumque confuetudinem, quibus omnibus altrinfecus addita eft latima translatıo. Symbolica Cebetis tabula et graece et latine impreffa; Angelica et humana falutatio ed deiparam virgincm. Diligens Pifonis fuper graccis litteris commentatio, multaque ad rem latinam facientia digna annotatu. Luciani Samıofatae dixn Carnórrur, i. iudicium vocalium, ciusque translatio Coclio Calcagnino interprete. minica oratio, Apoftolorum fymbolum. Do- Initium Enangelii /oannis Apoftoli. PfalmusL. cui principium, Mifcrere mei domine, Philolai, Crotomiatae carmina aurea, quae falfo haflenus Pythagorac adjcripia funt. Ad bene infiituendum cum Hieroclis commentario, Parifiis et Londini aliquotics, (de quibus editt. paullo poft erimus copiofiores.) — Jure Pythagorcorum carmina, lat. conuerfa, multisque in locis emendata, illuftrataque obferuatioribus, quibus etiam Hicroclis interpretationi non parum lucis adfertur. Autore Theodoro Marcilio. Lutetia, apud Nicol. Niuellium. 1585. 8- recuf. cum Sylburgii rotis in 4. C. cum Hierocle, Londini, 1654. 12. — cacem, grace. in libello: Pragvorogia region, Venez. 1694. 8. — Sal mafianam, Omeifianam, Dictzianam et Zehnerianam iam Fabricius laudauit. — cum Audr. Dacevii verfione gallica ct Hierocle gallice verfo atque illuftrato: in: La vie de Pythagere, fes fymboles, fes vers dorez et la vie d’ Hicrocles etc. Paris, 1706. 12. II. tom. Xguaá inn 73 Ivaydes, ln e. Pythagoras chriflianus

Lib. IT. e.ı2. HIEROCLES IN Vol. I. p.470 ptorem Aeneae Gazaci 222), vt ex limine dialogi eius de refurredionc colligitur, atque adeo circa medium facculi poft Chriflum natum quinti floruifle, Quam actatem aliis argumentis etiam adftruit Zonfis IIL. 18. vbi copiofe agitur de Hierocle. (conf. fupra ad $. VI. et Lam. becii Comment. de biblioth, Caef. Vindob. vol. VIL p. 288 fqq.) Sed male cumdem 77”) Hieroclem, flianus rediuiuns etc. Stockholm, 1638. 8. vaius plagulae eft, quac primum fist carmen graccum, dein, latine redditum. vid. Fant Hiftor. litteraturae graccac in Succia, Vpiuliac, 1779. p. 73Pythagorae C. A. graece et lat. (ex verf. Viti Amerbachii) cum analyfi critica et ethica, imtationibus gracco - latinis et indice gemino, opera ct Audio lo. Chr. Anauthü. Dresdac. 1729. $. Ego vero illud poema dedi atque illuftraui primum in Chreftomathia gr. poctica, Coburgi, 1769. dem fecundis curis, in Anthologia graeca poct. Noribergac, Tacobus Pulcridrapenfis de Burgofrancho hace colleétanca omni arte et folertia imprimi curabar in alma et inclyta ciuitate Papiae, MDXVI. fol. vid. Maittaire Indic. in A. T. p. 190. — Galli cam Dacerii, paullo ante memoraui, aliam cum Phocylide fupra laudaram. —Germanica, carm. aur. eaque metrica Gleimil, in Mercurio teutonico, (deutfchen Mercur. menitruo libello,) 1775. menf. Maio; Linkii, Altdorf. 1780. 4. -— Pyth. epiftolae ad Hieronem, in: Wandsbecker Bothe, an. 1773. nr. 196. — antca latine in Gilb. Cognati Farrag. epiftol. Lacon. pag. 424. et 195. in Jo. 1775: 8. Pythagorae aurea carmina cum integris animaduerfionibus Friderici Sylburgii, Theodori Marciiú, Viti Amerbachii et Petri Needhami, gracce et latine. Nunc denuo recenfuit, cum optimis quibusque codicibus typis deferipti contulit, interpretationem latinam emendanit, hifloriam breuem de rebus ad Pythagoram pertinentibus, variantes le%ioncs, obfernationes et indices adiecit Jo. Adam Schier. A. M. Lipfiae, Buchleri a Gladbach thefauro epiftol. Laconic. p. 494. ct 599. et in Stanleii Hitt. philof. Lipf. 1711. 4. pag. 700. Italicae fequentes memorantur in Paitoni Biblioteca degli autori antichi gr. e lat. volgarizzati, tom. II. p. 108 fq. 1) in: La Calliope, overo XXXX Sonneti morali — di Aleffandro Adimari ete. In Firenze, 1641. 4. 2) in Capponi Liriche parafrafi etc. Wenet. 1670. 12. 3) Commento di lerocle Filofofo fopra i verfi di 1750. 8- Pitagora, detti d' Oro, volgarmente tradotto da thagorac carmintun: addidit idem vitam philofophi. Notae crinvac fubicétae funt contextui: ad. 1604. 4. (vid. Paitoni ]. im. tom. IL p. 198. Duas has editiones a diucrfis typographis excufas, a Mittarello in Catal. MSS. biblioth. Venetac S. Mi. Pythagoreorum aureum carmen, varietatens leffionis notasque adiecit: in vun fcholarum chaclis, p. 83. aliisque confundi, aliquoties an:maduerti.) Addatur Parafrati de’ verfi aurci di Pit. Pracinifit indicem editionum praecipuarum Pynotationes autem vberiores illum excipiunt. edidit Eberhard Gottlob Glandorf, (in pracfenti Conrcétor Gymnafii Onoldini), Liplise, 1776. min. $. gr. et lat. Eft prior pars libri inferipti: Sententiofa vetuflifimorum gnomicorum quorundam poetarum opera. In commentario vberrimo tam de leétionis varistate ac veritate, quam de feníu verfuum vique verborum follicitus erat editor. In Prolegomenis de'codd. editionibus, actate, argumento ete. diligenter et coprofe differitur. Brunk dedit lud poema, gr. inter Gnomicos Dardi Brmbo etc. Venct. 1603. 4. item, ibidem tagora, in Scherzi poctici, o fiano traduzioni libere dal Greco di Domenico da Gattinara, Profeffore della lingua Ital. nel Collegio Carolino di Brunfvic. 1784. 8. Harl. 000) Vide quac de Acncac actate notaui fupra cap. X. §. 29. ppp) Communis hic error multis eruditis, ve vel cum Stoico philof. de quo Gelhus, vel cum LaQantii acquali noftrum confundant. Eadem feuportas graccos, Argentorati, 1784. $. p. 197 faq. tentia videtur fuifle H. Mori qui pag. 276. Opp. theolog. Hierocles egregius ille paganus moraapud Stobacum func, interprete Hugone Grotio. Subiungam quasdam verfiones. Pythagorae aupraefantiam, fed contendit, Apollomum Tyaer adiecit latinam interpretationem verkumm, qui lis, miracula Chrifli non uegat, nec perfonae rea verba, Socraus Symbola, Speufippi liber de neum cum eo faltim conferri pole. telis de animac immortalitate eto, — latine, — lofophica tom. Il. p. 1276. diftinciombus, Xenocratis liber de morte Arifto- Pro Herilito, Hierocles legendus ett in Lipean biblicsb. phi-

Vol. I. p. 470P4n AVREA CARMINA, Lib. IL. e.ız, 799 roclem, patat, qui ab Eufebio eft confutatus, cum diuerfi fint et maiore quam faeculi fpatio a fe inuicem dillent Hierocles Bithyniae et pot Alexandriae Ereeyes, (de quo Laclantius atque Eufebius 99) et Hierocles philofophus platonicus Alexandrinus (de quo Photius ac Suidas 7). Neque audiendus eft idem [È] loufius, iuniorem, nefcio quem, Eufebium comminifcens, cum ctiam Lactautium ita necefle foret alium comminifei inniorem. At ne alia arguinenta a dodiflimis viris Guil. Caueo in Hift. literaria, Tilleinontio tom. V. part I. p. 533. edit. Bruxel. Memor. Hift. ecclef. p. 606 £q. et Petro Baylio [tom. IL. p- 758. et 760.] Lexici in medium allata producam, idem ille, quem dixi, Acneas probe diflinguendos mo. mens p. 24. edit. Barthii, ‘IegexAñs de, inquit, dx 6 dideconeedes, AN 6 meokadAcueves ro Seeupotsice, cemiscy Ke) TÉTO messeInxev. Quod nec a Pearfonio in eruditis et luculentis ad Hieroclem prolegomenis, nec a Jonfio animaduerfum fortaffe mirabitur ledor, fed et fimi. les vel etiam ıninores hallucinationes fi mihi cum tantis viris neutiquam comparando hinc inde exciderint, veniam: dare non grauabitur. [adde Gott. Olearins ad h. 1, Jonfii, quem praemilit Eufebii defenfioni, infertae editioni fuae Philofirati, p. 416, Burmann. ad Valef. Emendatt. p.9. Harl.] Hieroclis commenrtarium in aurea carmina, infignem plane, nec grammatiflicum, fed philofophicum et auctore ipfo tefte compendium dogmatum pythagoricorum complexum, primus e MS. codice Venetiis a fe emto vertit, latine edidit et Nicolao V. Pontifici dicauit Johannes Aurifpa Siculus, Patauii, 1474. 4. per Bartholom. de Val de Zocco. (vid. Lambecium VII. pag. 133.) Rom. 1475. 4. (Beughem. incunab. typograph. p- 73.) Rom. 1495. (biblioth. Thuan. part. IL p. 2.) Eamdem verfionem a fe emendatam re» cudi eurauit Vdalricus Zafius, ICtus, Bafıl. 1543. 8. [19] [Vt ordine melius procedam, de editionibus et primae verfionis Jatinae et graeci com. mentarii, tum reliquorum opufculorum, quae mihi quidem cognita funt, inferam, Fabricia. nis immixtis. De codd. MSStis fupra inter codd. Pythagorae iam egimus: quibus addas: Hieroclis commentar. in A. C. Pythagorae in bibliotheca Veneta D. Marci cod. CXCH. teftib. Zanetto et Bongiovannio in Catalogo p.109. — Jo. Aurifpae, Siculi, verfio Hieroclis philofophi Stoici et fandifimi in aureos verfus Pythagorae, opufeuli religioni chriftianae confenta. nei, ad Nicolaum Y. Pontif. Max. cod. MSt. in biblioth. Veneta S. Michael. edita a Jo. Be ned. Mittarello, Venet. 1779. fol. p. 82. qui epiflolam nuncupatoriam recudi fecit. In illa ait Aurifpa inter alia, fe veríus graecos non verfus latinos feciffe; fed verbum ex verbo ex. prelliile, vt in exponendo poftea verba non variarentur et refponderent, adde ibid. P- 492. et 977. De Aurifpa follerter agit Mongitore in bibliotheca Sicula tom. I P. 322 fq. vbi tamen, fe nefcire, fatetur, vbinam et quando Aurifpa obierit diem fupremum: Mittarellus autem I. e, feribit p. 83. Aurifpam obiitfe an. 1459. monagenarium. (adde Giornale d’Italia tom. XII, p.262. Brouckhuf. ad Tibull. 1. eleg. 2. verf. 24. g- 2. Tam 1416. obiiffe eum, coutenderat Vin centius Littara lib. 2. de rebus Netinis p. 41. tom. XII. thef. Sicil. fed falli eum, ct Aurifpam an. 1457. fuperuixifle, proba: Rocchus Pirrus, notit. ecelef. Syracuf, p. 225.et Hier. Ragufa 3 999) part. I. Vid. Tillemont Memor. ecclef. tom. Y. pag. 79. “legexAiis, — Eudocia e-Suida excerpfit. rer) Ex Damaftii vita Iidori philofophi, vti patet ex Excerpus ca illa vita apud Photium cod. in CCXXXXIL p. ro37. vid. Kiifter ad Suidam voc. in Tan? pag. 244. adde Bruckeri Hitt. cri paucula philof. vol. IL. per. IL. part. L lib. L cap. 2. p. 305 —3io. Hort,

Lib. IT e. 12, HIEROCLES IN in Elogiis Siculor. pag. 37. tom. XIV. Thefauri. Alius iunior fuit Aurifpa. conf. Burmanni pracf. ad tom. XI. Thefaur. Sicil. p. 7.) Tum Mongitor priores editiones nefciuit, quia tantum ex Gesnero laudat Hieroclis libr. in Pythag, aurea cernuna latinitate dunatum, Vafileac, apud Henr. Petrum, 1543. 8. Principe editionem e Lambecit commentariis VII. (Pp. 284. edit. Kollarii, vbi de egregio Hieroclis codice et Hierocle copiofe et diligenter agitur,) iam. laudauit Fabricius: adde Maittaire A. T. tom. IV. part. L pag. 354. et de Bure bibliograph inftructive, vol. de la Jurisprudence etc. nr. 1251. p. 152 fq. vbi quoque romana prima edit. defcribitur. — Romanas edd. curatius recenfet Audiffredi in Catalogo hiflorico -critico ro. manarum editionum faec. XV. 1) Heeroclis — opufeulum — per Arnoldum Pannarz, Ro. — imprellum Rome per /ubunem mae imprellum M.CCCC.LXXV. 4. (p. 187.) —I.2) 4.— cum fignaturis, fed fine numeris, Beficken et Sigismúdi mayr. Auno M.CCCC.XCH ex Thuani biblioth. Catalo336. Cp. 1495. Romae, 3) cultodibus ac regiftro. (p. 316 fy.) — go et Maittarii A. T. tom. I. p. 603.) — Lugdunenfem in 12, memorst Morhof in Polyhift. philofophico lib. I, cap. 2. $. 7. p.29. Graece primus edidit Curterius e codice abbatis Rupefucaldi MSto, qui aliquoties diferepat ab eo, quo vfus erat Aurifpa. Curteritis vero ad varias lectiones ¢ Vaticano et alio, (de quo veroque in calce Hieroclis breuiter diilerit,) codice depromtas emendauit textum , conie¿turas orae adlcuit, novamque addidit verlionem, quam quidem mileram elle oftendit Needhanıns pracf. ad Hieroclem p. 8. et 9. Inferiptionem vero hanc habet illa editio, tele Maittario in A. T. IH. part. Il. pag. 787. Pythagorae carmina aurea, graece, cum latina metrica loannis Curterii verfione, et Hiea Fran. soclis in cadem commentarius , grace, cum latina ejusdem interpretatione, ex bibliothec cifei Rupifucaldii, Randani, | Trenorchii abbatis: apud Nicol. Nivellium, exeudebat Steph. Prevofteau. Paris. 1583. 8. al. 19. Locum quemdam pag. 230. de iureiurando Hieroclis per Pythagoram e cod. Vindobon. corrigit Lembecius in Comm. de biblioth. Caef. vol. VII. pag. 285 faq. In biblioth. Lugdun. Batau. eft exemplar collatum cum duobus MSStis regiae bi. bliothecae, tefte Catalog. illius biblioth. p. 161. a. “IegonAtes — Hieroclir Philofophi commentarius in aurea Pythagoreorum carmina. To, Curterio interprete. Londini, 1654. 19. Infunt Pythag. C. A. fragmenta Pythag. metrica et profaica, cpiftola ad Hieronem, Symbola, Hieroclis commentarius. Tum fequuntur Pythag. A.C. cum notis Marcilii et Syl. burgii; denique Hisraclis philofophi facetiae, e vetere libro deferiptae, translatac et cafligatae, At notandum eft, exeinplaribus interdum adhaerere alterum tomum, interdum abeile, Abfunt igitur, in meo quidem exemplo, Merici Cafauboni notae in Hieroclis commentarium, Fabricius noflro loco et Glandorf p. 55. additas elle feripferat. Defunt quoque Jo. Pear» epifcopi poftea Ceftrienfis,) prolegomena, quae Fabricius memorat efle adicéla: quae tomo accefferunt, in quo ea ct Hieroclis fragm. de prouidentia etc, continentur. Tine Fabricius vol. IX. lib. V. cap. 38. p. 497- feripfic: Excerpta illa exflare etiam: cum Fed, Mo: relli partim, partim cum Schotti verfione adiunda Hieroclis comment. in A. C. Pythag. gr. et lat. edito Londini, 1655. 8. cum Io. Pearfonii prolegomenis. Alteri quoque ed:tioni Lone dini, 1673. 8. adhaerent, quac itiden tomo 1, audta el. Nempe idem Hıerocles compos fuerat librum, cuius Suidas quoque meminit, eg) ecrcias KG) eiuagpisns A TE ED’ TTI

