Ad Poetas Graecos

HERWERDEN, H. VAN, Ad Poetas Graecos, Mnemosyne, n.s.:14 (1886) Extracted from PCI Full Text, published by ProQuest Information and Learning Company. AD POETAS GRAECOS. SORIPSIT H. VAN HERWERDEN. (Continuantur ez Tom. XII. pag. 318.) pak xENR,D OrPHICA (rec. E. Abel 1885). Argonaut. 100 Hoy yap mot Eris namdrwv, Mg ErAero LOGO, by Indunv Er) yatav àmrelpiroy HdR roya Nad AI 6 he 6188 Alyirso AiBuy re Bporoig dva biodata Dalvov. “Qy non habet quo referatur. Intellegam : bs Ixdunv xré. V. 120 os Ore Tpiochy wiv Erelmero celpios alyayy Heros, dorigh © Eremalero mévrobey Sppvy. Verum videtur: doaryy 8° Eriralvero mávrodev IpPvy. Legebatur olim 932: Dpoupais Y axuyros Eriuaiera: ppuopos Umvov xré. Sed veram lectionem Zrizaiveras repperit Wiel, recepitque Abel.

dv 34 orp’ Édduacce, TEADG 3 Emebynev dvdyun, Dbichat Ürèp AiBuns, vóorov à olxoıo Aalféodar. Immo vero: vóorou à olxovde Aadécrdar. V. 291 BIN où ol xadpTIOTOY dpeidrepdv TE yeveodaı “HoaxAños &vanros Ölopar* lore nal adrol. Suspicor: AAN où of Tuva xæppov dpeidrepdv re yevéodar are. De permiro sed certo voculae of tanquam particulae affirmativae usu apud hunc poetastrum cf. vss. 270. 473. 495. 530. 533. 588. 603. 675. 684. 778. 818. 836. 838. 899. 1236. 1264. 1270. 1272. 1331. al. V. 313 xal Tore dy xpavrpx Boüy mepimykex Taùpov opalov, dvanııvas xeDaryv eis œilépæ av, lworapwv' Sermonis Graeci analogia postulat Éworomüy. V. 325 orépaolo Y éxéheuoa nxÜxAOUG Epdevras EAwing. Novo et parum eleganti usu poeta ita scripsit pro ore@évous, modo revera sic scripserit. Nam conicere in promptu est xA ddouc. V. 393 zal oi xenAimévos mèy Er’ oÙdæiolo papmetvnc xelto Evans Kévraupoc, Emnpypeioro di merm immeinow ÔTAÿoI Tavuoodwevos Ook Kra. Propter additum zerpy expectabam potius érypyperoro, sed certius videtur mox vs. 401 sq. sribendum esse mébu à duDdiPopedo: Komioous dwyahéais Eorpwoev Em) origddeoor méryAa pro ózd, quod quo pacto ferri possit non video. V. 712 Ka) rote 84 mpoDuyovres ddeunex my mar baébpou ‘PyBaiou mpoyous axtyy 0 induecda Méaravayv are. Non sic personatus Orpheus scripsisse videtur, sed Homeri exemplo welpar’ órélpov.

V. 761 wörixa of oTéDavos nal Teïyos Epurvòv Alytew naréQaive ual havea rots Evs vas Mpvceov ywpyto yaralaly êrì Dyyd. Procul dubio depravatum est gaaralain. Collato vs. 890 zu’ bepiis Duyoto dépas xpürsıov Amper, conicio olim scriptum fuisse: maraı Cabdéy ri Dyyd. Quamquam wdéaa: verum esse non praesto. V. 782 n à (Medea) Emel &v werrası Adßev nexapnorı lun, Hue Dépouo’ és yevduar’ Évppeirou moragoïo Dáoidos* dorépa 8° œièy dvaprdEavra beëélpo olgeodar mövroo di” 'AEelvoro Depovra. Narratur in praegressis Aeëtes in somnio vidisse splendentem stellam delapsam in filiae Medeae sinus. Abel recepit pro depravato æiéy lenem sane Wielii coniecturam aivóv, quam tamen sufficere dubito, siquidem desideratur me iudice pronomen referendum ad Phasidem, quod sit verborum dorépa — Depovra subiectum. Equidem certe praetulerim: dorépa 8’ av miv dvaondEavra xTë. V. 848 Ei av dy Koagoroiv doyidarocw Eravra maæprauévors Emıdeichov, dmoDdisem mévos &vdpas ares’ > In hac Aeétae ad Argonautas oratione non exputo quid sibi velit absurda forma émideïodov. Sententiae certe satisfacit: Ei wèv oy KoAgoioiw dpyideroow Erayro maæpramévors Emopoucer, amoPbioew uévos avdpas ëATeo 0* Sed corruptelae rationem me fugere confiteor. V. 951 aps ext sraandevr: Bobpov Tpleroıyov dpuËx, Dirpous T° adpxevdoto nai dÜaréne ard nEdpou fuvyou T° ÖEurdporo ToAUkAQGUTEY T æiyelpoy auc Dépoy vyyoa mupyv Evroode Bddpao. zs [4 4 \ ” i Epitheton moAuxAauTwy ad notam Phaethontis fabulam respi-

cere videtur, cuius sorores mortuum lugentes in populos mutatae sunt. V. 964 ÜdæTi À av uiËac AoiBas xedunv wept Bobpov, ÖpPvivd 0 Écoämevos Dapy nal dre dea wuanoy Kpovmv éAAIT LNV. Nulla est ratio, cur poetam aénum éximicum hoc loco dixisse existimemus. Procul dubio seripsit Kal AMY KEK KaoAKdY xpovav ÉAMOAUHY, quae verba sic correcta non egebunt interprete. Hymn. X, 28 wave où tool’ TH mdvra od yap MOUV» TadE TEvyelc. Horum hymnorum auctor anxie vitare solet hiatum, itaque nescio an hic scribere maluerit ravra oúy’ goo: et LXXXIV,3 roÿode TU<y’ > Ev rererals boiaIs müorac avadsi=ais. Cf. XXXXIX, 5. LV, 18. XI, 4 œiyoueréc, Baueurd, Diadvbeoc, dvr podiaire. Sic Hermannus correxit pro éorpodiæire, non male (nam Pani quem hymni auctor alloquitur speluncas sacras fuisse novimus), nisi paullo post vs. 12 iterum appareret &vrpoxapés. Quare nescio an codicum scriptura etiam lenius refingenda sit in dxpodlarre, cacuminum incola, quod non minus aptum Panis est epitheton. Hermannus correctionem suam fortasse sumsit ex hymno in Minervam, quam poeta XXXil, 3 satis mire alloquitur @vrpodiasre, nam hanc deam in antris versari ignorabam confiteorque me ibi quoque expectasse dxpodiaure, cum praesertim sequantur verba 4 xaréyers öxbav ibyydas dxpapelas | 43° Öpea oxidevra. Pro Hermanni autem coniectura noli afferre hymnum L, ubi v. 2 sic alloquitur Bacchum CTÉPUX WoAUYYTTOY, WoAuavUME, AUTIE DaTMOV deinde vero vs. 8 eundem: Avaore, bupromaves, Bodur, edie, mov EÚDPpov. Nullus enim dubito quin alterutro loco pro Aúcie corrigendum sit Nuose.

XXIX, 5. Cur Abelius hic et XLIV, 2 et LV, 10 aptissimum epitheton épærorAduanos in minus aptum épacimaAdxapos mutaverit me quidem latet. Potius, si quid mutandum, unico loco hymnorum, ubi in libris apparet épacimaceauos LVI, 9, alteram formam pro illa substituerim. Cf. quae disputavi Stud. Crit. et epier. in Pindarum, p.338, ubi non persuasi censori eius libelli, non magis quam ibidem pag. 41, ubi discrimen intercedere statui inter odapayelv (cf. omapyäv) turgere et cuapayety strepere. In Orphicis et seriorum epicorum poematis ubique sine vitio apparet in compositis strepitum significantibus littera M, nec hucusque me poenitet veteris sententiae. LI, 17 Ender’ Em edDyuoic Îepoïs vegapndrr dung vâua xEouo’ Öytervòv asEitpoDoow Ev Spas. Cum sententia imperiose requirat pluralem participii formam, necesse est statuamus poetastrum hic usurpasse sequiorem formam dyawèy et dedisse vaux géouoæi oyetvoy deËTpoDoioiv ey Spass. LXI, 8 u 2 > ~ \ I 9 2 1 , t move koopds val waver’ Emaxoveıs, mdvra Bpaßevsıs. Imo vero wavr EDopäs, ut est apud Homerum: Heros, 06 wave’ eDopd ual waver’ Emaxodeı. Unde haec sumta sunt. LXXX, 1 xarzepiois xdpyor dovav (Badùv yépa xdomov, xovuomayis Bopéæ, œiovwdeoc EXO dmd Opyxne ADE Te muvvêDehov sTaoW Hepog Òyporehsúdou ixuwadot pirilav vorepaïs bußpnyevis vdwp, alÔpia mévræ Tibeic, “TE. Vs. quartum graviter depravatum aliorum curae commendo. Vix enim sufficit quod venit in mentem: ixwada firiowv vorepyv, ÔmBonyevis Vdwp. LXXXVII, 3 oòs yap Umvos Wuyyy Opavder Kat GRATOS ÖAKOV, x \ ef x ! \ U Copyright (c) 2003 ProQuest Information and Learning Company

Dicuntur haee Morti. Sed quid sit oéuaros öAxds me latet. Lenissime corrigas öyxov, sed fortasse praestat dax úv. De lapidibus. Hoc carmen cum commentario critico separatim edidit Abel Berolini a. 1881. Utar utraque editione. V. 61 AAN où mdygu Bporoisı oaoDdpoodvne aasyi&ew Îuepos, alba dt rpécBav dSaypocdvyy &riouoi* Haec est depravata codicum lectio, quam Abelius audaci coniectura in utraque recensione sic refinxit: alba dé, mpéo Bu, o aritrpocdvars atiover: E sequentibus autem satis apparet non hanc poetae fuisse mentem, ut sapientiae magicae (haec enim ei est caoQpocdvy, coDin et apery) (cf. 69 et 81) contemptum tribuat improbitati (daitpocuvy), sed inscitiae (ddaywoodvy). Vivunt enim, ut est v. 75 sq., homines Ixercı Oúpeoomw, &iDpies 49° adidauror xyrei Satpovioro vonmaTos — oürı Tt béoxerov Epyov, Ö Kev uaha bavudtorro, Traa’ dara oDiv veDdrn moamideoor vera du@irepmrarsybcion BadıGemev dvdspdevra eis dperijc Asıyava mohvoreDddvoro weyalpeı. Cf. etiam v. 84 sqq. Longe igitur aptius et propius a tradita lectione reponemus: imepos, alba dé, mpécB’, ddanmordvy o’ drlovow. nisi forte quis praetulerit: Îuepos, alba dé, moéofBu Oanwordvy, 0’ drlovoiw quod iam olim a lacobsio propositum esse animadverto. V. 89 sq. Fugit Abelium in editione a. 1885 verissima Nauckii (Mélanges Gr. R.) observatio v. 90 ante v. 89 transponendum esse. Idem librorum lectionem 22’ &puars revocavit pro Hermanni coniectura recepta ab Abelio aliisque civ Zprarı. Quod num recte fecerit vir eximius dubito. Nisi enim hunc hiatum post caesuram xarà rpirov rpogalov vitasset hic poeta, vix scripsisset, opinor, v. 129 sq.: Foly mep dyxcTyoavToc dad govòs adyeva Dervòv éDpaoduuv Yon TE déuas wewaöra AuDdiiar, sed dedisset &vzoryozvra, ut sequitur wewaæüraæ. Hune autem locum pangenti nescio fere an poetae obversati sint nobilissimi Mimnermi e Nanno versus apud Athen. XI 470 A.

