Disputatio de immortalitate animi

WYTTENRBACVA ‚>. \ DANIELIS WYTTENBACHII Danielis Wyttenbachii disputatio anno MDCCLANXEL ad judices Teylerinmes seripta de quaestione, quae fuerint vetermm philosophie rum à Thalete et Pythagera usque ad Senrean sententine de vita & statu anımerum post mortesa corporis. - Vergl das Juhr 1821. PHIL, GUIL. van HEUSDE. EX EDITIONE SPECIMINIS CRITICI IN PLATONEM HEUSDII, Praef. pag. xxv. Qu roganti ‘Tibi receperam, mi Heusde, me tuo libello aliquid literularum et judicii de locis a Te tractatis additurum: ecce, wbi ad rem ventum est, nil habui quod adderem. Nam quum de animadversionibus tuis inter nos ageremus, Tuque, instar illius apud Platonem nostrum Theaeteti, iis judicii severitatem adhiberes , falsuin quodque et &vemiarev abjiceres, nec nisi, si quid probabile et ydumov videretur, retineres; est, ut nunc eas denuo non profecto opus recenseam, et singulis meum judicium, pulere, bene, recte, apponam. Ergo primum periit. hoc literarum nobis argumentum An igitur , ut saltem tuae voluntati meo» Vol. U.

er on. r a, DISPUTATIO: DE QUAESTIONE, LE PUERIT. VETERUM PFHILOSOPHO« My INDE A THALETE ET PYTHAGO1, USQUE AD SENECAM, SENTEN‘IA DE VITA ET STATU ANIMORUM POST MORTEM CORPORIS. | | illa facile est res, quae mentem humariam att ius attingat aut vehementius commoveit „ 1 cogitatio de ipsius post hanc vitam condi‘et statu. Nam, et praecipuum ac proprium mis est, non brutorum imstar praesentibu® eri, sed in futurum prospicere ac res absennentis cogitatione repraesentare: et habet ree post hanc vitam obscuritas eam vim , ut men. incert terum exspectatione solfcitet ac suse am téneat. Igitur reperiemus, inde ab inculis studif Phitosophici, ita quemque Philoson plus operae in hoc loco tractando posuis. ut quisque ipse aut huthanae naturae aut Phihide -májoreta excellehtlam tribuisset. Ergo fortasse, qui putent, ab innumerabilibus Phie

DISPUTATIO losophis, qui post hothinuth memodriam fae hune locum tandem vel pertractatum vel ite md ctatum esse, ut operae pretium factum sit. Im mo vero, moverunt multum, promoverunt pe rum, Nam in eam quidem partem proftcerunt, ut rationibus aut certis aut verisimilibus efice. rent, esse aliquid pest hanc vitam, neque cia corpore Animum exstingüi: hoc tamen aëgi quale esset, quae vita et actio Animi a corpore se Juri ac velati nudi, nulla etiamnum humani ing nii acie pervcstigati potuit. Neque tamen hoc ef valeré debet, ut totam hanc quaestionem temquit ir:xplicabilem relinguamus: contra, magis eti stu.ia nostra incitari par est, ut: nisi pe mus ad «jus exitum, saltem aliquot gradus pro ramus. In primis vero utile et jucundum est ee gnoscere, quantum in hoc spatio profecerint Ve teres, qui plurimos in Philosophia progressus bx buerunt. Nam, aut aliquantum promovebis erroribus illorum cavendis, verisque inventis, YF uti vestigiis, persequendis: aut , certe ipsa p gressuum observatio voluptatem nobis pafiet que ignorantiae solatium adferet, Quare, quumf audivissem de quaestione a Vobis, Clarissimi Vi Ti, ad disputandum proposita, ejus elegantie m continuo invitavit, ut experirer, si forte in Ga tractatione aliquid efücere possem, quod Vest judiciis probarem. Ceterum, antequam dispui ‚tionis initium faciam, committere nequeo, §

sf ratione ac vid brevitér dicani, ac leges ree amy, quas ipse in disputando sequar. j In memorand4 quäque Philosophi seritentia 2 animadvertendum est, -ütrum ea ex comi opinione, an ex Philosophicâ doctrina, seu I ajunt, Systemate, ‘protiunciata sit. Multa ı dicta. scriptaque sunt a Philosophis, quae continuo pro partibus doctrinae eorum habenunt, ‘veluti Apophthegmata , Epistolae, et Et libroram ab iis serfptorum duo sunt ges 3 alii sunt Esoterici, in: quibus interiorem + doctrinam exposuerunts alii sunt Exoteriei, juibus communem aliorum. sentehtiam secuti. ‘Traque distinguendum est, quid Philósoe bs tainquam Philosophus, quid tamquam tinus iultis tradiderit. . Quum Philosophi sit demenstrare: non o videndum quid statuerit, sed etiam quibus mentis illud, quod statuit, demonstraverit. " L Igitur Philosophi secundum aetatem et se‚ Fecensendi , et a triplici parte spectandi sunt: ıum, an statucrint, Animum superesse core ts us , gualem illum statum informaverini3 > quibus argumentis hane sehtentiom sas : atten. ¥. Et quandoquiderh tota haec Veterum Sogn unice petenda est ex Veteribus, nos quoque e disputationem ab eorum fontibus ducemus. n quod recentiores contemnamuss sed quod jue mus praestare, iis tahquam sociis potiusi Vol, U. quam

DISPUTATIOquam tamquem. dueibus, uti. Ita integri -alien4 auctoritate ac praejudicatis opinionib: strum ipsi judicium sequemur. V. Ergo primum, materia congerends, ¢ nondum ab aliis prolati excitandi sunt, quon dem ejus fieri potest. Multa enim adhuc ia Veterum monumentis, nec omnia ex iis: lit recentiorum diligentia. - VL Critica quoque gnimadversione ope in auctoritate locorum,. quibus pro. testi utimur., aestimandA.- Itaque videndum de lib! quo locus exstat, sit necne auctoris illius, nomine fertur, et sitne auctor ipse fide dign ‚Vil, Porro auetorum locis adhibende est interpretatio, ut verus.eorum sensus api Quae quidem interpretatio duplicis est gener tera, verborum, quae a Grammaticä rati linguae cognitione duciturs altera „rerum , q ei vis aperitur, ex.auctoris vel sectä, vel liari ratione ac consuetudine. , VIlL Harem autem Jegum ita rationem ba mon ut ad eas singulas unumquemque locu plicem, quod, profecto, infinitum sit, et scribenti, et Vobis legegtibus, sed ug es quidem semper observem, diserte verg loeit eilioribus adhibeams Ordinem denique hui quar, ut secundum temporis seriem sectarun cessiones notentur: et primum de Thalete hicis usque ad Socratem exponam: deinde d thagoricis, et, qui ab iis profecti sunt, F

ú dé Socrate, quique ab 66 fluxerunt, Acke — , Peripateticis, Cynicis; Stoicis, Epicus : skisÿ usque ad Cicerotiëix tim disputes . dedweam a Cieerone ad Sencar, "SEC TI on iL De | Jonicis Philesophis. | | ionem, de vita quadam Atfmi: corpoti sus fect,An by antiquissimä aerate apud Gtaecos viguise tat ex Homero et omnibus veteris aevi moe is, Caussae , quibus factum est'ut illa opie ure in Graecâ gente dominatetur, fuerunt rales et civiles. Quar; qui eam sold mor sturâ in hotminum mentibus exstitisse dit mihi quidem multo magis probéntut , quam ejus originem vel ab Aegyptiis, vel a Chak vel aliutide petunt. Sed -ego totam hane iem practermitto, duaïh Vos Indices ab putatione exclasistis. Satis häbeo auctort| Cicerone, qui (Tusc. I. rg’, 14.) sit me de animerum immortalitate non a doe sed ab Ipsd natura, Proficitel, ee begis Be vim obtineres Yo quum doctritia de Anmoruih iinthortalt Tiles. t relique naturae Cognitid,; a Poetis, at gis, seu Orphicis, rudi Minerva cractata ‚ exstitit circa Olympiade XL THAL ED s in ToniÂ, qui majore valeret rerom natusclentik, eamque ad vlam ac rationém