AVREA CARMINA. meis tiv Desay in/spevien auyraËeus ad Olympiodorum. Lib. TI. e. 12. 801 Excerpta feruauit Photius cod. CCNIV. ct CCLI. et illa Photiana particula feorfum manu exarata eft in cod. Vindobon. LXXX. 1. tefle Lambecio in Comment. de biblioth. Cacfar. lib. et vol. VII. pag. 304. Kollar. conf. infra lib. V. cap. 38. vol. IX. pag. 450. et pag. 497. Gallicam verfionem Fabricins ad oram fui exempli notarat his verbis: „Inftrudions d* Hicrocles contre les Atheifles traduits par Rheginris de Lyon, Lugduni, 1560, 8. ex verlione Aurifpae.“ Partem illorum excerptorum latine vertit Hugo Grotins in fententiis philofophorum de fato, editis Paril. 1624. 4. et Amfterd. 1648. 12. atque inter opera Grotii theologica tom. HI, ibid. 1679. fol. Separa tim illa graece comparuerunt primum: Hier. de Pronidentia et Fato deque liberi arbitrii cum dinina gubernatione conuenientia, commentarius in compendinm redaËus, et nunc primum luce et latinitate donatus; ex fide grae. ri codicis decurtati, e bibliotkecae medicaeae penu eruti. latine, interprete Fed. Morello. Pari, apud eumdem Morell. 1593. 8. rec. ibid. 1597. 8. cum Libanii quibusdam. Morellus vero partem tantummodo e codice reddiderat excerptorum Photianorum. Contra Pearfon pleniora Photii excerpta dedit in altero veluti reliquiarum Hieroclis tomo, inferipto: Hieroclis — de prouidentia et fato: vna cum fragmentis einsdem; et Lili Gyraldi interpretatione fymbolorum Pythagorae; notisque Merici Cafauboni ad Commentarium Hieroclis in aurea carmina, Londini, 1655. et ibid. apud Williams, 1673. 8. Continet Photii excerpta, caque, quae Morell. ediderat: item nonnulle Hieroclis fragmenta e Stobaeo; denique Lili Gyraldi de fymbolis Pythagorae commentarium fupra lauda. tum, cum Pearfonii Prolegomen. de editione, auétore et opere. Caftigatior editio eft Needhamiana, de qua copiofus eft Glandorf. in Prolegom. ad Pythagorae A. C. p. 56. et, quibus víus fit Needham, fubfidiis, pluribus fignificat: Hieroclis, philofophi Alexandrini Commentarius in aurea carmina Pythagorae: de pro. videntia et fato, quae fuperfunt , ct reliqua fragmenta. gr. ct latine. Graeca cum MSS, col. lata caffiganit, verfioncm recenfuit, notas et indiccm adiecit Petr. Needham, Cantabrig. typis academ. 1709. mai. 8. Needham. multa de conicétura mutauit: quod vero varias ledtiones, uas a Marq. Gudio e cod. Medicaeo defcriptas habuit Fabricius, non acceperat, edidit Zo, Chriftoph. Wolfius differtationem epiftolicam, qua Hieroclis in aurea Pythagorae carmina com. mentarius nuper in Anglia editus, partim illuflratur, partim emendatur, beneficio collationis cum codice Medicoeo inftitutae. Lipfiae, 1710. 8. Codicem illum pracftantein iam laudarat Jar. Gronouins in praef. ad Origenis philofophumena , data a. d. X. Kal. lun. 1699. ad Anton. Magliabechium et deferibit Bandin. in Catalog. biblioth. MSS, gr. biblioth. Laurent, vol. I. p. 444 fg. adde cumdem vol. U. p. 175. Hac collatione feliciter vfus eft ad multa loca fananda recentiflimus editor 17. (h. e. Warzekins,) qui ca, quae Curterius e MSS. dederat, fed Needham, mutarat fuis coniecturis, reflituit, verfionem emendauit et paucas, at eruditas, adiecit notas in fequenti editione: Hier. — in A. C. commentarius gr. et lat. Graeca accuratius nunc recognita et ad MS. codicum fidem exafta, plurimisque in locis e Gudiana Medicaei codicis collatione emendata, una cum notis fubiunétis, edidit R. WS. T. P. Coll. lef. Cant. nuper focius. Londini, 1742. 8. conf. Adta Erudit. Lipf 1747. menf. Febr. pag. 66 fq. Pythag. A. C. latine, cum Hieroclis commentario. Patauii, 1744. 4. Vol. I. liiii Hiero-

Lib.Il.c.ız. HIEROCLES IN Hieroclem ad editionem parauerat Holftenius. vid. Heinfü epift. ad 1. Fr. Gronou. p. 454. Hieroclis duplicem exegefin dialogi, Gorgias, Platonici, a Theoftbio exceptam, necdum, quantum fcio, editam, memorat Damafeius apud Photium cod. CCXCH. pag. 551. Fabricius, fe nefcire, feribit, huiusne Alexandrini, an alterius antiquioris Stoici Hieroclis fine Piilofopiumena, laudata Suidae ct Etymol. in Zurredav et Apollolio IX, go. proverb, Ian laudat verfionem anglicam commentarii Hieroclis in C. A. incerto auctore, non ex verfione latina, fed ex graeco fludiofe confectant, quae pracfationis loco praefixam habet apologiam do@rinae moralis ethnicorum, quos profanos feriptores promifcue vocari, quum non pauci fanctiffima doceant, aegre fert et indignatur. Londini, 1682. 8. Heeroclis, philofophi , nefcio cuius? nomen prae fe ferunt céséce five facetiac, Sunt vulgo 28. narratiunculae fatis ridiculae de Nolidis ce fimplicibus dictis et fadis quorumdam oxcdasmav. Sic enim cadente latinitate dicebantur Jitterarum Audiofi, qui et Studeutes aut JSeholares audicbant, (vid. notam in Schierii editione p.20.) Alias fub Hieroclis nomine, latere in bibliothecis, teftatur Marcus Velferus in epiftola ad Goldaflum p. 858. Opp. Hieroclis Facetics ex cod. Auguflano auStas P. Lac, Pontanus iam pridem conuertit et edendi occofionem exfpeffat. Quod etiam fadtum eft. Nam exflant illae ad calcem Progymnafmatum lac. Pontani, S. I. tom. 1. Francof. 1603. 8. nec non ad calcem Lexici parui trilinguis, quod, vocabulis per clafles rerum digeftis, anglicis, latinis, graccis, edidit o. Rajus, Londini, 1685. 8. Inferipno eft: Ex Hierocle et Philagrio grammatico, fcholaflicorum et ahorum ri. dicule dista et fata. — Clandius Sarrauins epift. LANVIN. p. 107. vnam adducit et corri git cx Ifaaci Voflii libr. MSto nr. 185. in quo continentur Z#ieroclis facetiae, tum nondum editae. Subiecit illum locum Schier editioni fuse pag. 38. Suepius vero edita fant illa sde cum reliquis Hieroclis opufculis, quorum editiones modo Jaudaui. His miffis, memorabo adhuc fequentes editiones: — Facetiae de fludioforum didis et fadtis ridiculis, gr. et lat. cum notis ac verfione Goldafi. Lugd. 1605. 8. (Goldafium fuile audtorem notarum, Fabricius in imagine fui exempli ex co probat, quod in notis Erhardi, [h. e. Lundorpii vel ipfius Goldaflı] ad Petron. p. 495. edit. Petron, memorantur Goldafti notae in Hieroclis, ab ipfo latinitate donati, facetias. Freherus illas vertifle et illuflrafle dicitur in Struuii Act. literar, e MSS. pag. 63.) — apud Voegelinum, gr. ct lat. Lipliae, 1605. 8. (fecundum Draudii biblioth. clall. p. 1092.) — Haunouioe in Alberti Blolnari Lufibus poeticis, p. 150 qq. an. 1614. — gr. et germanice, in Abrahami Kriegelii Delectat. gr. Lipfise, 1747. 8. — Hieroclis, philofophi apud Alexan. drinos quondam celeberrimi, Asde, gr. et lat, nunc denuo ad editionem Cantabr gienf. recen. Suit Io. Ad, Schier. A. M. Lipliac, 1750. 8. rec. 1768. $. cum notis criticis ac gr. mmaticis et indice locuplete. Ad locum Suidae de Hierocle, pracmiflum ct illuftrarum, p. 6. docttlimus Schier, „deerenimus, ait, proxime, fi deus dederit, in peculiari dilertatione proba: tum dare, Hieroclem, Mexandrinum philofyphum, pro vero auclore rérav dsesav haben: dum cffe.“ Num a promitlis fleterit, aut in altera editione, quam ad manns non hibeo, fanisfecenit officio vir clurilimus, equidem nefcio. — lilas Feeetias locuplerivs lonveque maiore numero cum animaducrfionibus fuis edidit Jacob, de River in eblerustienum plui lo gicarum, difceptationis caulla ub an, 1768. G pag. 61 — 178. (vid. Savu Onomall, lier. part. IL e ing. promulgerarun, ca y p.6) — ‘legenAces cree, mit gricchilch- ecutlelica Wórterregifle für Anfanger, und einer teutlhen Ucberiewung. ep

Vol. T. p. 471P 473 AVREA CARMINA: Dib IT. car. 803 1788. 12. — Hierokles Schnurres nebft einem Anhang neuer Schnurren für luftige Lefer, Lipfiae, 1788.12. — J. F. Heynas cadem «sé recenfuille dicitur Berolini, 1774. 8. Harl.] Sane haec ipfa carmina aurea 5) tam vchementer fe probarunt iudicio Iohannis Aurifpae qui Hieroclem primus latine reddidit, vt in epiflola ad Nicolaum V. feribat, fe iamiam octo. genarium nihil aut gracce aut latine legille, quod magis fibi profuifle intelligat. Hieroclis quibusdam locis lucem adfundit Mericus Cafaubonus p. 336. ad J.aertium editionis praeclarae Wetftenianae, et Lambecius lib. VII. commentar. de biblioth. Vindobonenfi p- 131. 133. [p. 280 faq. edit. Kollarii,] vbi teflatur, in illo chefauro librario Augufitlimi imp. reperiri codicem Hieroelis optimum MS. ex quo loca vniuerfa mutila editionis Curterianae füppleri et corrupta emendari queant. Eximius quoque codex MS. huius feriptoris occurrit in bibliotheca Medicea, e quo varias leétiones defcriptas habeo “9. Ex eodem codice varias lediones ab Antonio Maria Saluini, graecae linguac Profeflore Florentino, deferiptas accepit Andreas Dacerins, qui codicem praeterea Curterianae editionis a Renaudoto nadus, variis lectionibus alterins codicis MSti notatum a viro dodto, nefcio quo, Hieroclis commentarium gallice vertit et animaduerfionibus illuftrauit, ediditque cum vita Pythagorac, a fe adornata et ver. fibus aurcis, fymbolisque, gallico itidem idiomate Juculenter explicatis, Parif. 1706, 13, [conf le Clerc biblioth, choil. tom. X. p. go faq. Laudibus paullo liberalioribus, in Hieroclem a Dacerio congeftis, detrahere non dubitat Balins S. I. p. 496. libri, Jugement des S. S. Peres fur la Morale et la philofophie payenne. Strasbourg, 1719. 4. Harl.] Quod ve ro practantillimus Baelius probe notat, ab Hierocle in libro de prouidentia adfirmari, ex Pla. tonis magillri fui fententia hoc vniuerfum conditum effe e nihilo“), vt a Platonis ipfius opinione alicnum [@] haud diffiteor *”), ita video pluribus iunioribus Platonicis chriflianifini florentes tempore claris minime difplicuiffe. [negat id Moshem. I. infra e. $. 31.] Neque enim Syriani tantum, Hermiae, Damafcii et Prifciani Lydi loca in hanc fententiam profert Liuius Galantes in comparatione Theol. Chriftianae cum Platonica libr. IX. p. 237. fed in Plotino etiam Porphyrioque, lamblicho, Proclo ac Simplicio hoc obferuauit Radulphus Cudworthus in fyftemate intelligibili vniverfi pag. 197. quem vide etiam pag. 749. 751. 755. 763. ““*) Si Claudiano Mamerto fides, Philoseus quoque Pythagoricus docuit, Deum ex liiii a sss) Ad imitatiorem horum pythagoricorum carminum di&a etiam funt #77 xpve@ Chsy/omalli euiusdam apud Balfamonem in can. LX. Apoñolor. Vide Cotelerium III. monument. ecclel. gr. p.571 Allarium de confenfu p. 653. tit) Conf. H'o:fi differtat. cpiftolicam paullo nihilo unu) "Ex urderîs xpoiroxauive, Photius ex Hicrocle p. 749. v.17 {q. p. 750. v. 27 (q. ve De Hoefchelin ? vvv) p. 283. en Conferre haud poenitebit, quae Moshemins ad Cudworthi Syft. intell. de hac Hieroclis opinione et Platonis mente de ortu rerum ct ma- Hic crit teriae diligenter collegit ct copiofe eruditeque exidem codex, quem fummis laudibus extulit Lucas pofuit, tom. II. in diff. peculiari, $. 15 faq. a pag. Holfenius in Catalogo codd. rariffimorum bibliothecac Mediceac, a Lilicnthalio in feleétis hiftori- 309 — 319. cis ct literariis, argumento difputafle, iam Fabricius animaduertit ; atque pluribus cum locis in hac quaeftione verla. ante landatam, ct quac ibi Regiomonti aduoaui. ct Lipfiac, 1715. 8. obferuat. IV. primum edito, vbi p. $5. Holftenius, mHieroclis, ait. cxpofitio in aureum exemplar omnium, quotquot vidi, carmen, (vidi autera sure) Har Multis locis Cudworthum de fubtili hoc tum effe, cuilibet, id opus perluftranti, patcbit. Pertinet hue magna pars capitis quarti, vbi ille plura,) longe ccrreétiflimum, ex quo editum exemplar, quam plurimis locis infiguiter emendaui.« fententias veterum de vuo deo, $. 14. p. 347 faq. Harl. fato, p. 364 fqq. de patronis acternitatis mundi, de mundo, vna cunt diis certo tempore dx wi Brey Ariftotele,