V. 108. &Ew 3 où wauphv 2g drapmitdv: sioopdas yàp úuerépov we Kidvra mpèc dypöv dupdperav. Absurde dictum: non ducam ad longam semitam pro non longa semita (brevi via) TE ducam. Üorrigo: Ken 3° où waxpyv a Ey’ drapmırdv aut etiam lenius waxpyy ce, si recte Nauckius in Orphicis istum hiatum defendit. V. 175 Recipienda, certe commemoranda, fuerat Nauckii emendatio werà yepoly pro werd xeinas. V. 193 Hure mad TpwToronou vuuduyus H myx&æ dos odbuaroérons. Est sequioribus epicis proprium, ut subinde substantivorum epitheta longo usu stabilita usurpent pro ipsis substantivis. Ut h. 1. pyxados dixit noster pro æiyde, ita v. 133 dpeoxwou absolute usurpavit sine 4upds et v. 37 œièy édvrwy omisso deüv. Praeivit vetustissimus poeta Hesiodus, quem in Oper. 526. 571 et 744 dvóoreov pro mourdmoda, mêvrolov pro geïpæ, Depeoıxov pro xoyaiav dixisse novimus. Vs. 206 wig EpEers, Dire Téuvor, éxhy éplDoiss reciow, og more Oijpa méAwpoy drexrpoDuy dv ixétevons, Toot mapaoraing TETAyOTIV, ol D ev) onen ŒUDI GE AETTARËO yoepdv wepluynyouvTas. Tlapaoraiys vix est minus grave vitium quam mepiuyxúoovrat, quam codicum lectionem correxit Wielius. Haud enim dubie requiritur coniunctivus tapaotyys. Insuper pro rerAydsıv potius expectabam xexuwydorv, aegris, nam de aegrotante pecore sermo fit. V. 244 Exémreo, zal Oyyrdy Ego &radoo merade dlavdroror népas” “ré. Deleta virgula post oxérreo, corrigo: ZExérreo Kal Onnröv Exwv ÉndDoio mend erv abavarois: xépæs. Cf. 806: Toaua 3° Abavdrous uml Evnér merniooecbai KAY UIC og *

V. 288 Ignoravit editor verissimam Nauckii emendationem m&cavrı pro waooveTs. V. 381 voy dé ce retaydt: vn Eranovéwesy aici, myrows Hredavolo Auleis Ömò Bsivatog EEw én xeıpwv oùddode (Baruv xoaov aivoy dplyys abaverov. Mendosum videtur 2m, quod poeta scribendi elegantiae non expers adeo inepte addere non potuit. Difficile tamen est ad corrigendum; nam quae apte substituas velut Arop et aibe ductibus dissimiliora sunt. Quaerant alii. Admodum autem incerta mihi videtur Abelii coniectura éraxovéwev pro librorum lectione aivéwev, sub qua potius latere ê zr ai é ev suspicarer, nisi scrupulum moveret producta contra morem in hoc verbo vocalis, licet quid in vocabulis multisyllabis poetae epici sibi in hoc genere permiserint noverimus. Praeterea fieri potest ut vetus glossator qui adscripsit xparelv interpretatus sit nescio quod verbum, quod olim hic lectum fuerit significans (manu) tenere (sc. lapidem), qualis notio hie longe aptissima est. Exempli gratia propono: ey IE oe TerAydTI vow È miebémey ale, KTÈ. vel wiv GAIBéwerv. V. 397 youvoupevos, ÖPpa rw’ slay barrmwpyv,, elmep wor’ Emi xbova wytépx Onpv EoxnTai, wag Kev TOALOY yévoc gxmpoDuyyal. Intellegendi serpentes, sed mire in genus roxuoi vocantur, siquidem plerumque sunt varii et versicolores. Lenissima mutatione rescribas 3dArov yévos. Possis etiam wis &v x brody (vel 6Diwv) yévos éxrpoPuyyo:, nam iunctae particulae dy et zev (interdum apud ipsum Homerum in recensione Alexandrina obviae) in sequiore saltem poeta offensioni non sunt. Veruntamen longius haec distant a tradita lectione. V. 522 aùry 8° Ev Bévbecowy Ömò DrAolic Boro bardccoys YYKET HL. | Iniuria editor sprevit Slothouweri correctionem roau@DaoiosBouo.

V. 592 Sub dvriauroy non dvrikurpov delitescere, sed dytiSoroy bene intellexit Nauckius 1. 1. Emendatio latuit editorem. V. 603 Er Te pudy dyélac Ex 7 &xpidoc ÄmAerov Elvos paioet. Offensioni est dxpis collective usurpatum pro &xpides. Unica mutata littera legerim: àxpidæc, Kmrerov Eivos, dalioet. Vv. 632 TO dé x Epxeraı Yoraroyv HUP. Requiro ro à êmépgeratrt xré. Vv. 640 dy yap puy xepaseoot BGardv mécoy &bomêvorot rurôòv dvaogiolar: ta DE TyxeTa Evdod: mavra. Nimis difficulter concoquo cornua cocta, suspicorque fuisse: &v ydp wiv (antiachaten) xpsedecos Baaay méoov &bogévorot Kr. Vel hoe in poeta de rebus mirabilibus scribenti satis est, ut opinor, mirabile. V. 725 rdDpa DE uimAyoxely waxdpwv &ppyxTov ExaTTOY oÙvouæx" Téepmovrai yap, êmel KE Tig év TEAETHOI muoTixdy aeloyow Em wvumov ovpaviavav. E sequentibus satis apparet editorem in proecdosi perperam sprevisse Stephani emendationem dopyrov; quam merito recepit in editions a. 1885, in qua pro Exaorov cum Hermanno scripsit éxaotav. Equidem praetulerim &xderov. V. 728 dpäabar SE Méyaipay dmömpobı maDadlovros cevéuevær Tpimodos naxouyyavoyv' & D’ kx TOUS ye mveuun dumrerès Evdov aye iepèc Emi wolpas. Fortasse praestat «dou pro Zvdov, quod abest a codice M, cuius tamen libri graviter interpolati iudice Abelio in Praef. ed. a, 1881 pag. 8 non magna est auctoritas.

Astronomiae (Abel. p. 142) v. 17 onuaiver bri Duouevées (Bporoì Eyxeoixsipes ùmerépuv WEAaTOUVTLY Em ÄAyeor yalav dmacav. Graecum non est readfew éxi tim pro rw. Edendum fuerat mehdoovoiy Ex’, cum anastrophe praepositionis, ut sit = êrireAdoouoiy. Possis forsitan etiam una voce scribere êmaaryéot (= dayeor), sed illa ratio praestare videtur. Vv. 25 jwepivòs DÈ Der Thu’ adrots ual advadoracw HAectorov. Merito hanc Iacobsii emendationem pro érdoræcivy recepit editor. Nescio autem an similiter corrigendus sit vs. 7 cua TOd Eorı monos dmdoraors oùx dAumadvijs. Nam quo pacto terrae motus urbis defectionem portendere videri possit difficilius dictu est. Brunckii autem correctionem daamadvijs pro dAamadvú necessariam esse dubito. MUSAEUS. De Herone et Leandro, v. 69: Aúcaro à iov dmards Dpévas (Kömpis Sc.) Ad corpus éræAds, ad animum drwads referri solet a Graecis, quare hic legerim &raards, V. 80 oùx dy éya var” “Orvurov EDiuslpm bedg elvar ueTénnv mapdromiv Exwv y ouais ‘Hp. Praetulerim 4 wetépots -— dv Douai. V. 110 xarmev & dou "Hod. Apud sequiores epicos saepius ús positum videbis pro Juup. Sic v. 288 legitur xarendéuer é6 Wow FH et v. 192: de D dva vuxta wal HG tE dads fveudevros émiBpéues odaow Axy. V. 132 Ilapéevxÿe 3° evoduov, Zuxpoov adyéva xdous rolov übov Eerme.

Cum in verbo quod est xuveïy vocalis brevis sit, editum oportuit xvooas. V. 175 | ms yap daúrns Eeïvos gov nai ämiorocs, ui Diadryri psyelys. Requiro mo} Qiadryti gryeins. V. 210 Moÿvoy éuol twa Aúyvovr dm’ Aıßarov oto múpyov én mepartys dvdDaıve Kata xvidac, ÖDpa vonoas Écooua bands "Erwrog Exwv cébev &oTépa Auxvov. Kai wiv ömımreiwv Sdvt Öbouaı oürs Bowtyy, où Ooucdy 'Opluva nat &Bpoxov brandy “Awatys: marpldos dvrimdpoto Tori yauxùv öpwov ixoluyy. Ex universo loco clare apparet rarpidæ dvrimopov esse Sestum, Herus patriam, itaque inepte, loquitur enim Leander, omissum est necessarium pronomen c#¢. Praeterea offensioni est abruptum loquendi genus, quo hoc Leandri votum ponitur sine apto cum praegressis vinculo. Aut igitur exciderunt ante hunc versum nonnulla, aut versus, quo facile caremus, non est genuinus. Corruptelae certe nulla potest esse suspicio. V. 245 Aavds "Epwg, “al môvrocs dweldigos* HAAR Ourdoons êorìv vdwp, Td 8° “Epwros éus DAéyer évdduuyov rip. Adleo mip, upadin, ay deidıdı vyyurov dop. Hi versus, ut alii plurimi in hoc carmine, magis produnt ineptum rhetorem et sophistam quam bonum poetam, nec fere quidquam in toto Musaei poemate pulchri est praeter ipsum fabulae argumentum; quam apud veteres vate carere sacro valde dolendum est. Proprium est huic poetastro ut sententiis generalibus quae amantes faciunt aut sentiunt illustret. V. 86 sqq. Leander subito pulchrae virginis conspectu incenditur | KEANDG Yap TEPITUOTOY AUwLYTOIO yuvarnds Eúrepov wepdmeoor mêker MTELÖEVTOG IoTod* bDbarAuss 3° dis Ear: ax’ ÖPbaruoto Borday Erxos bAtobaiver nat ert Dpévas avdpdg Ôdeder.

