Prolegomena in Pseudocelli de universi natura libellum

NE y DEM - Z > AS 1. Ocelli Lucani nomen quod prae se ferunt regi et opusculum cfg 105 ravrèc pócsos inseribitur, compluribus traditum codicibus!) atque ab Loanne Stobaco (Bel. 1 424 sq.) excerptum, vatum et fragmentum rep} vôpou libri (Eel. I 340) et fragmentum Lydo (de mens. II 8) traditum, tores ac praestantem*), carum a veteres?), plerique auctoritas litterarum a Stobaeo loanne conser- Laurentio Qui Ocellum laudant scrip- Pythagoreum Quare opusculo peritis magna renatarum ab eum illi a viris semper aetate sacpius est dicunt veterem litterarum graetributa, ediderunt, Inde verterunt, explicaverunt libellum viri philosophiae graecae studiosit) et in Pythagoreorum primorum et vetustissimorum numero auctorem cius collocaverunt, Antiquitas libelli primum a XVII, saeculi viris doctis nonnullis, imprimis ab Hermanno Conr ing (Propolit. e. XV p. 104) in dubi um est vocata, saeculo XVIII. exeunte recens eius origo a Meinersio (Histor. doctr . de vero deo p.-312 sq. Hist. doctr. ap. Graec. et Rom. p. 584) clare est cognita io opposita, qua ct rept sis 700 RAVTÙS picews et rept vópo» liber pro Ocell i Lucani, Pythagorei veteris, Platonis et Aristotelis auctoris, operibus habebantur, usque ad et demonstrata. Tamen opin XIX. saeculi initium sese obtinuit, sagaciter et docte a multis ; u, lolog lungen, 8° vol., nd RORAIANAN RAMON ische Abha4q 3 livr. Prolegomena in ip s chica Malara Sources universi natura libellum (4, ie A des sur l'éternité a wil y à entre la doctrine du 1 nes oeellus Platón, Aristotle: rd gt hese platea de Parménide, pren G, Des du mond e el les ar ilon; de l'usa Jr iritola ds, de Théopbraste, Critolats, Philun; sontenu o . o de son ge qu'il à fall el de ses rappo Kos du pose b, Des auteurs dont est contenu € d ris avec la pre doctrine i e chap. 4 et du n : psyc hod Arale pa ci è Des idées de Pseudocellus =o no svinlewe #90” mi hen br avec la ‚hilosophie et les gerits des jer - an. J.-C.; F. Fragen post ce traite, au cummencement du où fut c ments «lu Pseudoccins. úl à ') Cf, Mullach Fr, phil, gr. I 388, *) Cf. Mullach 1. I. p. 384. *) Cf. Lucian. pro lapau in salt. $ 5 6 jé ve deoré mos Nuday = ge chap. épac. el pydtv citò; ov alv xarad unety roby abrod 7Eimgev, Saov "Ont. 18 Acuxavéó zul "Apyôta mai tots Ao oprantaîs xdcot texuatpeobar . . . *) CF. Fabricii Bibl. gr. ed, Harlos I p. 855 sq. Novis simas editiones libelli curaverunt Rudolph, Lipsiae 1801 (cum comme ntario) et Mullach Frgm. phil. gr. I p. 388 sq., Parisiis 1875, zai Heyden-Zielewicz,

viris doctis defensa !). Nostra quidem aetate viri philosophiae graccae periti de recente libelli origine non dubitant*). Et hie et fragmentum illud zegt vópoo libri (fragmentum a Lydo traditum neglegitur a plerisque) Neopythagoreorum qui dicuntur scriptori alicui attribuuntur, qui Ocelli, Pythagorei veteris, nomen et indolem simulet, idem in ambobus opusculis?). Etiamnune vero libello universi naturam tractanti in Pytha- 2. Quae cum ita sint, ipsi accuratius ct libelli Atque ineuntem libellum considerantes primu m vix effu indicat. Nam profitetur vel pers suam potius simulat hausisse se sa- T& wey Texunplors capta: rap aùttig Te Plgemg Expadóv, tk BE où DéEn werk hóyos cò sixòe dro TÍ Woo otogatopevos. Apparet scriptorem maius concedere moment Zellero*) ita laudante: „Allen anderen geht der falsche Ocellus observationi naturae, minus cogitationi soli‘), Hane tribus deseribit nominibus Dé£x, A6yog, vönsıg, discrimine quod est voran, dessen Schrift unter den uns erhaltenen Urkunden des späteren Pythagoreismuus nicht bloss eine der ältesten und einflussreichsten ist, sondern auch durch Schärfe der inter ea et Platoni et Aristoteli et recentioribus Pythagoreis probatum:), non notato. Nam Pythagoreorum Pg cum Begriffe und des logischen Verfahrens sich auszeichnet.“ Platone inter quattuor cognoscendi gradu s (vode, Biévoux sive ¿xotipn, Sólo, atobyorc) distinguunt ita, ut rerum ‘ipsarum et verarum (dei, idearum, numerorum) cogniti o primi et alterius Imaginum rerum cognitio tertii et quarti cognos cendi cil Aristotele, Susemihl5) de Aristotele et Critolao, Schmekel’) de sit. Peripateticis cogitaverunt. aperte summum tribuit momentum, summo (voycet) infim 'y Cf. Fabric.-Harles |. I, p. 857. 2) Cf. vero quae G. Long in ,,Dictionary of greek and roman Biography and Mythology" (London 1880 ed. by W. Smith) s. v. Ocellus Lucanus profert: „I the existing work (scil. libellus x. +. +. m. gp.) is not genuine, we must suppose that when it was fabricated. the original was lost. lt is also possible that it is a kind of new modelled edition of the original; and it is also possible that the extant work is the original itself, which the brevity and simple close reasoning render a probable conclusion De libelli pretio adduntur haec: „The book appears to be a fragment. The physical philosophy is crude and worthless, but. the fundamental ideas are clearly conceived and happily expressed". 3) Cf. Mullach Fr. ph. gr. I 383. Zeller, Ph. d. Gr. TI 2 p. 93%. Susemihl, Gesch. d. gr. Litt. IT, 333. 4) Ph. d. Gr. III, 2 p. 131°, 5) Ph. d. Gr. MI 2 p. 131,2: „Die Hauptgedanken dieser Begründung sind ihm natürlich durch Aristoteles und teilweise schon durch Parmenides an die Hand gegeben.“ 6) G. d. gr. Litt. 11, 336: „Schon bei Pseud-Okellos, welcher unter anderem die Anfangs- und Endlosigkeit der Welt von Aristoteles und 1) D. Philos. d. Stoa p. 433: „Noch klarer tritt dios in der Schrift, des Ocellus hervor. Sie beginnt gleich damit, die Ewigkeit der Welt zu beweisen und zwar mit Gründen, die der peripatetischen Schule entlehnt sind.“ Cf. Diels Doxogr. p. 107, 188. At Pscudocellus infimo cognitionis Denique cognoscendi generi (atodos ) um ars atque ratio quam ipse profitetu | a Pythagorea et Platonica plane abhorret. Las 3. Quac sequuntur ($ 2) coniungenda esse videntur tam argumentandi ratione quam mundi imagine iis explicata cum §§ 10 (11). Hace Eleatica repetere videntur argumenta menid i auctori a Zellero aliisque tribuuntur, et Par- Re vera § 10, ubi ostenditur universum nec in ens nec in non ens interire 0880, Parmenidei argumenti (fragm. 8), quod docet eus ex ente nec e non ente ortum esse posse, m i ino videtur. Etiam Parmenidis idi verba &yém orov Pr dóv xx dvóde en boóv dom à Pseudocello repetuntur, Y%p por post: cum 7 riv dvódedpov elvan oitue où Avmdedpiv ze xa ual dicit (§ 2): ayéwyzov, dyémmtov cò “i et paullo nav Tamen dubitem, num Parmenides unicus auctor fuerit | Nan primum huius argumentatio nec esse Critolaos entlebnt.“ interiturum qua universum nec es demonstrat, multo uberior, dialectica » Cf. Aristot. de gener. anim. III 10. 760 b 27 sq. o mo 7 q goes D, 4 a 51 9. I 36. . Nicom. . DE, 52 A B. Hòla 17; ; b 29. Ps. Archyt. in Stob, Eel. I 784,722 ; II 199. Brontin. ibid. IL 198. Z 12. 212. Aristot. Metaph. A 1143 1143 b b 1: 1; 13. 13, 1 1144 lambl. in Villoisoni Anecd _ 1” Be re potest Peripatetica quaedam ars atque ratio, quam dt gorcorum litteris enarrandis maius tribuitur momentum, ut a De auctoribus, quibus libelli scriptor sapientiam suam debeat, summatim tantum nonnulli viri docti coniecturas protulerunt, ut in prima libelli parte Zeller) de Parmenide et argumentum atque indolem et auctorum eius inter se rationem serutemur