Lib. IL c. 12, Vo! HIEROCLES IN AVREA CARMINA. nihilo feciffe omnia, et ficut opere inffituit ita materiam rebus omnibus incorporraffe, lib. 2. de flatu animae cap. 3. [Secus fentit Moshem. L. m. $. 14. et docet, illi, vi Piatonicis, inateriam adpellari nihil. Harl.) Equidem haud defuiile inter vetufiillimos philofoplios, qui hoc dogma tuerentur, colligas vel ex Ariflotelis libro de Xenophane p. 3. edit. Sylburgii 29, et ex Empedoclis verfibus apud Plutarch, contra Colotem p. 972. 17) quibus dilputat contra cos, ci dy Vire Day mages du ¿ev ¿Arriduosw, quos in exordio poematis fui oppuguat etiam Lucretius. Praetcreo Epicharmum ex divinatione eruditilßini Gudii apud Menagium p. 144. ad Lacrtium, fed ingeniofa potius, quam vera vel neceffaria, vt cident Menagio demonfiratum. Seneca pracf. quacttion. natural. #5) quam tile exiflimas ¡fla cognefeere et rebus ter. minos ponere, quantum Deus pofit, materiam ipfe fibi formet, an data vtatur. ris è dmuseyess nar Estay i) wesstnre, Ko vi dure Des excies; Philo de Abrahamo p. 292. quem locum Ariftotele, Ocello Lucano, Epicharmo et recentioribus Platonicis; p. 565. de fententia Pherecydis, Pythagorae, Empedoclis, (de quo vid. etiam cap. IV. §. 13. p. 317 fqq) Platoms, Ariforelis aliorumque, num vuus dens fuerit, p. $26 (qq. de mundo, quibusdam tertio deo, perfequitur, ct a Moshemio in dodis animaduerfiombus illufra- 1732. ab initio recenfer philofophorum quorumdam veterum opiniones, et $. 4. ex Ocello Luca» no adferit illam fencentiam Pychagorcis: $. 5. negat contra Bruckerum, iu Platone propofiuoneın illam reperin; fed fact cum Plutarcho, Platonem fenfiffe, mundum a deo faétum fünfle; fubfianciam vero fue materiam, rm di acia ma tam, cx que Rerior in cpimetro, five differtatione peculiari de conflabat, mimme faétam, fed opınci femper pracRo fuifle, vt ci ordinem fuamque ipfius fimilitu. dinem, quoad cius fiera pefler, unperuret: gene. decreto vererum: ex nihilo fieri nihil potest, fine de creauone ex mihilo, fufe differucrunt, multoguri dios wd beards Horror. tur aur refuratur. Praccipue Cudwortliss ac Moshemius in tom. II. in tota fcétione fecunda, et porationem enim non fiera dx #3 gor does, fed in #3 Dillenzit a Cudworrumque cam veterum quam recenuoruni fententias atque expofitiones adduxerunt: et $. HL p. 292. Moshemius Fabricii locum, in quo verfamur, et tho, sudicante ob tellunoma Flotun, Porphyni, Procli, famblichi er com primis Hicrochs, Platodiligentiam laudat; at diffentit, er oftendit, vniverfam illam (cam credidiffe, mundum extlitiffe tamen part.m adfirmalle illud plocitum, param negalle concedit. Lusretins 1. 150 — 268. Epi. curi fentenuam nil poje creari de nshilo neque item genitas (res) ud Nil reuocari (vt camit x. 267.) vberius defendit et ornat, atque incipit: Pri cipium hinc, cutus nobis exoraia fumet: Ni lam rem e nihdo gigas diuinitus tnguam: y ex omni acternitate; apud Platonicos materiam adpellari mihil, idque propter ca, quia perpetuis conuerfiombus fubicdta fit, nec Mabiliate quadam valeat; quum deus ex nıhılo feaffe omnia dicitur, hoc ita debere accipi, deum ex materia, conttantia et certa natura carente, comparalle cr condidiffe lione vniuerlitatem: opere vero inflituere materians; quel dco Sinne adfcribitur, apud nis materiem fune a deo produQum. plura veterum Hauercamp. eilata fuppedhtant Platonicos Lamibinos Adde Parkers Cugitanones de et prowidentia divina, di Oxomi, 1724. 4. difput. Chiudianun Mamertum nilul effe ahud, ac fingere et potentia componere materiam; Pythago- IV. (A. 3 fgq. reos non elle tutores ct patronos dugiuatis de rephilofophis, fe. IV. de Pythagorica dudtrima de runi ex mbulo procrentionc; Plitemcos, qui mas materia, cap. 7. teriam dixitlent cife conduam, de sdea tato loquiros elle. Sed plura et expuliuones veterum philofophorum vide apud Musliem. ne nus extra vleas vagari vilehmur. Plura perunent ad caput Piatner. «n de Platine. — Jue. Wiihe!m Fewer, theologus primum Aldorfinus, dem Gotungenfis, in differ. tatione de Axromate, ex whale nul tit, essdom- 1076 fyq. et de Aphonfus pas. 433 lag awa) Bruckers Eli. ert. phil. L page Tiedemann. in Cap. yrincypibws mundo, Gra cap. è, cre, phulutiphicis, fa Mari tp. $36. Opp. tom. IL. coll. hemo, lm. $. VI p. 254 faq. Muri yyy) Al tom. IL pins. vid. Meshem dit morat al Cudworth. $. $. p.380. Time +22) Tom Il Opp. p. 4x4. de quo late que conciliatione cum dedtrina chewlegeco et hi déja tofophica de ereutione materiae mundi, Altsurtu, pub vi tg. Bari. on lau data diffcrtat. ad Cudworthum

Vol.I. p.473 Bars EMPEDOCLIS SCRIPTA DEPERDITA. Lib.llrrz 805 cum male reddit interpres. ita vertendum: quis opifex? materiamne, an formam tantum de. derit mundo? et quem in vfum? Ariftotelem quaque creationis e nihilo patronum introduxit Trapezuntius; fed infeliciter prorfus ac falfo, vt docuit Befarion III. 13. et 20. et 27. contra calumniatorem Platonis. Saltem ita non fenfit Peripateticorum haud poflremus Auerrocs, qui in 3. phyficorum eo nomine reprchendit Auicennam, quod ex nihilo aliquid pofle fieri aduerlus philofophorum opinionem difputaucrit. Platonis porro fententiam prioribus illis Acthiopem deaibantibus candidius explicauit Chalcidius, p. 103. commentari egregii in Ti. maeum: hunc enim fi audimus, Plato flatuit, non Deum ex his, quae non eraut, feciffe mundum, fed ea, quae erant fine ordine ac modo, ordinaffe. Ex Pythagorae vero mente in. natum et infectum hoc mundi corpus ell, vt notat Tertullianes in Apologetico cap. XI. Sic et P.utarchus, quem vide in Quacflionibus Platonicis p. 1003. Apud Chalcidium p. 393. Numenius reprehendit Pythagoricos quosdam, flatucntes, quid etiam immenfa duitas, h. e. materia, finium et terminorum expers, fit a fingularitate, h. e. a deo, inflituta. Fabric. Sic quoque locum hunc, at vberius expofuit Moshemius in diflert. laudata ad Cudworth. $.13. P- 307. qui ab initio huius fegmenti iudicat, quid ipfe Pythagoras de rerum originibus fenferit, per fummam veterum fcriptorum inconflantiam vix hodie licere decernere: credibile ta. men elle, eos difcipulos praeceptoris fui mentem ceteris perfpexifle redius, qui docuilfent, deum, filuam minime genitens (vt Chalcidius ait Phyfices fect.1. lib, IN. cap. 1. p. 232. tom. L Opp.) exornata a deo, illuflvatam et co digeftore generatam effe. Har!. Empedochs, VIII. Quandoquidem ab EMPEDOCLE Siculo ****) Agrigentino celeberrimo inter Pythagoricos, carinina aurea profeta fuifle non improbabili conicétura paullo ante tradidi, congruens exiflimo, iHius quoque [IP] ingenii monumentorum breuem notitiam, licer fere perditorum et ex hominum memoria elapforum, hic fubiungere. Parmenidis pro» pinquum et aemulum vocat Simplicius in 1. Phyfic. p. 5. [Illum Parmenidis fuifle aemulum et in poematibus imitatorem Tieophraftus apud Diogen. Larrtium VIII. 55 iam fcripferat. Harl.] Archyta magillro vfum feribirSuidas in "Agyuras. Quin imo Pythagoram infum magiftrem habuiffe, teflantur Timaens apud Laertium VIII, 54. t5o. Porphyrits p.19. liiii3 et Iamblichus, qui aaaa) Hinc per FixrAweeds Mises Plato Empedoclem intelligit. At Luciano tom. I. pag. 677. VII. feet. 67 — 73. vbi varize de obitu Empe- {tom. IT. pag. 119. edit. Reitzii.] raclide Heracliota Pontico, patrono illius fabulae, iudicafle dic.tur, Heraclidi feiffe confuetudinem, Refellunt quociusmodi miracula confingendi. que illam opinionem Hemflerhuf. ad Lucian. I. pag. 416. Faber ad Lucian. III. pag. 326. ct alii, lib. IL cap. 21. de vera Hift. Empedocles dicitur mepiegSes xg} 78 mur thor cxrruives ambuflus, et toto affatus cor pore, quoniam falicet Deus tmmortalis haberi dum cuvit, ardentem feruidus Aetnam infiluit, [vt fecun um famam incertam canit Horat A. P. v. 465.) fi vera eft fabula. Fabric. ‘Hug Ser dao ris Aîsrns rag», qui femicoRus ab Actua hue aduenit, idem Empedocles dicitur a Luciano dial. mort. XX. tom. I. Reitzii p. 416. Eamdem hiftoriolam repeeit idem Lucian. de morte Peregrini cap. 1. pag. 326. toni. III. et cap. 2. pag. 366. tom. III. lam in Fugitiuis, Enimuero fabulis ilhiftoriam adnumerant Strabo VI. pag. 274. (f pag. 420. edit. Almel.) Timaeus, Paufanias, et Neanthes Cyzicenus apud Diogenem Laert. À doclis opiniones recenfentur, et Timaeus de Hequos Hemfterhuf. et Moyf. du Soul, qui nutat, ad priorem locum excitant. adde Menagium ad Diog. Laert. VIII. 69. pag. 391. Suidam v. ’Auvxhe tom. I. p.146. Dorrille in Siculis p. 234. ct Bonamy in comment. mox memoranda p. 209. verf. germ. Vrerque negat, eo infaniee progreffum fuifle Empedoclem. Veram effe multorum narrationem, et quomodo id aceiderit, poft alios, qui laudantur, commode explicat Mongitor in bitlicth. Sicula I. pag. 177 iq. Harl.

Lib. TI.c.12. EMPEDOCLIS SCRIP. DEPER, EPIMETRON. Vol. Tp. 474 qui cap. 23. cum refert inter eos, qui iuuenes Pythagoram iam fenem audiuerunt. [Pythagorae ac Parmenidis difeipulum fuile noltrum, refert Alcidamas in Phyfico apud Laertium VIII. 56, idemque cum aliis putat Vojius de Hifloric. gr. IV. cap, 2. adde eumdem de poetis gr. cap. VI] At temporum rationi hoc non congruit plane, cum Empedocles natus fuille ponatur demum Olymp. LXXVI. 4. quamobrem iuniorem Pythagoram Alipten prioris difcipulum ab illo auditum, contendit Dodwellus p. 220. EPIMETRON. [Quod Empedocles ab Athenaco lib. I. p. 3. Philoffrato in vita Apollon, lib. I, cap.1. fin. et Porphyrio de Abitinentia dicitur fuifle Pythagoricus, qui equis Olyınp. LXXI. 4. Olympia vicit, et victoria parta bouem ex aromatibus confeclum dillribuille, is quidem nofler Emp. phyficus effe non poteft: at auus noftri, eodem nomine infignitus, Exaeneti filius, qui idem fectac pythagoricae addiétus eflet; vnde error Timaei et aliorum, noftrum audiuifle Pythagoram, oriri potuit. conf. inprimis Corfini Fafl. Att. tom. III. p. 137. etc. Floruit noller telle Diogene Laertio in vita Empedoclis libr. VIII. (vbi a fegm. 51. illius vita et variorum de illo narrationes exponuntur,) fegin. 74. circa octogelimam quartam Olympiadem: five,Defecunillius dum Saxium in Onomall. literar. I. p. 39. A. M. 3561. ante C, N. 442. V. C. 310. actate filet Suidas in Epedor.Azs tom. 1. p. 724. Caluifius in Opere chronol. p. 246. Francof. 1694. confert eius actatem in Oy mp. LXXN. A. M. 3493. ante C. N. 455. Adco differunt temporis rationes, vt omnium computatioues referre nolım. Nam quando natus tuerit, ct quamdiu vixerit, multo minus conflat. Phauoriuns in Commentariis apud Diogenem Laertium Libro cit. fegm. 73. auctor eft, Empedoclem, dum celebritatis euiusdam caufla, Mellanam curru vectus proheifceretur, cecidifle coxamque fregifle ex coque morbo defundlum efle actatis anno feptuagelimo feptimo, eiusque fepulerum effe Megaris. Secundum Ariflotelem, ibidem et fegm. 52. lexaginta annorum delecit; (cui prac omnibus acqualibus in rebus fa fidendum efle propter bibliothecam, quam is primus legitur habuifle, privatam, arbitratur Dodwellus in Exercit. 11. de actate Pythagorae p. 219.) Alii cum centum et nouem vixule annos contendunt. Secundum Enfebium in Chron. Olymp. LXXNI. et LXXXVI, claruit. Pluriun doétorum hominum rationes et opiniones de actate vitaque Empedoclis collegit Mongiror in bibl:otheca Sicula tom. I. vor. Empedocles p.174. vbi de illo ciusque genere, patria, praeceptoribus, litter rarum copia et varietate, ingenio, fatis feriptisque copiole doleque difpurat, et nubem viro- | rum dodtorum, qui egerunt de co, excitat: quac omnia repetere nolo. in lave p. 169 — 171. e Diogene Laertio plurima compilantem. Illis adda» Eudociam Quacdam adtulir Craffus in Hiftoria poetarum graecorum, italice feripta, Neapoli 1678. fol. p.182. Cudicorth in Sy tle. mate intellectuali, ciusque et doctior et fagacior interpres, Moshemius, frequenter, at diverlis locis, expofuerunt Empedoclis placita atque opiniones, e. g. p. 22 faq. p- 38 fgg. vbi Empedocles er ab Ariflotelis adcufatione, et a crimine atheismi defenditur, multeque Empedoclea fragmenta adferuntur atque explicantur; p. 605. vbi Emp. fententia de deo et diis et de origiue mali recenletur, et fic pluribus locis, Num Empedocles prima naturae pofucrit ami: citiam effe et difcordiam, difputatuin ell: quod multis vererum teltimoniis demonttrandum fufcepit lo. Chrift. Wolfius de Manichaeismo ante Manichacos, fect. Il. $. 30. p. 120. Ham: bu ai 1707. 8. coll. Moshemio ad Cudworth. I. p.518. et Agatop. Cromazianus in Hillotia philofophiac, italice feripta, Venet. 1782. vol, II. p. 233. vbi fufe agit de Empedocle: vterque difcedit a Wolfi fententia. — De Empedoclis artibus et dodtcinis multa bene collegit e veteribus

