Ad Iamblichi "De Vita Pythagorica" librum

Author
Paton, W.R.
Published in
Philologus
Year
1892
Subject
PYTH
Language
Deutsch
Category
B3 Iamblichus
Archive number
2284

Open PDF(opens in a new window)

Show full text4 pages

Page 1

View in PDF(opens in a new window)
PATON, Valen, WA ceESnE Aal.am bl;chi de Wks Thhagortea A Poilologus S/ (187 27 7729777, L'auteur propose une série de corrections annotées pour les passages ‘suivants du texte établi par Nauck :.9 5; 524; 66 10; 719;97 3;.101 6; 1121; 113 125.118 7; 119 1; 180 12.

Page 2

View in PDF(opens in a new window)
medicus. Haec autem mascula caesura maria) exstat sola in tredecim*), (apud antiquiores priconiuncta autem cum semiseptenaria in totidem versibus. — Duo spondei in uno commate (pes II et IIT) sunt positi v.31, tres spondei in hexametro continuati (pes I seqq.) v. 11 et v.15; versus spondiacos habet poeta tres, in v. 4 Etherdutye, v. 69 reyvñsavro, v. 71 rouniAkovsu. — Hiatus nothi primum generis unum exemplum exstat in semiquinaria v.57 pus érivatves (sic recte a Brunckio et Meinekio pro repipaiveo vulg. vepositum); alterius generis exempla sunt: Y. 13 naxapıarr' el, y. 47 TÉVOU PI ov (quod Meinek. in rövov Epyov mutare vult), v.22 tiuevat: et, v.43 amet où et voi in secunda secundi pedis v. 69, in secunda tertii vv. 34.41.44. 59,i eadem quinti pedis v.59. Hiatus verus v. 17 tt è 68 ot ex Homeri imitatione admittitur. — Atticae correptionis exemplum non exstat in fragmento. et v. 19 quae — dicitur Brevem in vocabuli fine ante mutam cum liquida productam in arsi habes: v.10 todto| poets, v.07 mote Kap, v.67 dro Bispaporow, ypady, nisi v. 69 mepi ypol; in thesi v. 53 ur praeferas scribere pre ys ypavv, poterat. — Brevis producitur syllaba ubi ye ante finalis ante yp facile vocalem excidere arseos vi semel v. 39 othtyv Aayadoisı. — Elisionem patiuntur hae voculae: post arsin [ pedis GAR vv. 5.15.87, vv. 20. 85. 70, unt v. 47; post arsin II pedis und v.16, © è vv. 22. 88; III pedis o” v. 22 et deddnx *) v. 88; IV pedisè’ y. 47; V pedis und’ v.30, unt v. 57. Inter tertium et quartum pedem u7,0° v.31, quartum et sequentem è’ v. 23, post quintum è’ v. 16, nat’ v.32, pai v.48, an’ v. 51 et in theseos prima brevi Ô v.45 (ped. II) ©’ v. 2, pad’ v.50 (ped.IID) et © v. 26 (ped. V). 8) Sola penthemimere incisos versus Nonnum eiusque scholam cautissime evitasse notum est, cf. H. Tiedke „Quaest. Nonn. Specimen“ diss, in. Berol. 1873 p. 2 seq. *) Apud Nonnum nullum verbum eliditur cf. A. Ludwich. „Beiträge zur Textkritik d. Nonn.“ p. 17, Gothae. 6. M. Schneider. Ad Iamblichi De Vita Pythagorica librum. Pag. 9. 5 (Nauck) LUE de tHe edyevetac Asyouévre rap TOic moàltare TOUTE TLC TOV TApA Toi: 2apiotc Yeyevnpevov Arékkwvos adrov elvar orsl. Seriberem tottys De tH: edyevelas <i> Asyouévys — — — route TE — — — auvypovey And Áwmyos x. T. À. Pag. 52. 4 yvwpluots, otmep éxadodvto moAttixol xal oixovopixot Tivec “at vopoderixol Svtec. Prius zat a Cobeto expulsum redeat in suum locum ante rodttixol. Pag. 66. 10 GodFvar adtm ypyyaticactar dno yemperplas.