Quam rem non docente Musaeo nesciremus scilicet! V. 160 sqq. Leandro oratione non admodum sane verecunda professo amorem, puella tacita humi defixit vultum, et pudore rubefactas abscondens genas terram radebat pede, et saepe circa humeros vestem suam pudibunda contraxit Tleibots yap rade mévra mpodyyera, wapbevings dé Telboumévys Tori AËKTpoy Ördogeois &orı TiwTY. Agnoscisne hominem rei amatoriae peritum ? V. 196 sqq. Leander (fictam?) Herus pudicitiam expugnare decrevit et secum deliberat quo pacto voti fiat compos. “Avòra yap wloaAduytis "Epwg (Behésoor Òaudoous Kol WaAW dvépos EAKOG duéaeræi olo: à dvascsı aùròs 6 mavòaudrup BovaynDépos éori Gporoiow. Unam tantum satis felicem sententiolam reperio, petitam ut videtur e proverbio populari, in Herus oratione (174 sqq.), ubi Leandro dissuadet clandestinos amores, qui fieri non posse quin mox vulgentur: Taäcoa yap dvbpdrwv PiAoxéprogos: Ev dé crom Epyov Ömep TEAËEI Tug, Evi rpuddoroiv A2KOVEL. V. 264 Kal yoda srdvra xabype, Dézas 9 Eyptevéhuig eUdduw, podéw, Kal dAlmvoov écBecev ddmyv. Inter aoristos xdânpe et &rßesev imperfecto locus non est. Corrigatur éypioev. V. 271. Perabsurde poeta Heron haec facit dicentem amatori suo recenti a natatione nocturna: deüpo, Teovg LOpwaTras Euois mapaxdrdeo KOATOIG. An forte putas eum scriptum reliquisse: dedpo, Teods &y’ Epwrac xré.? Equidem multum dubito, nam haud dubie dicere voluit: za simu meo requiesce a tuo labore. Perquam vero infeliciter hic figurato sensu adhibuit vocabulum idpd¢. V. 274 "Hy yawos, dAN adydpevtros: Eyv Aëxoc, dar’ rep Vuvav* où dal day Horpanrte océans ÜxAuuyTONoy sdvyyoùdì morvoxkpbum tig êmeounlpruoe Kopely,

31 Li oöv ÜMÉVAIOY ELITE markp Kal mórva (LATYP" BAAR A&YOG oTopdoura Teheooiydgoioiv ev pars Zıyy wacrov Erubev, ÉvumDoxômmos d Ogixıy 280 nal yauos Av dmdveuber derdouévuv Ómevaluv. NOE pev Eyv xelvouos YRWOOCTOADOG, KTÉ, Fieri potest ut vs. 280 quippe plane otiosus, ab interpolatore interpositus sit, sed fatendum est, vel abiecto isto versiculo, reliqua non fieri multo tolerabiliora, ut etiam indicente me facile apparebit inter se comparanti quae bis dicta diductis litteris significavi. Quam vero inepte dictum est roaurxdplu® — Emeoxipryos opel, quam ridicule Ziıyy maotròr Ernäev! Quod iam dixi, homo rhetor est et sophista perineptus, in quo non est umbra poeticae facultatis. Quanta autem distantia integrum Musaei carmen superatur paucis versibus, quos ordientes nobilis Angli poematis „the bride of Abydos” cantum secundum non gravabor ascribere: The winds are high on Helle’s wave, As on that night of stormy water, When Love, who sent, forgot to save The young, the beautiful, the brave, The lonely hope of Sestos’ daughter. Oh! When alone along the sky Her turret-torch was blazing high, Though rising gale, and breaking foam, And shrieking sea-birds warn’d him home; And clouds aloft and tides below, With signs and sounds, forbade to go, He could not see, he would not hear, Or sound or sign foreboding fear; His eye but sow that light of love, The only star it hail’d above; His ear but rang with Hero’s song, „Ye waves, divide no lovers long!” That tale is old, but love anew May nerve young hearts to prove as true. . En os sonans divinius! Talia animum movent! V. 324 Tdvrob: 3° dy popévoio Sucavrél xüuaros ôpuÿ

TUNTOWEVOG weDopyto, rod Dé of OuAacer pur, xa) oûévos Av dAdvyrov droıuyTav THACLAWY. Pugnant inter se oppositis frontibus &òdvyros et dxomyrav. Sine controversia auctor dedit &Novyrov. Valde etiam mihi suspecta est lectio dxaacev puy, in qua ultimum vocabulum vitio natum videtur ex pg, quod terminat versum praegressum. Venit in mentem modöv Of ol où Aver duuw, ut poeta noto veterum poetarum usu Avew dixerit pro Aucırereiv. CoLUTHUS. Rapt. Helenae v. 107 sqq. sic describitur Paridis cultus: Kai rig Ópeooauddoro dopy Meromıode pimæipyc ênnpeuis yaputo nal dry Ämrtero pypiv' mouveviy D oméxetto Gov Erdrepa KaAadpod. Pedo Paris, ut pastor, innitebatur. Quare corrigatur moiwevin à ümepeide Bowy ÉAdTerpæ narnvpo. V. 129 Mercurius ad Paridem: Pardporéon Tode wijrov, Emyparov Epvos, ÔTATO IG. Non duae sed tres deae Alexandri iudicium expectabant, itaque vera lectio est Pardporary. V. 296 Paris ad Helenam: Asipo yapov xepdoumev, Emei Kudépera veheder él we xaTaogüvens, Euyv wal Kump éady&eis. Oüx Epéw Ti IE rdooov émistrapéevyy ce DIDdËw, el Tota yeydaoi Ev 'Apyelori yuvalnes; Pro verbis depravatis oùx épée ferri possit cod yap êpö. Nescio tamen an verius corrigamus Euyy Kal Kump &reyEsıs ou öpdas; ci. vs. 337 Ett wAutouca voowoers” oùx ôpdass

V. 330 Matre profuga, Hermione clamat ancillis: Tlaides, zr we Aumoüoa MOAUTTOVOY ByYETO UYTUP, y vlrlôv oùv enol Oardpewv uAnldag EAODC a Eipadev ümvoouoa nal Ze plav HAudev eùvyv; Sententia est: aperto thalamo, itaque corrigendum: uryldas dveloa uti legitur in extremo carmine: Tpoiy 9 bWidduav muriav uANTdag dveïoa déEaro voorhoavra Tov apyluanov moNTyv. V. 355. Ex eiusdem puellae querelis, quia medela indigent, hos ascribam versus: dAAÀ woaumpsuvav Evacyav dard daoxiov UAyv dévdpex manTyvası nal adtav d&xypt weTyArAwv gov Dluas oùx evdyou nel où vemeriËomaær UV. Vertunt „neque indignor silvae” quod intellegat qui poterit, ego haud intellego. Nec veweoifoua: hoe sensu regit Accusativum, sed Dativum; iunctum autem cum quarto casu, significat alogúvogar, quae notio non magis est huic loco accommodata. Contra aptissime rescribemus: wal oönéru S1Lomas (vel oùx ExsdiFomwas) vAny neque amplius silvam pervestigo. Sequior forma difouas pro diEnuat cum alibi a serioribus epicis frequentatur, tum legitur in hoc ipso carmine v. 80. V. 363. Gravissime depravati sunt hi versus: "Ds 4 wey orevaxeonev" dvaudivaca d& delpyv Umvos ème) Bavdroro cuvéumopos eimep ÉTUÜXON &uDw dvaynaly Evvyia mdvra ARKOVTE Enya TAARIOTÉPOIO KATIYYYTOLO DIWKELY. Proponere ausim: dvaxAivaoæ DÈ deipyy Umvmoesv' Ouvdroio cuvéuTopos Eimep ÉTULON Umvos, avavualy Euvyın wavTa hAagdvrta Eova makwiorépolo KxoIyVYTOLO DIMKELY. Quibus nihil est ad intellegendum facilius.

Quintus SMYRNAEUS. I 350 Oi 3&8 xivw Spay wotot dedpuywêvor donaiperKov. Quid sibi velit Aagwofort, ut edidit Köchly, ignoro. Intellegere mihi videor dyy pwoics. I 607 Penthesilea victa ab Achille secum deliberat utrum expectet eius impetum an ei supplicet — si forte lucri spe moveatur ÿ Kal dmnarxiny aldesoduevos ar bupoy, day voorimoy yuap ÉeAdomévy mep dAUEUL. Misericordiam movere non solet aequalis aetas, nam iuvenes senibus et senes iuvenibus parcentes plerumque animadvertimus. Cf. v. c. II 308 sqq. Quare nescio an verius scribamus: y xal où YALKINY KTE. i.e. iuvenilem suam (Penthesileae) aetatem miseritus. I 621 ‘HD axa ulvy Kovin Kal brebpw EÜCTAAEWG êpimoùüoa KUT oÙdeog* oÙdE ol aides 2$ A hoyuvev déuas yur Tdôn O° Emi vndva waxpyy, Soupi wepiomaipovoa, Bin 8° éminéxairo Immo‘ Sine controversia corrigendum: Tay 8’ Emil vydda, uaxpe Soup) mepiomalipouoa. Ab Homero Quintus mutuatus est locutionem wiyy xoviy, nisi quod ille usurpat pluralem xoviyor, sed de suo addidit xai CENT TOR Ad rem apte contuleris Euripidis locum de Polyxenae morte Hecub. 567 sqq. 1 761 Achilles ad Thersiten a se occisum: "AAA où Ilyaeidue Tor Ôoltos EEeDadvöyv (scil. Ulixi), dg ost dundv EAvow, Ka) oùx ex) ep Bapein zAnEdgevos. Intellegunt: et gwidem non, ut fecit Ulixes, valida manu ferient.

At sceptro Ulixes percusserat Thersiten, neque apparet cur addatur &#i. Locum depravatum esse puto. Conieci de oed dumdv Eivoz, wat’ ovata yep! Bupely xré. sive mavis map ovarti, cl. vs. 742: apap dé é Verpl zoaraly TUE xaTà yvadaoo Kal odaros. LA [4 € \ # II 309 "N yépov, où por gore karavria osio gdyeclat, grpeofBurêporo yeyaros, mel ye wiv olda vojou. Melius Köchly de coniectura sua reseripsit y’ eù of da. Equidem tamen nescio an poeta Homeri K 247 exemplum secutus dederit: émel meploıda yoÿoæ. 2 A # ~~ IV 195 Toùg 8° “Epis Ôrpúveonev dnypartos xré. Non persuasit mihi Köchly reponens éryparos, et praetulerim &xypios, i. e. dßraßys, quo sensu vox usurpatur in hymno Hom. in Mercurium v. 527 et in Nicandri Theriacis v. 771. IV 424 Troilum in primo aetatis flore Achilles hasta trucidat. os (9) ômdó' Epoverra val eùbaréovr’ avd mov UdpuAys xameroo waar dyydl: Tyrelhdovra Hh ordtuv 4 uúkwva, Tépos KapmoïoTugÏCat, Képon Tig dpeméve veoßyyeı, mud ap’ Eden 429 85 Téhoc Hdd worelv, and’ 85 omópov &AAov ixeodaı, duyousg Kevedv Te wal domopov albomt KUAKD, méAhov® Epoyevros Um’ elupoc dAdulveodar. In pulcherrima comparatione — in quo genere saepe Quintus haud spernendus est artifex — offensioni est iners istud et obscurum &rrov vs. 429. Quid voluerit poeta satis significavit verbis Tépos xapmoio Tuyÿoæ et etiam clarius sequentibus xevedv re zal &omopov. Cum autem haud raro soleat in posterivre hemistichio aliis vocabulis cogitationem priori similem includere, et és s=öpov hic respondeat praegresso ês réAos, verbum autem ixeodaı praecedenti woaeiv, expectatur pro &AAov vocabulum quod respondeat praegresso #01. Propterea conieci