arte praestantior est quam illius. Pscudocellus de plicii ipsius aperte amplificata sunt!), universi et ortu et interitu disputat, de interitu quidem, de quo Parmenides omnino non loquitur, multo accuratius et longius 5, 1, quae a Simplicio (in ($$ 2, 10, 11) quam de ortu (§ 2). Accedit quod Parmenides imprimis de ehte, cui universi nomen et naturam tradita Pseudocellus vero non de ente, sed de universo imprimis loquitur. Ostendit universum nec ortum nec interiturum esse, cum id unde: oriri posset zpóvov rob ravrés esset, et id ma —, universum modo e parte sui ipsius oriri tem sui ipsius interire potest. parnotionem respicit, eam carmine solo sapientia reliquos Eleaticae philosophiae sectatores exstat aliquis, qui propius quam Parmenides ad Pseudocellanae argumentationis indolem et rationem accedere videatur. Neque verisimilis non erit suspicio etiam illum in Pseudocelli fuisse auctoribus. Melissum dico Samium, cuius libelli fragmenta nonnulla Simplicius tradidit. Quae quamquam additamentis Simy’ | 0832 mor œuveyéc iva yAp YÉvvav v | Gorepov à mpdabev rod pied Melissus | hi @: Bre tolvuv dx Eysve ro, om BE, del Hy xml del Hora al apr or Eye 008% Teleuciv, dA üreıpöv dorw. el uty hs Eyávero, apxiv dv elyev (Fet aco YÀp dv note Yıvöpevov) xd tehev Thy (2rededryae Yap dv mote yivóp evov)" et Sè pire Apfaro wire *rehedryoev Gel te Fy nod del Zoran, oùx Eyer px oddè teAcu Tiv’ où yap San det elvaı &vuorèv, dm ph nav con. El Today Tí dv Aéyorro (e fr. 1: al pv qe Ovtog twéc; el BE tr Eotw y yevöpevöv darıy À adel dv, GAR’ el yevóp.evov rot EE ¿vros i # oùx Svros. EM obre dx ph dvro s olóv ce yevéodon m... mie x rob dvcoc ety yap dv oótis xad où yívorro. on dpar ~ Bevor dot vo dv. all dv kon tort. yep & To ph am 008% poacicsta: td dv. obre dv ofév te 20 dv perofdke w . EVOL ‘yao dv nd 09 sw Ye xa od obelpotts. alte dea pe vero entis notioni posthabet, Quare dubitari potest iure, an re vera e Parmenidis Pseudocelli fluxerit. Atqui inter xat avé cd pév ov nédevor Xpediv gor % oùyl. restat universum ($ 10). quidem dóv ara ul D dy puv xed xetos @poe Ens vero — in quod unum interire potest uniuniversi &yévnrov apEdpevov wbv: | obtwe N rápr versum — sive universum est sive pars universi. Semper vero Parmenides vero 109, 20) et Pseudocello digas aòtod; | 9 módev Mine: oft’ è ‘ui éévroç tasto | pacdar a’ addi voriv' aj Yap paróv 038% vonrév | fon brug ody Idem etiam aliter consideratur et ostenditur in hune modum. Universum in non ens dissolvi notione omnia explicantur, inde derivantur argumenta. Quod Parmenidi ens, Pseudocello universum est (td lov, cò nav), de quo tota hac libelli parte disserit. Ens quidem respicit Pseudocellus, notionem vero eius notioni universi posthabet; 8 Te nol dtpeuts Hd dcéheaco Tv 008 éstos, amet viv soci óp.oD mäv, | Ev, Sequitur ipsum manere et Vides rationem inter $ 2 et $ 10 esse cam, ut haec illam explicet atque compleat. Universum modo e parte sui ipsius oriri et in partem sui interire posse, id quod in $ 2 docetur, clarum fit et explicatur iis quae in $ 10 adduntur: universum aut in ens aut in non ens dissolvi posse, hoc vero &unyavov esse, illud autem partem universi esse. Apparet universi notionem totius argumentationis Pseudocellanae summum esse principium atque cardinem. Qua fragmento din pUdos ¿doo| Actre ros be ¿or tai 8° èa not | rod BAR, dic tot, | oddov pouvoyevds restare semper ($ 2). non potest. pobvos SAUT hoc ultiet in Aristot. Phys. 22 b, 103, 13. cum Parmenidis Parmenides (ed. Diels) | Cum autem et illud et hoc partes sint universi — illud prima, sunt, I, 2, 10 comparatis. (xv) attribuit, loquitur, entis naturam laudat, entis ortum refutat. in quod interire posset ¿oyavov tod ravrès esset. tamen dubitandum non est quin Melissi ipsi us argumentatio uber ior fuerit et accuratior quam Parmenid is, Elucet id e Melissi fragmentis 7 x + «+. | Gb de te dv, 3 yeyove —__ | ’) Cf. Pabst, de Melissi Samii fragmentis, Bonnao 1889. cupidine impulsus nimia is ultra i icit, Dubitandi instum terminum procedere videt ur, cum agro 1-5 paraphrasin Meliss i verborum a Simplicio ipso Santen Aucta esse illa et addit a quaedam a Simplicio non nogem. Ar monta vero quibus Pabst effico re conatur fragmenta illa pro uri Dai Melisai verborum esse habenda, non sufficiunt. Spero assi de indole atque argumento frag mentorum, de eorum cum reliquis fragmentis et ceteris Melissi doxographi s rati i È Melis phis ratione disputandi alibi brevi mihi datum iri, vera, denique . de ones

sb dv oz: phapíceras” all dex Fv noi doco. fr. D: el civ ès ph xevedv, dvayım mpeg elvar” el BE 50570, ph mevdeoda” ay ST de universo. differentia ph duvaróv Buk TAñgsos aversa ds Ext sor sopatov AEYOUEY, re ille de vera ente imprimis loquitur. fortasse minor est, Haec autent quam primo aspectu videtur. Nam post ea quae Apelt, Chiapelli, Kern, Offner, GAN Em máv To dav obce de tiv dúvaros xwicodoas” 0) yap ¿om Tannery, Vermehren!) philosophia zt rap abró” obre de 7d ph dóv où yep fon TO ph Ev. dubium non videtur quin Melissus universi et unius notionem — praeter de 12 doxei yap por cò xiv dv dedpov elvan nal dyEvwntov. kel ts yap Fv xxl ¿ovas el yap Eyypovor, oda dv En Fy. oftuc alv avoksdpév se nal Ayévvntov To nav’ ode yxp el yevépevév sig auch dollar, eóporro dv, 22 6Tou yewnbety, côte el obapröv. siporto dv. ele 5 pbapein zed Biodubely. ef Eros ve nal yeyovev. dneivo mpéitov tot mavrós Easy, ele 8 te navy pdapíceras, dusive Ecyatov tod mavrós Zoran. vo DE ye dv yivépevov abv nia «íveros not pberpöpevov adv ro pbelperan. xa colts ye Dh &D5vatov. dvaggov dpx mod atededtycov to adv. I, 10 Grog dì el noi dDioAjerar 70 rav, yoo. ele cò Sv à ele Td ph dv BeadvBoston xl ele piv 70 Sv, adivazov® ob yap Estos tod mavrós ~ CR wdaph, dav els cò du Beaddyton” tè yap Gv fro. To nov À pépos vt dom ob ravzég rat pv o0de ele cd ph Gv’ auryavov yap cò y ~ 3 s x 2 . Y et ? > dv axodícdor dx av pi óvzow À els vo pù dv avaduBivar. dpdag= — respexerit quam Parmenides. Pseudocellus (ed. Mullach) N entis x 3 infinita entis solum aut de Neque natura tempore infinitate omnino, universitate magis est et dubium disserat, tantum non conceperit necessario clarius cum tam aut de spatio cogitet, quam de sed utramque entis exposuerunt, quin Melissus neque alterius infinitatem finitate clare secernat, cum de Melissi ab commisceat, coniunetam, existendi alterius inutramque ex hac necessario consequentem intellegat. Itaque — si recte leguntur et explicantur Melissi fragmenta?) — etiam accedere videtur Pseudocelli locus ad illa, in eo propius quam ad Parmenideum carmen’), Haec autem Pseudocelli cum Parmenide et Melisso ratio explicari potest sive ita, ut utrumque philosophum in Pseudocelli manibus fuisse putemus, coniciamus scriptorem, sive ita, ut alium quendam qui Eleatarum argumenta enarraverit et eorum dicta nonnunquam verbotenus repetiverit, id quod tov kpa nai dvorebpov Tà rav. Vides propius accedere ad Melissi argumentationem quam ad Parmenidis carmen locum Pseudocelli, sive illam accuratam et plenam et dialectica arte praestantem, sive loquacem : et verbosam et non argumenta, modo verba cumulantem appellamus; similiorem eum esse illius quam huius rationi. Accedit, quod etiam verba ipsa Pseudocelli ($ 2): det ze yap Fy nol Zora. el yap Eyypovov Fv x7%. non dissimilia sunt Melissi verbis (frgm. 7): del Fv zal del dorar... el pév yap éyévero xth., atque Pseudocelli verba ($ 2): site si pdapróv, eüporro div, ele 4 obapely . . . . cle 6 Te mathe pUmprosia xv. Melissi verbis (frg. 1): 0983 oDapiremar vé dv... pévor yap av marty cómo ye xo 0) obelporto” alts Apo yéyovo 74 av re phapñcstal. Ditferunt vero Melissus et Pseudocellus eo quod hie quam cum Molisso similitudine concludere licet. Nam quae in $ 15 dicuotur, aperte Peripatetici auctoris sunt, cum $$ 2, 7. 10, 11 plane non cohaerentia neque cum illis conferenda, modo eadem libelli parte contracta (cfr. pag. 20). 1) Apelt, Melissos = bei Ps. Aristot. in: Jahrb. f. kl. Philol. 133 (1886) p. 729 sq. — Chiapelli, Sui frammenti e sulle dottrine di Mel. d. Sam., Rendic. dell’ Accad. dei Liucei 1890. — Kern, Zur Würdigung des Mel. v. Sam., Festschr. d. Stettin. Stadtgymn. 1880. — Offner, Zur Beurteil, d. Mel, Archiv f. Gesch. l' histoire de la science hellène, d. Philos. IV 12. — Tannery, Pour Paris 1887. — Vermehren, die Autorschaft der dem Aristot. zugeschr. Schr. x Eevopdvous ote., Jena 1861. —- Cf. Baoumker, Prob]. d. Mater. 58, 3. *) Cf. Arietot. soph. elonch. I 5. 167b 14: giov 5 tod Meitosou dóyos, 6n dmerpov tò fra, Andy cò pis Anav dyévnrov. x yap un Svrog oùdèv dv yeveadını, to SE yevópevos EE dpy%s yevéodar. et jun ody yéyover, @pynv olx eyes ta máv, Wor Aneıpov. ') Inde quod Melissi universum est infinitum, Pseudocollus vero in $ 15 de rotunda eins figura loquitur, nihil de maiore huiua cum Parmenide Fe *) Cf. etiam Melissi frgm. 4. 11, I. 24, 1 (Diela Dox. 332 b1, 320a 11). 12, 13. — Aetii plac. II 4, 11.

