Jill Feldman en Kees Boeke: samensmelten in pythagorische stemming

Jill Feldman . | en Kees Boeke: | samensmelten in | pythagorische OEA i stemming “==? 1 EUClara ¡TA Sopraan Jill Feldman en instrumentalist Kees Boeke - laatstgenoemde is in Nederland vooral bekend als lid van het barokensemble Quadro Hotteterre - komen als ensemble Trecento in het Netwerk Oude Muziek met een bijzonder programma met tweestemmige muziek uit de veertiende ecuw. Jill Feldman kennen we vooral van uitvoeringen van barokmuzick. Vanwaar die stap terug in de tijd? De zangeres blijkt haar roots eigenlijk in de Middeleeuwen te hebben: ‘Ik studeerde bij Andrea von Ramm in Bazel en deed mee aan de allereerste uitvoering van Ordo Virtutum door Sequentia. Maar ik werd ook door William Christie gevraagd om lid te worden van zijn barokensemble Les Arts Florissants. Toen moest ik kiezen en ik koos voor de Barok. Die tijd met Christie is echt fantastisch geweest, we hebben die hele Franse Barok als het ware opengegooid. De pioniersgeest van toen mis ik tegenwoordig nog wel eens bij musici. Zo'n jaar of zes gele- SMENSo den vroeg Pedro Memelsdorff me voor Mala Punica, een ensemble dat zich specialiseert in de Ars Subtilior. Ik vond het geweldig om die muziek weer te zingen, maar het was wel weer even omschakelen. Wat zijn de belangrijkste verschillen? Jill Feldman: ‘Barokmuziek doet over het algemeen veel meer een beroep op je vocale techniek, maar bij middeleeuwse muziek is de stemming waarin je werkt belangrijk, om niet te zeggen essentieel. Het tweestemmige programma dat we nu in het Netwerk doen is helemaal afhankelijk van de gebruikte stemming, omdat de twee partijen zodanig moeten samensmelten dat je de boventonen ook goed hoort. Wij werken in de pythagorische stemming, dat wil zeggen met zuivere kwinten en hoge tertsen en septiemen. Als zangeres kun je die alleen hoorbaar maken door volledig strak te zingen, waarbij je dan weer moet oppassen dat je geen kale toon produceert. Dat vind ik het allermoeilijkste, dat vibrato zo perfect sturen dat de boventonen als het ware door de ruimte worden overgenomen. Het is pas echt volmaakt als je als luisteraar het idee hebt dat je veel meer dan twee partijen hoort. Over het slagingspercentage is Feldman realistisch: ‘Het hangt erg af van de ruimte waarin je zingt. Wat dat betreft is de Waalse Kerk in Amsterdam ideaal, de akoestiek van de meeste kastelen is wat te droog. Maar dat mag geen excuus zijn om niet te proberen ook daar de perfecte samenklank te bereiken.