und &> omdpov &Amvoy inéodas licet haud ignorem huius adiectivi hucusque tantum superlativum a&amvicros et compositum érxarvog reperta esse. IV 487 be DÈ mavres Evevoav Em’ EòpudAn WEVEKAPKA» Dal ranumayins, ed eidoTec. Nonne praestat scribere: TduovA maupaxing ed sldores? V 59 déEero D bs méya Epyov. Deberi videtur haec codicum lectio librariis de metro male sollicitis. Sermonis ratio requirit: déËero IE weyae Epyov. Quid notius quam wéya ad&averv, dpyadv alpeıv, similia? VII 175 TO yap Tomapoıde mêmvoro. Auri gratius est moomdpoide. VIL 547 xavayÿ 32 wept Bpowéser wépt wer. Longe elegantior scriptura fuerit 9° da Pıßporeen. VII 172 &omerov vl’ ‘Ayo. Subinde Quinti librarii inter se confuderunt #4o%eTos, non cohibendus, impetuosus, audax, quod huius loci est, et &o7e- Toc, infandus, quod restituendum puto XIV 489, ubi ineptissime legitur &AA’ &oxeroy Epyov ÉpeËer. VII 471 Verba sunt Nestoris: AAN Tomer worl vijag, Emei Tpdeoow doúyer oúwepov: aùTèp Emerita nal yulv uddog dpéEerEAAOTE yap Te Pian mêker Hos, &Adore D ex Oey Kal oÖmw Tor wolpa Stampabéew xauTov doru, el éTedy Kaayavtos érytugos EmAsto wibes, Tov jx wapos Karérebev duyyepsecow "Axcis, Inwoaı [piduoio moy dExATY éeviauta. At agebant iam tune Graeci Troiam obsidentes annum decimum, neque igitur Nestor ex oraculo Calchantis scire poterat,

urbis capiendae tempus nondum venisse. Sed salva res est, nam manifesto corrigendum: Kal à oùrTw TOL woïpa xTé. ie. vel sic (i.e. si hodie cedimus) urbem vastare fatale est. IX 491 "N ia’, èredyrep oe beiv löryrı mœpoiber Ayuvo êév duQidag Aimouev BAaPdévre vónua und Huiv xorov alvòv Evi Dpeoì oor Bareodaı. Futuro editori auctor sum ut scribat: wy do yelyv are. i.e. wy 34 mur. Sic v. c. X 483 dan’ dre d significat dar’ ore 34. X 130. Non nisi unius vocabuli lacuna statuenda videtur sic fere explenda: dpimds yap ayev mobos H1béo10 abavaryy mep éodouy <EDdymepou>* Yo eri vÜvrep eùvijs oua TétTUKTAaL UT dpuoiv. Agitur de Endymione rapto a Diana. XI 57 écovuivwe émamepre napyatos &opi tupas EAYIVOEYVTA TEvovT’ Aptius videtur dAyındevrl, iungendum cum &opr, ut infra v. 444 poeta dixit dayivdevres &xovres. Hadem de causa mox v. 82 scribi malim: 4 8° (aivavén) doDapdyoro Drampò écoumévn dAeyerivy és iviou Abe Tévovra pro daeyetvóv. XII 41 el DÈ wea piv Äymor Oos êreeidv Edvra, 0Dp Huiv dreysıvöov é¢ “Apsa shun mWEAyTEI, LA 9 € ent 2 \ > L/4 ~ fi roïc lv ap albardevra Bois dva mupody delpac rods 8° kp’ Emorpüvas are. Sequentia participia docent pro wéayta: primitus scriptum fuisse verbum transitivum, cuius obiectum fuerit oÿwa. Corrigere non dubito:

ddp’ fuir drsyewoyv 85 "Apex oma wévyt at. Cf. locutiones Hom. Safra, &pioroy, Eoya méverdar. XII 62. xéprioror BÌ Tor’ &vèpec eat wdbov, ômmore dupöv mapbewevoı orovdevros dDPerdúoworv ÖrEbpou. Praetulerim &xudúowoi. Utrumque verbum librarii saepius confuderunt. XIL 126 Boasyaì dè zat’ odpex maupà noAGvyæ devoyT Ex EuAdyoro. Quid sibi velit praepositio non assequor. Sufficit, opinor: Bevovro EuAoxono. XI 152 eögel’ im’ duapary Touravid Kelpas bp ska. Quia non agitur de dea marina, melius poeta dedisset dvacyav, sed hic Quinti, non librariorum, error esse potest. XII 242 et XIII 26 imperite Quintus du@ada habuit pro adiectivo posuitque pro Paverd. aud) 38 vorrou XII 379 évveolns "Oduohog Erol mevéæivoy ÖAedpov, BDpw me Sywowas duongéos ayy dardoons Salwoow sivaaios. Procul dubio aptius scripseris: ÍDpa we Bh OVTwo! KTë. raya 3 of mèv Evaıpov XIII 61 Suswevius‘ roi à Éoxoy tow aAdg, wi à EDépovro vijes ÙTèp méya YEven. Köchly, sumta lacuna post duouevéas audacissime rescripsit roi D’ Er” Epecooy gow dacs. Cum tamen lectio NHEC etiam significare possit veo’, nescio an probabilius sine lacuna reponamus: roi 3’ doxov Erw dAÒs 4d EDepovro vyeo ùmèp “ive peu. In Zoxov posito pro #oæv apud hunc quidem poetam non haerendum videtur.

XIII 496 ual tore AunmoPdwvrt WEVERTOAEUD T° 'Axdgavurt Oucños weyaaow U koreog HVTETO [LÂTYP, Kaimen Lerdopem. Hie quoque Köchly post xxirep posuit lacunae signa. Equidem suspicari malim librariorum c@aaue esse pro zal wan gehdoévy. TRYPHIODORUS. Ilii excidium, 7: Ondelns md Epos àreonédace véDos dvòpév. Malim ÿürà. Locum multifariam corruptum 84 sqq. sic tentavi: 85 Oi dè modes Bañlooiv ÜTepxômevor yovatecow , sdmrepor dorep Euerhov Emi dSpdmov brailecban, oÙTws Hmelyovro® prévery D Enheuoev dvdyay' où wey Ómò xvyumyoiy avarnées EEexov brava, 90 Mapping O° ÉAÏxEOO! KaTECDHKWVTO yEeravys, dTTÔMEVO TEdIOIG LOYIG KPATEPWVUNL YAAK. xaniorÿv 3° évedyxue Oupyy ual uAiuaxæ TUKTIV, à wiv Ömws didynoc Evi wAgupiio’ dpupuia Evba nai Eva Dépyor Adgov xAuToOmwmdroy “Agur: io va Avougıy Te nai Eumedov eis Ev loüca ein oDw nabúmepdev 6006 nai véndev dpodoas. 95 "Audi dé puv Aeuxoïo Kat’ adyévos Hoe yevelav ie (eee mopDoploror meme woe iudvrav 100 éaxdwevos wedioto ömws meibyvios ely. 7 V. 85 vulgatur dsrrepov, 87 emi xvyupow dyarries, 90 uèv Boyne, 91 eri, 96 Avdesı et 100 medioroi. Legitimus est quem reposui hiatum post caesuram tertii trochaei. — Sed alia restant quae de vitio mibi suspecta sunt. Nam v. 84 haereo in émepxörevos pro quo aut üUrepxörevor, si imi pedes cogitandi, aut épeiddrevos, si toti, verum videtur; et v.91 sqq. pro 4 av — ú

9’ loci syntaxis potius suadet ryv wav (sc. bupav) — Thv 8° (sc. xAlwaxa). Sed ab his quidem manum abstineo. V. 106 "AuQ) DE uw méyæ Telos ÉAYAGTO, wy TIG 'Aguiv amply piv Èoadpúoere, Soro DS dudmuorov dvawy. Lege id by, vel concinnius iayaı, i.e. Pheipese, quo sensu epici hoe verbum solent usurpare. V. 128 “Huiv Oaarmwpal mpoDepéorepas Hmep Exelvoig. Rectius dedisset ¢Arwpai, sed ipsius poetae errorem esse fidem facit vv. 244 darmdomevoı mepì maioiv Övous Aime Doiviog ”Apns. — Verum librarii in culpa sunt v. 126, ubi pro &vóocar vitiose editur dvdcaı. V. 162 “Ears wal Mevéawog> Äyev dE pv &ypios Spey AyipeBou worl Bijpiv, dryvér D ELero dvd. Scribere debuit poetaster écmero, et procul dubio scripsit émyvé à Elée Ougd. V. 174 requiro xabimmevooucry pro Praesenti, tum 182 r’ pro d’, et 189 zovgoïomw pro xpupvoiow, et 197 radcera: pro maverau. V. 214 vla DÈ weuxyevtog dv ac gômevor mupds Cpuyy xré. Suspicor dvawamevor, i.e. wip dvaxavouvres. LA x , > i x € \ e V. 240 OCG mevor my mou Tie Env d0A0g HAAG "Axaıav. Praetulerim aivòs. Sed est quo vulgatam tuearis. V, 255 of 8: veoËéororo memor0dres Eoyması TEXUNG ROxvarois euérsvov apytov Immov dvambaı. Sententia loci suadet yeyuddres. Ambo verba alibi quoque confunduntur a librariis.

The 8 mepiorelgouvoa ual "Apyelous epébovoan máoas Yuxdmous eAdyoug bvomadev 'Ayalwv Dov Aemrarsy. Operae pretium est videre, quo pacto Tryphiodorus intellexerit notum Odysseae locum 3 278 This O& sreploreikag udtrov Adxov duDaDowoa, én 3° bvomaxaydyy Aavaby bvouales dplorous mavtwyv “Apyélav Davyy ioxnouc’ dAÌYOI Ti, V. 520 zoin mapwalpovoa Ospanvaly tore vóuDy olvora muy dvelhne Didov mupde úuogid. Magis sobrie idem paullo ante 512 sie dixerat: mavvugin 9° Érépoioiy drip Oaraoio ual adry EvEloys “EAévy Kpuoénv Emedeixvuto mevnyy, Sed loquatur ineptus poetaster quomodo ipsi placuit, modo Graece loquatur. Graece autem adhiberi posse hoc sensu dvéAxety nego. Corrigatur dveixe, tollebat. ORACULA GRAECA (ed. Rich. Hendess 1877.) I @paZeo dy ror widov, 'Ayúvopos Exyove, Kaddue. yous éypouevos mpoarmav 16: Ilvdo av, Eva 8’ Eywv êolijra nal alyaveyv werd Yepol > ~ x 2 ! 4 \ ! % \ x 1 wd of Tv did TE DrEyUwY Kal Dwxldoc, Err’ TN eo ay Tuya 5 Bouxcroy HOE Boas ampırpeDäos TleAdyovros. év0dde spoomerdoas EvaraduBave Body Epimunov Thv 4 Kev voToıcıv Em’ duDoréporow exyor Aevxdy ou éxdrepde wepitpoyov HÜTE yyy’ TYVOE OD úvyeudva THE meprpimroo KsAEvOou. Pro ëvla 3’, quod errore hue delatum videtur e vs. 6to iniuria recepta est infelix Musuri correctio #94’; quid enim quaeso hic sibi vult consueta vestis? Quid olim hic lectum fuerit, pro certo dici nequit, sed expectes fere: Gwotdv Exwv Erdäta xTë. succincta veste et venabulum manu tenens. Deinde vatoow vs. 7 propter