scriptoris huius libelli indolem 9 e respicienti verisimilius esse 4. lam ad $ 11 capitis eius Pseudocellani transeamus, nullam interitus causam nec interiorem nec exteriorem Ubi esse posse ostenditur. Exterior causa nulla exstare potest, cum praeter et extra universum nihil omnino adsit; nulla, cum layupiig Avanpirera. div adden divapas arodpdcaca Kundodraı xo Emtiberat, videtur. omnia quae interior sunt, in universo sint, haec autem magnitudine et potentia inferiora sint universo. Vides haec cum $$ 2 et 10 communi indole i. e. unitatis et universitatis notione Eleatica (cf. Melissi frg. 3, 4, 5) cohaerere. Tamen hane sententiam nec in Parmenidis carmine nec in Melissi fragmentis reperimus. At similitudo quaedam loci eius cum Philonis de aeternitate mundi libri locis (e. V, XVI, XX, XXII) adest, quos cum Pseudocello conferas. Pseudocellus el DE no DofdGor mig ar oBelpeodar, Nro. Ind Tivos Tüv ¿Em tod movió pbauphoezat duvasreuépevoy À Ind twos Tüv Evrög. oùte DE ind cos thy EéwOev. ¿atóg yxp Tod mavtds oùdév. TH yap da maven dy Ti wave mol cò do nal To mv è xócpos. re ind tay Ev at. Defoe yap tadta pellova xal Suvopixerepo elvar vob navrés. toto DE oùx dAndéc. ayeta yap tà maven nd 700 mavTds nat xatà colto nai cwéetar xml cuvippoara nat Blov gyer nat puyiv. racdv „arsiinppnevov pnbevèc dxoctarabvros pépov: stom, cols DE ayévytov xak dpdapzov navaoxeudCovtas Adyous Evena re mods tov bpatdv (Deiv) aldodg taxcéov mpovépous. Gram vol pBopàv èvdeyopévors alziar dırral tHe drmaelag, Y pty evtds, 1 38 èntàs npsünönervran. el DE obeipetar nad réomoc, SE avdyxne Fro bro vivos tay éxvds Y node twog tv Ev 207 Duvépewv Sexybaptseran. dpiiyavov D Eudrepov. extig piv ya oudév ¿om cod vócpos mavtoy sic thy cuprdypwow atta suvepaviodévrov. oltws yep cle ve Zora ual Gras nal dyñpos. els piv Bie vò drodepÜévrov Tıvav Evepov Av TG viv dvi yevdatar Sinotov. Grog dè évena Too ciprmacav vio odotav ele aùtiv ¿amada eyes SE nat dvocas, ered ta vous nal yhpo cóparo duré, Seppdoyor nol bökssı ual tale Minus Evavriérnot mpocepmintotoats Ekwbev Y dipa tl diordipuwv Eytor èxtég, ndveme dv cla xevov Y robes pues. fiv ¿dúvarov nabelv ci À Spoor. rat ¡amv 00d€ ind tivos attixe BiadrvOyjoeta mov ¿vzóg aro. Tpajtov Ev red Tod Ghou Tb pépog nad peilov Fota nai xpatoudtecoy, brep gotly ye atonutatov. È yap xbopos AvUTEPRANTO APTE YpoLEVOG tk révra pécn mods undevòc adcéiv derópevos. Emerta Sóm dTrav aÙasiv pbopds alu, Ts piv Evrög, ti: D durs, & chy Etépav alá ve Oropévew, Bextink nat the Érépas doth mávrcs. Ghpetov dé' dott meyurev Bobs ual inzog xal Gvbpuros ai tà roparkfoux Cie, dvonpelodar Ind œdfpou. xat vécu TeeyThoe. yoderàv yao, po Y ddúvaero ebpeiv, Str chy Éwbev alıiav nepunts Üropévev cig pBopds adextov Eos nutà me RAVTEAËS TÍ Evdodev. xd totvuy in’ oüdevög tOv extig pbagncónevos detyOm 6 xéguos . . . 008 Ord Tıvog Tüv dv würd «ve. Philo e. XVI "Arodelteor Se of regi civ Bóndov xeypyvraı mdavwotázag ... el, pact. yevytic rai pdaprós 6 xócuos. Ex tod wh dvros cu evi, Geta, Grep ual mol Lronncig Aronurarov slvar Boxel. did tls Gu o0Beulav oBoporordv altiav eügelv dor, cbt’ Evrög atc’ Exrég, È xócpov ávedel. exvde pèv yap od8év got, Gu BA Taya mov tiv xevóv, Tüv otorysiovy obdiv viompa zorodrev, Philo e. V (ed. Cumont.) et dnoxabévtwy ele adtàv dA GY. per. sism d' yévorr dv alsıov Be rocoszy Srackdoewe. el Y dvarrios pbelperat, Soy St. En tod wh óvros domo N yéveots The pbopäc, Srep oùd' $ évoux rapadéfeta. sal phy pao, ón Yevinot tpémor obopäg elo tpcig . . . Ett npès tostore Ev éxmupub, pací, tà révru, ví nur’ txetvov 6 Dedc mpxéer tov ypóvov: D 70 ‘rapdrav od3év; nai prot’ elxóroc” vum pòv yap éxaora ¿pop nal mávrov ola ywiicws xavhp emerpometict, nal el Bel sey Bes fudyou rod xufBepvirou cpérov Hmesyet xual mydxdrtovyet tà elzeiv, Gipravia . . . mévruv Y dvupedévrov ox’ dpylas xoù Angxkioag dez APTO flo yphoera ob ti yévort’ av Arorórepov; Philo e. XX Ett Tolvuv xdzelvo por Soxel pù dd onori rote lyvadatotor sipiioda. pberpdpevog 5 nöapns Fro. Imb vo Etépas Tarmdt;

pdapñostar airius $ Ord Bea. Sn’ ¿Mov piv od8evde cd mapdnov BéésTar Bidhuow. oùdèv yap ¿ori À pi, mepuéyet. 70 DE repo cyépevov not xazaxparoúpevov aobevéotepwv Dios Tod repréyoveos. Sp’ ob xatanpateita. Drè de Geot obeisecbar Ayo aùròv mavtov dvocótazov. 5 yao Beds olx Gracias nok dxocplas not temur conieeturam. Postremo commemoro Pseudophilolai fragmentum quod a Stobaeo conservatum est!) cum Pseudocello I 11 et sententiae et verborum (cf. 3uvapmotéoa) similitudine aliqua coniunembnpäc, RARA TÁ bsos not ebrocuiaç xa Los nol raves amO, dvoy.okóyaro tod dploros mapà vate ADA BotaZouew. e. XXII tum. Quod utrum e Pseudocelli libello ipso fluxerit an e fonte communi, discernere non audeo. BAX quiév ¿ori txróg, 5 ph pépos yéyovev aúzob” Ghov nepieyeran 5. Accedimus ad §§ 7 et 8, yee xal xataxpatetra, quibus Pseudocellus Apparet Pseudocellum et Philonem locis quos dico idem absoluta natura agit, ratione quidem quae Eleaticis illis argumentis ($$ 2, 10 [11]) non est dissimilis. Quae si comparabis eum Platonis Timaei VII 32 CD, 33 BC et cum Philonis de aeternitate mundi libri e. XV ineunte, quod Critolai Peeongryere?) et indole ad huius argumentationem propius acceripatetici argumentum quartum affert, Quorum alter videbis eadem ab omnibus iis dici, (ec. XVI), qui ad Bocthum Stoicum referendus videtur, ct tertius (c. XX) etiam deum, mundi auctorem, gubernatorem, Plato tutorem respiciunt, de divina actione eiusque cum mundo ratione loquuntur3), quae Pseudocellus aeque ac primus ille Philonis locus (e. V) omisit. Sequi videtur Philonis caput V artius cum Pseudocello cohaerere quam reliquos Philonis locos quos attuli. Atque coniciendum aut ex eodem fonte ¿Gov téleiov Er Tehctov pegó ein. fluxisse brodehetppévov ¿E div dido totoUro yévor dv" hoe Philonis argumentum atque Pseudocelli argude mundi ex omnibus naturis compositi itaque nulla re indigentis explicare argumentum. Quaeritur quae sit ratio horum locoVides Philoneorum locorum inter se et cum Pseudocello. rum primum (e. V)!) et verbis nonnullis cum Pseudocelli loco dere quam