-DISPUTATIO:. ge. L est Philosophisam methodum, exigeret. H Thale senserit de Animi post hanc vitag-statu, pretium est sccuratius et uberius quaerer et auctor Philosophiae haberur, et ab ini! putationis patebit, quam difficile sit in tam numentorum jacturí de Vetérum placitis st Eum statuisse Animos esse immortales, pr est apud Diogenem Laertium I. 24. Yous 22 I Tee wäre: eld Qasir dlaidrvos và dur *_ ders Xolprog:t-wenynig? i. €. 4, nonnulk cı cunt, eum primum dixisse amimas 6556. sales: in quibus est Chocrilus poesta” Hi jungendus est scripter de Placitis Philosoph qui falso Plutarehi nomime fertur, IV. 2: ut solet, deecripsit Stobeeus im Eclog. Ph: 93: ejus heec sunt verba: Qari dwehyra woe thy Verde Quew deixivyrey à abrexinyti 5 Thales primus pronunciayit. animam esı ram quae semper moveaiur, vel quae moveat.” Retulit idem exiguÂ, varietate sius in libro de Naturâ Heminie. cap. 1 Als way van pros vdv Guz Igyeer detain abronhnprov: tv €. 55 Thales crim primus dizi mam esse quid, quod semper moveatur et 5 ers... meveat.” Fhepdoretus vero Serm. V. | in cujus verbis referendis falsam- lectionem est. Menagius ad Diog. Laert. VIJL, 83., uhren sx say Vorm dxlvyros Qien' Theodoretus ex iisdem fontibus hausisse€ varcy scripsisse videtur; ut hoc dixerit ,,

ter yocayit animam'naturam' quae semper:Sect. L vestar.” ‘His 'ergo testimoniis quis non cree Tales : ry de Thaletis ‘sententia constere? Naw Anis. im dixit esse immortalem: rationes adjecit, Aniur nimirum:esse naturam (id est, ut hodie lo=. antur , swbstantiam) quae se ipsa moveat, semve moveatur, vel utrumque. Verum enim. age iritas illorum testimoniorum gravissimis dubllonibus, nisi tollitur, tamen -minuitur, Et. mum quidem Choerilus,:quem auctorem sequi- : Diogenes Laertius, unde hanc.de Thalete nos em habyit? utrum ex scriptis Thaletis, an ex ditione. memoriae? Atqui antiquis jam tem“bus dubitatum est, an quod scriptum reliquise Thales, et an ca, quae tum sub ejus nomine wantur, ab ipso conscripts essent: ut refert genes Laert. I. 95. Eum nil.de Philosophiâ iptum reliquisse affirmant Alexander Aphrodie isis in Comment. in Aristot. Metaph. p. 12: emistius Orat. XXVL pe g17. et Simplicius in anment..in Aristot. Physica p. 6. At vero ex s libro de Principiis locum excitat -Galenus m. VIIL. p.513: Et alii quaque mentionemt iant ejus librorum de Naturd: de quibus alia im cognoaci possunt ex Fabricio Bibl, Gr. Vol, p. 239, et Bruckero Historig Crit. Philos, en. 1. p. 462. Nos vera sequamur Arisrotes tk, auctorem et.antiquum et gravem, qui, ab do disputationum, fere antiquorum sententias tre solet, atque hoc nomine in praecipuis fons

.elementum est, permeare vim Divinam quac dum moveat.” Denique a Plutarebo in Septea Sapientum Convivio T. Il, p. 163. Thales ita lo quens inducitur, - ut ei tribuatur ‚eju<modi sententia: 5, in maximis es praccipuis Mundi partibus habitare animom, qud Deus utatur tem énstrumento: igitur Deum animalibus queque u samquam instrumentis, quippe quae suspeusa Sm. @ vi Divina.” _ Atque ex his omnibus arbitror ‘colligi Suisse Thaletis sententiam , Animas Aominum c556 Partes animae mundi, quae totum universum Be yeat: igitur non cum corpare exstingui. Et cum: ‘hac sententiâ congruit alia, quae ipsi tribuitur4 scriptore operis de Placitis Philosoph, I. 8. ‚Zie des, Pythagoras, Plate, Stoici, statuunt Der menes esse substantias animatas: esse guogue Hee roas, animas quae ex corporibus discessissent , br nos quidem bonas, malos vero malas.” Hoc igitut placitum nihil habet quod conciliari nequeat cum, iis placitis , quae Thaleti omnium consensu vindicantur: neque possum assentiri Bruckera, qui Hist. Crit. Phil. T. I, p. 474. suspicatus est,ib lud a ratione Thaletis abhorrere. EAdem fere aetate exstiterunt duo clari vifs £pimentquos silentio praetermittere non possumus. Alt | est EPIMENIDES Cretensis, de quo pervulga® fuit fabula, cum per multos annos in lovis Dr

mei antro dormivisse, et cum Diis immortalibus Secr, Le. gisse. Quad fabula nil aliud significavit, judice Thelen” aximo Tyrio doctissimo Platonico, Dissert. XVI: a 1. quam, Animis nostris hane vitam esse some am, nec veram vitam. Quam sententiam post» „ celebravit . Heraclitus. Alter est. PHER Ep Pherecy= MDES:eX Syro insula ortus, Pythagorae magie °°* er, qui, ut ait Cicero Tusc. 1, 16. primum mit, qued quidem literis exstet,: animos esse minum sempiternos. Quod ita accipiendum E,‚ cam primum. fuisse eorum qui hanc-sentene tm diserte literis consignassent. Sed eam an mumentis Confirmaverit, et quae fuerint illa are hwenta, quum:Pherecydis liber perierit et auctoB taceant, ignoramus, Thaletis -discipulus fuit ANAXIMANDER 4 Anıziman. Ri, ut; quidem perhibet eruditus. scriptor Thee” istius, primus fuit, qui de-Rerum natura lie wm scriberet: Or. XXVI, p. 317. Huic suce Bsit ANAXIMENES, Cujus nullum scriptum Ansxime: Asse videturs neque de Epistolis ad Pythagas °°“ m, quae sunt apud Diogenem Laert. IL. 4. 54 bitari debet, quin ex Sophistae oficin prodiee at, Hi de Anima quidem Thaletis sententiam tjnuisse videntur. Nam veteres scriptores, ut te aliorum, ita horum ea in primis placita mer Drarunt, quibus a magistris disgentiebant. Anaximenis discipulus fuit ANAXAGORAS, Anaxages ä, ut de Divina natura praeclarius veriusque "#° asit quam priores, ita de Animorum immortas

DISPUTATIO gee. L_ litate disertius statuisse videtur. Dieimus ye tur; nam certa ejus rei monuments non ( Fu. Sint forte quoque, qui negent eum p de hoc loco sensisse. Nam primum quid to eum in Dialogo Pbaedone, qui est de i .n : talitate, reprehendit, quod quum egregies “set, Universum a mente gubernari et const esse optima ratione, tamen in explicando strandoque hoc placito nil effecerit, quod pretièm esset; vid. Plat, Phaed. p. 893. Scriptor de Placitis Philos. IV. g. et ejusmodi Anaxagorae sententias refert, qu morum immortalitatem tollant. Sed hee: tiones facile solvuntur: et quae ex Plato prehensione ducitur dubitatio haud difficib 47‘ bet responsionem. Hic enim Anazagorau ___hendit de alia re, non de negæâ aut la t4 immortalitates- quam si negasset aut lab set, Plato, in hoc ipso argumento et i : Anaxagorae reprehensione versans, illud et commemorare non omisisset. Quod a Scriptore de Plac, Phil. repetitur dubium, animadversione diluitur. Prior locus est Ì óf 3° awd 'AvaBardpeu depoedij BAaydy ve zal i.e. „ Anaxagorti autem dixerunt anim wêream et corpus.” Atqui Stobaeus in Physic., qui ex iisdem fontibus sua haus pus omittit, ita quidem ut äppareat eum veterem codicem pleniorem: ita enim re! 93. ’Avabaydpasà “Avatindins, “Apyérces