sequens &uQorépoiow valde suspectum est. Scribendum esse suspicor: rw ú Ke yAourolscıv «re, et vs. 9 fortasse praestat Túvde où úyemdv Tove, licet hoc quidem non praestiterim. VIL "AAA? ômdrav Tidopeds “AuQiovi re Zybw Te XUTAR KUL EVYWARS MELAly war’ Evi wÜovi Kein, GeAyvouévou Taupolo xAuTOU méves Yerloıo“ “TE. Interpretatur ipse Pausanius, qui oraculum affert IX 17, 5: émeidav tov Ev oùpavó) tavpov 6 HAtog dteEly. Manifesto vero depravatum est dsAyogévov, quod Hendessius ex leniore quam aptiore Kayseri coniectura mutavit in deıvore&vou. Accommodatius videtur respomévou, vel potius, quod ob lenitatem mutationis praeferendum arbitror, GAtBoméevou Tœupoïo uAuroù eve HeAioto. XVII (Paus. X 24, 3), vs. 4 sq. de Homero dicitur: Kumpov 08 mpoaimayv diepots 8 imo xdpaow dodels ‘'Eaaddos Edpuydpou mobvos x axà WpTOG delous Eroeraı dÔdvaros ual dyúpaog Huatra TAVTA. Oîros "Ayaiév non nisi exigua pars est eorum quae Homerus cecinit, sed celebravit vetustissimus vates fortia Graecorum facta, et Eucli vaticinium de illo dixisse puto: “EAAaO0g Edpuydpou woüvos KRAEA mpärog delcac “TE. XXIX (Steph. B. v. Op7«). Horroı Hmoßoro, wadpor dE Te wavTies Ävòpes. Factum ad exemplum noti versiculi: HoAro Tot vapdyxoPepa, maüpor dé TE Baxyor. XXXIII (Paus. X 6, 7), 2 Ddvou dé & Koúoror dvòpes xelpas dytoredouci: Td DÈ xAos OUmoT’ ÔAcirat. Requiritur futurum &yroreücouos, ut praegressum est EDyosı et sequitur daciras. XLII (Paus. VIIL9, 2). Hoc oraculum duorum versuum transpositione sic sanandum est. “Ear: 0& Mawarin duvoxelwepos, Evla Te Keïrut

'Apxds, AD’ où dy Tévres ÉmixAnoiy Kardovrur, où TpidDoc Kal Terpdodos Kal mevraudreudos. oda 0’ éyd nénoua orelgew, nat EUDpovr Oum "Apx&d’ delpéuevoy uataye sig &oTU èpavvóv, Erdz 8 834 réwevdg Te OuuAds T° 'Apndòr reugerv. Quem tertium posui versum, ineptissime codd. et edd. habent ordine quintum. Verbis enim od rpiodos xré. significari locum in Maenalo monte, ubi iacerent ossa Arcadis, ipse Pausanias diserte docet infra cap. 36, 8 sic scribens: &v roúry dé elo TH Opst val al wahowevar Tplodor, Kal Tà dard Apnddos Tod Kaa- MOTOUS dvelhovro Evreübev ward Td Er AerDöv mavreuma of Mavreis, licet hisce non explicentur verba sequentia xa! rerpdodos Kal mevraxéheudos, quorum tamen sententiam Mantineenses locorum gnaros non fugisse probabile est. XLVI, 3 (Schol. Clem. Al. Protr. p. XIV 1): vba O° kv alyas Boowogévas écidyo, moörov TÔTe Tor ppecy zor! Cyawrov vaisiv aùròv yevenv TE mpdmacuv. LA L A Li Manifesto corrigendum: Eva 8° ay alyas [a , nN y Bocxomévas éoldys mpärov, robı Toi xpewv cri xrA. XLVII, 6 (Phlegon Trall. Chron. 1): Zuvòs — tov pros ty idpüouro Kal Hero Tiny Tlefoog na) Merk rovde TiéaoW, ore 3% dhev alav ‘Eaadòa, Oi xe D Fret” Eporw war Exabanw Üxvdvri Olvoudo, Tpirarog à’ Emil rots maïs “Awdirpuavos 10 [Hpaxaens érércoo’ Epotiv val dyäv êmì gútow] Taœvranidy Tleromı Dbimévy — Vs. 10 nescio an additus sit ab interpolatore. In praegressis fere malim: Tlefoog, wat —, O%xev Emer’ Époriy xré. Ad vv. 13 Gpoe xaxdv Aımdv mapà Tols wal Aoiwôv editor afferre debebat notum Hesiodi locum Op. 242 room à ovpavobdev ky” exyyaye mia Kpoviwv Atwmòv Ômoù nal Aotudy> dmoPdivblovor DÈ Axol. et oraculum ap. Thucyd. I154: 482 Awpiands môhemos wal Ao1wds

äw' adr®, in quo homines ambigebant olimne Aude an Aoludc dictum esset úmò Toy maraıüv. LIT (Anth. P. XIV, 77): "Orßıos ovtos avyp Os viv Kata Adıvov odddy DoiBou 'AmdAAwvos xpyotypioy sicavaBaive Haubev edvoulyy ÒiËúwevoc* adrap éyw Toi doc Ty oun BAAN êmigdoviuv morig ÉËel. Duo ultimi versiculi ficti ad exemplum oraculi apud Herod. I 65, ubi in priore est úxers. Quare hic corrigatur #audes. LIIT, 3 recipienda fuerat Eusebii lectio Puxròv pro Diodoriana Devxrov. Illud enim est epici sermonis. LIV “Ews av mavrelyoiv Ömooydoide Te “al Spxous Kal dixas ErryAcıcı Kal dAAOdATOÏOI DIDÔTE, dyvös wal nabapüs mpeonyevêus TIMGVTES, — WA \ oÙTe OY € ~ 1 2 CU , duov mepsDeldorT’ sdpvoma Zeus. Prima verba graviter depravata sunt. Conieci: “Ems dy müs TEXsyoLY — ÖpKous, xrTé. LVII ’Apyiaoy” eis @doov 263 nal olxeı eùuAëa vijoov. Editum oportuit o/xee, vel potius ofxe’ éünaéa. LXXIV "Orßıos oûrTos dvúp, dc Euòv Séuov éonarafBalver. Pro absurdo ésxarafdaiver reciperem Diodori lectionem eica@ixévet, nisi leniorem medicinam pararent alia oracula. Nempe XIV, 2 est égudv Douoy einavsßyre et LIL, 2 xenorypov eioava Bwivet. Quare non dubitavi in mea Herodoti recensione V, 92 corrigere eisavaßaiveı. LXXX, 5. Vide meam Comm. Crit. in Herod. pag. 11. XCII (Plut. Sept. Sap. conv. VII): Eddæimoy mroaiebpov évdg xypuxos auovety, Malim &xoüo»v.

CIV, 2 (Her. VI 19). Vide Comm. Crit. 1.1. et Mnem. XIII. CXIX, 5 (Paus. VII 42, 5): Aya wav céy’ Emauce vous, Auw dE vouúwv éAnyototaxyvay nal vaoroPdyuv Taal Vue. Veram lectionem esse vouwÿac | éx dyorotra yey pluribus nuperrime demonstrare conatus sum in libro, quem LEEMANSI in honorem viri docti plurimi composuimus. CXXXIII, 4 (Paus. IV 32, 5): moìv xoUpioy dyAxdy yyy Awpées bAéowo’ Srav æioimoy Hap ewérdy. Huius oraculi auctor profecisse videtur e versibus, qui testibus scholiasta Veneto et Eustathio olim in quibusdam editionibus sequebantur post Iliadis vss. XIII, 433: olv 'Avryvopidas ToaDéuey nai IIævbdou vies Tiptapidas 0 of Tpwol wstémperov irroddmoiciy, slog 26° GByv sivev ÖDerhe dE wovptov dvbog. CXXXIV (Paus. IV 32, 5): Toìv dopi ouuBanéer Eydpoïs orycucbs Tporarov, domida noommoavres Eayv, THY eicaro vo bovpos ”Apıoromeung Meooyviog: aùüràp éya Tor avopiy Surmsvéwy Dico orpativ domicrawy. Antiquitus in oraculo lectum fuisse 207/31 zoouyoavres ëuwÿ, testatur ipse Pausanias scribens in sequentibus: xa! éxdounsev dm’ abThe (scil. ris domidos) Tpomzıov, ubi Coraés inepte requirebat éz’ aûrijjs. CXLII (Soerat. hist. eccl. HI 23): Ziva bev Umarov nal 'Alnvâv Tosroyéverav Tiare Bpotéay EV chart KPUTTÒV varta' Immo Bpotéw T’ & owmarı re. CXLIV (Pseudo-Callisthenes I 30, 33): 7Q Bactasd cot Doïlos à pydoképos dyopeuw” elye Oéreig alow ayy paroles verder, krile wea mepiDnuov Òmèp Ilpwrnidz vijoov,

ig mpoxaddyra: aiayv TAourdvoe atric dvacouv, mevrurnoDoig xopuPaiow arépwova xécmoyv édloooy. Vitium metricum in vs. 2 certa ratione corrigi potest mutando ATHPATOICI in ATIEIPATOICI. Nempe legendum: eye bersıs alom dmeipdvrotoi velden. Vs. 4to Duebnerus violenter corrigit et vitiosa caesura ig Daluv mpoudÔnrar WAourdveros dvdocwv. editor multo aptius: he mooxdurT' ’Aldys IlAouTévios aùròs dvdoowv, licet serupulus mihi restet in nomine ’A/dy¢ TIlAovravıos. Nisi gravior esset mutatio, proponerem: ÿe Tlrodrwv mpoxabyr’ "Aldaveds aùTÒs dudoowv, ut in oraculo CLVII, 37 est Aldwved MAodrwvi xré. CXLV (Suidas S71 Asoyévys): Aytsı maïs oòs Epwros öÖTav noudy vedryri Kumpidog imepoevri KATRDIEXIH Dpévas ovistpä. Legerim ör’ Ev xoudy veöryri. Sequitur: dpyùv oùv mpyuvoy dweiden, und Emirelverv KwAduv: modorers yap Evavria colo: Aoyiooïs” Av dé y ED wouglyv EAN, Aybyv Taxos EEer Qlatpav Kal vybac aloypÂs xatawovosTar Opus. Requiro primum wpaé&er1¢, deinde non probaverim hanc Gaisfordii correctionem pro codicum lectione #v 3° ED’ fouxinv Eady, sed paullo longius progrediendum videtur scribendo: Av dé y’ ED youginv 2aby, sc. 6 maïs. CXLVIH (Paus. X 15, 2): Ay Tor’ dmebämevos oretvòv mopov 'EAAyomdvrou avayoet Tarariiv ÓAods orparde, of 5 dÎegiorws ’Acidæ sropdúoovor: beds 3 Erı xuvrepa Üyoer mäcı war of valovor map Hidveoor baaradooys D ele Örlyov: Taya yap ow doccytHpx Kpoviay ôpuyoer, Taúpoto diorpeDéos Dirov vidv, 6g mäoiv Tardrnoıv badbpiov Auap EDúoer. Miror neminem animadvertisse perabsurde vs. 5 rerum conversionem et Asianorum salutem, praegressae perniciei opposi-