ceteros quos dico Philonis locos. Quaestionem tamen, quis Philonis auctor hie fuerit, adhue seponamus. tav BE dj terrágov bv Shov Exaxotov asotacic. elnpev 4 tod xbopov le yap mupde mavrós Údazós ts 10% dépaç nal Ng cuvé- OTIGEY adrtòv 5 GUUTTÉG, pépos addév oddevds abd düvapuv ¿Embev vibe Bavondeíc. roürov pév, iva Slow Bu uadiota Orokinay, puv xal divocov Y, pos dì tosto Ev, dre 097, En Viva &yimentationem aut illud ex hac esse haustum, aut et Pseudocellum et huius fontem a Philone esse adhibitos. Alteri vero coniecturae obstat, quod Philonea argumentatio uberior rpuonirrovea dinates Aber xa vécous od Yipas Exxyovta pDiver est et mar, plenior non verbis modo, sed etiam sententiis quam Pseudocelli. Itaque aut primam illam aut postremam amplecoù novi xatavodiv dg TÀ TH cpu Deppà xo duype Boa duvápeis loyupàc Eye, Tepuorapsva ÈÉmbev xa Ste thy altiav xml rdv Aoyiopdv tévde Dede lov & Bhe imavewy téhetov xal dyhpov nad dvocov adtòv irexmivate . ... Asiov Bè Bi xixd näv BEwdev aörd amyxpifodco mod y&pıv, appdcov 1) Quem V. Rose (Aristot. Frem, I 19 p. 33, 11 ed Lips.) Aristoteli tribuit ratione nulla allata. Cf. Arist. Frgm. ed Acad. Bor. 1, 17. 1477, 6. ° *) Paeudocellus: 6x6 quo; tv Bw ghapigera: Suvastevipevov Y, bxd tivos te yap émedelro oudév, Aparöv yap obdiv Oreheirero EEwbev, 008 dnote, oÙdI yap anovotév' rvebpd te oùx Tv mepteotàs Bedpsvov dvanveiic, 00 Bad ade Emdets Tv ópyávos oyety, © Thy pv cle Exuzs <pootv dfforto, iv BE npitepav Sravasusvay tiv évrée = Phil. 6nd twos vv excds 7 mpós mos tv de adr pnpigesa Suvápeov. Pseudocell.: Sefga ykp tatra usífova vai Suvapecscepa etvar 195 maveés = Phil. émec8i 100 Giou 15 pépoc pueétéov form ual »parmótepsv. | Pseudocell.; Lycra yap tà rdvia uns tod mav:és = Phil.: È yap x6suoc... Ev th mept buy Gye: tk Tdvta mépn npèc urôevès aúrióv Ayspevoc. *) Cf, Aristaconis Pythagorei de principio mundi divino fragmentum (Stab. Kel. I 428), quod similem spirat animum. ') Kel. 120 W: dacs Aqdagrev iv xdcpov even. maps Reyer yodo coûte nai dpdapres xaî dxmramóvaros Stapever tiv Aneıpov attiva. oùte yàp Evraadev Ma te alia Buvauimertépa abri ebpedicerat or Errosdey pdeipa abtiv Buvauéve, 423," Fo öde $ xéauos dE olivos wat E alliva Brapeve, ete 09° Evès 18) ouyrevéos vai partis al dvurephére xusepvopevos.

arorépbe, modos. dats. ts yap oddèv addì mesos alto mubEv ae yx iv... Hyhcats yep ads & Euvbelc adrapaes dv soluta de Aucivov ¿cerdo pido Y npordeës Adv. docuisse!) Y lis de causisque omnino disseruntur. causis doctrina causam pendent. cuiuslibet Quae ab Aristote- Constat enim Stagiritam status et ipsam codem statu praestare; ut ignem, caloris causam, ipsum calidissimum esse. Critolaus Quod placitum Aristotelium a Pseudocello ad mundi aeternimoos BE Tudrus pei peris altias Styx tav ¿émbev bro- GefAñobor Coorg Teheuths, vooov. vipa, Evdetav. hy odBeprd rdv xéopov Ghoviv civar remyyévar. To yee dé Óhov Tüv arotyelov de dre pydevds Grodevphévtos nal areheuDepuilovros pépous Brech¥ivar’ naranpareiv ze nal tiv Buvipemv, E div al dodéverat’ tatem probandam adhibitum est, non ut ipsius ingenii inventum, sed ut Critolai argumenti imitatio. Pseudocelli loco cum Critolai (Phil. d. aet. mund. e. XIV) et Aristotelis (I. 1.) sententiis collato, eorum et illius inter se conexus non te fugiet. was DE bremoticag ävocov ual dyipw autóv Beapudaccew, abc Aristoteles néotatév ze adrèv abrí nal dverided ravrès yeyovévos. Exxotov DE uote alts tTüv Adv, nab à rai tote AA Pseudocellus Ordpyer cuvóvypov, olov th TUp Bepnörarov, nai yap vols AXIS TO cò dE ye Shov ual 70 nv óvopdCo cov cupravta xdopovTM pots altıov 765 adn dow dì gute pds Td quesbon* govt, Rios BE xol ced ual of rAdvytes elvan. Critolaus TO attiov az tol Uyuaiverv avoody tot. TAM xai 74 aitiov abrio toi dypurvelv aypunvév karıv" el SE tolto, abrí Tod Urdpyew didióv dor. zal 7d attov xirioc D 6 xdopos a= cod Oragyew, ei ye nai sig Kors Graouv. káldros dpa è xéopog Ecriv. Pseudocellus To Te yap rip Etépm Deppaviixóv bv abcd dE Exutod Deppóv noi TO péd yAuxaverxdvy yıröpevov adtò 2 sxutod yhuxó nal of Anhaveis xata mo pépos pev THs nous dancopiiceme ated. adrós Bb mpùs dev Erspov, AAR’ autos mode abróv. come na al dpyat tav anodelEewv, tiv Kpavav comparti olcat. Vides e mundi omnes naturas et vires contipentis, sibi rois dare abrio Yıröpevov cic adtoteAclag aùtò BE ÉœutoB adtoipsi sufficientis natura absoluta omnes tres quos affero scriparta EE ari épaves xod yvworixxt slow. tehég govt, oftws oÙv xol To nai To vols Korg aitiov ywdpevov Thc complac xat tores concludere (quamquam Pseudocellus cam conclusionem Buapoviig abro 2E Eaurod cwCépevov nal Bexpévov govt . . . è dé non clare addit) mundum inopia, morbo, ye xócpos aiviós dom Tols dios xxl Tod selva xat vol odCeoba. interitus causa omni liberum esse. senectute, denique Sequitur Pseudocellum sive Platoni sive Critolao sive utrique sive neutri eorum sed tertio cuidam (eorum excerptori aut alterius seciatori, alterius auctori) sua debere. Certam vero sententiam in posterum differamus. 6. Anguste cum iis conexa esse videntur, quae in sequente $ 9 de universo, ut de causa rerum generali et ab- *. atviov toto tis DeppórnTOS. wots noi dAndéctazov sò vols bozédu adts yep cote noi Tic apoonyoplas Evuye taitne. x Tüv &rérrwv Banospydeic. cúcmepa yap tow Tüv Shov ques abtoTehEs no Téherov. ¿xtoc yap col mavrès oùdév el yap ti don, Ev TH navti dor, nal adv toitw 7% amily maven Eyer, 7% ¡Lev hg pépy, cà dì ds encyewihpata. 7% piv alv Sprepreybpeva Tí Lou mpdg Tov xócpov Eye civ Guvappoyiv, è Sì xócpos xpd: obdty Eregov, GAR adds rpôc amuróv" cà per yàp Aha TévTX Thy pio OÙX adTOTEAY Eyovta suvéoTyxey, RAN emdet nal The reos tà Extög eydpeva cuvappoyiic. CHa piv roùç avanvoyy, Gbıs dì ,TpÚs cò quis, at Barrow alobíceis mpos cd olustov aiobnrév ta xx Tod adcoteAy elvar, autos px EE Eaurod Körbe tom... no auToreing nai Brapévov tov záveo alójvo, Atque vides Pseudocellum cum Critolao communem habere argumentationis totius finem et rationem, qua a singulis rebus (ut igne, melle) ad mundi aeternitatem demonstrandam 1) Cf. Metaph. a 1. 993 b 24 sq.