Mardi i, €, m Anazagores, Anasine. Sett. Ee lomick. Sream,”. Porro Aristoteles de Anima L. 2, Anazagoe Tête eum in eorum genere ponit, qui Animam a illis.propriectatibys definierunt, 2984, senp et hsmnére i, ©. absentid. corporcag compres ise Et hoc quidem satis. est ad refellendum rem locum, quo traditur,, Anaxagoram dixise animam. esse corpus. Posterior locus operis lecit. Phil. V, 95. hic egt ubi. Anaxagorag ie de somno. refertur , et hoc adjungitur, alvag B Yunis Odvaror sav Siaxapoudy?. Hacc verba zunt cum interpretes doctos ejys operis, tum lejum Hist, Phil, T. J. p, 104: et Brucker Hist, Crit, Phil, T. L. pe 514... Accadit alig. ultgs, a viris illie non observata, quod come or operis de Placitis Phil., qui sub nomine it, Tom. IV, pag. 437. Edit. Basil. Sed que loco gliquid corruptelae subesse, facile ot qui usum habent Graecae dictionis, Nee hoc aljus quisquam veterum de Anaxagora ibuit, neque conciliatur cum feliquis ejug tig, separationem esse animas mortem, Haeg | est sententia horum verhorum, quae cone Graecae orationis leges in aliam sententiam ‘preteri conatus est Bruckerus. Nos vero totius joci ratione et connexione in eam scturam inducimur, ut putemus , vocem se - 6» quae mox sequitur, a librarig vetere pmisy

de Anima, haec ejus placita mer Latine referamus: ,, 4naxagora. animam dixit esse illud quod similiter statuunt, quibus quiden sum moveri a mente.” Porro ( zagoras non magnopere mentem| gits multis enim locis mentem ¢ Boni et -Recti: aliis: vero locis : idem esse atgue‘animam ; menten bus animalibus inesse, et magn yilloribus ct honestiorsbus.” - L » Unus Ananagoras mentem die. patiendi, et nihil commune hab elementis.” ‘Conjungatur alia A1 eodem capite §. er. et Lib. III et 12. Denique Stobaeus Eclo eum in iis ponit, qui statuunt , secus in corpus linseri.” Nota mentem et animam, vor et Win Josophis ita distingui, ut hacc

o. tributam: opintonem , animam: esse Asp @fl;; Seer. L rei generis: quippe gravior est Aristotelis au- pee witas, qua constat Anaxagoram statuisse, ar "** us nihil commune habere cum reliquis elemen: «. Et illa opinia. de animae aöred naturd falso eum relata est ab aliis, qui: in hunc errorem docti sunt -pravé conclusione, quum cogitarent .--- maximenem statuisse Deum esse infinitum aérem, ~ axagoram autem ejus discipulum animas dixise pertes Divinaa. mentis esse. . Verum quidem tupque:s sed perperam inde cóllegerunt, Anaa gone, ut Avaximeni, plecuisse, Deum esse initum aërem , et animas proinde aérii generis. ie. Quod si ergo ex iis, quae protulimus, Summe aclusionem ducamus: quod si etiam reputemus, Amar. ™ | monitum esse a Veteribus de dissensu Anaxarae a Thalere in sententid de Animorum immore ätate: hoc. omnino videtur ejus placitum fuisse. animas ct hominum et reliquorum animentium rtes esse mentis illius summae et creatricis , seu el; igitur non cum corpore exstingui.” Possit: is huc revocare dictum ejus quod est apud og. Laert, Il. 7. Interrogatus a quodam, „ nule we tibi cura patriae est?” y mihi vero, inquit, maxima quidem: monstrans digito coclum. d apophthegmatum incerta est fides, et plerumwe ad vulgi captum, non. ex doctrinâ, seu sy‘mate, pronunciantur. Quare malim, si quid Reterea opus sit auctoritate, discipulum ejus aripidem, de scenâ Philosophum, adhibere; Euripides. apud

Sect. I. lontci. DISPUTATIO apud quem frequentes sunt sententiae de ana post corporis mortem vigente et cogitante. D quo quidem argumento nobis non dicendom es post egregiam disputationem Valckenerii, vid ‘gummi, in Diatribe ad Euripidis Fragaienss cap. VI. p. 54 et sea. Diogenes . Alter fuit Anaximenis discipulus procrnrs Apoll. Apolloniates , qui, magistri exemplo , aëres, pro rerum principio ac Deo habuit. Itaque di Animam aëretn esse statuit: ut diserte test: Aristoteles de Anima Lib. I. cap. IL 6 23 + Diogenes, us alii quidam, statult animal esse aérem; quippe qui putaret „ aérem esse cum omnium subtilissimum, tum principlum: a pre pterca ahimam pracditam esse cognitions & an: _ tus cognitione quidem, quia adr emntum primé esset: motu autem, quia aèr subtikissima un omnium rerum.” Hunc. locum non memonrit Bruckerus Hist. Crit. Phil, T. I. p. 517. ubi # Diogenis placitis agit: contra ex Scriptore de Piss citis Phil. IV. 5. et V. 15. refert Diogenem st tuisse „ Animam habitare in arteriosä cordis cas ved, quae sit spiritualis: et animalia nasi ina: nimata, atque insitum calorem , simul atqee noe tum sit animal, animam in pulmones atsrakers.” Horum igitur pósterias perperam redditum est} nam nec in Graecis hoc est verbis, et ea ex Psew do-Galeno corrigenda esse, recte monuit Corsk nus, ita ut sensus sit, non animam sv ly: quod nec in Plutarcho legitur, sed frigidus 0

pv io pulmencm atirohi. | mans Et cum Pseudo SecsL garchus non significet, cujus Diogenis hae Summ, … sententiae 2 i : opiniones, eaedemque minime abhorreant a Diog. leorum doctrin , contra quam putavit Brucke. , ut infra videbimus: haec igitur cum ita sint„ itror bas opiniones potius Diogenis Babylonii ici, quam hujus Apolloniatae fuisse. Ergo et reliqu Diogenis doctrin et loco Aristotetis igitur, hanc fuisse illius sententiam, „ ande w, guia movendi ct cogitandi vim habeat, par+ esse aöris illius, qui principium rerum ao es esset; Igitur non cum corpore exstingui.” Jitimus in hac Ionicorum successiöne fuit So- 4 un de magister ARCHELAUS, qui quid pecuiter. de hoc argumento senserit, a certis quidem toribus non traditum est, Nec tamen repugnem iekero, qui ex Pseudo- Origene hanc ei tribuit aionem, mentem omnibus innatam esse animae s; sam et corpora omnla uti mente, alia cis alia tardius: vid. Origen. Philosophumen, » IX. p. 890. Convenit enim hoc cum reliquoı Ionicorum doctrina. De Animae vero post c vitam statu, non dissensisse videtur a magie » Anaxagora; quippe nec reliqua ipsius placita ı dissentire cogebant, nec Veteres hujus diss - Ms mentionem fecerunt. : Fi aque, si ex iis, quae hactenas disputavimns, à conclusione Ionicorum de Animae post mor» ; statu opintonem colligere velimus, reperiemus samma ‚huc redire: „ Animam hominum esse partem jaune

secu. DISPUTATIO : mentis illius divinac, quae omnia permeare di lich us, que animarct; igitur Animam post corporis mu | sem superesse propterea quia pars sit illiss mens divinae.” De ipsâ vero conditione vitee post hut mortem , aut nil prodiderunt ; aut nil proditum al nostram memoriam venit. Illud tamen , quamqum non diserte pronunciatum est ab illis, tamen ¢ eonsequitur et intelligitur ex iis quae pronuncin sunt, Animabus conscicntiam sui et quasi perscaad constituram, nec cam absumtum sri reditu cored ad divinam naturam. Ceterum lonici son, proe ti postea Pythagorici et Platonici, Animse immon talitatem tanquam fundamentum doctrinse suse ce lebrarunt. Sed tamen eam tenuerunt, quippe qux consequeretur ex ipsorum doctrin& de Principis naturae, in qué potissimum elaborabant. Atque haec quidem, deperditis omnibus louie rum scriptis, ex posterloribus auctoribus collecty et, quoad ejus fieri potuit ad probabilem ft adducta sunt. SECT. IL De Pythagoricis Philosophit Sect. II. Sequitur ut videamus de PYTHACORM « Pythagoras goetrinam de Animorum immortalitate sd 5% mam auctoritatem celebravit. Et quandoquit vetustissimorum Pythagoreorum de hoc argun scripta perierunt, et, quae de ipsorum et af stri placitis feruntur, ita turbata sunt a poste