tam, introduci vocula > 4, quam in dé mutare nemo monitus dubitabit. Vs. 3tio nescio an auctor scripserit ded, dé Te xüvmepa Oúoer, sed vs. 2 depravatam vocem adayoe:, pro qua avxussı, dvoyssı, ataiooe vel avaiceras, ad dúoer, Od HEer proposita sunt, certo modo corrigere nequeo. Non tamen displiceat AUCOYOEI. CLII (Phleg. Mir. II): Hadoær oxvaevav orparòv &idoc els yddva BavraHoy yap Kpovidys verwerd Leds wépmepe Aedoowv peyvier Dè Dove orparıäg Kal color Em’ Epyois, KTE. Aptius videtur: anvleı Dè Deve orpariäs Adinotol T° Em’ Epyoig. CLVII (1.1. X): 18 aöràp Symocia nénomai oe Tplg êvvéa Taupous Smauptaavas te Kopÿ, Anol te This évvéa mopras> 14 Qavas yuxépous Ovémer AsuxôTpigas, al Kev ÜuerTépa graben KÉAAE mpoPepécrara: arty. Hoc modo non nimis inepte, ut arbitror, supplebimus lacunam, quam rectissime statuit O. Keller, (Rerum naturalium Script. Gr. min. 1877, pag. LXV Praef.) animadvertens v. 18 de XXVII tauris, v. 21 de (XXVII) vaccis agi. Repetitus numerus Tpis évvéæ errandi causa librariis fuisse videtur. Multa in hoe oraculo etiam post Naucki aliorumque emendationes perobscura restant et insanabilia; sed fieri tamèn potest ut prodesse possim vs. 44 sqq. doris Av yustépwv gouv 1dpig & TOO Tenrur, vewvov DolBov Ävaunra mererdérw Ev Juciaicr, meoDpovécs (Boxols ext miova poypla nauons, alyöv marreinav VEATYY' ÈTÈP oldare THYTES, Mockobw Doißov waimova upara wundoous intyp, Eomimrovros Ämws Avolg fot Karol. Corrigendum enim videtur: mpoPpovews Bouoïs x) sriova unpla navous alyöv waearsuKay vearäv: à yàp olde TH mavrar Mootolw “TE.

Vs. 63. Auoe Av Hy Eyore MiyaAYTYY OÙk ÈTÉVTY Eeoroddnov Eodunsı nal TÄAN do’ zAsEa ot Icdı. Facile suspiceris: dos Av Hoy Exns (vel rH wos — Exoıs) meydhuv Oeòv (lunonem) oöxér’ dmyvj, sed parum lucramur coniectura, quoniam post et fortasse ante hunc versiculum lacuna esse videtur. CLXXVIII (Suidas et al): Taiys pty réons td Ilehxoyindy “Apyos dgelvov immo OercaArikKai, Aarsdarpdvias DÈ yuvatnues “TE. Schol. Theocr., schol. Aristid., Eusebius et Theodoretus legunt imro Opuixias, sed tertiam eamque antiquissimam lectionem immo à "HAeTas cognovisse mihi videtur Plato, quam rem efficio ex iis quae leguntur in Hippia maiore p. 288 b. @ursıa D Immos où nav, Hv nal Ô Beds &v TR Kouoea Emyveoe; Ti Qyoowev, & ‘Irriæ; “AAA Ti D Dünev ual rv Immov nary elvaı, Túv ye ways; Tlös yap &v torAuguev EEapvor elvaı, TO Kahòv mh Kahdv elvars III. "AAy0Ÿ Agyets & Zoxpares, mel Toi ve nai plc würd à beds else. Tdyuarar yap HAP HMIN Irma ylyvovrai. Quae lectio etiam propterea reliquis longe praestat, quia cum in illis male desideratur vocula dé (vide etiam versus sequentes), tum, si banc adoptaveris, totum oraculum pertinet ad Peloponnesum. Nam quod vs. 3tio memorantur Syracusae, nemo hanc urbem Corinthiorum coloniam esse ignorat. Fama autem iam Homeri aetate celebrabantur equae Eleorum. Of. A 680 sq. et Herod. IV 80. Paus. V 5, 2. Piut. Q. Gr. 52. CLXXXI (Paus. X 18, 1), 3 aan dye 34 Dodleode Adxos Toy Huap exaorov Aaäv wivovTay JUETAI MOV, ú dÈ TÉT@KEV* Longe faciliore structura scriberetur Aa® mivòmevov. CLXXXIV (Euseb. pr. ev. V. 21): DaioTod val Tdppas vaéra: Alov TE moauppou TIvég@oN xeropaı reagerv DoiBoio vadapgdv svayéovtas, Ömws Kpytyv Karavaterdyte, SABov wy warploior vduois, nat Zijva céBovres. Vs. 2 malim HubéoT — DofBou. Vs. 4 non intellego. Num

PORTAE GRAKCI. forte fuit Porßdv T’ Ev zrarplosos vépois wal Züve céBovres? CCIII OÙ ce béuig nreiveiy Ôlov yévos tor: Beßaıov Éyyove Getompémav: Ô 3° Erouoiov Äv xaravedoy xemviß tas, Oder TÔ’, èmioxome, Duui divalws. Manifeste corruptum est BéeBuiov, sed e Porphyrii, qui oraculum affert de abst. ab esu animal. IX, verbis sequitur eum non legisse pro iis xa! aiyöv. Propter opposita nescio an haud inepte conieceris éor dexoucdy. AMORGINUM EPITAPHIUM. Hoc epitaphium in Musaeo Rhenano a. 1884, p. 621 post Comparettium novis curis editum a Buechelero inde a. vs. 9 sic scriptum est: äxpı 8° Em’ boréov yArdev (sc. Td BéAos), EAsIV DE TIS ond Erapyäaı youvar’, drr& Bik T° eine ris 3° “Apews yanuady mpooak AL cüuarTos, aww 8° dvépper xuré. Non tantum offensioni est in tali scriptura vocula 32 ante "Apews (ne recte quidem hic haberet duplex re), sed quod gravius est intellegi nequit ”Apews, quoniam medicum instrumentum hic æpoBorà dictum Aesculapio tribui potuit, non Marti. Ni fallor, lapidis inscriptio sic describenda est ut legamus: dr Bide’ (ie. éfBiüro), elke wor: d ap’, ews vAxúoln «Tè. Sed (telum) vi penetrabat, viz autem cedebat, donec cett. HomeEnrts. A 62 aan’ dye dy tia waver Epelomev % iepda. Sanum esse nequit &pelogev. Nempe a Praesenti Indicativo épém formari debebat coniunctivus épéQuev, quia sola verba in MI in coni. praesenti brevem vocalem habere constat, ut omit4

tam aoristum potius quam praesens tempus esse huius loci. Vix aliter me iudice antiquissimus poeta canere potuit quam sic BAN bye dy Two wavtw Époumelx h iepja ut scriptum exstat 4 133 Asite, Diao, tov Estvov Epameda, el rw’ dédrwv olòë TE nai deddyxe. Cf. Eporro a 185, y 77. Fieri potest ut genuinam scripturam olim oblitteraverit grammaticorum cacozelia non ferentium qui legitimus est ante bucolicam caesuram hiatus, quemadmodum eadem de causa (quod in Praefat. ad Iliadem p. XIX ostendit Nauckius) ex vera forma eùrelgea, semel servata II 57, quinque locis fecerunt vocabuli monstrum eöre{geov A 129. B 113. 288. E 716. © 241. Sunt qui statuant elpouwa: = épéw = épeeivw = elpwtH (quod sola habet Odyssea) esse formam mediam verbi elpw — aAéyw. Quam opinionem falsam esse docet observatio verbum quod est eipeıv quaeque inde formantur habuisse digamma, verba rogandi contra ea littera caruisse. Infra v. 67 rectissime Curtius correxit Bovayr dvridcas. ’Ayelpouey autem v. 142 aoristi coniunctivum esse ex ipso loco apparet. a 320 gouge 3 do dvorala diémrero urk. ’Avoraïæ, quod frustra adhuc vexavit interpretes, vetusta corruptela depravatum videtur ex wemauvïa Of. O 83 et 172. Primus Odysseae liber magna ex parte conflatus est e versibus Tliadis et Odysseae. B 434 mavvuxin wey p’ ÿye mal da meine Kéheudov. Nihil minus! Nam %6s finitur meridie, et vide sqq. Lege é¢ Hoa, el. à 573. y 245 Tels yap oy puy Daolv dvdEaclar yéve’ dvdov. Absurda lectio nata videtur ex daadEacdas, quod sit glossema genuinae lectionis dveipacdas, commutasse, transiisse, Cf. Tl. I 409.

& 130 civ wiv dye êodwoa wept Tpôrios Beßüra. Recte sic legeretur, si sermo esset de trade, ut v. 371. Sed hic necessarium est &ri. Cf. ¢ 115. mw 425. 444. r 278. Hic quoque ut A 62 et (3 434 legitimus hiatus oblitteratus est. e 226 énddvres D pa Tye KUKW oméeos YARDUpOTO repmechyv Diadryt: map’ dAAYAOIOI wévovTe. Sic pro gévovres recte pars codicum. Quo recepto corrigendum suspicor: evduybévre dÈ Tuye xTé. & 240 où mavrwv aéuyti Oev — Daiyneco 59° —Emiuloyerar duriddorot. Itaque quibusdam invitis? Tu lege tavras oùx et cf. © 450 T 91. v 18. A 178 olkad' iav odv vyvol te cis Kul cote’ Erdpomı Mypkidöversı Ävacoe. Nauckius propter formam non Homericam pro oye: corrigendum suspicatur vul re of, sed Achilles in patriam rediens non erat ad Troiam relicturus reliquas undequinquaginta naves. Cf. 1. 359 sqq. Qua re intellecta, ut suspicor, van Leeuwen rectius reposuit vyvol Te Teo’ 108 colo’ ÉTæpoioi. Nihil autem impedit quominus alios quosdam locos tractemus similibus vitiis laborantes, quos a Nauckio et Christio aut non tentatos video aut ita ut mibi quidem non persuaserint. B 136 ai 38 zov úuerepal T° &Aogor Kal via TEKva slat Evi meydpote moridéymeva. Christ proposuit weyaposı dedergdvar, sed pro aptissimo h. 1. participio quindecim locis lecto non ausim rarius et minus aptum dedeyuévat substituere, cum praesertim nihil vetat transponi: Ev weydpoio’ EXTAI MOTIÖEY EVA. T 779 Eelvia 7’ eb wapébyuev, äre Eelvors deu Eorlv.