CArisrtiotoelaeus amPdlc+ax$pLShcteÉsrooa14yiupvmàBenlb5nebéroapricBueslkvztwreaxöbpxeiEouldyl-anmfouFt.or:p-msdvestyTicE,rloeévaDxh:lordopcneCupyéiaPrv-ucxolZtsSumóornApPecomi=evmtiuwgnadplv>p,blivdlComtrzawodseéq:gtDUiyrpxTfnc,lu.svmXotaaAeálrn,uivoVAtRvOyoaMlmÈgrdpe|elst.EPuvaxaroheyrIGuf)iSd,iveöucìmaPiTsyùvdtrtpcae(noé,,qihEcdrXvBmAuaynòrpduwoeEàlmysSésuvntiicC,nrdomelaseertBvynowe-kıaediüuo,vctnli.rAamsTxoiaınucor,àuemhveÀtOAdaltylseng0trovxmoXuir0c9aKsroA)ndq3Il7mtve,.3asluócVsdrt’U,opiipuxn)dal¡mví(.xttoOfmyeslbvrwTQtitE.eollrnèmicup,PddasotynvxáeliufA~osdsx>utopwcbmnrtessdeig,xiiaDl.tqhsrpci»u>vtuAéoedw.issaràncmvELt,.1awopsdeoird.’vc2ta,uGmieuBxrnd.eEipoqtosraAeldirnsuiviotm(epMe.tdElsaàtv2SgriiP.mcneovà7aultspnidlxery0poéPsoloteatAuaihvncsdlSp1taèwóoycoOuxsBgv3$7óblspoGfeemntsc3bN0.hxaéuArdioEvynp9.i—uolùteryIrsipclá6afo.nTbumet+wir;|v,r.sydm|+iao”ipseè.tgve do ilvimtvemreuntaaimbubimolemitnncaonhtiaumnrtalmiaurlmgauudcmarenentst.caetndEiito,inaemmflossreunradmmio,(asrmeäbnveosvrecuemntdOipyoepnvueé-15 PTogyemioetaitolvavilov.scudocelus caveTnE7pBGGttnrpaurnOEobıisaneoldeeùplYyv.tXns,lr’igasonuhzvcG.veinisavoiemydtòdeTioredvliiujnhQornOgstnralvzAtyduespPOmaeooanapreVNviaèduthsrpEyraivtsueenG,eimdihT(rtmlvlaau¿róhteAjiymCcmve:ooxdqnontaibtaxensusvoòo’TEdw2rdptfltdevahnx0aoreoAcñ'mmBpdvJEneotlnòm.ùyeTairvbxoqpbgeÒuterd,nikéPtmoavéñynaswftdlóeBdaatouxycsht,vpePwodamuróziyes—v@sgirvnod,eddlAé;vuxteedapiymsondém.uprevpispvtaoobAmddursaeavnroueéettdibrvsaiemcgysf«rprvvoettuTatoyaxBóbshonrl¿vm¿iudbnerhivoót2UvessretamsihppMduconatiTirbssdhtPxopq|ecociyva,hupysbsûalupeòoùdbeinoPrupdhtelysvacvwooiuapxieudlé<pnd)msoavipr.afvtd.sllneusnpoispeyadacxtvirempordBnmuaaseo.jltsuidcoAnpzxrvlédvtetrAyrpvnéd)um,oBèaeiutleyt,pmqbpuwroTrdPem.dyurés,BeoxvvsTÈCnrahmieyó,goteruaTspueaàdycABNeituéft.lpvdéroEbtyndafBNeprvitioovoaeyoeadcslasllvacecnEroeteraóinmasowtax.supcv?eapemul,ldsyxùohcubr.ee,tv.denptnlSipuTvémxoAezaiou.httdóntHmspvdrserweòpevni.ayiTT.rtuyuowxdmvceOaiehsnòlTstèPvuDmupaeoeic,oédàAavTeDnuhSayvstlprcrOEs.iaieCmÉdoleı0atpLqTmvlrxvletrusedOyuii1ovtle-mmd--È.escvoit

laris magis quam Aristotelius artis voces omnes (ut xivnors Kava’ To mov, nate réèn petafsodat) evitat, magis perspicuus, simplex est. Aristotelem ambo Quamquam accedit sensuum unum propius testimonio est, quam quo ad Pseudocellus ad Critolaum; nam illi nituntur magis (Pseud.: ¿£ abo mapeysraı texpyciov, eldopev. Arist.: did tig alcdñocos Yalvaraı), hie oogitationis. Utrum vero et Pseudocellus et Philo ex ipsius Aristotelis et Critolai libris haec hauserint, an e tertio Se ati acternam orbis specie currentem et horum breve determinatun vitae curriculum Illud tamen multo mihi verisimilius est?). 8. Nune ad ea quae in $$ 12—14 disseruntur nos convertamus. Docet iis scriptor aeternam immortalem naturam in universo a summis caelestibus regionibus et corporibus ad infima terrestria loca, minui. corpora, animalia magis magisqne im- Apparet non Eleaticae philosophiae sectatorem Heracliteam profiteri doctrinam de motus et mutationis aeternac circulo, sed Peripati discipulum loqui de caeli aetherii natura perfecta, de eiusdem per gradus quosdam procedente defectu. Atque limi, exstat quem locus adhibitum quidam Aristotelius esse a Pseudocello argumenti similmanifestum est. Dico de generatione et interitu libri II 11. 337 a 34 sq. Neque vero Arietiam Peripateticum auctorem supra iam nominatum adhibuisse censeo. Conferas modo cum Pseudocello et Aristotele Philonis de acternitate mundi locos tres (c. XI, XIX, XXI): fugere te non poterit adesse et hie inter tres scriptores necessitudinem aliquam quodam Peripatetico scriptore!), qui illorum argumenta repetiverit, certo hie discernere non audeo. loquitur Stagirita, stotelis libro solo et uno Pseudocellum hie usum esse, sed Aristoteles y 4 ae rs e o e > » el dom Tios El avayung ATAGS Y yévecic, Avayın 2 n vaux eV nol avaxdkuncetvy ... Tara ev Sh cb AG Vus. nel didi xo LARG todvn À aún rima axl Y Tod odpavob, 671 tabra dé Avaya yiveros nai gota. don auge numoets ai doo Bre tatty. el yap vb xizd niwvodpevov del Ti nivel. dvd nat todTav ón elvar thy xivnow, olov cio Avi onde chonc è ue zixdo1 Gt7 ère Boitms at impor Sx Toto runde ylvovcaı roi dvaxdkurtovary, tossuv Bobo yivopévey ray cà Uno zoútow. TÍ ov dh mote za pèv oÿco valves, ? olov tdacx “ol ate xizdm' Yıröneva. ol st piv vépos Zoran. Set Dom, mad el Dour ys, Det nal vépos elvan, ävbporor BE noi Cia ox avankuntovow els abroús, Gore né&Aw yiveodor dv adröv. où yap Avdyıen. el è mamhp éyéveto, cè yevéda... ele sd dì Eoıxev elvor abr Y yivecus. Et hic de differentia quae est inter caelestia corpora atque Pseudocellus elementa — et animalia atque hominem, inter illorum vitam a BE nal Gay dt Saye N quo Dempoupewm td ouveyts and 1) Hoc de Philone coniectat Ioannes de Arnim (Quellenstud. z. Phil, v. Alex. I p. 40). Qui Critolai argumentum alterum (Phil. d. aet. m. c. XIV init, = Pseudoc. I 9) et quartum (Phil. c. XV init. = Ps. I 7, 8) a ceteris eiusdem argumentis, i. e, a. primo (Phil, c. X[-XIII = Pa, I 12— 14), tertio (Phil, e. XIV p. a = Ps. 1 3—6), quinto (Phil c. TOV ROdTwOV ral TtTaTOV papel xatà Adyov dropapavopém nai mocokyouon Em iv To Ovytov noi Biéfodov ¿mbeyópevov tii ting CUSTÁGENS. TÀ EV “Yap TPÚÓTA xivovpeva LATA tà AÍTO HA acxitws nirdov Gueifovia Sécodov oux Emdeyipeva tie odolas. capite XX p. a vá Sì Seórepo Up nal Údop ual