EMPEDOCLIS SCRIP. DEPERDITA. EPIMETRON. Lib. lez, $07 ribus Abrahamus Grauius in Hifloria philofophica p. 179 faq. et p. 211 faq. — Vitam, placita et indolem Empcd. late perfequutus eft Brucker. in Hi, crit, philof. vol. L de fecta ita. lica, fect. II. p. 1106 — 1120. et in Adpendice f. vol, VI. p. 3c9 — 31. — Dodwell. in Exerc. II. de actate Pythagorae pag. 218 (qq. rationes vitae Empedocleac ita fubduxit, vt effeciffe fibi videretur, Empedoclem natum fuifle Olymp. $$. è. a, V. C. Varroniano 282, (quas rationes fequitur Cor/inus in Syllabo philofophorum, praemifla eius edit. Plutarchi de placitis philof. p. 29.) ipfum acqualem Zenonis Eleatis, et Parmenidis, nati Olymp. LXIN. 2. condifcipulum audiuifle Telaugen, Pythagorae philofophi filium et Pythagoram iuniorem Olymp. 84. 3. Eum tamen auditorem fuille Pythagorac Aliptis, iunioris familiae condi. toris, a Dodwello practer necellitatem ftatui, iudicat, et Timaci, Porphyrii ac lamblichi narrationes, illum iuniorem audiuifle Pythagoram feniorem refutar Brucker. 1. m. vol. 1. p. 1106. cui probabilius videtur, Empedoclem habuille, quod ex fumina eius doétrinac adpareat, pracceptorem Pythagoreum quemdam, quinam vero is fucrit, nutantibus iplis, quorum refert fententias, veteribus, parum conflare; licet dubium non fit, eum in italicis fcholis inflitutum, Pythagoreorum dogmata propalafle. Suidas in EuredexAÿs tradit, Empedoclem primum audiuiffe Parmenidem, eiusque, audore Porphyrio in Hifloria philofophica, amalium fuifle; alios dixiffe, eum fuiffe difcipulum Telaugis, Pythagorae fili. Neque Leonardus Cozzan. dus de Magifterio antiquorum, Geneuae 1684. 12. lib. V. cap. 3. vbi de Empedocle agit, p- 523. definire conatur, quonam ille do@ure e familia Pythagoreorum fit vfus. — Bonamy vitam Empedoclis perfequutus eft in recitatione quadam academica, in: Mémoires de Litterature — de Pacad. royale des I. et B. L. tom. N. p. 54 £q9. edit. Parif. aut tom. XIV. p. 105. edit. Belgicae, quam in linguam germanicam conuerfam dedit Hifinaun in: Magazin für die Philofophie etc. vol. Il. p. 185 fqq. Is coniicit, Empedoclem aunum fere XXXXV. egifle, quando dicitur a Diogene Laertio floruifle Olymp. LXXXIV. diem igitur natalem eius incidere in initium Olyınp. LXXIIL at haec eft mera incertaque coniectura, Bene vero explicat locum A. Gellii N. A. XVII, 21. p. 410. Is quum proderet, bello Veiente apud fluuium Cremeram fex et trecentos Patricios Fabios cum familiis fuis vniuerfos ab hoftibus circummentos periifle, (quod quidem accidit Olvinp. LXXVI.) inxta ea tempora, inquit Empedoeles Agrigentinus in Philofophive naturalis fiudio foruit. bundis ereatos conflitit. Romac autem per eas tempeffates Decemuiros legibus feria ls igitur locus, quia Empedocles illo tempore admodum adolefcens ut nondum natus fuerit, valde torfit /ofium de poetis gr. cap. 6. At Boramy animaduertit, fi, quae de Decemuiris Olymp. LXXXIL 3. creatis fubiunxit, diligenter compares, Gellium noluifle temporis rationem adcurate defignare, — Les Vies des poëtes grecs, en abregé par Mr. le Févre, avec les Remarques de Mr, Adrian Reland. edit. III. Bafil. 1766. p-75 faq. — De Chaufrpié in: Nouveau Diétionaire hiftor. et critique, Amflerd. 1750. vol. Il. art. Empedoele, vbi multus eft de fatis et doctrinis huius philofophi, not. A. recenfet varias de actate illius opiniones, exiflimat vero p. 22. eum floruifie intra LXX — LXXX. Olympiad. probatque fufpicionem Bonamy fupra memoratam; in nota A. noftrum diftinguit ab illius ano, qui Olymp. LXXI. vicit Olympia. — ‘Stanleius in Hifloria philofophiae, part. VII. p. 423 faq. verf. Oleer. et edit, Venet. vitam et fcripta difciplinamque Empedoclis perfequitur. Olsarius tamen in nota P- 429. contra Fabricium noftrum follerter iudicat, carmen aureum non fuiffe partem carmi. nis Empedoclei fed elle faed'ay variorum Pythagorcorum. Cel. Heïmrf. in Hifloria do- Arinarum inter Graecos et Roman. (germanice feripta,) tom, I. lib. V. p. 633 — 664. ct in Hifloria dodtr, de vero deo p. 353 (qq. de ingenio ct fricutia opinionibusque philofephi fufus

858 Lib. IT. c.12. EMPEDOCLIS SCRIP. DEPERDITA. EPIMETRON: fius dilferit. — Adde cl. Tiedemann de fyftemate Emped. in: Gotting. Magazin vol. IV. Nr 3. p.38 — 71. — Heumannus laudavit practer ca in margine exempli fui, Origenis philofoplum. cap. 3. et Mai, Profeflocis quondam Gieflenfis, obferuatt. facras, libr. III. cap. 9. Homo fuit fagacis acutique ingenii, et pro illo tempore, multarum litterarum, ac philofophus pracflans. Placita eius phyfica, philofophica ac theologica collegerunt Bruckerus, Meinerfius, Cudworthus aliique hifloriae philofophiae conditores. At, quamquam trans: migrationem animorum et quaedam alia pythagorica aut his fimilia dogmata docuerit, tamen, num antiquioribus Pythagoreis, vt /offus de philofophorum fedlis cap. VI. $. 38. p. 42. alii. que putabant, iure fitaccenfendus, merito dubitandum eft. Dodrinam eius de quatuor re. rum principiis a pythagorica diuerfam vide apud P/eudo-Plutarch. de placitis philofoph. lib. T. cap. 3. ibique Corfinum; adde II. cap. 31. IV. cap. 9. 14. V.7. 18. 26 — 28. etc. ibique Corfin. » partim in notis, partim in diff. fubiunélis. Enimuero vberior huius rei inquifitio aliena eft a noftro inflituto. Id quidem certum eft, Empedoclem neque veterem neque genuinum fuille Pythagorae difcipulum, in multisque rebus deferuiffe illius difciplinam. Adde de la Nauze de aetate Pythagorae, $. 14. p. 105. verfion. Hillimann. Verfus quidem fecit haud malos: num autem melioribus poetis lit accenfendus, de co non conuenerunt et antiquiores et reccne tiores. Ariffoteles de A. P. cap. 1. p. JO. meac edit. gdèv, ait, newer ¿si ‘Oprieo xy "Euxedo«AG mA vo pete’ de È riv ly Tommy dixceov nade’ rev dè (u. Empedoclem,) Puoso- Aoyey Ney Y Fe Th, ad quod caput vid. Benium $. 9. a nr. 77. et reliquos interpretes. diflerens, Laëfantius vero lib. 1. Inftitution. cap. 12. §. 4. de principiis rerum Empedocleisquod de re: Empedocles, quem nefeias, ait, vérumne inter poetas, an inter philofophos numeres, lib. I. verf. rum natura verfibus feripfit, vt apud Romanos Lucretius, (qui laudat Empedoclem phy ficum egregium qu fa.) e Varro. Atqui Cicero de Orat. I. 50. adfirmat, Empedoclem poema fecifle. Sic alii venam noflri pocticam celebrarunt apud Laurentium Craffum de poetis Empedocle graccis p. 182. et Mongitore in bibl. Sicula LL p. 175. Nimius tamen ja laudando per ript.) Ü ital. 1586. (Ferrar, VII. libr, difput. decad. poet. in qui Patricius, poeta cile videtur inter poeta» recenlen totum de noftro longam iuftituit dilfertationem, dum eum non folummultis ais, qui ¡a rem dum, fed Homero quoque pracferendun cenfet. Pracflitiffe videtur egregius dicendo, in fuerit Acutus . cecinerunt phyficis rebus pefare ct more artiquifluno de poeticis adhibitis, (vid. Arijfotel in ornatu et vi orationis et translationibus de virtutibuseflet poeta, qualem animo fibi in apud Diogen. Laertium VII. 57.) at tantum afuit vt talis t Homerum. Plutarchus de pi formauit Arifloteles; vt ne aequipararet quidem aut fuperare cius carminibi tis audiendis cap. 2. p- 8. edit. Krebfii, (vol. VI. p. 56. Opp. edit. Reiske,) infcientia orandi, et ars tur praedica quoque eo In m. menfura ac laudat tantum granditatem s quidem in fophi praecepta quaedam rhetorica videtur excogitalle, aut ornalle. Arifotele im 4 (apud Diogen. Laert. VAM. 57. et Eudoriam in Zenone p.204) Empedoclem, tradit, Empiricus Sextus ait, ENAI, KEKINHK niffe rhetoticen, llum vero mewr:v “Prregeny vfus, CQuindilanys Inflitt, orat, aduerf. Mathemat. p. 139. atque cadem fere formula loquendi aliqua circa vhetoricen Empes moniffe nt, tradideru portar quos cos, pof ait, IL. 1.8, primus, Tijiar, Siculi: quos infezuutus docles dicitur. Artium autem feriptores antign:ffimi, Corax et . — Naturae ef vir ciusdem infulac Gorgias Leontinus, Linpedoclis, vt traditur, diftipulus vol. XIII, Pe dae fuit Mudiofus, Muficae amans et art’s ınedicae peritus, v. infra perferutan Quod vero vitra plebem fapuit, multaque fecit et curauit ingenio, arte, modoque naturally eats vero ratio ab homiuibus illus actatis percipi ct perfpici non potuit, nec ab illo expli