lusto violentius Christ tentat Esfvoroiy Écixev, cum lenius possis wapédyy’, à Eelvorosv dés Esıv. E 85 Tude/dnv 3° oùk dv yvolys, worspoisı gereln, yi merk Tpoeooiy dutado: h mer’ 'Aygatois. Nauck coniecit # Aævaæoïoi, equidem hausciam an scriptura vulgata suspicionem meam confirmet non prisco poetae, sed interpolatori deberi versum prorsus inutilem 42 — ’Axaæoïç. Hadem forma quae omnes corrigendi conatus eludit facit ut seriori aevo tribuerim pulchros versus © 487 sq. Tpwolv wév D déxovow Edu Dios, adrap 'Agatoïs | domacin tplaawros Emyrude vos épeBevvy. Idem valet de loco P 396—399, partim composito ad exemplum loci N 127 sq. De reliquis locis, ubi 'Agauïo’ scribi nequit, satisfaciet Nauckius. T 292 wörika 9 dbuvdroios Beoïs werk pboy Eermev. Christius commemorat Grafii coniecturam aürika prbov terme er’ Abavarotos Gsoict. Equidem malim una deleta litterula: adrixa 3 kbavaroo: Oeds merà mdloy Beumer. Ad structuram cf. T 803. I 632. a 777. p 495. Q 84 stal’ bunyepées Aras Beal: ÿ 8° Ev) wéoons KARTE föpov où maldes. Nauck coniecit évi Tÿosw, sed paullo lenior correctio fuerit \ ! év} Ecco, quod suspicari licet collato loco Odysseae u 20. A 170 oùdé o bia dba’ ring Eòv &Devog ual maodToy ADvesry. Eodem fere tempore duo viri docti Christ et Naber, non iniuria fortasse haerentes in miro verbi é2@vocew usu coniecerunt &éËeiv, non reputantes omnino necessarium esse tempus futurum et déËew pro deEyoew esse inauditum. Ferrem éraËery, sed abstineo a coniectura. A 194sq. Subscribere nullus dubito iudicio Aristarchi, utrumque versum, qui recte leguntur in Minervae oratione (208 sq.),

hoe loco damnantis. Schol. A ößerög odv doreploxw, Sri odx bpdag Ex Tov ToInTIkOÙ mpoommouU Alyeraı. Si quid valebit in summi poetae crisi pulchri et decori sensus, non poterimus non obtemperare Aristarcho, qui hac quidem in re Zenodotum ceterosque criticos Alexandrinos longe superavit, A 190 wepunpikev à Oye Daoyavov ED Épuocduevos wapd uypod rods piv dvasryosıev, 6 8 'Arpelduv Evapidoı Ht ordv mwavoeev epytuceté Te Judy. Nullus in mediis Aoristis est Imperfecto locus. Veteris autem lectionis évapifa: vestigium fortasse servavit quorundam librorum lectio évapifor. lam Bekkerum rem acu tetigisse video, sed neque Nauckius neque Christius verissimam emendationem commemorarunt. A 205 WoO eos ümepomAiycı Tax € [A Ul 9 Av more bumbv bréooy. LA x 2 [4 Pluralis numerus hic aeque recte habet atque v. c. X 104 vov O° Emel Gace Andy dracbariyoiv Erfoıv neque igitur intellego cur Christ coniecerit rú üreporAlndı. A 285 Ne cui forte imponat inutilis Nauckii coniectura xonv pro ro@yv, comparato mihi Thuc. II 76. Soph. Trach. 700 et fr. 479, 2. Plut. Conv. p. 190 E. Theophr. H. p. IV 11, 7. Neque aliud quam rouyy ante oculos habuit, ad quem provocat Nauck, Vergilius Aen. XII 206 sqq. cum semel in silvis imo de stirpe recisum matre caret, posuitque comas et brachia ferro. A 290 ei dE pv œiyuyryy Eerav bol alèv Eovres Touvexn For mpoßeoucıv Övelder guOgoucde:; Nuper in Mn. vol. XII post nescio quot alios Naber repetivit coniecturam wpobéworv, Est autem me iudice falsissima, quoniam neque coniunctivo locus est, neque wporiéva: significare potest id quod sententia postulat permittere, Requiri indi-

cativum olim sensit Heynius, sed conicienti zpoïeïoiv imposuit falsa lectio, ut suspicor, Anab. VIL2, 15: évero ei mpoetey wore of Geo meipächar mpès Zeihyv Äyeuw vd srparevua, ubi Dindorfius e varia lectione elmep elev reposuit ei mapeïev, de qua emendatione nemo sanus punctum temporis dubitabit quin sit verissima. Similiter igitur Homerum dedisse suspicor: zodveru For mapteïoiv dveldea wubgoaadar; Apud Homerum quidem eo sensu verbum alibi non adhibetur, sed ab Ionum sermone sic usurpatum verbum alienum non esse docet Herodotus. Leniorem certe loci correctionem eiusmodi, qua simul sententiae satisfiat et grammaticae, reperiri posse dubito. SAPPHO. Kj > duBpocias piv xparyp éxéxpuro, Fr. 51 ‘Epuds 3° Erev damw deoïs oivogoïoarr zuvor 3’ dpa wavres xapyyore T° HOV x&rsıBov, dodoavro dt maumav ere ro yaußpw. Haec ex epithalamio aliquo petita videntur Bergkio. — Describi suspiceris nuptias Pelei et Thetidis propter ultima verba dpdoavro — yaußpm. Kpñooai vu mor’ 3° Emmertws wodecow Bpgeövr' dmdhors dup Epoevra Böpov Fr. 54 mous Tépev &vdos maræxoy Mareiout. ! [4 # # 4 Si recte critici versum tertium, qui diverso apud Hephaestionem loco legitur, praecedentibus coniunxerunt, omnino corrigendum videtur Iéraoæ. Nam prorsus incredibilis est Ioannis grammatici notitia Aeolicum esse adryv pro rare. Fr. 85 Sic fere supplendum videtur: “Eart wol Käha Tic, Kpucsoiow dvdëroii EuDepyv Evora môpDar, Kalis dyardra, dur ras bye oùdè Audiav raïoay old Epavvav Srv dv béaoiw’ &psvoai>. 3 ! Li ft ~ Copyright (c) 2003 ProQuest Information and Learning Company

Fr. 147. Himerius Orat. XIII 7. T& 38 oà viv déov Lai aire ri Movoyyérg eludGeodar, olov adrov nal Sarda val Ilivdapos dv GN KOM TE Xpuch Kal Aparts nocwyouvres, HUKVOIG Emoxov els ‘Eaikêva mêgmovoiv, Movoaig Xapici TE buov ouy LopEeUTæuTa. Haec verba afferens Bergkius corrigere debuerat AUpz et ou y- KOPEUTOUTE. ALCAEUS. Fr. 18,1 ’Aouveryuı Töv dvépov ordotv. Conieci: "Adymdvym (édaudrmm?) trav dvipay order. Fr. 19 To Òudre nun TÜV mporépuv vw OTELNEL UTE. Sic e Seidleri correctione editur pro zó’ sûre, cum tamen pro articulo iure expectemus pronomen demonstrativum, nescio an potius scribendum sit: TOD aUTE KUM KTE. Fr. 46 Kédaowal riva tov yaplevra Mévava xdAecout, ai vpn cuumocing Em’ dvaoiN Euoı yevévycba. Quid quaeso significat «i py Mévava yeyevijadar Em’ dvyoty gaol, aut — ériyevevijcba: evyow êgol? Procul dubio poeta voluit: st quid me convivium iuvabit, itaque scripsit: al “py cuumociag Em’ òvaorE Euoı yeyévyolæ vel potius, nam verbum simplex aptius hic videtur composito, al xpy cuuTocias Emövasıs uo yeyeväcdaı. CE gruDereiv. STESICHORUS. Fr. 58. Pausanias IX 11, 1 éridervbouos dt (Thebani) ‘Hpaxhéouc Tv maldwv Tv Ex Meydpas uvijma, ovdév Tt êmoluc TH Es Tov Ôdvarov Aëyovreg ÿ Ersolgopos 6 ‘Twepalos Kal Naviacig év Toïs Èsreoiv êmoincav.

Hanc famam a vulgari diversam secutus videtur poeta Thebanus Pindarus Isthm. V 63 Éurupæ yarxoupady deta davdvrav. Of. quae de hoc loco iniuria temptato disputabam in Studiés Criticis et epicriticis in Pindarum pag. 62, ubi obiter corrigas typorum vitium yaaxidpas. ANACREON. Fr. 42 naeh 9° Ev Keren mévre Te na rpeïc Avaxslodwv. Nihili est in ea re dvayetobaur. Lege éviyeicdwy. Cf. v. c. Fr. 64. ABSCHYLUS (ed. Weil. ap. Teubn. 1884. Wecklein Berol. 1885). Eumen. 38 deicaca yap ypadc oùdËÉY, dvrimars wey ody. Particulae iv obv, immo, suapte natura ponuntur ante graviorem notionem. Cum autem gravior notio sit cúdév quam dvTimots, sequitur poetam dedisse: Beloaca yap ypaüs Aurimmıs, ovdéy pay odv. Sic. v. c. Agam. 1396 Tad’ dv Sixalws Hv, Ümepdixus wv odv. V. 638 Tv 3° ad rouadryv elmov, de ud Aedo, bomen réraxTas Tivòe Kvpbcar Dixyv. Invidiosum est in patrono (et patronum hic agit deus sanctissimus) tam aperte profiteri, se id agere ut moveatur iudicum ira, quibus tamen sine ira et studio iudicandum est. Prorsus autem idem sed absque invidia Apollo efficere poterat mitiore hac oratione: THy 8’ ad Towuryv elmov, ds Sey AEG, uri. ut qualis sit mulier iudicibus appareat. Quare haud scio an non spernenda sit primae manus lectio codieis Medicei 5e:7031, modo Ae@l reponatur pro AcúC.

V. 734 Contumeliosis Apollinis verbis Furiae sic respondent: Ewe) ualimmaber pe mpeoßürıw vlos, dixys yevéodar Thod Emyxoos péva (weve?) ds AuDißouros ovoa bvpotsba: more. Si recte haberet ére/, sequeretur Apollinis contumelias causam dici a Furiis, cur litis, quam etiam nunc secundum ipsas pronuntiatum iri sperabant (cf. 719 sq.), expectent exitum. Quod cum absurdum sit, poetam scripsisse arbitror :Ei zat zabirnrdëe «rè. Postquam xxi sequentis vocabuli initio absorptum fuerit, correctorem substituto érei pro «i labentes numeros restituisse suspicor. V. 832 où à eùsrilhs Euol yraoooys watalas uu ‘Barnes Em) yddva Kapmov Depovra mavta wy mpdooey KANS. Tungunt interpretes uy Eußaryns mi xbdva xapriv yAdoons garalas, @Pépovra mdvra wy nas mpdocev, ut Dépovra sit efficientem (ut), quod sine exemplo dictum est nec dici potuisse ostendunt loci allati a Dindorfio in lexico Aesch., (Ag. 5. Soph. 768 et fr. 171) ubi Déper de more iungitur cum obiecto substantivo. Etiam peius Weil explicat: malefica verba in terram proiecta quasi grana (xaprév) calamitates gignere dicuntur. At vix opus est monere grana non xapröv dici sed orépuc. Lenissimum paratum est remedium, quo iam Burgesius locum, ut nunc animadverto, sanasset, nisi temptandis verbis sanissimis xæprèv—xæAüç ipse coniecturam suam destruxisset. Nempe legendum: où 3 edmri0Yc enol yAwooys parains wy ‘uBadays Eu, XOovI xapmov Dépovra, wavTae uy mpdocev Kals. Tu morem mihi gerens noli temeraria lingua verba effundere, terrae eum fructum ferentia, ut omnium rerum consequatur calamitas. Quas innuit dea calamitates pluribus poeta persequitur cum in praegressis (814 sqq.) tum praesertim in sequentibus inde a vs. 860. Choephor, 42 rordvde xapıv Axdpırov dardrpomov KaKäv uri,

Aptius fuerit Torövòe — zaxöv, referendum ad verba praegressa (39) uéu@Peobar rods yüs Evepdev meprdimus Toïc xTævobri T’ Eyxoreiv. V. 171 oùx Eorw Doris mAÿv Emod xelpaırtd viv. Recte, ut videtur, Weilius pro émod coniecit Eévou, sed insuper dubito de Optativo sine &v post formulam oöx Esw ösis (= oùdei;) illato. Possis xefpæiro oP’ &v, nisi forte praestat Indicativus o®' éxelparo. Agamemn. 14. PéBos yao dv’ UÜmvou wrapacrarel Td ur BeBalws BrcPapa cuuBadsiv Ürve. Praeteriit Weckleinium in novissima editione proponentem &vTimvous, hane coniecturam iam a me ante 23 annos prolatam esse in Bwercitationibus Criticis pag. 96, ubi simul significavi fieri tamen posse ut vs. 15 sit spurius. V. 374 Alw Tor Éévioy uéyav aidodpat tov rade mpadtavr’ Em’ 'AncEdudoa reivovra maraı ToEov, Ömwe Av RATE wd Karpoù Mu ÜTÈp &orpwv Beros HAibiov oxy eter. Tentavi: reivovra mdhar <re Tò> roËoy, Oras RATE mpd xapou uid Úsepov av Béhos Arldıov oxyWerev. V. 385 meQavtar: à Eyyovous Fortasse : droruyrav &py KTÉ. mêPavrat oy Tovey aroauytov Bapy. V. 428 cra 3 &orì wal rivd OmenBardrerd. Verum esse suspicor )repQPartarepa. Of. Pindar. Ol. IX 98 et fr. 107, 11. V. 485 midavòs ayav 6 OijAug Opoc Emivenerai. Conieci 6 4 AV poos, rumor femineus.