wis scriptoribus, ut fabulis-quam vero similio- sect. IE © Pfthagoraad videantur; operam dabimuús, wt ea, quae ad imortalitatem Animorum pertinent, critic’ ratid= deletta, breviter exhibeamus. Primum omniunt stat hujus consilium Significandum est ex ipsius igine. Habuit Pythagoras magistros daplicis gee tis in Philosophia; alios; Theologos, Pherecysm et forte Epimenidem: alios, Ionicos Philos phos, vel Thaletem vel Anaximandrum. Atqué : his duabüus. disciplinis eum stiam disciplinam mstituisse, haud difficile est adanimadverteñà un. Videamus quid inter Theologos et Ionicod# ıtercesserit , Atque hoc discrimen patefaciamus t Plutarcho, prudentissimo auctore, qui ita pros meiat in libro Oraculorum Defectu, Tom. Il tg. 436. Omnitto, quum duae sint omnis ore Is caussae, (sé. mens agens et materia patiens miquissimi Theologi (sc. Orphict) et Poetae sob mB pracstantiorem celchrarunt, ct omnibus res us explicandis hoc peryulgatum dictum (s. Ore hicum)) adhibuerunt: Leds dpyù, Zede mise, ie Vix révra vbrcvrast i.e. 5, Principium Luter, medium lovis, omnia ab ipso ;” ad niatie sles autem ac necessarias caussas namquam ac» ssserums. : Qui vero postea fucrunt, et Physicé be. Ionicl) dicti sunt, à pulcherrimo illo et lyino caussaram principio aberrarunt: omnia wporibut corumque affectiomibus, collisionibus, wiationtbus, mixtionibus tribuerunt. Quo fit, ut trorumque ratio imperfecta sit: quum hi ( PhyPol, Ue

te Te DISPUTATIO sich) caussam cfcientem ac finalem , ill ( gi) caussam materialem ct instrumentales, rent vel negligant.” Igitur Pythagoras que et bona sequi et mala fugere studuit; its dem maxime, ut utroque Caussarum gesere tur. Et a Theologis quidem retinuit Deoram «of Daemonum in rebus humanis vim et eficatun, eorumque placandorum rationem„ divinationea,}' Animi purgationem , pracmia et poenss post vitam: a Physicis autem assumsit nature cationem , ut in rerum caussis reddendis non ex machin induceret , sed vim rationemque et rerum cogitantium aperiret. Ceterum hee etü tatione Pythagoras a Thalete diversus fai: quod hic proprie Physicus fuit, et in rebus existentibus, corporeis, et singularibus versatus est: hic Me taphysicus, et ab universalibus ideis et remotis ‘gorporeé natura notionibus ad interiorem natura! cognitionem proficisceretur. Immortalitatem qu dem Animorum a Pherecyde celebratam Ionicous rationibus accommodavit et confirmavit. Cicero solum nominat Pherecydem: quod, ut jam dixi: mus, lonici in hoc loco non praecipuam operam posuissent , nec inde famam consecuti essent: 99 Quod literis exstet (inquit Tusc, I. 16.) Poe recydes Syrius primum dixit animos esse hominus sempiternos. — Hanc opinionem discipulus ges Pythagoras mazime confirmavit.” Sed lonict doctrinae vestigia sponte apparent. Nam Pyths goras, quum statueret esse Animum aetheresd igncumve per totam naturam diffusum, hoc s*

statuit, Animos rerum cogitantium ez eddem sect. IL” d naturd decerptos. Auctores hujus senten- Smith mbemus:cum alios tam Ciceronem: veluti dé mors 4, düdiebam Pythagoram, Pythages ve, incolas paene nostros, qui essent Itälich tophé quiñdäh nomihäti; Mmumguam dubitass he as:umversä divind mente delibatos ani. heeberemas.” De Nat. Deor, I. 118 ,, Pye ras centuit ( Deum) animum esse per nat: rerum omnem intentam et commeantem, où ver} whim carperentar.” ad quem locunt dus Davisius, qui plurä protulit; Non est de Pyttiagorat doctrini de Deo multa dices ; satis est ad nostrum institatum , arıimos esà mmwertales, quidem sint partes substantias ge: conferatur Diogenes Laertius VIII. 98: wmque locum Menagius, Sed Anima humana ex sold substantia divinâ constat : nam duas t partes, meliorem at rationalem, deteriorem : isrationalem: ut Pythagorae sententiam mes x Cicem Tusc, IV; 5, we. alii quos ibi laus Javisius. Quibus adjungendus. Pythagoreus veus Locrus ‘in libello de Anima Mundi ps (edit. Platon. Lugdun. ) qui ait: ,, animae snae alia pars est melior,. rattonalis, intel ss alla pars deterior, irrationalis , insipiens. lor est #86 eave Diss , id est eu substan rasimmutabills sibi semper constantis : ca inca= collocata est, wt ci religuae partes serviant. ior cst du th; va étlpu, id est ez substantia srac mutabllis et inconstantis: jusque duas

nadem ; materiam vero, tamquai sitam patientem caussam, app e. dualitatem. Ita prodidit § Phil. J. 7. et disertius etiam Dio 25. qui ejus rei testem laudat historem , gravem et antiquum Historiae Philosophicae auctor quare de Pythagoricis numeris: deamus de Animae post hane v Animae pars melior est immor mortalis; non quidem ita, at | exstinguatur, sed ut exstingui t multos annorum circuitus int partem vivem puramque reling blichus ap Stob. Eclog. Phy Proclus Comment. in Plat, Ti: que Pythagoreorum opinione : egregium dictum Aen. VL 745. Donec longa dies, perfecto &

Fem vero Anima ex corpore excedens similitudi- sect. I. _& m retinet ef figuram corporis: ut de Rythago-‘ s refert idem Alexander Polyhistor apud Diog, ert. VAI. 31. Et haec figura adhaeret non me; ri' parti, quae intelligibilis est, sed deteriori, ae crassior est et sub sensus corporis cadit, Cee ‘um opinionem, de Anima corporis figuram retie nte, quac jam antiquissimis temporibus in vule superstitione valebat, Pythagoras non ita simRiver et dpsrccépwg accipiebat, sed cum doctrie “gud canciliabat. Nam primum, hanc Animae rtem ex materi4 volebat propterea constare, ut us interventu pars melior cum corporibus agere eset. Deinde, hac ipsa deterior et irrationalisgue adeo materialis pars per totum corpus erat Brenta, atque ita ejus figuram assumebat: quale stea Democritus, magnus pro fll aetate physi- 8, statuit; et ad Philosopliiae rationem expilre tentarunt Veteres, quos de hac opinione mevrat Editor Libelli Plutarchei de-Sera Numinis indicté pag. 97. et seq. Sed vileamus reliqna exandri dicta apud Diog. Laertium: ,, anima corpore expulsa (hic enim est sensus verhi mPberoa, de quo fluctuarunt Aldobrandinus. et uckerus T. I. pag. 1091) én terrd per aërem gatur, figuram corporis retinens .: Mercurium toms custodem esse animarum, et propterca vee wf Ductorem, lanitorem, et Terrenum: quod is ducit animas a corporibus terra marique, Ze ras quidem in locum altissisium deduct: inpus

et. Il. _ PISPUTATIQ ras autem nec puris nec invicess app . sed a Furiis adstringi vinçulis, quae mule perfringi possent.” Ita vertendus hic locus, qm nonnullis partibus male cepit Interpres, Nequ vero hic unUs est status impyrarum Animerom, nam migrandum lis est per varia deinceps corpora vel hominum vel animalium , donec tempods con stitutum circuitum expleverint. Haec est cekba ta illa Metempsychoseos nomine Pythagorae opt quam frequenter memorant Veteres, Refert ips ‘eum Leonte Phliaslo colloquium Cicero Tusc. ¥ 8. quod habet locum qui ad hanc opinionem pa tineat, quum ait „ nos quasi in mercatts quan dam celebritatem ex urbe aligud, sic in hem vi tam ex alid vitd profectos esse.” Quis poro sk a literis remotus est, ut ignoret nobilem la Ovidii locdm, Metam, XV. 152. quo Pythagon ed discipulos dicens inducitur. O genus attonitum gelidae formidine smertis! Quid Styga , quid tenebras, quid nomina vans metis, Materiem vatum , falsique piacula mun? Corpora sive rogus fammd, seu tabe ydustes Abstulerit, mala posse pati non ulla pusetis! ‘Morte carent animae: semperque, priore rele Sedo, novis habitant domibus , vivuntque recep Ipse ego, nam memini, Trojani tempore belli 'Panthoides Euphorbus eram: cui pectore quesie Sedit in adverse gravis hasta minoris Asridet:

Brovi clypeum , lasyac gestamina nostrae, Ieper Abanteis templo Iunonis in Argis. Sec. IL prk Baia mutantur, nihil interit, errat et line — Be venit, hinc illuc, ct quoslibet occupat artus Writus: dquo feris humana in corpora transit, que feras noster: nec tempore deporit ullo. Bewe novis fragilis signatur cera figuris , dé manct ut fucrat, nec formas servat casdem, WB samen ipsa cadem est: animam sie semper Be, sed in varias doceo migrare figuras, Locum, quamvis notum, attuli, cum auctori. Ms, tum animadversionis, caussâ, Nam prie sm quidem animadvertendum , eam ab Ovidio Îbui sententiam Pythagorae, vanas esse Poëta= wos fabulas de Styge ct Inferis, Assentior, Eso» vice ita sensisse Pythagoram; Exoterice ita sta disse, non assentior. Nam et ipse narravit, se sud inferos fuisse, poenasque ae supplicia maloe im Vidisse; quod apud Diog. Laert, produnt aye ores minime contemnendi Hieronymus et Hermipe as, VIU. ar. 41. Et Pythagoreos reliquos ab s fabulig non alienos fuisse, videbimus infra, »i de Empedocle ac Timaeo dicemus, Et prudens siptor Plutarchus in libro de Genio Sacratis Te » P. 580. notat, 5, Philesophiam a Pythagora pletam et quasi inflatans fuisse fabulis, apparie waBus, ct superstitionc." Deinde illud etiam dmadvestendam , Ovidium in eo a Pyıhagaras

DISPUTATIO tentiâ aberrare, quod banc Animarum per pora migrationem sempiternam esse statzit, ut. nullae sint Animae quae aliquando ab d gent. Atqui constat, eam fuisse Pythggorec opk: pionem, puras animes non amplius in corpora inclusym iri, sed in altissinum locum vel in dei: rum genus abiturgs. Testes habemus cum dis, tum Alexandrum Polyhistorem supra laudstum, Auctorem aurei carminis, vulgo ad relati; qui Auctor, quisquis tandem fuit, cete af antiquitate haud exiguum habet momentum: Fj haec est sententia in fine carminis 3 “Hy d'érorclbas cou de albEp" dravbepev Bm ' "Eoosat dbdvaros dede > éuBporos 5 ods Erı bk. 4 e. „ Si autem, relicto corpore, in liberum er sherem perveneris, eris immortalis Deus, sise le be, nec morti obnoxius.” Denique, ut dizimtss auctoritatis causs4 protulimus Ovidii lecum: il qué quidem parte duo sunt probe distinguendii! alterum, de ipsa opinione Metempsycheseas: alter rum, de illo mirabili Pythagorae commesto, quo. pronunciavit se recordari in quibus antes hes’ gum corporibus habitasses. Ac de hoc qui: commento operae pretium est videre, qué au| ritate tribuatur Pythagorae. Igitur non putapdss. est Ovidius ipse hoc, poetarum more, fnxisti quippe fuit haec pervulgata fama, et paulo eum Horatius cam secutus erat, Carm, J. Od %

iptores dutem ejus rei antiquissimi, quod qui sect. II a constet , Aristotelis fere aequales fuerunt. Sunt ppe. deperditi, et ex posteriorum tantum men: necognitis Dicaearchus et Clearchus , apud Gelm Noct. Att. IV. 11: et Heraclides Ponticus, id Diog. Laert. VIII. 4. Priores duo prudenr i fuerynt et eruditissimi auctores: posterior ipse oque magnopere eruditus, sed fabulis ac su 'stitioni deditus. Apparet ergo, hanc famam sse valde antiquam; nec enim sine antiquitatis storitate scripto eam prodidissent Dicaearchus Clearchus; sed, quum non constet, utrum eam ulerint tamquam gwae yulgo feratur, an tame am guae certo referenda sit ad Pythageram; a possumus ipsi statuere, tribuendumne sit ile i commentum ipsi Pythagarae, an posteriores riptores de ipso finxerint. Neutrum abhorret a isimilitudine. Nam nec Pythagoras omnem ab ititutis suis repudiavit superstitianem, ut supra muimus. Et similia de sua ipse transmigratio» postes jactavit Empedocles, quae fortasse, ut 1 Empedoclis, per errorem posteritatis in Pygorae nomen translata sunt, Videamus jam de A opinione Transmigrationis Animarum, quay in tenuerit Pythagoras, nullo modo dubitari dee : adeo constans est totius antiquitatis consene Sed an ipse ejus sit inventor nec ne, non is convenit inter Scriptores. Diog. Laert. intionis laudem Pythagorae tribuit VIII. 14. srpäe sh Pars zoörov dora, tiv Yuriy, xuxrov

DISPUTATIO Sect Il. Aydyayg dusalBovoaw, Krrore Karens bodoh Hef ie. 4, Dicuns cum primum pronuaciasse, dh mam, quum per ciroulum necessitesis dein; permeet , variis vario tempore illigart antuan \ dus.” Ita vertendus hic locus ,. quem zon anf! curate reddidit Interpres. Herodotus banc hae | dem Aegyptiis vindieat: cujus verba Latine efen: |} mus: U. 123. ‚> Fuerunt quoque primi App, | qui dicerent, Animam hominis esse lumertslss, pest corporis vero interitum in aliud deinen sel! scens animal immigrare: cumque per omnis terrae stria, marina et volucria animalia cireuitam fa eisset, cam iterum nascenters in hominis corps |: immigrare: ct hunc ab ed circuitum canfei trien millium annorum spatio.” Herodoti auctoritse praeferendam esse auctoritati Diogenis, presertia testes nullos excitantis, non est dubium. Ad enim ipse Herodotus, tamquam testimonium x tentiae suae, „ Hoc placito, tamquam sue tt jf prio, quidam Gracctusi sunt , alit antiqutere dl: recentiore tempore: quorum ego nomine, gsm! quam stio, tamen non memore.” Sit igiur Ho}: rodoti potior sententia; tamen caveamus oe plus | ei tribuamus quam ipse voluit, Si quid enim Ye}; deo in Grammatic interpretatione, non nec k est, ut hic sit sensus, Acgyptios singulas has oY niones primum protulisse; sed universas ab ilit AK banc doctrinam conformatas esse: ut ade ill voluerit Herodotus, Aegyptios primes disi: E Animam, quum sit immartalis, de aka dam

bora immigrare atque iterum in humanum cor- Sect I . „, Pychagorgsp ve redire; et hunc circuitum absolvi trium milm annorum spatio:” et sint Aegyptii non tam nortalitatis quam Metempsychoseos auctores, . hoc, utcumque accipiatur, non magnopere hujus quaestionis caput pertinere arbitror. Il- . Magis quaerere convenit, utrum Esoterica an oterica fuerit haec Pythagorae sententia, Mihi dem rsoterica et ad systema, s, interiorem do. Summe senren'fae 5 inam, pertinuisse videtur; quamquam Exoteam quoque usum habuit, veluti ad homines co- nu orag te itione statûs futuri meliores reddendos, et opine communionis, quae inter hominum bruto» ique genus intercederet, ab animalium esu absendos. Quare „ si cognoverimus quomodo > sententia cum reliquis Pythagorae placitig juncta fyerit, non dubitabimus quin fuerit rterica. Est vero ejusmodi conjunctio et conuentia sententiarum : „ Deus est animus per tor rerum Naturam diffusus : Ipse est omnium priS$, caussa eficiens, intelligens: Materia est, ende loco, caussa patiens, bruta et cogitatioexpers: Anima¢ hominum compositac sunt ex Ze rationak ct irrationali; rationalis desume st a Dei substantid, irrationalis a materia. fgnae non cum corporibus pereunt: sed partim, divinam substautiom , unde yensrant , redeunt : sim, poenas solvunt malefacterum, vel apud "ros, vel in aliis corporibys cum hominum tum forum: Nam ct brutarum animae cx duabus pate