y% xal ahp bpov dpetBovow Epe- (= Pseudoc, I 11) et cap. XXII angustius coninugit (pag. 11 sq., 37 sq.), Ets xol ouveyiig, 0% phy tov xatà Tómov, AAN Tüv narà peraatque qnattuor ques dico locos fe. XIV init, e. XV init., e. XX p, a. e. fodñv. XXIT) mp. Sdwp dE yiv. XV p. a.) ex secernit altero eaque inter fonte se et cum Peripatetico Philonis haustos esso putat (pag. 40). Equidem neque discrimen illud inter Critolai argumenta neque conexnm illum eorum inter se et cum capitibus XX et XXII, quibus v. d. mulpéypr mip pev yàp els Ev cuvepyópevov dépa droyemw&, rupéc. aio dè and yo DE y adv replodos ig peroo: ¿dev Tpkarn pstofáldaciv. di dè xaprol nai tà tum tribuit, tantum valere censeam, ut fontium diversitatem concludere mietota inde oporteat. yevécews, raprmdivia dì na Treheopophoavra nv ent To oméppa Sed latius de Philonei libelli compositione disserendi occasionem alibi me nacturum csse spero. 2) R. v. Scala, Stud. d. Polyb. I 120 sq., 240 sq. et Susemihl, Gesch. d. gr. Litt. II 323, 325 pariter iudicant. civ Éfopiruv and omepudatov dvedafiov thy deyhy tis why avdduow rosttar and ob autos nal ext To adtò civ Duééodov ¿mredoopéwns Tig poems. 0 di dvOpwrar nal 7% Dome Ca par de Heyden-Zielewicz,

Rov úmofiefmiózos Tov vaddhou Epov ie pucews Apsipouaw. 0% yap sor Exavixa bie aùtoi rt chy cpadtyy FArmiay, olde nta neplotacug petapodyc els LAMA, naddnee ext mupòs xat depo yo Bdato xoù yhz GAAL tov Bid civ recodo Terpaepf nunkov Kvicaven nam Tes weraßoräs av Hınıav dvaddeTar xol ÁTOauctorem Philonis, an denique Philo Pseudocellum hie adyivsrat. hibuerit, qui ex Aristotele sua hauserit. Nec vero postremum admitti habet potest. Pseudocellum non vocem avaxéurtew, circuli speciem Philo leguntur, nonnulla at Aristotelis e. XI adtina ci aporte yevopéwo Eder nad wpispéve pérpa so apidbuods ypovov arcos. BaBpods yap cas ñ puo TAG iffuntas dyérmoe, Se div Tpérov twa dvafalve «ol udtersiv Avbporoc. “AvaBoiver piv adg6pevoc. xavépyetae dì bv talc peiicecw. reiciendum est, quae aperte et quae de anni temporibus circumactis perpetuo!) inter $ mpockvvns 6dè: et $ xatéving. Philo cum Pseudocellus ct apud sunt; ut dieuntur in de distinctione Sed etiam primum illud cum Philone communes habeat voces xixdov dpelfew, fuxio, Gpos, quas in Aristotelis loco non invenimus. Restat igitur, ut et Philonis auctorem et Aristotelem adhibitum esse a Restat quaestio, libelli scriptore statuamus. subsitne et hic Philonis duobus ex iis Gong BE è tHv dévoré fPabpüv du, Reds dv pdúsas cis ob quos attuli locis (c. XIX, XXI) Critolaus.?2) ner mpbersw. nomen ibi non laudatur, demonstrationisque totius finis quem NA Goreg ol Stavdodpopodvtes AVAKAUTTOUGL THY adchy 6dév, Sox rap’ toyuodons vedtyros ZAußev, drodidodc évaobevel yes . - . côte mol h y% yeyípaxev, de Sid ypóvos pijxos ioreipiicdos Doneiv. GAN dv byolw péver vedlovox del, dida TE- _ persequitur Philo, Aristotelem. alius Tamen est atque ne hic memoriam verisimillimum puto. apud Cuius quidem Pseudocellum quidem déesse et Critolai Nam apparet duorum quos cap poîpa Tod mowtócs tor, nal Evena Tie toi Giov Brapaviie épether ph pbiver, ère nal za KEAHE storta adths, Jump, ap guste cohaerere. ze nal rip, œyhpo durent. hic adumbrantur modo; dico elementorum aeternitatem, quae Sysupa tinte, píxel DE ypdvov . . . oùdérote shy diéduow ele cias occurrere apud Philonem etiam alios locos Peripateticorum c. XIX civ Bévdpwv Exaotov . . . Spa tH xapré xal To dico locorum argumentum cum illo Critolai loco (e. XI) an- Vides ibi explicari accuratius et latius, quae plantarum et animalium vitae brevi opponitur. Atque respiorépua Eiaßev. tov abröv pévtor tpdmov xol TÀ YÉM Tüv Lówv, . + pe pv meplson xa NPA, oréppo rpotero yövunov, rekeuaperte nitentes auctoritate, mirava d'oddapii oddapiós yivetar onéppc. serviliter plane auctorum suorum doctrina esse usum neque dias Avrınapadsgspeva mpög tke eviautéiv oùdérate Anyovaddidisse, coniunxisse eum compluria proprie, mutasse, sicut c. XXI xadánsp ydo al ¿mforor Spa xixdov dpelfovor suv mepiddoug dei, tov advdv tpdmov mepudée nal tà ovoweio Tod xdopov tolls cle Ada peraßorat:, (noi) 7d rapudotétatov, Ovioxew Boxotvra Abavarileran dorıyedovra cel mol Thy aùthv dd vo où ndr cuveysig Apelßovre. i pv oùv rpocavins 6305 quorum nomina silentio eadem eodem proposito adhibuisse atque illos. consilio ipsius utile esset et conveniret. toritas quamquam certo statui Constat potius Critolai igitur aucnequit, saltem In $ 13 Zeller memoriam aliquam atque momentum tiv oBéow elc dépa. auviloveng d'imite cuvbMiforto sic Udwp &épog, dates BE thy TOMMY dvayuow warà Thy ele yiv xuxvou- Plato die Grundformen der Elemente gefunden. p. 117) haec: Dieit enim (Phil d. Gr. TH, 2 „In den regelmässigen Körpern werden von einzelnen neupythagoreischen Schriftstellern mit Philolaus und ee Atque oritur quaestio, utrum Pseudocellus Aristotelem, an Philonis auctorem Peripateticum, an et Aristotelem et verisimilis est. Platonis Timaei suspicatur. pévos perafoXv. premit, argumenta repetit. Neve obliviscaris Philonem ne alibi quidem dad ys dipyetar. mmopém yp el; Sap peradapBdver Tv pera Boy, cò Bddwp eEatpCopevov ele dépa, 5 Vamp Aextuvdpevos ele nlp. + dì natdveng and neqahig, cuvitovtog EV mupdg HATÈ e. Nam Auf dieselbe @ ') Philo: al Emma par xindov Apeilousw Miniag Awmrapadeyóevas. Aristoteles: af Opa: . . . xixd@ ylvovızı nal dvandprrouse. 2) In cap. XI de Critolao dubitari non potest.