Adyoig voloroie WAaYKTOG OVA’ EPaveuny Haereo in adiecto participio, quia Qalvowa: ey non potest aliud significare quam apparet me esse, nec tamen ex hominum sermonibus apparet aliquem talem esse qualem dicunt. Scribatur una voce: Adyois Toioûrois TMAayuTIONOUS EDamwounv, ut sententiam nanciscamur Aeschylo dignam. V. 696. êx Toy Aßporyvav TpoxaAumuërToy Érheuce ZePupou yiyavros adpy Vide an scribi potuerit ZeDdipou AITANTOE adpa ie. Aly’ dévros, pronuntiandum per synizesin, vel contractis voealibus ut in Show similibusque. Od. 3 567 ZePupou aryd rvelovros dúras, Apoll. Rhod. ZeQüpoio Aliya xivumévoro. Idem ventus apud Homerum audit dvoaús, xexAnyüs, xeadduv, KEAKOELVOS. V. 697 groAvavdpol Te Depdomıdes nuvayol zat’ ixvog mAaträv &Davrov KeAhcdvrTuv Ziudevrog auras Em’ aeErDuaaous on Epıv aiverceroay. Weilii coniectura «ivociuaaoug non curat sententiam, quia littoris ariditas omnem foliorum mentionem excludit. Equidem expectabam KéAcayv mpòs Eidevros dxràs &510bpyvous di. Epıv æimaTosoo uv. Soph. Trach. 801 wpds yv rive éxéracapeyv uôMs. Adi. &Eidbpyvos exstat Eur. Alc. 907. Vs. antitheticus 715 sanus est. SorPxoczes (ed. Mekler 1885 ap. Teubn.) Aiac. 40. wat mods ti duondyisroy OS HEEev KEépas

Teneo veterem sententiam cl. 905 correctum oportere #pËev Xepi, manu patravit. V. 310 dyks curracBav wepi. Lege vepds. V. 378 où yap yévoir’ àv rave’ Orme oùg wd Exetv. Immo iyo. V. 969 ri Bra rod Emeyyergev dv Kata; An xæxoTcs? V. 1073 où yap mor’ odt” dy &v wore! vòuot “ards Déporvt’ dy Nauckius xéowr’ &v, sed cum de observandis non de ferendis legibus sermo fiat, mihi magis placet rypoïvT dy. V. 1131 responsi ratio suppleri iubet: ei Toùs bavovras <y'> où Eis Odmremw mapav. ° V. 1164 x [4 9 ? 2 4 [A dr’ de duvarzı, Teünpe, TaXUvas omevooy xolAyv admerov Tuv ideTy TWO, “TE. Similiter dictum est öpy diQpoy Eövda adrÿ a Theocrito Adoniaz. 2, neque igitur necessaria videtur iusto violentior Leeuweni coniectura cream, licet confitear tragicae gravitati hunc verbi dev usum parum convenire videri. Brevius poeta infra 1403 dixit dAN of mèv xolAyy xametov yepol TagUvare, V. 1391 domep Hekov Toy &vòpa AGBais exBarsty dvakiug Malim rdvò’ &vòpa. Electr. 409 ëêx rod Div weicbeion; TO rovT’ Hpecev; E responso apparet poetam scripsisse zg Toür' úpsoev; V. 782 6 mpooraray xpövos difyé we adv os Oayoumevor. Iam olim monui verum videri d1%yxé pe, continuo angebat me,

PORTAR GRAECI. V. 922 Chrys. ri 3’ Eru; où mpès ydoviy Aéyw Tdde; El. oùx ofo0” Ömort ys 00d mor vous Dépet. Nemo interpretum mihi persuasit sic ab homine sano scribi potuisse. Conieci: oùx olaba 3 Sri Dis 00d Oro yvouus Pépet. Quae non egent interprete. V. 1193 tig yap o avadyuy Tide mpoTpémes Bporav; Corrigendum esse x poorpémes intellexit monuitque iam Reiske, sed nemo adhuc vere monenti obtemperavit. Oed. Col. 41 tivwy TO cepviv Övou' Av sdEaluny KAUWv; Suspicor xaAav, invocans. V. 48 amply y” Av évdeiëw Ti Spe. Stat mihi vetus sententia TIAPO leviter depravatum esse ex APO i.e. ræpév, priusquam praesens (i. e. petita urbe) indicium fecero. Nec tamen male scripseris t/ dpäs. V. 306 Gore wel (Boadds eöder, navav cov dep àPEerur: Tags. Perobscura mihi est Mekleri coniectura, quam recepit non mutata interpunctione, où d¢7. Intellegerem saltem melius: Gore wel Bpadus, où Det KAUwv cou, dep dPIEerar ramus. Sed fortasse verius olim conieci: Bpadus, eùdds xAduv xré. V. 729 bp tw yeas buparayv eiandera Doßov vecpn Ths Eufis Èmeicddov. Aptam non esse lenem Tournieri coniecturam où patyy evincunt ipsa sequentia, quibus Creon ostendere vult timorem illum päraıov esse. Nihil aptius reperio quam ¢nQavic, manifesto, quod olim proposui. Antig. 94 éybapet iv 2 où, êydpà dE tq davovrı mpooxeicsı dixy. Iterum commendo veterem meam coniecturam æpôg di3 \ A ~ , 4 4 kus Ecsı.

PORTAR GRAECI. V. 1161 Kpewv yap qv Zyawrds, dc moi, work. Expectabam Ëy y” ëuoi. Track. 307 tig wor’ el veavldwv; &vavòpos 4 TeKoùoa; Non multo tolerabilius est rexvoöroa, quod proposuit Brunck. Sententia postulare videtur Évyeïoa. V. 322 où rdpa re ye mpdobev o0Dèy EE Yoov xodve dyosı yAocav, ÿris oùduud mooPuvev oÖre welbov’ ovr’ EAdooova. Tentabam: od Tape tH ye mpdobev 8E Toou xpövo <orduatos> Since: yAGooay, xré. ! ~ [74 > x V. 838 codrav iyo yap mévr êmiorúuuv aya, Correxerim: touTav yao eimı waver ÉTICTYHREY bya. V. 749 ei von mabeïv se, wdvra 34 Dwvelv ypedv. Legerim: el gps mabsïy od, «të Philoct. 567 ds trait’ ëriorw Spduev’, où wéarrove’ eri. Requiro raür’ <adr> ériorw ri. V. 661 & wot béuis, Otro’ dv’ el 38 wh, wapes. Ferri non posse répeg recte monet Mekler. Aptum est Dpdgov, Scil. béeig wy elvar. Evripipes. Alcest. 1130 ox ve uyrı Décux véprepoy Td’ jj. Prorsus assentior Pararro WEBERO in utilissimo libro Zutwickelungsgeschichte der Absichisätze (beiträge z. hist. synt. d. Gr. Sprache v. M. Schanz II, 1 pag. 89) apud Sophoclem El. 580 Spx — un wie cuurj val Merayvolav TiÔús et 584 dar’ elodra gan oxi ox odoav Tije pro coniunctivo requirenti indicati-

vum, licet non cum illo t/éy¢ e Porsoni, sed potius rıdeis e veriore Cobeti praecepto reposuerim. Hadem de causa recte idem Phil. 80 dpa zal’ Ümvov wy xaravaicdelg Kupeï pro xupÿ reponere videtur. Coniunctivus est talium locorum, qualis est Soph. El. 1003 dpa xaxös mpdooovre uh Meilw vand Krycaued’, el tig Toad dxcuoeræi Adyous, ubi spectatur tempus futurum et res quae a nostro pendet arbitrio. Cf. ibidem v. 506 et 519 sqq. Hoe igitur discrimen modi utriusque si vere statuitur, sequitur ut laboret locus Euripideus, quem supra adscripsi. Dederat autem, nisi omnia me fallunt, poeta pa ye wy Ti Ddoua veprepov TÔÒe omisso verbo ésiv, prorsus ut legitur Iphig. T. 67 Spa Quaacoe wy rıs iv orißw Bporay, ubi falluntur qui scribentes 4’v oriß» ineptum coniunctivum invito poetae obtrudunt. ARISTOPHANES. Vesp. 235 mapect’? à By Aourdv y’ br éorly, Ammamal ruraé, uns éxeivys, yuilx? &v Bulavrin Euvijuev. Praeterquam h. 1. ubique est mama. Quare vide an collatis locis Thesm. 230. 1005. Eq. 1. Nub. 707 scribere praestet arraral. Ran. 231 mpooemirdomerar D 6 Dopwintas "AmoAAmv Even Sdvanog, Ov ÜmoAUpIoV Evudpov y Alwvaıs TpEDw. Dici nequeunt ipsae ranae rp&Pew, i. e. Quew, tov Dévaxe. Est enim hoe dei, et quidem eius dei cui calamus ille gratus est, itaque Apollinis. Quare correxerim rp&@eı. Ran. 332. Pro Praomalygova dudum restitutam oportuit formam veterem Atticam @raomaliogova, sed multo etiam turpius est quod ad hune usque diem v. 177 edi solet forma barbara dvaßıoyv pro dvafdioinv.

oloiv @maudä xadlic dravdä navbic TE rplroy wan’ dravda éEloracbar pvoraio: gopoïs* xré. Sic Kockius edidit pro rovros «334, nec dubitari sane potest quin idem verbum ter a poeta repetitum sit, sed non facile admittam verbum dmavdäv iubendi sensu positum, itaque aut é£íoraodx: habuerim pro interpretamento adscripto ex vs. 354 genuinae lectioni, quae fuerit uy ’Dierzoda:, aut scripserim: olow dvaudö xxvbig dvavdd xavdic Td Tpiroy waar” dvavdd. Quia vero &vaudär — pro dvxyopeusry nusquam exstare videtur, illam rationem praefero. Pac. 102 Oöx E00’ bras oiyúoog’, ÿv wy por Opdons Gro: mêreodar Dravoel. Tryg. ri B daaro y’ à dc tov Al’ & Tôy oùpavóv; Immo vero: vor à &AAoo’ Hure. (Continuabitur.)