shagoras. DISPUTATIO partibus, rationali et irrationall, constant; mip }}! pe apparent in corum factis non tantum irecw fr: dia et concupsscentia, sed intelligentia qua dr ratio, Igitur, rationals ct intelligens dein li pars, posiquam purgata fucrit, tanden cs core |e: pore humane ad Deum redibit, eritque ipse tevin |t generis” Et haec quidem sunt, que, vetastise |t: simorum Auctorum fide, Pythagorae tribui pot lu: sint. Nam potest illa sententia allis quoque rade |i: nibus ad majorem verisimilitudinem explicari: sel ft hoc a posterioribus demum , in primis a Plstox, |: factum est. Et quae in hanc rem a recentioribas Jt: Veterum , veluti Jamblicho et similibus, dicta sot, }- noluimus promiscue adhibere huic disputatiod; fr quandoquidem constat, eos Pythagorica et Plato it pica placita confudisse, Itaque satis apparert ik bitror, quae fuerit Pythagorae sententia, et qi bus partibus ab Acgyptiorum ratione dissenserit. ptbagorel, lemaeon. Expositä ipsius Pythagorae sententi4, vide |: -breviter de discipulis ejus ac successoribus. ALCMAEON, Crotoniates, qui juvenis sea Pythagoram audivit, primus @veixòv A, I & librum de naturd rerum, scripsisse dicitur a Ft vorino apud Diog. Laert. VIII. 83. ‘et Clemeatt Alexandrino Stromat, VIII, p. 3c8. Quod ita} derur accipiendum, ut ex Pythagoreis hic prian | fucrit, qui talem soriberet librum ; siquiden VA | sunt quae supra observavimus de Pherecyde & Anzximandro, qui idem argumentum scripto dasse dicuntur, Ex hoc libro servatug est lott}

ritage immortalitate. Dictum Alcrnaeonis mies gece. If. : tur a Diogene Laertio VI. .83. iy 33 zal PYthagorels var dfävaro , zal zsveledas abtìv ouverts bg Auov° io ©: gy dixit etlam animam esse ime alem et semper movert, ut Solem.” Consens tobaeas Eclog. Phys. pı 98. Alcmacon Ania 1. dicit esse naturam, quae se ipsa moveat ct nr moyeatur: propterea cam immortalem es simillimam esse putat.” . His duobus auctor s solis nititur Bruckerus Hist, Crit. Phil. T. I. 133: quorum fides profecto non ab omni pare na haberi potest, quum ipei hujus sententiae os adducant testes. Quare confirmemus cam iorum Scriptorum testimoniis.. Aristoteles de nâ Lib. I. Cap. IL §. 25. wapamanzing dà rode za) Adrnpatuy Foixey Üxoaa Bey wap) Luxe * Dykp aûrvy abdvaroy elvau BÀ Td doindvar Toig dba 16° veöto 33 brdpgem aûrijs do AM xvoupdyy’ kre, . -las 33 za) va beta Erravra auvexüs del, cernvnvs 19 dogépas xa) rov obpavòv daor” i. €. 4, Similihis de Animé sensisse videtur Alemacon: diçit 3 cam esse immortalem , propterea quod simiét immortalibus : idque in co positum esse ‚quod ver moveatur; nam et Divina omnia continuo... ser movers, Lunam, Solem, stellas, et tocoelum .”. Boëthus, cujus. locum memorat phyrius gpud Eusebium Praep. Euang. XI, p. » ale Oep èziddy zal à Kporandrys Quoixds elmev ‚aToy auThY oùsav , xa) zäoav ipaulav Duce: Ped» Öszep ta. beïn Tür caudrur® i. Co oy Hus ehiam

DISPUTATIO Empedocles, se exulem in Terrd degere, Beer. TI. Pirhagorel, cus exstat apud Plutarchum in Libro de npedo cies. T. IL. pe 607. "Eorı dvayınc xpiun bev Liber samir, Evré sig dnmraxlycı Gévy Plaa yuis pig. | Aalpoves ofte waxpaloves Arıdyzası Blow, Tals wiv puplas Spas ded paxdpav dädiyelar| Tj za) dye viv alu) Quyès beider zal dines ie. 55 Est hoc Necessitatis Fatum, entiquum decretum: ut, si quis Dacmonm, dongam vitae acternitatem sortiti sunt, se i; peccato , cacde, inquinaverit, is triginte annorum, exul beatorum concilio, oberra. I: et ego nunc a Diis exul oberro.” Quae proxi sunt Plutarchi verba explicationem habent hj opinionis ductam ex ipsius Empedoclis aliis locs quod vulgo .non attenderunt Interpretes. Q adferamus ea: ,, Non se ipsum modo, sd ipso omnes reliquos homines , hic peregrines& ules esse pronunciat. Nam dicit: Non guis vobis, o homines , non spiritus adaistus; stantiam ortumque Animae prachuis: sed es corpus concretum est terrenum. Natiyitatem tem Animae, quae aliunde hue venit, leniore mine peregrinationem yocat: re verd autem dat et oberrat, Divinis Decretis Legibusqu tata.” Alium excitemus locum Empedoclis eodem Plutarcho de Iside et Osiride T. H.

C. ’EnridoxAÿc 32 zal Blac Due) UIdvas rode See etl vac Sy sauderauc: zal sAnepedsouciv’ BmyedeU > 73 Hlpıov ulv yap oe ubvos wovedvde Budeet, feròs Ss qlovòe otdas drdaruoe, yaïa Dicavlss * Moy dxduavros , 8 D'aibipoe EuBxard Ina Aho VUE ‘dane Séyerar, éruydoves 33 révréç* | derer: oÖrw na) xabaplivres, allie thy Doi» zupay xa) rdf arordßucı Quae ita :Xylander: „ Empedocles genios etiam poepeecatorum delictorumque luere afirmat: ” ‘mare namque illos adigit vis actheris urgens; | espuit in terrae pontus sola: terraque in alml. smpada propellit solis: sol actheris illos orticibus celer immittit. | Sic ordine longo ms post alium exosos scelerum excipit ultgr. ec suppliciis expiati ac lustrati pristinae Naw € locogye suo restituantur.’ Idem Poetae los a Plutarcho in alio libro profertur, T. II. igo, Atque forte hinc Virgilius duxit illam — variis elementis purgationem Animac, Aen. 740 | ‘s aliae pahduntur inanes ? Suspensae ad ventos: aliis sub gurgite vaste. fofectum cluitur scelus, aut exuritur igni. lis alia Empedoclis diéta de Animarum in &ota lapsu addere in promtu est: veluti apud Clee atem Alexandr. Strom. L. AL, p.537. B. et 79. IL

pede L.IV. p. 479. C. et apud Hieroélem in mentario in Aures Carmina Pythag. p.'24, © haec significasse satis est. Animam yere ms #4 | lum in brutorum corporibus, sed in plantis, bu rare, neque hoc suo exemplo intestatum religek, ft Ita est in dicto ejus, quod memorarunt com di tum Diogenes Laertius VII. 77: zal si pee wirtola ein Chav ka) Pure bdtertai® Qui viv "Hoy ydp wor’ dyò yarduyy xovpds ve ige Odjavos s° clavds ve zal LE dade Euruge hebde le. „Et statuit, Animam variorum aninelus plantarumque corpora ingredi: ait enim Nam, memini, fucram quondam paer aga paella | Plantague et ignites plscis, pernixque volwrit” Ceterum, Animas cerum, qui bene péeque vier runt, ad Deos redire corumque commerch di; eonsactudine uti, disertis pronunciavit verbis; quae servavit idem doctissimns Patrum Cfemesi Alexandrinas Strom. L. IV. p. 534. C qui À xa) à "Eumedonaic sav ocdöv ras uzas Mobs rot was, did wur ypacuy' EIN rines ahnen va 22) Spvordna wad lend Kal wpduor dvOpdrcion Irıylaları siroven” : (Erber dvaBracroves beo) viper Plperu Le. „Dicit autem Empedocles, saplenton ak Mas Deos fieri, ta scribens: Put ngen DISBUTATIO