EMPEDOCLIS SCRIP. DEPERDITA. EPIMETRON. Lil.IT.e. 12. £co fuerit, arti magicae deditus, yonrevs, habebatur, et multa alia miracula pacne illi adtribucbantur. Sic quod ventorum frugibus noxiorum impetus fregit, ce feillura moutiuin, per quos aufler peflifer emittebatur, fcienter obftructa, peftilentiam ac fterilitatein a loco aucrtit, inde xoruoarvéuas, ventorum inhibitor, (vid. Diogen. Laert. VIII. Go. ibique Menag. Clement. Alex. VI. Strom. p. 754.) et éAeËærtuus, qui ventos arceret, (vid. lamblich. de vita P. $.136. et Porphyr. de V. P. $. 29.) eft cognominatus. conf. Yalcken. ad Eutipidis Phocniflas, v. 120. p- 42 fy. Id quidem arti magicae adferipferat Martinus del Rio in Disquif. magic. lib. IL quaefì. 9. p. 57. fed qua arte id fecerit, iam veteres quidam docuernnt, (vid. Plutarch. de Curiof. p. 47. vol. VIII. et aduerf. Colotem p. 628. vol. X. Reiske, et Brucker. |. mem, I. p. 1108.) Atque a crimine magiac egregic defenderunt noflrum G. Naud in: Apclogie pour tous les grands perfonnages, qui ont elle fauffement foupsonnez de Magic. à la Haye 1679. cap. XII. p- 215 (qq. Hieron. Mercurialis in Varr, lection. lib. IV. cap. 14. p. 94. Brucker. in Hilt. crit. phil. I. p. 1108. vbi in notis alios quoque laudat viros doétos; praecipue vindicat cum ab hoc crimine Bonamy in recitatione acad. fupra laudata: cuius iudicium comprobat Chaufepié in Supplem. lexici Bayliani vol. I. voc. Empedocle, p. 23. £. atque ego in aliquot prolufionibus academicis defenfionem Empedoclis fufcepi. Clar. tamen Dietericus Tiedemann. in Difputat. de quaeltione, quae fuerit artium magicarum origo etc. Marburgi 1787. 4. p. 39 Íq. putat, Empedoclem iure optimo a Plinio H. N. XXX. 1. inter magos elle collocatos, et elle ars gumenta omni exceptione maiora, quibus magicas exercuilfe artes conuincatur. Enimuero quum ea, quae ingenio arteque nouiter excogitata ac perfecta, opinionem ingeniumque illius aetatis rudis fuperabant, ope magiac et daemonis perpetrata vulgo crederentur, (quod adhuc faeculis illis medii aeui multis hominibus doétioribus et fagacioribus euenifle et vero fuifle per niciei, neminem fugit,) hominesque callidi et fcientiae naturalis peritiores fiue ad maiorem nominis celebritatem confequendam, fiue ad artem fuam occultandam moreque Pythagorae et reliquorum antiquiffimorum fapientum, difciplinam quanıdam iactitarent arcananı formulis. que loquendi tropicis, praefertim in carminibus, vterentur: facile fieri potnit, vt male intelligerentur hominesque haberentur, qui artem exercerent magicam. Accedit. quod difcipuli ta. lium laude infignium virorum et pofteri facta artemque illorum nimis amplificarunt, omnibusque orationis luminibus et nimio colore illuflrarunt, quod Pythagorae accidifle, inter omnes conftat. Quod vero Empedocles dicebatur ventos compefcnifle et mulierem mortuam in vitam reuocaile, id, quomodo ab illo ingenii felicitate et fcientiae medicae beneficio fuerit effeum, ita ve nulla fubeflet yenretas propriac fufpicio, iam partim monui, et ab aliis fatis eft commonfiratuim. Quapropter quando Satyrus apud Diogenem La-rtium VII. 59. feripfit Gorgiam Leontinum, fefe adfuifle Empedocli magiam exercenti yenrévcyra, dixifle: primum, vt de fide Satyri taceam, Gorgiae Leontini iactantia et vaniloquentia eft fatis nota: tum per yonresoey nihil aliud forfan Gorgias innuere voluit, quam feientiae naturalis partem tune incognitam, ab Empedocle fine excogitatam fine excultam. Quod vero Empedocles). m. in verfibus fuis promittit, fe dodurum, qua ratione compefcantur venti et incitentur, ferenitas coc» li a tempeftate et imbribus reducatur, aut tempeftates mutentur in ferenitatem, aut in vitam revocentur defundi: poftremum omnino pertinet ad artem medicam, cuius beneficio homi-* nes, qui mortui videbantur aliis, re autem ipfa animam nondum etflarant, vitae reflituantur. Id igitur, vt nimis tropice et iaAanter, aut fecundum rationem Joquendi tum temporis vulgafem et mythicam dictum eft: ita etiam reliqua fic intelligenda videntur, vt illis philofophus Vol. I. Kk kkk indica.

Lib. II. c. 12. EMPEDOCLIS SCRIP. DEPERDITA. EPIMETRON. indicarer, fe ope fcientiac naturac et ventorum pofle mutationem tempeltatum cognofrere ae pracdicere, aut, fublatis arte foetoris ac peflilentiae cauflis naturalibus falubritatem et ferenitae tem aeris reducere. Forfun quoque grandis illa oratio ct occulta dicendi ratio ex confuerudine antiquillimorunn, qui ¡idem fuerunt phyfici, poetarum et ex myfleris orta eft. Praeter ca cl. Tiedeman:o ab Empedocle ortum videtur ¿nitivin diftinguendi daemonas in bonos et malos; certe ante illum eius rei apud Graecos veftigium occurrere nullum: quod ex Phttarcho de orac, def. tom. IL. p. 418. et ex codem de Hide et Ofir. tom. Il. p. 361. colligit atque ex Oricntis aut Acgypti forte opinionibus hauflum iudicat. Arinarum apud Gr. et Rom. I. p. 653. Adde cl. Meiner. in Hutoria do- De Empedocle autem temporibus iam antiquioribus multae fabulae narrabantur. Sic falfa funt, quae Tinacus et Neanthes apud Diogenem Laert. VIII. 54 et ss. de co, a confortio Pythagorcorum propter arcanas doctrinas in carminibus euulgatas exclufo, de interitu et faltu Empedoclis Actnaco et alia tradiderunt. Sic quoque Theophilus Antiochenus (ad Autolye. libr. HI, cap. 2. p. 372.) immerito recepit cum iu claflem athcorum. vid. Reimannus, qui quidem primum nutat, nee eum a fufpicione impietatis illius omnino abloluere videtur in Hifloria atheifmi cap. 20. pag. 152. Moshem. |. fupra Jaudato ad Cudworthi fyft. pag. 45. Bruckerus in Hiftor, crit, phil. vol. L pag. 11t4. ct Agatogi. Jus Cromazian. in Hiftor. philof. tom. I, pag. 233 Íq. Atheis tamen iltum adnumevat adhuc cl. Platuer, in Aphorismis philofophicis. Lipfiae 1784. $. 1080. et 1081. pag. 426 fq. — Omuis vero controuerfia verfatur in potellate voc, athens definienda. vic probus et popularis fuit, et liberalis, Quamquam fuaeque patriae honorem atque liberrarem quovis modo defeùdit arque amplificauit, ita ve ciues ¡ali deferrent nomen et infignia regis, quam quidem dignitatem renuit: tamen a luxu ciuitatis opulentillimae, fpecie atque iactantia non omnino abhorruit. arrogantia et magnitudinis Bonus Empedocles, quod vel hodie multis accidere folet, ab infirinitate auimi non liber, et laudibus atque Ornamentis aliorum elatus, plus iuflo fenfit ingenii vires et iadtitauit. Vnde tumor animi facile cxiflere folet. Quare aeque ac Apollonius apud Phiioftr. VIM. 5. p. 325. Oleaii, refpondit, deum fe vocari, quoniam omnis, qui bonus exiflimatur, dei cognomine honoretur, multis antecellere, ideoque magis fe quam alios diis, uim. forfan cogitabat, et fapientia fe popularibus et heroibus, accedere arbitratus, deu h. e. reliquis hominibus praeftantiorem fe es iadabat. Tum ad aucue pandos planfum ac divinos honores aurea corona et purpurae fafcia caput redimitus, purpuraque veltitus inceflille, crepidas ecuvzdes, (de quibus vide Aenaginm ad Diogenem Laert. VIIL 69.) ac delphicam coronam fumfisle, vrbesque peragrafle, comam aluille prolixam, feruosque habuille pediffequos dicitur. vide Philofrat. de vita Apollonii ‘Tyan. VHI. 6. ibique Olearium p. 335. Diogen, VIN. 73. Aelian H. V. lib. XUL cap.52. SuidaminApixAo. Enime vero vel meruendum eft, ne recentiores five inimici, five etiam admitatores ingenii Empedoclei, maioribus, quam par erat, coloribus ornarint hifloriam; vel ca, fi omnia effent vera tellantur confuetudizem antiquitatis et mores luxumque ciuium et vero animi umani irbecillitatem. aliorumque philofophorum Atqui vt antiquillimis moribus et temporibus propria laus non adeo indecora fuit atque indigna perfonis; ita in liberis praccipue eiuitatibus, vbi lie bettas dicendi et vero convitiandi quafi popularis et licita habebatur, homines fuas quoque ipfo. sum landes ineriza ue recenfere ac praedicare folcbant, vii ipfi Demofthenes et Cicero teceramt nee eulpabantur. Memoria autem cius a ciuibus in monimentis publicis tradita efl pofleritae ti. Llippobutus apud Diogenem Laert. Vill. 2. ait, tlatuam Empedoclis opertam Agrigenti primum

EMPEDOCLIS SCRIP. DEPERDITA. EPIMETRON. Lille primum fetifle, poftca vero ante Romanorum curiam conflitutam fuille, Romanis cam illuc trausferentibus, apertam. Efligies cius eff in Jac. BouaniSyracula illuftrata, (vbi fufiusagitur de no!lro philofopho.) p. 191. tom. XI. thef. Siciliae, et in Thefauro Gronou. Anti]. gr. tom. III, 55558), addita epigraphe, “Axeeyavriav, vir barbatus, pallio philofophico indutus, flat manu extenfa, tamquam docentis. Sic quoque confpicitur in nummis Agrigentinis apud Parutaw tab. LXXXIL ur. 45. apud Carreram in monimentis Catanac lib. 1}. cap. 6. tom. IX, thef. Sicil. p. 35. et Biermann. I. comment. ad Numifm. Sicula, tab, XIX. ur.11. qui de honore hoc, Empedocli praeflito, p.479 fq. eft copiofus. Selinuntini propter peftilentiam ab vrbe fua, derivata in foetidum flagnum aqua puriore, depulfam, illi divinos honores largiri et gratum animum declarare voluerunt aummo, quem copiofe doéteque explanat Burmann. 1, mem, ad tab, XH. 12. pag. 423 (qq. Adde Spanhem. de V. et Pr. Num. Il. p. 191. De Empedocle medico vide Clerici Hifi. de la medicine, part. 1. lib, Il. cap. 5. p. 93. et Schultz Hilt, med. p. 173 (qq. Hark) Scripta Empedoclis haec apud veteres memorata reperiuntur; [de quibus vide quoque Mongitorem 1. tn. p. 178.) Scripta Empedoclis, 1) MEPL OVSENE Lille y. Libri 111. de Natura, Paufaniac medico inferipti, carmine hexametro %%%), Huius operis Galeno tom. V. pet. edit. Bañl. et Ts.tzac Chil. Vil. v. 523. vbi Empedoclem +2 reir@ ray Puomey citat, aliisque me. morati, et ad verfus vsque bis mille pertingentis pars, ni fallor, fuit, quod ab de/iano XVI, 2. hill. animal. Jaudatur zee! Cv Wiernres, tum quod Plellus laudat 7regì AiQur, et Tzetzes ad Lycophronem, greet rexes: Hymni denique phyfici, i. e. in quibus deorum perfonae, mina et facta ad phyficas rationes reuocantur, quorum meminit Menander rhetor, no- [cap. V. de hymnis phyfieis p. 38 fq. e recenfione atque editione 4. A. L. Heeren, Gottingae 1785. 8.) Ad tales hymnos pertinuifle videtur Hymnus Empedoclis in Apollinem et eins argumenti, quod Menander J, in. indicauit, ¿raw "ArrsAAwvas unver Adyevres, HAicy Auris vey Cob camuer Idem tradit, Parmenide atque Empedoclem primos fuille, qui iis vterentur, et de natura ac diuerfis generibus eorum diflerit, Pailoftvatus de vita Apollonii lib. VIII, cap. 6. p- 335- Olcarii, tradit, Empedoclem, quum fplendide et magnifice veflitus per compita incederet, Aymnos concinnafle, quibus ex homine Deum fe fore dicerer. Phyficam Empedoclis ex. poluiffe partim, partim ad examen reuocafle videtur Hermachus Epicurcus in XXIV, libris ‘Eze semis eel "Eumederätes, quos memorat Laertius lib, X. fed. 25. Plurimum Empedocli tribuille Epicurum, patet e Lucretio 1. v. 717 fqq. quo iudice Carmina diuini pefforis eius Vociferantur et exponunt praeclara reperta, Ft vix humana videatur forte creatus. | Mirum eft, dorice eum non feripfiffe, quae dialectus familiaris fuit Pythagoreorum fcholae, et Siculis praecipue, fed vt ex innumeris fragmentis conflat, ionice, quod ipfum fententise | de Empedocle aureorum carminum feriptore, quae itidem ionica dialedto decurrunt, velificatur. 1 De illo vero dialecti ionicae apud Siculos vfu videre non iniucundum cf}, quac a Bent. leio ‘) et Car. Boylio difputata funt ad epiftolas Phalaridi adfcriptas 44), f | “| Kk bbbb) Conf. Bonamy in Mem. fupra laudatis et Chaufepié Suprlem. Lexici Bailiani vol. I. voc. Empedocle H. et J. Harl. kkk Epitheta in car- 2 minibus ccce) Quem praccipue confules in Refponfione ete. p. 216 faq. verf. Lennep. Marl. dddd) Adde Gabr. L. Caftelli proleg. ad tibrum: Siciliae

Lib. II. c.12. EMPEDOCLIS SCRIPTA DEPERDITA. Vol.I. p. 473 Pars minibus fuis non ornatus gratia adhibuit, fed ciusmodi, quae naturam rei quam optime declararent, vt tellatur Plutarchus V. quacll. 8. Sympof. [qui epithetorum vfus in hymnis Orphicis fuit, bene adnotante Snedorf in libro doéto de hyinnis vett. Graecorum, pag. 53. Hark.) In Ciceronis acadeinicis quaeflionibus lib. I, pleraeque editiones Empedoclem referunt inter tas graccos, quos Ennius, Pacuuius aliique latine expreflerunt. . Sed ‘Purnebus tellatur, fe vidille MStum codicem autiquum, quo Empedoclis nomen abfuit. Empedoclis Metaphrafis vetus memoratur. 2) Nec vsquam alibi launa KAOAPMO I de expiatione et purgatione, verfus hexametri ter mille. [8] Huius operis partem fuille exiflimo aurea, quae vocantur Pythagorae, carmina, Empedocli diferte tributa ab auctorc OscAcyguére ‘AgsSpntinis p. 20. vt iam ante, cum de his carminibus agerem, monere me memini, [ab aliis autem negari, fupra iam adnotatum ell. Zar] Initium xaSaeusy feruauit Laertins VIH, 54. idem lect. 65. tellarur, illos in Olymipiis decantatos a Rhapfodo Cleomene, Confer Athenaeum lib. XIV. p. 620. Meininit et Apuieius in Apologia. Loan. Aurifpa in litteris ad Ambrofium Camaldulenfem, tom. MI. collectionis Martin, p- 713. inter alios libros e Graccia adlatos a fe, memorat KaSagues EmmedoxAtes. [Interdum in his libris cuenifle, arbitror, quod alii exiflimarunt, quosdam Empedocli adferiptos fuille verfus, quos alii pro Orphicis habuerunt. vide fupra lib. I. cap. 18. p. 159. a Fabricio et a me notata, quod in pluribus factum effe, fe alias probaturum eile, promiferat Hemfierhuf. ad Luciani Dial. mort. 20. p. 415. tom. I, id, num facium fit, nefcio. At enim tenendum ell, hymnos Orphicos vocatos elle omnes cos, qui ad imitationem illius hymaorum, et ad eumdem vlum etant feripti. Æarl.] De luurationibus pythagoricis confer Salmafium fub finem pracfationis in Cebetis verlionem arabicam, [et Jo. Lomeier. de vert. gentilium lufirationibus cap. XV. pag. 183. fq.] 3) IATPIKOE A'OTOS. Liber medicus verfibus hexametris fexcentis eis Ean ¿Eno xéoie, vt diferte Laertius in Empedoclis vita. Fallitur itaque Suidas, qui xæræAsyadns leri pra efle ab Empedocle ¡argixa tradito. Fabric. Huius carminis aut, quia Paufaniae quoque fuit inferiptum, librorum de Natura pars fuerit poemation, cuius IX. verfus dederunt Diogenes Laert, VUL 59. et Suidas in 'Amës, et quod in codice quodam Matrit. regio apud Iriarte p. 450. nr. 113. feruatur, inferiptum: "EuzedexAfs Mavoasia Upmyicaro vo amis, Em pedocles Paufaniae fuafit medicamentum Jpiritu corens, Harl. 4) ZEPZOT AJABAZIS five MEPZIKA5) MPOO!MION five hymnns in Apollinem imperfedlus. Hacc duo Fmpedoclis pocmata numquam in lucem edita, fed a forore eius vel filia fuppreila abolitaque elle, Laer. fins audlor ell VII 57. Itaque apud Ariffotelem XXI. 32. problem. non legendum Empedoclis Hegoma, fed Puerma, vt ex IV. 4. metcorulog. obferuauit Meurfius ad Chalcidium p. 29. 6) et 7) TRAGOEDIAS quoque nonnulli et TO ALTIKA' ad hunc Empedo= clem retulere, tele Laertio VII. 58. alii tragoedias redtius ad alium iuniorem huius nominis, vt notaui in notitia tragicorum. $) Abul- Sieiliae er obiacentivm infularum veterum Inferiionicam et cam, quae medium renuiffer. HO | promu, que an comment. de Dorismo Theocriteo p.NNXIL noua collecho, cis Siculorum dhalecin, Palerm. feet. LL de gracvbi demunttratum nuit, in Sicilia tr oli 10 viu tuifle dialetio», dorivum, pracfixa ıncae Theveriu edition idem adtigi argue mentum. Yarl.