‘onstruetion weist aber auch Ocellus I, 13 in den Worten, welehe sich nur aus der platonischen Lehre (Tim. 56 D ff) 7g erklären: uèv els Ev auvesyépevev dion anovews, yap die DE Udo. Gog SE viv." Nur wird hier mit Aristoteles u. a. von Pluto abweichend, ein Übergang sämtlicher Elemente (nicht bloss der drei obern) in einander angenommen,“ Equidem vero puto verba illa: zög piv yap els Ev ouvepyóp.evov dica anoyews multo melius et verisimilius e Peripatetica Constat enim Peripati placito elementa doctrina explicari. differre inter se densitatis et caloris gradu. Aér et densior est et frigidior quam ignis. Corpora autem quae condensantur et refrigerantur ex Aristotelis opinione quodammodo comprimuntur, competunt, cocunt.!) Quare de igne qui in aérem commutatur sieut de aére qui in aquam et de aqua terram quae in mutatur dici potest iure els Ev nai Sovspov Elva più dvtog ypivon. ghe , it Etiam ea quae additur y Es Ypévoc + oda È u sat. od Y rise Xow oem muve- “Ag 70 0070 7 rues vı rábos. 5 ouveyhs. DA ' È € anar TÉTOY xual TAUTNS À N + s Phys. © 1, 251b 12: et ov Dé boa 6 ypivos avisenc dpibuòds > og a A AA On een Y AGE: TG, ays a, a Sr + £ Kaas » SUTEp Ket ypévos tatty, aveyny xxi ala aldrov civas. + # a. Pseudocellus En dì TG dvapyov uot dseheúrntov . . . nal tol yedvou xa % Tig ivijocas Tolto motolta. Suite dÉénmroc 4 nónios si ap trap706"... . È THe micros (scil 13x) xatà xdxdov’ aim BS Arapéfuros na) ABié£odoc, Ste ypóvos 4 drepoz, dv prep À xivnang, Bik 70 pire apyiv clhypever To mvobuevoy pie teheutyy Xfbecdou. Philo c. V 70 yap ph Ordpyov cidì wvairu, didtorima dì ou ui avez EdetyOn & ypóvos div. dudan colvov Exdtepoy BE didlos Doisrdvon, yeveosms doyhv ph Aafdvea, cà dì Bixnbope dvertdexva. parte capitis ultima ($ 15) non de Eleatico disseritur universo infinito, immobili, inmutabili, sed aperte de Aristotelio caelo, cuius figura et motus laudatur. Partim iam prius explicata repetuntur, ut etiam (i ye uv odoie cv rpaypérov?) dvenfatos xa Guerre: x. m % cfr $$ 3—6), partim nova adiciuntur argumenta, E figura mundi rotunda, e motu eius in cireuli speciem circumacti, e tempore motus eius infinito aeternitas concluditur. Simili utitur ratione Philo (d. aet. m. ce. V, X), cuius cum Pseudocelli sententiis affinitatem ex eiusdem fontis usu ortam et hic collatis ambobus cum Aristotelis locis intelleges Metaph. A 6. 1071b 6: 20% Zdóvatov ximow à yevécur à pbuptivar’ del yap ty. 003% ypovav' ob yap ciév TE Th TPÓTEPOY 1) Cf. Aristot. Meteor, I 4 341b 21, 36. 324a 19, 11 9. 36%a 27. a 28. 3704 30, III 7. 378 5) Vox sistz qua Pythagorei seriptorea materiam (5) appellant, hic alia plane significations (que: adhibetur, quamquam memoria quaedam Pythagoreae illins 4 Ess 1% rpuyuduv (Ps. Archyt frgm. ap. Stob. Fel. I 35} (= materia) subesse videtur. e. X ueylorıv even rapéyeror miorw ale Midimnza nal 6 ypóvos. st yap ayévatos è ypivos. El avayang nol 4 ndouog dvico. 7 607 WooBdrme arodzdócbos pos shiv dodórov 2% spiata dpiCechar ypdvov Diiarnua fig Tod xdopov nivioeme. excl de 7088 Gytés Sour, yivetat è xócpos Tom vod ypévou not olmos. révruv D dtordiatov Imwvoeiv, Gar Fy mote xdajnoc. hvixa odx Tv ypóvos. dvapyos po nai AversdtyTOS $ TUÛTOU QUO. | 10. De quibus disserui modo tres capitis partes (88 3 —6, 12 14, 15) non sine (88 2, sciunctas 7—11) consilio tractavi coniunetas, Nam primum tres ab illis illae ab Uleatica (Melissca) universi notione et doctrina sunt alienae, hac cam sunt reterendae. ad Deinde in ultima illa ($ 15) primac trium quas dico ($ 3- 6) argumentum repetitur. Hoe Aristoteles da 8 & Guvepyeverba, (e. e. 368b 16, p. 378a 30) vel cuvifew, qua voce 9, = al KR). ado pro aumevan ele év cuvbbifzobat, quae Aristotelis sunt Philo (d. aet. m. e. XXI) utitur. @orep autem similitudinem apertam ostendit cum alterius illius partis ($ 12—14) argumento. seriptor, quod est In ambabus de diserimine loquitur inter summa caclestia corpora et infima, terrestria, mortalia atque inter illorum aeternam, horum interitui obnoxiam naturam. Et hie ($$ 12--14) ex hoe discrimine aeternitas universi et illie efficitur. (§§ 3--6) Addo seriptores duos qui in recentiorum Pythagoreorum numero habentur, Pseudotimaeum et Pseudhippodamum, easdem sententias

quas Pseudocellus secretas ct ordine quodam dispositas primo libelli eapite explicat, confusas complexione quadam repetere sie, ut cognoscas ¡llos sive e Pseudocello sive e com fonte ea !) hausisse. Pseudotimaei dico de anima mundi libel locum (III 95 B. C D) et Pseudhippodami fragmentum a Sto- Teptéyovt, Tüv SE =$ îx ravteltuv DE suviorans (scil. è xécpos) copdzov, Te rep Sho Ev abcd evel, ds puoi zona pépos descritos “i adté, iva Y abtapxéstatoy tO té TAVTÒG a ge TÜV kurs unpaiv, où yáp te Fv Biya =outéw, XX i thy este plo natty aplocav dvadoyiav auvrebévr Ev icoduvapia obre pr KIRA Rav Ex pépeos obte uparteta, @e Th pat en à DE yblow Aayßavev, pévet 5 ¿y £uvapproyál SAME nate Aoyov dprotov. Tp yep bvrivüv dpwy, Ove nal 7% dunorilpcros wert abróv ¿oráda, Aöyov not’ dida, vite BH cò pácov Susi Ben ópípeda ‘nostò rpärov Stumep so Tpieov mov Ba, ne où TapudAkE mar epdppoow tó nal D ee vie 3 api abr navrk elev noi maven TEAK dpoyevia oynuate xp divacdar, nad dv SE Eprindiov perafohkv droddóv di alive póvo BE & cpalpa Ebüvaro nat &pepéwoa noi BA ev tH ali cuvappécat yop, dc ph moxa droAetmev pre dapavev SA AO tonov, <6 x péow toov eluev ravrál Pseudhippodami maven piv div cà Bvarà de dvéyuav qÜoue Ev perafodaic avatar, tà pèv dnd civ yspnóvov Ent tà BeArlova petatporav Aaußivovra, ta BE and iv fohmióvow tm tà xepfova. vespa yap défetar tà npdypata nai detndivra dxpater on SA GAVTO ampácuer xol tédog Úotara pleiperon, tà piv ÜTÔ quoros pp Be abete Ti púcroc Es td KönAov alate tepuamilópevo no Fév 2x To dbflo be to dSpatdv ériouvepyépeva duo yevécros mn avranodöcı pbopäg xúxdov abraitac àvaroditoscag. Ta DE no pala &ppooivac dvbporivas SBpt nai xbpw Leodong . . . no spa nicav éyepoviay piel ypövors ópilecdon, Evi pèv nad mpaty TO 1j Cf. Susemihl, Gesch. d. gr. Litt, 11 337. Be cehevtale 7% piv div brò Bediv Bedtormmpéva &- D ón avOpeimov Dark Eévrx brd Ovaréiv imbéjezos romxídav del KeTaßoAav. 11. Iam ad tertiam libelli partem quam altera cohaerentem cum prima nos convertamus. angustius Etiam haec ad Aristotelis memoriam referenda videtur. Conferas quaeso cum Pseudocelli III 1, 2, 3 Aristotelis fragmentum 18 (ed. Lips.), a Philone (d. aet. m. c. III) traditum ?) et frgm 23 a Cicerone conservatum (d. nat. deor. 2, 15, 42)?) et Philonis locum (d. aet. m. c. IX), cuius originem Aristoteliam ille non profitetur quidem, qui vero cum Aristotelis fragmentis quae dico et verbis et sententiis necessario cohaeret, fonte atque Pythagorei illa manasse videtur. fragmentum ab itaque ex codem Accedit Pseudhippodami loanne Stobaeo (Flor. IV, 103) conservatum, quod similitudinem apertam cum primis ambobus locis ostendit et necessitudinem. pripevar pù per looxparing dpdyavov navel. dd hs na RES cfipa nai xattàv xivaow, xa € pèv sooiipa e dos Gpotov auto Deutéce DE tH Tüv anddavow, ... pbapra dóveo Ind doBaprmv tov del ypóvov mépuxe méfecdou, th baeo (Flor. III 98) traditum. Verba sunt Pseudotimaei amar, sav anddkeow Aristoteles Philo d. aet. m. e. III ’ApwototéAmg dì . . . &yévmrov xa anbaprov ¿on tov xdouev sive. Deiv de abedtyta xateyivoore Thy závavría Biekiévewv, ot Tv yetpoxpycav oddiv ¿car dtapépeuw tocoltov dpatév Dedv, fXtov xal ceAñvnv xat ro KAO Tüv nlaviruv xal dmraviv Berov. bs &ANDGS zepıeyovra Távc. IX xaì pv dravti mou xóxslvo dilov, Sri pherpouévas piv Tis VAS dvéyan nal tà Yepoaîa tiv Cdwv rad ¿doy To yévos &r6XuoBar, pévtor xt mupdc tà Geporépa xa muptyova. el pÜeiperou pdepopévos dE Sdazos tà Evudpe, xoù dépos è oupavós, obapycovea à at XvéAoyov oùv of homo mrd&vytec.. pdapicovrat Y of axhavete korépes, 5 rocobros alobnrüv Dev ebdatumv td ram voquodeis orparöc. 5° dh yévour” dv oddtv Etepov Geode pBerpopévovs brovosîv . . . dobapatav dè Decode dwoBareiv aduvatov, xdv al dvdpórov copia. xaxopaväow. deor. 2, 15 (Aristot. frg. 23 Lips.): cum Cicero d. nat. igitur aliorum animantium ortus in terra sit, aliorum in uqua, in aëre aliorum, 1) Cf. Plut. d. tranqu. 20. ?) Cf. Plat. Tim. 40a. Plut. plac. 5, 20, 1.