‘estrome yates, et qui hymnos Carmine cantant,9 Sect IL " 18 modicique., ducesque viris mortalibus adsunt. Empedoe ‘ les. "sncesistuns Dii, sunt quorum maxime honores” °° ue, ut viri sapientes, vates, poetae , medici, zatam gubernatores, ia Deorum genus abeunt, ‚deo Dii fiunt, ita religui homines, qui juste ztegua vizerunt, funs convivae Deorum: ut apud eumdem Clementem Alex, Str. L. V. 107: B. hp dk dalus xa) dexaleg Dafigrumess, pre. ze iv évraïle, paxapisrsnn à peta shy Evdbvde, aAariwe où Kebvp Tivl Thy eùdamaovlan ExovTEss b dv alavı dvanadeelas dundysevos y Waverog Error dudorio® & re TpardZais Ldvreg dodpelov dxkay dzdernpu danpels” MAdooPot 'Euredonrdoue Alva wor)" i. € huod si Vero etiam sancte fusteque vitam pere mus, efimus cum hic beati, tum illic ‘beatio~ post mortem, participes beatitudinis, non temr sed acternitate, quiescentes, convivae relies am Deorum mensis accumbentes, liberati et wnes ab humanis calamitatibus: ut est in phi »hico Bmpedoclis carmine.” | x hisigitur apparet , Empedoclem Pythagorae summa dem placita tenuisse, in explicand vero con-Empel ne et ratione vitae futurae et Metempsycho+ nil magnopere novi attulissé, magis poe= quam philosophum egisse, et veluti in loco ticae licentiae accommodato ‘exultasse; ut pros’

multaque scripta reliquit, qua misse dicitur, Haec quamquaı perierunt, non tamen est, quo de Animae immortalitate et mi, Nam et ipsa res verisimilis es confirmat ejus mentio, quaé ex tem Alex. Str. HI. p. 433. A @ircadou MEEews javypovetoas’ Ad peios de° Maprupéovras 32 xx) ol xa) udvreis, Ws AA viva Tipwpli par: cuvéScunras, xa) xabdwrep À daxra i. € » Operac vero pre sententiam Philolai. Ita enim goreus ille: Testantur autem y. dog et Vatos, ‘animam lend conjunctam esse cum corpore, ı sepulchro sepultam esse.” Ex mé fragmentum egregium servav Phys. Lib. I. p. 44. sed minu disputationem accommodatum, «

‚ qui ‘hadieque ejus nomine fertur, sunt qui sect. It. ent. Mihi quidem nil in eo esse videtur, der ab ill@ aetate et person4 Ocelli alienum excepté Dialecto: quam si a recentiore quo» homing ex Doric in communem versam esse aus, nil profecto dicamus, quod a verisimir ine-sbhorreat. Ceterum de Animae immorta‘ pulla magnopere est in libello mentie; nisi quis Caput secundum cum loco Philolai de di Anima comparare et ad boc argumentum ere. velit, Minus quidem obscura, nec tas satis manifesta, hujus sententiae vestigia exin Joco. non integra ejusdem Ocelli ex Lieperditp de Lege: quem locum servavit Stos ‚in Eclog. Phys, L. I. p. 32. Argumentum dit, » Animam, quia. semper moveatur, utatisesse participem, et propterca Caussag bernatricis auctoritatem obtinere.” MAEUS quoque, Locrus,. nobilitatus est Timecusy sua doctrinà, tum Platonis studio, qui illius 0, de Animd Mundi, suum ipse de hoc are nto Dislogum accommodavit ac Timaei nos inscripsit. Ejus placitum de duabus Anipartibus, Divina ac Terren4,supra memos us, quum de Pytbagorâ -diceremus. Sed epetere,pil attinet, Illud minime praetermit«' m est, quid de poenis post.hanc vitam sens Nam de hac opinione ita pronunciavit, ma non ipse pro verd habuisse, sed ad terrens ialos inventam, putasse videatur, Exciter

DISPUTATIO sea. nm Mus locum Latine versum, quippe lengionay nbagerel- ijterjectà unica observatione ad emendandım co |} ruptam vocem Graecam. ,, Quod si vers qi |! durus et contemtor legum fuerit; ds cum csbrem | dus erit poenis Legum, tum terrendus it terra |! ribus, per quos et a superis & ab inferis pune | denunciantur inexpiabiles improbis mortuts, dae |" que calamitates portenduntur: quas Jonka: pe ta, Homerus, scelestos perpeti fingis (ix semi woutra rhe barlac* plerique Editores menden |} subodorati sunt, novissimus vero eervi Beten |" xius de hoc pe suspicatus quidem est: pato com |} gendum dxrAäca weiövra i: e. perpesi fagei): | Cujus ego consilium magnopere laudo. Neu, 4 corpora sanamus asperis ae duris remedis, òf vis morbi lenitus ac mellibus remediés acdın WE lit: ita quogue Animi falsis opinionibus coêrcad sunt, nisi veris sanisque obtemperent ratienilt Itaque necessario commemorandae sunt ana A|‘ inauditae poenae; Animas nimirum coram in lt corpora immigrare ; timidorum et delicaserwah |! corpora mulierum ad turpitudinem prestiimars! { crudelium vero et sanguinariorum Animas in it“ N poribus ferarum panitum iri: libidinonren, in |' forms suum vel aprorum: levium ct yorum; : in avium volucrium species: pigrorum, inertius: imperitorum , siultorum Animas in piscium gem f° abire. Hate omnia in secundo Animerum dir tu ajudice Nemesi decerni: quae ipsa ad hw tf | cium adhibcat terrenos dacmoncs „vindicespeer |“

mw, rerum huganarum inspectores, quibus Dee sect, 15. p omnium supremus , adminisstationem tradidit 7ee sdi compesiti ez Dis, hominibus, es reliquis Fealibus; quac omnia facts sunt ad optimam wginem formac increatac et asternac.” Quis m putt, Timacum Metempsychosim posuisge fabulis, quae ad coércendos vulgi animos inige esgent? Atque ita statuerunt non tantum Ë, quos sequuntur nuperrimi Gallici Interpreres kgensiue ae Batteuxius, sed qui hos. doctrin4 eam supgrat.Bruckerus Hist. Crit, Phil, T. L :&698, Mibi vero aliter videtur, Nam primo, pre ostendimus, doctrinam de Metempsychosi ad Pythagoreos, non tantum Exotericam, sed otericam quoque fuisse, eamque a Platone et sterioribus probatam, subtilioribusque etiam Fa» nibug confirmatam esse: quas verisimile est Pla« vem ex deperditis Pythagaregrum scriptis hause. Et si quis forte nobis opponere velit Arie elem, qui opinionem de Animé in guodvis coç5 degrediense vocat Fabulas Pythagorearum, de lim, Lib. I, Cap. UI. §. 25: nos hunc locum aceipere debemus, ut Aristoteles, non, ut Py» gorei hanc opipionem pro fabulâ habuerint, Inde, quum ipsa Timaei verba diligenter consie oet ad Grammaticam interpretationem exign , erio, falsas opiniones dici, non Metempsychoe t, sed Homeri figmenta de Inferis, Nam Tious, laudato demum Homero, progreditur ad , zempsychosim, his verbiss Myorro 3° dvayLl4 sale