Vol.I. p.475 EMPEDOCLIS SCRIPTA DEPERDITA, Lib.Il.c.12, 813 8) Abulpharagins p. 33. memorat Empedoclis librum nefcio quem, refurredlioni oppofiIbidem ait primum fuiile Empedoclem, qui attributa DEI docuerit ab eius eflentia haud differre. [y) Empedoclis acdeifers ue) tan memorat Arifloteles Fthic. Nic. lib, VII. cap. 3. P- 277. ct 279. Hen, Empedoclis plura vna cum commentarüs in carmina aurea Pyth. ferri Enipedoc!! Parmenidis et Orphei #77, MS. in Catalogo biblioth, Lugdun. Batau. p. 340. cod. XXV. e chirographo apud Arabes, notatur in Actis crudi Lipf 1720, p. 419 fq. Fabric. lof. Scaligeri, qui reliquias Empedoclis vitra centum et quod excurrit, congellit, atque hic illic adleripfit emendationes: quam fyllogen deferipfit van Goenr, vti paullo poll fignificabimus. — Empedo lis Sphaera in biblioth. Veneta D. Marci, cod. DCX XVI. tefle Filleife mio in Anecdor. graecis, tom. IL p. 248. Emped, fententiac in difenii forse apud Bandin. in Catalog. MS . gr. Laurent. biblioth, 1. p. 549. — Enped. verles iambi de fiellis inerrantibus, inter codd. biblioth. reg. Parif. Catalug. tom. II. cod. MMCCCLX? L nr. 7. et, quod idem elle videtur, carmen de flellarum errantium in nos poteflate, cod. MMMXLVII. nr. 9. videtur. — In codem volumine cod. MCCCX. inclt Emped. Sphaera: pars libr. de natura eil cadem et de fignis Zod ci in cod. MDCXXX. — Emped. ct Eratofthenis fententia de diflanEmped. carmi. tia folis ac lunae a tellure, in Bandini Catalog. codd. gr. biblioth. Laurent. na, fphaera et alia, in cod. Mediolanenfi, tefte Montfaucon in Diario Italico p. 18. Harl.] Fragmenta quaedam Empedoclis philofophi, fed perpauca, (ex eius weg} Quzens te) praccipue) collegit H. Stephanus in Poefi Philofophica an. 1573. 8promiffae, a pag. 17. Longe plura congelli et illuflraui in Syntagmate fingulari de vita, philofophia #7) ac feriptis Empedoclis, quod in lucem dare animus eft, fi tempus et occaFragmentorum editiones fio ferat et Deus vitam conceflerit ac valetudinem ££88). Empedocles Fuere et alii Empedorles: 1) noftri auus, qui Olymp. LXXI. xéaqrs vicit. Phares, 2) fororis filius, tragicus. [vid. Mongitoris biblioth. Sicul. 1. p. 179-] 3) qui Kk kkk 3 eece) Zenonis Eleatae ¿fiynow ray Euredoxdrése pos ris GidocdGes xeoi Gucews memorat Suidas in Zirev, [et Eudocia in ‘lang, in Zenone p. 204.] Plutarchi ds ’Euredexäts mep sis miunens Ira. Lamprias nr. 42. fed vide infra libr. II. cap. 23. feet. 29. a Plis fitutum. Toan. quoque Caramue! in critica philofoph. diff. 5. metaph. nr. 815. p- 353- Empedoofophiam pollicitus erat. Neuter ftecleam dit promiflis. At van Gorns in Animaduerff. ad Porphyriwn de antro Nympharum, p. 96. nouae editionis fpem facit: quae ne in herbis arcícat, optandum eft. Vir enim ille do@ilimus ibi reSfif) Philofophiam Empedoclis inflaurare conati fe ex Scaligeri Aduerfariis, in bibliotheca fort, funt Campanella, Maignanus etc. Lugdun, Batau. feruatis ct paullo ante laudatis, gggg) Multo plures carminum reliquias, quam Stephanus, congefferat Fabricius, easque communicauerat cum Moshemio, Fabricii humanitatem pracdicante ad Cudwworthi Syftem. intelle@. (in quo opere paffim multa Empedoclea fragmenta adferuneur.) cap. 4. $.13. pag. 24. edit. Amftcl. At illa colledtanca, caque, quac is vita defun@us reliquerat, haud admodum copiofa fuifle, ceftatur Avi. tum e feholiaftis et philofophis MSS. inprimis € commentanis in Platonem ineditis et ahis editis libris adparatum fraginentorum Empedocleorum forte trecentorum ct amphus collegitfe, et plura conquirere ad Syntagma Empedockum aliquendo Loca multa, quae colligi poflint, publicandum. De Audio Tseodoré indicat Mongitor. l. mem. Canteri, qui Empedoclis et reliquorum peetarum Tofeph. Barberius de miferia poctarum p. 37. et graccornm fragmenta maxima cum cura collecta reliquit, vide fupra ad lib. IL cap. XL f. 12. au. promiferat, fe editurum effe Empedociem renot. yy. marus in vita foceri fui, Fabricii. pag. 210 (q. Harl.

E16 oie DE SPHAERA EMPEDOCLIS. 477 Vol.Lp. 4758475. a Plutarcho loquens indueitur VII. $. Sympof. nifi lidum ab antiquo fit nomen. Ceterum nouus Æmpelocler apud Tiemifium orat. V. ad fouinianum imp. p. 70. edit. Harduini, nullus eft, neque ibi fermo eft de Peregrino philofopho Cynico, vt opinabatur Petrus Petitus U. 13. Mile. Obferuart. neque de S, Poiyearpo, [P] vt in mente venit Stephano le Moyne pracf. ad varia lacra, multo minus de feruatore noltro Iefu Chriflo, quem ab ethnico homing perfringi coniicicbat Petauins in notis ad Themiftiuin, fed vt optime illum locum: interpretatus cl Alericus Cafaxbonur ad M, Antoninum p. 78 fq. hic eft verborum Themiftii fenfus: dignus imperator, quem venerantes admircmur tum ob alia, quae lege ipfus continentur, tum praccipue, quod non folum religionis libertatem indulgeat, fed et aeternes ¡llas leges a Deo latas de malorum bonorumque indiffolubili nexu non minus perite, (E Per) 5regar), non per loucın (E pa Aix), quam vetus ille Empedocles Qi lav ct vézos explicet. Pracplacet hace mihi expofitio fimplicitate fua nativa prae conicétura Harduini, quam vide bit, qui volet, in notis ad Themiflium p. 404. IN. Denique fub Empedorlis philofophi nomine fertur räaera 4414), five poeLe Spiaera Eriped. ma non inclegans allronomicum verlibus iambicis CLXVIL. in plerisque confoHe e bibliotheca lohannis nans Arato, et flellas tnm crraticas écfcribens tum azAcrés, Prius a S. Andrea edidit folio fugitiuo Frdericus Morellus, Paril. 1584.) 4. hac inferiptione: 73 Teimdwie. "EumediuMes EDATPA, % Arunrele Sed Demetrins Trictinius, qui ante trecentos circirer annos vixit, auctor efle pocmatii huius non potcft, quia pracfixa in codice MS. nota teflatur, illud a Demetrio tantummodo emendatum ct in ordinem reda@um. Oi magertes Sie "lop Binel esos Teluergos AMAT ANITA, Eis! dè yeypappiva naro rir mes nov ray meray. Alyerreu Yao amerdesev,, det TUA Ir, aramaısov, Teidgxywv. fre Ko gery Koy Tudo Xiov. “stoy a eri dice Ga Isa maga Anpnreis TE Tewanie. Hoav jag dv monAdis pers deDIccgpeves ou oh En TeTav MageherPInzay cis adiccyvese. La- Q. Septinius Flovens Chriflranns 448), tinis iambis vertit et cafligationes quasdam adium cuius translatio feparatim ab codem Morello edita «fl Pari. 1687. 4. feb titulo Spharra Vetus Graeca. Hic Florens Chriftianus, vir graece ct latine doclillimu», leui conicclura poem tion iftud tribuit Georgia Pifdar. Nain Empedoclis, inquit, hos effe verfus nunquam in nium induxi, vt crederent, ef qui credunt, fant Jane quam rayureaSés, rulloque, vt mihi videtur, probabili nitanter argumento. Ab iis temporibur longifime abfunt, gui Triclinio Demetrio imputant. Sed [@) couiectura tamen feopum veritatis propius attingunt. Quan et mernit nililominus cutiquum cbti. fit velus, vecentior tamen of for vis enim materia hace uere. Profeto puejis ifta non longe diftedit a Pifidae vel flylo vel aetate, quod iudiciuim facio hhhh) Deus (fic quidem Tritkemius quaett. L ad Cacfar. Maximilian ait, deum Empedocleum elle /phaeram intectgibilem , cuius centrum vbique circumperentes uusquam fit) et mundus Em. pedocli diQus ogaipos, vnde ogaipe ‘Eumedendare, de quo Gatakerins ad M. Antonini NIL 3. vid. etiam Si uplicirm ad I. de anima, text. 77. et $0. fii) lo Catalog. biblioth. Lugd. Batau. bis exflat illa editios at annus 1596. bis, nr. 55. pag. 62. et - 55. pag. 187. addırus leguur; cumdem aumun adfignauit illi editieni Mongitor. I. m. p. 178. sbi de hoc libello agit. Hart. AL) Fallitur Labbeus, qui cum verfione Morelli escuíam Fmpeduclis (phacram tradit pag 133. bibliorh. nou. MSS. poemaque hoc adfirmar conflare verfibus iambicis er herorc:s. quater exflare manu esaranım Chritiaustlimi, ur. 1215. Idem tefanir in biblivch. regi 1774. 166 16. moratam vidi edit. graccam Lugd. 1529. S.

Voll. p.47 DE SPHAERA EMPEDOCLIS. Liber. 95 cio aliorum ct eruditiorum. Toto et perpetuo carmine nihil alind srperias extra flellarum e? Pofl deferiptum fitum per. Sidernm pofituram ordinemque fecundum diagrammata vulgaria. currit hic auctor figua Zodiaci, fed moratur praecipue circa etymolog as, quae mihi interdum imo fere femper @ogringj videntur, neque fotis fidem facieutes, Eiusmodi multa habemus graeenloram pewroroyipeere , nugas ingeniofos et curiofas PAvacgices, praecipue in aflrenomicir. Nos in interpretasione fimioli fuimus, multum voluimus, pauca prarfitinms. Nam grarca veriloquia lativis mutare, et illorum elrgantiam, (fi qua in his nugis,) pracffare, operofumi ef magis, quam vtile vel ingeniofum. Ceterum Pifidam audtorem effe, vix crediderim, neutiquam enim chriflianifinum cius ac religionem fpirant hi verfus (75 fa.) i Tages rdda oxmuxricor” dsiges Quiv Bporaîzi riv zig duprpiron, dy duirup MaXXds pue Bporoisy ES Aus rudurdy dsigar Few, Our si unzimpa — — + Vidco etiam ab amica et erudita Dieterici Dobleri manu notata remotioris antiquitatis argusenta non contemnenda, quod hic feriptor non meminit librae, quod v.16. cancri aflerifinum refert ad folftitium, quod hydrae caudam v. 59. ad pofleriores Centauri deliectit pedes, fecus quam Ptolemaeus, a quo extremitatem caudae hydrae fupra caput Centauri ponere edocti funt aftronomi: quod Zodiacum v. 110. vocat CARTER quod taurum denique anQuoniam vero vetufliores potuit fequi auctores, tiquioribus tradit v. ‘99. dictum Seow. quisquis hacc feripfit, et fphacrae Empedoclis vel iamborum ab illo feriptorum nemo vete Tum meininit, quod fciam, incertam etiam eft, vtrum Empcdocles iunior tragicus attiger aftronomica; itaque vniverfam rem arbitrio lectoris relinquere, quam, diuinando temeritatis notam incurrere malo. At enim, quoniam carmen ipfum perbreue eft, et praeterea tam raro obuium et paruitate ipfa fua bibliothecis ita fubdudum, vt ineditum videri poffit, quid vetat illud hoe loco integrum vna cum notulis dodiflimi interpretis Q, Septimi Florentis Chri. fiiani fubiungere? [Recudendum quidem curauerat Beniam. Hederich id carmen, gr. cum verf. lat. Q Sept. Flor. Chriftiani, et cum eiusdem fuisque notis, Dresdae, 1711. 4. at enim tanta quoque huius editionis eft raritas, vt eam neque în tabernis librariis, neque in permultis tam priuatis quam publicis bibliothecis, quas vel ipfe vel per amicos confului, potuerim reperire. Tandem accepi opera veteris amici exemplar e publica quadam bibliotheca. Eft quoque in bibliotheca quondain Biinauiana, (vide Catalog. illius tom. I. p. 88.) nunc Dresdenfi. Quare, quod vidi, faepius prouocari ad h. Fabricii locum, quando hoc carmen memoratur, id abefle nolui, additis pluribus Hederici adnotationibus. Heder. vero vt plurimum, quam» quam breuiflime nec dodte, res explicuit. Harl.] EMIEAO-