Page 3

View in PDF(opens in a new window)
Malim 6o077yar, cum parum probabile sit permissum esse ei arcanam illam doctrinam vendere. Pag:71. 9 udhtota uiv év lepots, el dE ph ye, &v éuolote rémots. ‘In locis similibus’ Lat. Interpr. Sed credo haec loca accuratius definita fuisse et, pro bpolas, ëvi gote reponendum esse. Pag. 97. 8 Desaadpevóv TTeva. Tv Tpéspewy auraxetpa veyen vrMEVOV TOV BITS sav, Uri Aruxplvasdar adr, éxepougvon ù & Tod bg2.7. hk. Perspieuum est deesse aliquid. ‘Non respondit ei’. Nec mirum nihil sciscitanti! Sed, cum érepésüa nihil prater interrogare significet, legendum est y763v Anoxpivaclar érepouive. dyxetpévou DE TOD apéro 4 T. À. Pas. 101 6 zal Epos 62THY adrÓy Rpayparsiav dEtdv Ty Ödksızy eivar TD Glougvw zobTwy vat DEG4 vepa. Deobe etvar, Tuig 8’ sdrDeuav batepov Ital’. Si scripseris xat Choe (sic Kuster) dE Ti RAN rparyuarelay détoboty avipwrw Gextéov etvar TW Tt. À., habebis verba a sententiae nexu haud abhorrentia. In seqq. perierunt quaedam, velut cots 6’ sÜnUetav Hatepov tout <brokaugdvoosty Arodoruaistéa> xal Aupötepn. Pag. 112. 1 tiv uêv Önvov tis Apyias. vat Th vshav xal To moppsy. Pro ruppsv Wakefield conjecerat porapdév, et ita edidit Nauck. Sed ROA retinendum est. Cf. Plat. Qu. Rom. 26 06 Yap array onal mos Tw geha, % To dhovpyov strstv ‘Aohepd psy Th stuard, Ooksod 6 Ta ypwuara. Apparet e Plutarchi loco nigrum colorem dupliciter dis ingratum esse (1) quod interdum, sicut purpura, arte fit non natura, (2) quod etiam si a Naturae officina prodeat non tamen simplex est sed msptzpyov. Credo, ut lacunam, quae apud lamblichum extet, compleas, non aliter scribendum esse nisi Tov usv Önvov zis Apylac, <tijs de meptepytac> wal To péhay zal To moppóv. Ibid. infra ñ ATEN 7, Vakazen, repıppulvesdar, TH TPWTW yevopévo zat zakktorp TOY Övrwv otabuwusvw THY TTY TOV arävrwv. Ita F. Locus insanabilis, etiamsi cum Obrechtio inseras ea, quae paullulum infra a contextu suo semota inveniuntur. In initio scribendum, ut opinor, &% ypusob Jahatty meprppatvesttar. Hoe enim habuit novi suique proprii Pythagorae praeceptum — aquam marinam non nisi ex aureo vase sumendam esse; nam aquae marinae in lustrando usus, aliunde, ut perfrequens, notus est. Deinde ut sententia quidem, non ipsa scriptoris verba, redintegretur Gano Tob Tpwtov vat xaAAlatov TOY Ovtm@y vat & oradu@peda thy TV TOY ómdvroyv THY THWTYY Yovyy The O{PIs obsews val TpoOY THs moors val xoworépas Gayo Aapsdvevta. In antecedentibus vero miror quomodo effugerit homines doctos correctura dv TL<vI> dxovatoy alpa, TÉVTAL. Ibid. infra thy muestépav age TOY ayabav oùy you~ wevos Ôety Thy toy Bev amohetrety dy. Scriberem ext Tie Tv Deby Arohsiretv 30/7is. Le. Ev sopt. Amokeıneiv est cessare. Pag. 113. 12 ds mep! Tv Quyrv zat Ty odotay aüris thy

Page 4

View in PDF(opens in a new window)
zpbryv Tüv Svtwy œÜoec. Lacunae, ut videtur, fere sic explendae. <xal> thy npwtyy TOV dvtwv pÚsctv ANOPAT>ELC. , Pag. 118. 7 Kerpoypyatwy tidy oyxors. est. hoytwv 7, pop trois Quod coniecit Kuster, motteypyotwy, a sententia alienum Malo yerporhr,bóv. Pag. 119. 1 % vai év tH eorwrxarerov 7 To dtafowpevoy ev tm tetpaxtoc. Ita F. èv tH Est xat aevzotw Cobet, et ita edidit Nauck. Sed credo legendum esse èv to gotw 1 val, adto 87, To StaBowuevoy ev TG, Terpaxtüc. Pag. 180. 12 dtwÿoupévous try Aôpiav. cui insit notio qui traiecturi sunt. Quaeritur verbum, In antiquo codice forte extabant vocis dtaxopSuevopévove vestigia haec Al. . 0.0. EY . MENOYC unde ortum, neglectis e scribarum consuetudine intervallis, diwtovusvove. Grandhome, Aberdeen. W. R. Paton. 7. Zu Tacitus Historien. In Tacitus Historien IV 58 hat der Codex Mediceus folgende Worte: Dein virgines Vestales cum pueris puellisque patrimis matrimisque aqua trimis e fontibus amnibusque hausta perluere. Im Vorhergehenden wird erzählt, daß Vespasian, nachdem die Ruhe in der Stadt hergestellt war, sogleich den Plan faßte, das von den Vitellianern angezündete Kapitol wiederherzustellen, und den L. Vestinus damit beauftragte An der Weihe des Ortes, der für den ‘Tempel bestimmt war, nahmen auch die Vestalinnen teil. Alle Erklärer mußten hier an dem Worte trimis Anstoß nehmen, da es nicht zu übersetzen ist. In dem Codex des Agricola finden sich die Worte: aqua trinis (a. pr. m., ternis a. sec. m.) e fontibus omnibus hausta. Hier ist zunächst trinis oder ternis zu verwerfen, weil die Distributivzahl nicht paßt. Omnibus wird durch Nachlässigkeit des Abschreibers aus amnibus, welches die besten Handschriften haben, entstanden sein. In den Ausgaben des Puteolanus, Beroaldus und Rhenanus lautet die Stelle: a quatrimis et fontibus ommibusque hausta. Das Wort omnibus ist auch hier jedenfalls auf eine Nachlässigkeit des Abschreibers zurückzuführen. Ferner machte der unwissende Abschreiber aus den Worten aqua trimis, welche er nicht erklären konnte, a quatrimis, welche fast noch dunkler und unlateinischer sind; um quatrimis mit fontibus zu verbinden, änderte er das folgende e in et. Ebenso wenig läßt sich aguaturis, welches der Codex Parisiensis, und aquarinis, welches der Codex Budensis hat, erklären. Die Lesart agua vicinis e fontibus, welche Rycke vorschlägt, scheint mir zu sehr von den Handschriften abzuweichen und auch nicht den richtigen Sinn zu geben, da es klar ist, daß das Wasser nicht aus weit entlegenen Quellen und Flüssen geschöpft worden ist. Jacob Gronov liest: aqua vivis e fontibus, was Ruperti auf