DISPUTATIG salue zal vizuplas Elva: etc. 1: e. : Dicants ect a Per etiam necessarto novae poenao. imseus. Itaque hic tus distinguit antecedentia a sequentibus. “que animadvertenda est signiftestio : vocis ‘ gafog, quae late patet, nec tantum compl illud ad quad fatiendum cogimur, ‘sed Mod ad quod statuendim ipsa yi veritatis duim ' adeo sensus sit, dfcantur vero eriom:es re € … bate noyae poenac. ~ Sed quid reliqnos deinceps Pythagoreos berrimos homines, enumerem, quoram cu : ptis dicta quoqué de Animae immiortalirare runt? quam quidem sententiam:‘ab iis et ret et illustratam ‘fuisse, non est quod dubi ‘Defungamur - Theanus, uxoris Pythagorae “tentiâ , quae exstat apud Clementem Alexan ‘Stromat. L. IV. p. 492. A. Theano, Gearò yap! “opd ypade® "Hy yap ra burns vole zamk "8 Bios wovnpevoapdvos , Exsira Tereuräen;. “Mavares À Wogd* i. e. ,, Theano Pyth © scribit : Esset enim re verd vita convivium ' bis, qui moriuntur postquam omni maksla ” fuerunt; nisi anima esset immortals. If “demus, hoc etiam immortalitatis argun “ apud eos valuisse, quod ducitur a Provide ‘ vind, quae bonis praemia, malis poenas ‘ hane vitam statuisset. E pichare Neqne tamen praetermittendi sunt nobi: eâdem schol& Poetae, qui hanc sententiam

prodiderunt. Primus sit ErICHARMUS, pa- Sect. Ih 1-Cöus, sed Siculus appellatus, quod juvenis Enichar- Siciliam -defatas , ibi sapientiae aude floruissct. ™* * c ex Pythagoraé scholä profeccus ,.quum nefas beretur illius ‘placita vulgare, isvenit novam eseos getius,. quod Comoediae nomine celebraatum est: ejusque poeseos opportunitate usus, Klosophiam in Theatro exhibuit, Statuit,.ese 7, non tantum cogitandi, sed et sentiendi yim solo Animo positam esse: Corpus ipsum jusque was nil sentire. Dictum ejus frequentatum eht Antiquis t-Noëc dpi} nad vo deoves, Tr’ &AAa 38 Pad xa) wd i.e. Mens videt... Mens atte >, reliqua sunt-cacca‘et surda.¥. Nid, Plutarch, . .- ...; "Ik p. $36.-B« .Huc respexit Cicero Tusc. I, 3 à ut facllc ingelligi possit ,. Animum et videed“ audire, non cas :partcı, quad quasi feng. ae sint .ankmi,’” ‘ad Iquem :locuni :consuleadus : Davisius. Reprehendit illama opinionem- Lie zus, UL 36, _ mir y Dicere porto oculos nullam rim cefnere poste, Sedper cos Animum ut foribus spectare rechusls, Desipereest. ic ‘igitur placito consequens erat, ut Animus ! yivendum adeo non corpore opus. haberet, ut 1 dllius mortem in Actherem abiret ibique vise. te Verba Poetae; quibus haec sententia continee r, servavit Plutarchus in Consolatione ad Apolium T. I. p> 110. A: KäGé oly à 'Eatyape

Constat Pythagoreos in primi studiosos, ad ejusque auctoritat Cercops. placitis retulisse. Atque in hoc| Cops, qui sub Orphei nomine psit, de ejus Descensu ad Infer wine poeticae fabylee cum Pyt! <onjunctae fuisse videntur. Con Nat. Deor.:L. 38. Clemens, Ale 1. p. 333. Ac. Rabricins Bible,| 119, 120 : fommasen. . Jtaque si ex sententiis dictisque thepareo. ‘hactenus commemoratis, univer rom, placitum de Animarum Immortal velimys; reperiemus illud fluxissı cipiorum fontibus, quibus -loni quibus Pythagorei in aliis quidem serunt, in hac fere cum iis cons esse caussam et éficicntem ct mai

e animatam et permeari a substantia Dis sect. Th» us quasi ‘partes essent. Animae nostrae. | de statu'.et conditione futurae:vitae, nik . …-* ‘i, malta Pythagorei prodiderunt3 sranse, rem quippe Animarum per varia corpora w, reditumque ad Divinum-foniem staeique sententiac Poctarum. de: Inferis faa :ommedaruat. Porto , : rationem illam. mam, et a. Providentid. Divind dustam „ iso adhibebant, bene maleque factorum poenasque post hanc vitam statutas essce est haec placita- subtilius explicita cone fuissea Pythagoreis: sed rationum nos im ipsis eorum scriptus, temporum nobis teripuit. on SECT. IEL De Eleatieis Philosophis. 5 hagorae disciplin quaedam. quasi propa, fect. IL t secta Eleatica: cui nomen, inditym est . Graecä Italiae urbe, quam Latini Veliam. © © Auctor ejus sectae fuit XE NO P HA. pieatich. Ioniae urbe Colophone in Siciliam ac, Xerort= te disciplinam delatus, quum antea Anan audivisset; ut quidem haud sine verine perhibetur. Nam ex utriusque sectae ovam ipse doctrinam confecisse videtur, atim deinceps ab ejus successoribus ad

661 CONCLUSIO, \ Igitur, Doctissimi Viri, apparuit verum esse 1od ab initio dixi, Philosophos profecisse in m quidem partem, ut efficeretur, Animum post orporis mortem remanere; qualis autem sit stas et conditio Animi a Corpore soluti, tentatum 1 jis, non item ostensum, esse, Ex omnibus tem patronis Immortalitatis plurima protulit gumenta Plato: a quo secundus haberi debet cero, deperditis quidem scriptis Philosophom reliquorum Veteris Academiae, veluti Xenos atis, Crantoris, et similium, qui Platonis senitiam uberius explicuerunt. Argumenta vero plicis generis fuerunt; vel a praemiis et poenis st hanc vitam desumta, quae jam ante Thales n fuerunt quidem, nec tamen perspicue, tractas : vel ex ips natura Animi repetita, quae inde mum inventa sunt. Iam, ut de Platonis argue ntis satis suo loco dictum est, universe note. is, omnes, qui Animum Corpori superesse tuerent, in his fere rationibus consensisses m esse vel participem Divinae naturae vel pars a ipsius Dei, propterea quod cogitandi vi prae. us esset, et principium suarum actionum in sq’ se haberet; igitur eum Corporis morte non des ui, sed vel semper manere, quod Pythagoricis

DISPUTATIO et Platonicis placebat, vel diu manere et tandem in divipam naturam tanquem suum elementum dissolvi, quod Stoicis videbatur. Animum veo Corpore solutum adhuc certo loco et domicilio uti et res externas percipere, statucbant quiden, sed nullis certis utebantur argumentis, et potius vel vulgaribus opinionibus vel imaginationis luxe yiei obsequebantur. In ipsa disputatione operam dedi, ut mea Cot jecturae temeritate abstinerem, neque Philosopho cuiquam placitum tribuerem, quod non certi Dr teretur auctoritate Veterum; quorum locos diserte vel notavi vel retuli, Dixi tantum de Graecis, et, qui ab iis profecti sunt, Latinis; cum, quod aliarum nationum, de quibus constat € Animorum Immortalitatem tenuisse , veluti Ac gyptiorum, Getarum, Thuscorum, Celurun, philosophica monumenta nulla ad nosiram actae tem venerunt: tum, quod Vos, Doctissimi Vis ri, hanc partem gb hujus disputationis spatio ex clusistis. Et, quamquam haee quaestio non pertinet ad postrum propositum , tamen ex iis, quae pe sita sunt, patet, in ipso Seneca nihil esse, quod non ex prioribus Philosophis duci potuerit. Et omnino Christiana doctrina sero demum et di post haec tempora aliquam vim in Philosophorun disciplipis nacta est, Ceterum, quo magis € semper delectatus sum hac Philosophic4 Histerid opinionum de statu post banc vitam, eo mijt

woluptate audivi , Societatem Eruditissimorum Wirorum nuper Harlemi in Batavis constitutam, En hac mecum sententiA convenire , et dignam eensuisse illam quaestionem, quae ad disceptandum proponeretur. Quare cum libenter de hac quaestione dissererem, delectûs Vestri ratio et elegantia effecit, ut libentius etiam ad Vos Judie es dissererem. Quibus ego si hanc scriptionem probavero, tum demum operae pretium fecisse mihi videbor. FINIS ALTERIUS VOLUMINIS. INDEX