DE SPHAERA EMPEDOCLIS. ’EMNEAOKAEFOTE Vol.I. p.472 2482 EDAIPA. HN ésiv dseav rats. audi pèv mercy “Aeutes dizA&s mess, vara veucugas TUTCIS "Avriseo fos gedaw NAH Aa Popais Suchiaiow éeyes un mehagerSay doanav. TE d'aupi qua dv year défie mode “EX noo È Heures ¿Piéxe ninas, “Os iv perro Encemia Bower medi. Tis peigeves d' ¿misdev Isere Quaak “Agure. moa de ride ragStves zuge, "Exgoa Auured xeel Anputecs sayy. Merad d' dsgwv Tüvde xuxAtray tunes "Ops piv ceuréeco delli Midas SriQaves, Uareety 7° Bquos, ev Dies eet ‘Opie yes, dente À Ev xunhéperes Tomy "OmaSias dv Répaow näray Atay. Mézous de Segivedis Ev Tpordini maguives 1 5 10 15 Adios EveeSev recodo xro moda. ¡ED d ia arar dgnarnAarıs, m: Taies riparti TE delia snelderag. mes il es recess Aci DS dy duo “Hy auris csecw eyneeSideucev nadas Oeérwv xeatizas sear annmrexias. 20 "EpiPes de raurns véeSev Ames Tomey Kagr2 nur’ congas Yeseîs miesecpe. (e “Agra dì pos és tev Érxarey meda as ay. KnQevs reryave Tab eLeoryoeer 'Ogvida yerst deli? Imgwperes’ Jiriguya d va lv Immes ¡Dre mode, Miss ye jueus XS Eewpeves. “Ageay de Ta me TAV TE vw derpirer, ‘OF ¿Emiro x4 TETNICWTAY Tomes. 30 “Furecode niro; Kaoosmea KyPiws, a Aures i» yaxzı) lege, Ires vna voce. [proVerf. 2. vevodozs rims) fic Auicnus in Aratcis, batibid. id Heder.) Auienus, éxpparx2r, ex Arato dis Confurgit in aera forma. Alza» vocat fpeciem. e impreftio plantse Tempora deculxit, dextraequ Draconis, vbi tempora prom Vide diga sì morir 9ap) Mamilu verbum vGur- cat maculofi prona pam, qui disit: Ne cocant. vis. dug! gdeau) Impetum dixi, non nefcius, cultiffimom poetam ‘Pabullum de Seylla dusiffe, Impetus ons. Sic coeli impetum pro vaftitate Luerenon funt zo ue, Melis hic auéior. _ 2 v.18. arpa d'à ari Mallem dx! acri, et ratio 73» rome» poftulat. [Hederich. tus. Patorem disufe videtur Mutlisrum ille ver fie legendum nil mucat, dunmuodo ri des rede anterpreteris.] nuttus fenptor in Quochryfo.

Tab WEN. DE SPHAERA EMPEDOCLIS, Vol.I. p. 3799481 SPHAERA SEPT. FLORZNTE VETVS GRAECA, CHRISTIANO INTERPRETE. IC fiderum ordo eft aetheris: Circa polum Ardtos duas in terga vergentes, fitu Contrario caudarum, inerrans flexibus Coire prohibet inuicem obliquis Draco. u Ad impetum huius dextecum Engonafis pedem Habet, caputque propter Ophiuchi caput, Qui frontem acuti Scorpii ingreditur pede: Dein flat vrfam pone maiorem fequens 10 Cuflos: ad huius Virgo flat vefligia, Cererisque ariftam fulgidam praefert manu. Haec inter aftra forma in orbem vertitur Humerum Corona dexterum Arcturi prope, Superior angue quem manu Anguitenens tenet: Maioris Vrlac iufta poliremos pedes 15 Infra volutus igneus iacet Leo. Sed Cancer intra media folflitia adiacet Geminis, fub Vrfae pedibus anterioribus: Auriga capiti fubiacet trucis ferae, Plantaque Tauri dexterum cornu premit: 20 Laeuum huius armum poffidet nutricula Jouis Capella, cuique gratus [upiter Caelo potius inter altra locum dedit. Succedit Hoedus, et habet inferius locum In fine brachii et manu Aurigae vitima. [©] Aréti minoris pone poftremum pedem Cepheus figuram conficit Trianguli. 30 Manu fugacem dextera captans auem, Sub cuius alam dirigit pedem Ferus, Quem media late Pifcium vident loca. Sic ifta fedes pondere aftrorum gemit Quae dida fupra, quacque nunc nouiflime. Suum ante Cepheum Cafliepia fedem habet, Ec v. 23. 23 ¿pifos) Alii Hoedos vocant, funt enim [Quippe ex Ariftotclis defcriptione: xagris ¿71 xe ftellac duac in manu Erichthonii Aurigae. Sed fine gularem fecit etiam Manilius, et Propertius, lib. pis xp) Apezgiovos &de, Iunttura manus cum bra- Il. Purus et Orion, purus ct Haedus erit. ciuntur, aliquot ficilis tertiae magnitudinis coru- Sic chio fixe cubito. Atque in hac ipfa Hoedi confpipro pifeibus faepe Pifcem legimus. feantes. Hederich.] v. 24. xugr3) In brachio Germanicus dixit, Auicnus exprellit xxpwór, cum ait: fine manus. uns, Ptolemaco Gallina dicitur, Hederich, v. 27. 'Opri3a) qui vulgo Cygnus, Ouidio Mit.

Lib. IL e. 12. SPHAERA EMPEDOCLIS. Vol. 1. p 430 P 432 Airis Y è Teggeus anus 79 denny Exam, Todas rides varaııy GQUATIAGTE. aro owanres Andee Hide roy near eyes Tev CCE Inne use nen cv siga Merabu d denis TE ui ro envers Auges TEMO EN pérov dè raum DR Hess arreAds. TE say di AaQhav de aces. "Inne re Aopen mArSiev Pavragerag. 40 “Tone Xéevræ El Seta, ely inegus Eyes ve deriv Oveaty maß aurnv * ebinvépsres, nage. — AeGis d umegSev, cists, aierés Y ope Aurés, decinevta d è ¡des Meg) ngaräy Ouais, ësw. wad dea rev de ve tag Fredo. CUARTA vegdev égréueres. ve exe Téres ¿HEY è Biegescs Ses à * Tones. sa. 79. Tò 71965 verev de tiv di rav ret “near ine, ‘Yr aire, xevTeoy as Bopes Tews. ze Kaas Kraus” uae” aras, Excerie ve Gunnar 45 50 Ta mecade Kevraugeıs Gawerag IIC im nirds. NégSes seco rede Preis de pees. Euros die dè tobera Meg um Awares dsemv xuxdos GHPeNaer ee [e] "Eudey di dns xuxdes ds mundane To "O véries, ly Sus, T &MMos ¿09 egauevos. 55 “Liea d, on è curry madero Alcvras Te Mise, eis auroy xcegnivoy di, ngar' Exe: Ovgav de, Kevravge ness emia Sies midas: io d vn aurais, esiv Evonpos pothoe Kearne, nogat Te, Tels Ta Kevrugs EAN: 60 ldeis O° av, Oelses dE ceeisegairn, Heraus: 700) 9 um Urea, duvrev Acera, "Os AU QE uy cis oer 13) Préyes Kun Kuves d' 971991018 mere, era} Teo), Tracy asne T toveseanray PAcyi 65 Mer v. 33. 979] 073 pany tus, (gracce pro ie) fcribendum cenfet Hedericus. V. 39. rev dé defi») Nili legas deAgivos, nefco, quare vfus fit numero multitudinis, cum fine gulare fit fignum. Sed cum paulo polt Delphini iniciar mentionem, fart Gb fuipicor aliam vocem delideeri rly de rar. “lems de] Equulrii fine fe%ionis equi, ine: vel //imuun, quod Gdus quatuor (antum flellis quarti ordinis conftans ab Arato, Ger. manico, Hygino, Mamlio, Ameno, et aliis aftrorum interpretibus fere omatts folet. Hederich. an amargo yg. derdr. Sed quomis v. 42. Fabric nus hane leGioncm amp iectendom urbutrer, Cúpri. corm er Ayudas d.îtantia facie. Heder. vi 95. ZA Sea) Non eft, ve negem, menofa hace cile, quam cheer fenfus legentis danse aus. (Meder. probaty

Vol. I. p.491 P 493 SPHAERA EMPEDOCLIS. Lib. IT. c. 13. $19 Et ipfe Perfeus celeripes falcem tenens, Pedibusque terga fortis Aurigae premens. Equo cohaerens aptat Andromedae caput, Cum ventre cquino Nella eadem fulgurans. Interque Olorem et altero Nixum genu Lyra collocata eft: Delphis at contra fedens In medio ad ortus fiderum horum vifitur, 40 Tum vero equinum proxime apparet caput, At Capricornus fupra habens Aquarium Caudam prope ipfam vertice adfectat fuo: Supraque Delphin et Sagitta, Aquila et fimul, ‘Tenet Ophiuchus ipfe vtraque Anguem manu. 45 Ipfe Anguis intra [quod volenti cernere eft] Caput videtur cum Corona iungere. En fidera haee funt partis ad Boream fitae: Quae verfus Auftrum, hunc ordinem contra obtinent: Sub ipfum acumen Scorpii Ara vifitur. 50 Chelis fub ipfis et Nepai corpore Priora parent membra Centauri fenis: Corpus ferinum nofeitur fubter manus. Verum fub anticas Sagittari manus 55 Rotatus orbis fiderum conuoluitur, [1] Hinc orbis alius qui vocatur Circulus Auftrinus, alius Pifciumque cernitur. At Virgini et medio Leoni fubiacet 60 Dira Hydra, ad afprum quae caput Cancrum refert. Caudamque Centauri ad pedes retro vltimos. Spiris fub ipfis maxüne illufris manet Crater, et inde membra Centauri prope Stat Coruus, Orionis ad laeuam fedet | 65 Flumen, fub ipfis pedibus eft leuipes Lepus, Qui fulgerantem Sirium fugit Canem. Pedibus propinquat vltimis Caniculae, Seruaculum Argus; et cohaeret artubus Lillia v. 47. dry minus bene. Heder. v. sr) Malin AO eiuxre, melius #luzrı, quia dixit zmheñs, neque enim Nepa duplex habet corpus, nifi Chelas ipfas, quae pro libra vfurpantur, corpus aliud facis ab ipfo corpore, id cft, partes fciungis a toto. V. 49. zus) num mendum lateat, folum gratia additum fit, hacfitat Heder. an metri nifi so. mox Flammis al. tx’ pro cémara etia m aUràs, quod neutiqua m ovware legere malis. Hederich , cum reiecerim, Flor. Chri. v. 60. nanas $ Sx? air) Quid? fi legas ir} pro dei. Neque enim fib fpira, fed fupra cam. dem Crater aeque ac Coruus confpiciuntur. Heder. v. 63. morauò) Eridanum nempe, fine Padum, licet aliis etiam Nilks ille habeatur , Heder.

Vol.Lp:482 Pads DE SPHAERA EMPEDOCLIS. Lib. IT. c.12. 820 MéAess ouvcenres’ Ko 7er Niger a Témos" Taves de desvèy mes mid ivrelvaov Kiga Accurecis ev äsgus Mange "Delay BEY oS, Ardypzizı Teorey © yea bidueres” Mgexúor de metas delia és mines, 70 Keiés 9 on auren, IX Suny re Tura Yppu args Hag as Invest xiires” è CC) de Surderpov Ixus newer Ex dsiga. Todd robes axnnarierr dstges, Orir Presas Try Xe wee Ever. 75 ET dy Ante Hadas DITE Becrcis, EI tases FHAGT astewy Stow, Or To prcrnue. LOU à è Bray Pere Becreses ex av tésuger Voss. “AS ges, de «cope Tè de T aièves Deer Qs e diez unsey auregyes quais. j Neares Negeas Keiss GL. HURAE, Kysce. Ey ie y "Or xgices Ye FATE ov pages ie” EuwfAIe vale ges erro Tere oupesi Deis. [e 85 yae Beorcis èEvespe à age Seay Eyes: ge FE Eye TETI Keuss e cu ETXE Bestes, Keivav pèv ages paris TE psreaBchatsr Keivav de pines npegaes ruxTés T° Toy. ‘096, Ye sicue nea per avrnrra eater ri ‘sO 7-9 nib di gina nel Tore aessey Deck Kesey" xerengio Yag e) deshero "on weis #3 na Teds ¿amigo Eyer Karey 3 E@ekiis Taÿges, ws yempigos Laiges Toros, keines xetves” è zur aux tra Erejjo Tévevrs Teley RTE¿las Lega, 95 Tap 5 agergeis abres oy)¡lay ques” HS asien y ratis" ts maray were 1.67. mind. réror) Ex veteri afrorum recenfione. Hoc enim tempore etiam in ifta cocli regione ridera plura, velut Columba Noachi, Dorado, Hirunao marina et ha numerantur. Med. V 79. didiuoza) lege, did: uo. Querfum enim in alteram fedem anapacitum non receflarium ınaut! + 73. dy mpároszs di) Non puto primariun ver. bo orti ce ag.aulo [rpaxrozi narıbus quod non daminat Hedericus, quod pifees vague caudis, per Iinum cohserenne, coque fibi inde m obuertant] wurandunm elle. Puuus diuflet, do apaños "Exanger” de. Neque enim cohaerent Pifces poftcrioribus, cuni mutuo fint obuerfi. ng. arten, pro dsp fidus poñmm, legenand put, der ‘Sele rd amgdreux) Vera ct più fententia, v bons tiles pagmns ces nona "Chetans folum, fed fio reja y rr. lebrata; pura Arato et Diany vos Kae) Hoc Eton, uni vis plenas vocas, alud ercegitanduia eft am di Ancıem Alu wen ape ct cil deeAyonspes; vnde nopirr ea magias COTS graccae tantum lmeune conuente. diam volunt pruprer réa, quin coral pellet,

SPHAERA EMPEDOCLIS. Lib. IT, caz. 821 Flammis corufcum fidus, atque implet locum: Manumque tendens ad grauem Tauri pedem Micantia inter fidera Orion micans, Tendit gemellis alteram Laconibus: Sed eft propinquus dexterae Antecanis manus. 75 so Aries fub iplum ef, Pifciumque corpora: Quis facua Piftrix adiacet, fed Pilcibus Commune vinclum et fidus in primis nitet. Tales figuras fidera et fedes habent, Benignitas quae Numinis mortalibus Ergo feu patrima Vallas, aut Conceflit: Sol ordinauit huncce flellarum fitum, Opus eft Deorum, humana nec follertia Referre poffit omnia iu compendium. Mundi atque vitae aduerte curfum, quam bene Natura difpenfauit ipfa opifex fui. 85 ARIES. Praeful choreae circuli dux eft gregis. Quod congregata cuncta difcernat cate. Nam comparatus hoc ad ipfuin conuenit, [P] Et inde Graium nomen hoc indeptus cft Crion, quod hiemis veris et difcrimina, Noctisque cernat et diei horas pares; Ex mole confufiffima hune mundum excitans, go Nam dona Divum impertiit mortalibus, Vude indidere nomen a Crifi dii, Crion vocantes, namque decretorius Occafum ct ortum fcindit aequo examine. TAVRVS. Tauri fecunda fedes eft, et formain habet 95 Aruum colentis qui iugum ceruicibus Pofcit torofis, et recurui pondere Gemens aratri fulcat arua profecans. Hic ordo fiderum, neque lune antiquitus Lllllz nu ferire, Virgilio. Jtaque reéte Suidas, xecis 6 ro méga Huesos: quique, vt ait idem Maro, irafeitur au cornua. y. $9. Le&ionem margin. y dxrux non admittit Hevericws. Argue, ait, rad 7% quidem Thid. &s 29d rer?) Vetus aureum feculum innuit, quo Loum nullus erat cuftos, imo ipfe bos erat (vt cum Frontino loquar) aruifinius. erat cius aetatis innocentia probitasque. louem nulli erant ita quali alium a priori munduri cond: tandem pofirus y. 92. x8vs pro indies videtur Heder. h. 1. plav. oS. # Ÿ dsfg Quorfum hace verba, quibusinitium feci ? Sane hic mihi videntur « ex, ct alia cenfco fubstimenda, qua: forta a feripta exemplaria fuppeditabunt. Tanta Nam limites (vt ait idem bonus auctor Gromaticus) ante Aries xizus sus, dum pro hiente ver inducit, ct ne racine. - Taurum i proinde lites nullae, ideoque litem vt difeerneret artis, vt ait diuinus agricola Maro. Jraque non mirum, fi tanta bouem renerentia coluit antiquitas, vt eum occidiffe insta pcriculofum fuerit, atque ciuem. Sane vero 4 de bone reéte dici, vel ipfe Bootes ios, vel Gras, dictus ct fidem facict, qui vr Tum ifte fefquiverius gf Boss Egor. Aznyziv gt

DE SPHHAERA Lib. Il. e. 12. EMPEDOCLIS, ’Eränder exh Taïgos, dAN Egos Beoreîs Once xuderoy ndo Tegperav Qrdak. Aldyası Vol.T. p 484 P 486 106 Aldypcı de newroy takers suPescereus® ‘Ere rer hen mages wuberey dimes. XAën d' vate vis dexeray cile Pues, Ka disse QuAAGY avéera Brasipara Ileös Zuduny neges nada. Kapxivs COS AMY sergio arridaplavav ta. apré Kogxivos Umragxav ev Xesvası“ ualeripes. "Ex its TÉAGOY nocomey épDaivwr fgorcis, 195 was. ‘Elis TET OUT OY rage caPesaraı. Adar "Exes d agı9uev ty piges méurra Aéars 79 Kars Nexlvera] Joe, Ira ng] Vaodoceta/, Gera Lagos Xray 110 cops mueiPrcryeisw nrie Bonolis, Ta mov Boverra vis Umepder averoy, ‘Od carver yecveiow aviata Atwy. [2] ’Eyyos de rére, mapdive näroy rÜmes. Tec TE yag els red’ dsçer Hey peAeyy "AQGeora “ya AYTO tearay yen. Ted Eline tiv möge eirnyes PIceas, 115 Kararópasoy macı magdivs Pics. Xrhaÿ d'éme cires es depeus Beorav Tewpcgeist xeeoy ¿Endecoperos Teves ess Ta douar Evo wgeveToy* Tir es ueraden ovupPcespeves TecQas Nagiye Teopaiss raiow red unuivass. Exapries “Orav di mherds delo TEUXY regen, ‘OF tuncpides ontopa vis dy ayudes 125 MexSav ex ng Eures eas Qegepeves, “Laeodev Hm anegmics ver’ cixeray. SuogriCeray “yde aires ess doués goes, “Onws stress napros aitrdi Beers” Tofirns 130 Me9 Cy xixhe Qogdios roils morusecQos ey nxuQaviurrs xépas, ex anthologia puto, facit, ve cxiftimem, prifcis illis temporibus, quibus ante Touem nulli fubigcbant arua coloni, bouem pro cane fuiffe ad cultodiam, vt poftea ad laborem. vi 107. xapmiacsi, Iecuo margunalas placer Hederico. Vi ltt, hexiveray y29) Neque placer hoc Leonis etymon — Ali melius, ragà 73 Arie. Sunt enim ardentes et ignei oculi Jhus ferae, quae mealibi, quod meminerim, legi. Evonpes Si qui fine meliore memoria, feire velim ecquid recordentur. indicii maximam a me inibunt gratiam. Huius “Taınen, quia in Mefopotanıia vehement: vi (olıs, leones a cuhcıbus ata per oculos infettari dicuntur, vt mf er mergantur, fufpicor, hue res men fe prorpiant fpexitle hune Sphaerae ixuBoypagey. Exiflimauerit eriamı alıquis, diétum hoc de longaewtate, quia paxpo3uy elle Leonem, etiam Ariftoreles in hiftority a Sole fubftantiam et naturam trahere exiflirits perfuader fidemque faéiam ait ex claudo rapto, vg. 6 4? Adm») Sententiam lane nufpiam profeéto zgersizır non idem eft, quod xpirr, gracce matur, cenfente Macrobio. cmus dentes vetuftas infregerat et nunuerat. fcientbue

Vol.I. p. 435 P 437 SPHAERA EMPEDOCLIS. Lib. IL. ¢. 12. Taurum vocabant, Vrus huic nomen fuit 100 Qua l'erminorum voce cultos nofcitur. Gemini fequuntur ordinem clariflimu:n, GEMINI. Didi inde quod tune fructus augefcat duplex, Superque terris herba Naturam fecet, 105 Binaeque crefcant frondium propagines, Tepente terfi molliter flatu aëris. At qui mouetur greflibus retrogradis, 110 CANCER. Gaudetque cancer fruétuofo tempore, Frugesque monftrat perficas mortalibus, Clarum deinde fedis ordinem tener. Quintam iubatus occupat fedem Leo, Nam liditurque laediturque perdite Compunétus alli ardore Solis igneo. LEO. Tune omnis arbos, omne marcefeit fatum: 115 Per tempora autem perditans, audit Leo. [P] Hunc proxime aftat forma purae Virginis, VIRGO. Quia ante quam Sol fidus hoc percurrerit Seruantur incorrupta terrea omnia: Corruptionis quidquid autem expers manet 120 Omnes vocare virginis vitam folent. At Libra quando meffe colle@a domos CHELAE vel LIBRA. Implent coloni, aceruus ingeus tritici Seruatur horreis, tunc alibres fufficit Conferta fruges in numerum alimonia. 125 Mox alina Pleias quando fementem facit, SCORPIVS. Et fummo in arua fe labore conferens Exportat vlnis cultor agri femina, Tune (parfor exit Scorpius, nam fpargitur Et diffipatur triticum in terrae domos, 130 Vt intus hominis perfica augefcat feges. Poft tortuofis circuli in fpiris fequens SAGITTARIVS. Miffor fcientibus. Itaque priori fententiae potius fubferibo. (Forte non opus inguifitione viteriore, fi objeructur ad folis vires in dodecatenioriis a poeta refpici, neque enim cancer per fe xépriuos nec Mar FANS» fed épars in Canero fol, et 6?.2d4uy în Leone.) [Notae Fabricii fubferibit Hedericus.] v. 119. #243 ics) Hine apud Graccos Hapderiz fic vfurpant Aratus et Manilius. Ceterum inter alia fignificata <A, etiam eft alimentum, hinc il lud Gogrex?y ctymon, cui fi non credidero non de. finam propterca Chriftianus effe. [Et fane recentius aftrum et, quod Libram vocamus etc. Hed.) v. 124. ror@aicı) Non fatis intelligo haec verba. Itaque preblematice inquiram: An quia triticum dicitur puro vito, et Parthenii di@i, tefte Suida, el 2pSagrce: neque hoc folum, purum pelagus et tius per rer@2e pecudes, id eft, 74 3giuuare, inpiratas intentatum, dictum eft, zagdivcy xérayos. telligi? Y. 120. 72.25) Nomine Chelarum intclligitur Libra, quia Chelae (cuius dodecatemorion in Libra fnitur,) partem occupant ipfius Librae. Et vero expenditur ad ftateram et fit demenfum? An poIgnofcans eruditi ignaro et ambigenti. v. 129. cxsgnéceray) Neque hic aufculto huic etymologiae. Nam fi haec in Scorpio valet ratio, rogo vos, quare Nepam non fequerur?

Lib. IL ce. 12. DE SPHAERA EMPEDOCLIS. p. 486 P 488 Volt. Elorpo s, es denis 5 rekirns, "Ex yas ae ida nagmes Unrebeieran Te »:g9e des rus vassees & HEKQUBMEV Nécis 128 imegde Gurref nEvrgizuani. 135 ‘O d tn dipog@e osperes airar nern Thrones dicguy Alyisegas HEADNHEVES » Kadas rerigyney evemacres red è ‚BeeresTa meicde mis ya alyozdhaza Xu TO Oiga Y emcdevios dDeudaccis. ‘H per yde ty yy PieBeray ANDO, ‘H El év Adidas ATA PACE À rg. ratti Eis" Ur nn märz yee Sera, (OT 149 "Tdgoxais Aesver ES UnseSev rakw SANTI, Udo 145 Aivintzes HOY reas rgepas"Exe d iuyecv VEUX ne) 7 79 Nós. Nidos” agaBdtdnes Actes tx bro dina, te. dixpmusas. NOS our rsegx aces XApATES neopsy mares. n Yiis de vorida va paros ho moray Traye Ton xapava #0) reds Recreis, 150 Korpev AU TE Cams Arnd mEo» Damis èv As di vedas ; riu dAËT 4 Hire. Gange KH ver Eres” es robe pena. Es D Tdeeyécs” * dorm Meg’ ©: XAËTA | uimdes GAlzowy Trrede So; "Art pors trani cx TnAauyis dns di ArtisecDcy desAE EpDaivo recmer. 155 ‘0 Hiy Becene x IpeeTes VEUWY CONA 169 Ov vee nude pèv roger, 3 d'a ¿sgopov Ilgeramen, ae rat SAUTER, PAU Od eis vere xiAev9ey cis durar Pin. Au di muacıni 7° dv BOE ego | “Eder DAS mas188 eis BuSev PET "Avepo Sy Tagor0es nope onpeecivay Besreis Nespiva rares 4 eoQis nAuder Edu tn «pis vda Teca Digwv, apedgés Asiuvuri neue oy ices XEHÈVEE Gurw* “OSev drAciri xeon ci ESA + | “Avéuay Eyer ral € pereupeyny. (?) 165 168 v. 145. daro») non placet, #3 ded. Potius mehus, vious y. Y 155. 15055 yap) 16 vi t43. ms rare fdn) vel lege, riro», cum si», qui vortices funt, legendum fufpicer, s vith, eruditorum Phoenice fof. Scaligero, (cur adfuur ter cenfeant acunores cr crudidure oribus rauombus non folum manus, ena mmutur, ad Capri- probabil Heder.] vela’rir. Hoc via hu- criam furam pracbebo libens. [fed mailorentis corm natura omnia referri, qui ficcus eft er conPos adunyjstas, locus, adautla quoque midus. Quibus qualitatibus ct hominis natura fat, et ommis in orbe terrarum yaucntıa Deus ne turac auctor perlicit. icctura, obfeurus videtur. Heder] vi 148. Mederico placer lefio marg.

Voll. p.487 Paso SPHAERA EMPEDOCLIS. Lib. 17. c.12, $2 td Millor fagittae apparet haud ignobilis, Nam fructus omnis iamque terrae emittitur, lam iam retectis ventris imi partibus Crefcens nouello per fuperna acumine. 135 At Capricornus corpore ambiguo nitens CAPRICORNVS. Sidus remotum, nomen hoc iure obtinet: Priora membra fcilicet produnt Capram, Pifcem marinum cauda poflrema arguit, 140 Illa in virente viuit herbarum folo, Haec aelluoli gurgitis natat falo, [iP] Natura fertur omnis huc mortalium, Siccisque vefcens humidoque fpiritu. At vorticofae fedis emanfor Puer 145 AQUARIVS. Obliquat vrnam, et fundit vndas defuper: Colles honorem turbat hibernum mouens, Laticisque terrae raptor humentis, nigram Hiemem, procellas atque ventos inuchit, Operitque mundum vefle tanquam candida, 150 Et obftinet qua eirculi fignum patet. Ture ergo Aquari nomen huic forte obtigit Sedem obtinenti propter vndarum globos, Poft hunc rotator gyrat auras circulus PISCES, Ventosque mutat, forma longi luminis, Gemella, curfu verfa flat contrario: 155 Auerfa quamuis frons et obílitum caput, Tamen fequuntur cireuli reQum ordinem. Septentrionis ifle vergit ad polum, Hic vi capeflit humidas Auflri Vias. Itaque in profundo quae latent perflamina, Pifces reuelant: ventus in fundum cadens 160 Conturbat vndas, nuntians mortalibus Hiemem 165 168 et procellas, acflus vt reciprocus, Qui vorticem vndis addit e terrae finu, Portendit atrae tempus hiemis afperum. Hine eft quod illi duplici cum temporis Curfu, fruuntur flaminum immenfo ordine. [1P] vi 1532. danze va) Deleillud 20), quod ex praccedente fyllaba xe fupcrereuit, lapfu vfitato ct facin: vt contra verfu vltima fyllaba os, fequenti édpozods, geminata fed degencrans in w magnum, Lg: ds duszarey metri cauffa legendum cenfet Hed.] Vi 155. o7%uu rn. Medericus. Pol, I. dueño) quod v. 159. 6 wey Feo.) vide etiam ipfi pifces in borealem ct auftralem diferiminantur. Heder. funt pifces. y. 167. 830) quia nimirum in contrarias partes feruntur pifces, contrarias ctiam auni tempeftates fignant, quod certe ingeniofe fatis expofimm eft. Hedericus. Mm mmm CAPVT XIII