absurdum esse Aristoteli videtur in ea parte, quae sit ad gignenda animantia aptissima (scil. in caelo) animal gigni nullum putare. Pseudocellus roütov piv ydp del Övrog Tob udopov Avaynalav won Ta peer advoë cuvundpyev. Ayo BE péen stipe, rv ha pered vaso. 6 Bh peráporov nai éprov óvopdlezor. 0) yap Aveu pen GAAS oùv coito: rar ex toútov 6 xócp.os. Tè BE pee u... yovrov van nol tà Zprepieyöpeva cuvurdpysv urti aie piv cov, cedyvyy, arhavets TE do Tépac wm mad ATA ) TH dè vi Lia, quid, Yguoöv, dprspor, perapale RE 20 depiw avespaca. dvepov . . . bv TOUTE Usi cb pavde cla Ye tà epr eybpeva Eye, xod odv tost@ Y% suv Ri: tà x adtiig quopeva al Booxtpeva Óreivar. xo adv TOŸTU petdgoroy a apa ote To zu dv adc rávio vá ywópevo yivecdon. émel obv nat serre &xovopiv brepfyov mı yévos Evrirantar a Hav, e pèv cip cò civ Dev. dv SE YH Avdporos, Ev 3 Tb pampoles Tor = roves, divari zb yévos av avbporov arta elvan, eimep AAN Bs 5 Ayo: cupfipale, più poóvov tà pépn suvurdpyew 76 xbcpm, DA nol sh repueyópevo TU pepectv. mentatio illius alia plane est, alind persequitur propositum. De universi cum ordine mundi et partibus eius singulis ratione imprimis loquitur Pseudhippodamus, demonstrare conatur ordinem universi cum universo necessario existere, alterum sine altero esse non posse. Pseudocellus vero hanc quaestionem obiter modo attingit, firmandam nulla omnino profert. wi Sim nal Ev tH mavel. xa Bex rodro èv ho Evi. dat mod ke no tÀetooi, nod dv vois wAcioor, örı nat dv TH She noi Ev TH an RTE bin atic Shag piowoc Brandopaars nad v6 nad Ev Exactov Traxexdopsne Ko a & nod Exactov SE Brondcpnsy vd Giov wath = TO Cho tH fp.ev BEE pices 7% tolto Bok dxodoubet dà to 6 xócpoc: iv pa yap atte Sólo. TÓ möpeog, GAA’ où vo pépos 003° &v 6 frog Fy, oùd & ceAdva odd ol nAdvateg dovépeg: dd’ ol axdavées. bvroc DE ya TH xócpo nal colin dara evel... de dè Eye cò Bhov mom 10 pép0g, pe 10 È nl Eh Apetà moth tav TO pépeos. N Gap y%e Sppovias xo ne rog Belag mepi tov xdopov 00x av diverto cuvipev Ett «os ÉyovTu tk Eynsnoouaeve. Neque probabile videtur Pseudocellum e Peoudhippodamo aut Pseudhippodamum e Pseudocello hausisse. Nam ‚argu1) Cf. Pseudocell. 1 8. LE mepreyopeva Tg piépeor transit, partium ipsarum aeternitatem pro certa habet aliter atque Pseudhippodamus, qui de ordinis aeternitate disputat. illa Similitudo ipsa autem partium et verborum quidem maior!) quam sententiarum, inter tres quos contuli seriptores, Aristotelem, Pseudocellum, Pseudhippodamum, cum uegari non possit, dubium mihi non est quin ratio inter eos haec sit, ut et Pseudocellus ct Pseudhippodamus ad eundem anctorem referendi sint, Aristotelem. 12. Altera capitis pars ($$ 4, 5) et Platonicas et Aristotelias et Peripateticas repetit sententias. Dico primum Platonis Timaci (22 C D, 23 A B),?) deinde Aristotelis Meteorologicorum(I 14. 351 a 19sq. b 8,275q. 352 a 8--31), denique Theophrasti (Phil. d. act. m. e. XXVII; Porphyr. d. abstin. II 5,6) locos, Conferas enim quaeso locos Pseudhippodamus codo ovio BE rot pera buyäs nai Ev Evi ur * retos: hai sl argumenta ad sententiam Statim ad -à Platonis RO xal xatà mod obopal yeyévacw Avdpumuv nat Écovvor, rupi iv xa Über péyioros, pupiow BE Adore repar PpayiTepat . . . TO dè Xindés dom tiv rep yyy zal nar” obpavov lóv- Tov rapál ale xal dà paxpliv yodvew ytyvousvy cv Ent y mopi TOA pÜopé. tote obv Boor xat' Spy rai dv HAT tiro: nat Ev Enpoîc olxoticr, prov BdAAvvea Tv mposonaiveov . . . brav thy yiv Hat xabatcovres AATAAAITWOW, ol piv iv Y ad Deol movapois nal bardren solo Spear diacditovia Bouxdru voue ') Cf. Aristot: tosctitoy épasèv Deóv, Tov mai celtvyy nai to do adv Mavitov amt ima .. (Phil d. aet. m. e. III) el gdelpera 6 adpavic. Quapicoviar Sat ont akdvntec, pbapisovem So Amat dorépes. 6 rogodros atodntiiv Der... srparés (Phil. ibid. e IX) Pseudocell: vipavi per Timov, zen Ankaveg ve dorépas nai ridwvas. Pseudhippod: aíze yap pù fiv G xdspos, odd' Av G Tos Fv, 008 & ceddva odd’ of radvnres dorépes 038" ol Ankaveec. *) CE Legg. LL 676 sq. VI 781 E.

ce... 7% BE map dulv vob sole AXIS Aprı nateczevacpéva Enkorore -uyyävar ypápyos. nat dnacw bmümwv nodes déovrar xo rdv Belmubéruv Etaiv Gorep véonua Fixer pepopevov azote Theophrasti mavtehig ye why edie To yévog Ev avbodnov and Tüv teyvony ecetaCeciat, TH yap meg tov Adyov Atomix rie dxodoufebpz oùpévov nal Todg dypappitove te nai dpotooug Ekımav Opusiv, hove na EE dpy%s olov véo viyvesbe, uddèv eldöreg obre Tav Tide ote TÜV map OU, dou Tv Ev volg naharots ypovors. tà yodw viv BY yeveodoymdévra, di Lodo, neph tóv map” dulv & da Des maldav Bpayi zı dapéper podov, où rostuv pv Eva y%g xataémautav. ere, noi ob¢ napedioupev tiv émompiiv ebperdg, av Aeybévta sv xAyopöv pépvoode. modAbv Zunpoobev yeyovórzov tatopia ti: pbapal viv xatà yiv. 00% abode Aravrov, LAA Ghaag véov TOV nécpov Anawavel nopud?i, póde TPO yıllav raxyévTra évmautióv quate, MA ray Evzabba y%. nace pévror tik TAÉw voullew yph Tara yiyvecdos moi meplodov . . . tadrò Bet vopltew tolto cupPatvew où rep peyddove Térous xa yópos Shag. of ev adv PBhérovres emi puxpèv altiav clovrar Tüv toodtmv elvaı rabmpétov thy Tod Shou petaBorty, cg ywopévou Tol odpavod . . . SAR todrou Tv OmepBadroucw. «iva, el BE di ped totopias + 3 duo vaig pLeyioraus adria Avaribevzat, rupôs wat ¿daros Hréxrorg mopaïs. dv névu da de Y oi ara tama the yA abe’ Évuypoi elow wise Enpot, ZAK perafidAhover moro tis TÜV rorapiv yevéoets xl vos a xal Dethaccav rodeíperg. did noi Th mepi Thy frepov perfíl no oda del tà pèv y%. 7% dì DélaTra Bietehel mavra zóv ypdvov, dà ytyverar Déhorra pv Grou yépoos, ¿vda DE viv Dédarre, ody ox drepoxémtos nal fadúpos dexréov. rv rhsclotov, Aristotelis apto no Aextéov tae Téyvas loflimas dvbpormv paxpaio uatacnixvew D Exatépav av péper pasív, évoautiv mepiódols . . . mpde BE payo évov Buvdpemv Ev pége tobe Ev cots Évavzions olxobvruc sómos áróAAvodart, rupi pv tobe dv dpeor nai yewdógpois nai Busddoare yopiotg . . . Epradv d iat, tobe nape motapstc À Muvoc À Daharty ... nase 3% todo AcyDévruc mv ppxyutécov obegopévou vod Teérous Biya TAstotov pupitv pépooe avbocinwy, exthunsty dé dvdyanc xa 7% véyvac . . . éneudav BE al piv xowal vars. yardomaw, Tav Apenas DE mv nal Bhuorävew 76 yévos en ph meoxatarynobévtroy Toi emppionc, Bewots, wae téyvag mé&dw dpyesda xat cuvictacdor, of TÒ npéitov yevopévac, LAMA Y, pence tov éyévtmv brocraviobeisuc. altiav, od thy 700 xéquou yéveaw oisodar ypñ. yedotov yap dix Pseudocelli pupas nai cxapralag peraßoräg mveiv td mv, 6 BE vis ye Byxo¢ da noi tè péyedos odBév tori dA mov mpög Tov BAov odpavóv. AA névtwv sodtwy aitiov brodnneeov Ste ylyverar Bie ypóvov etuap- VAS, pévov, olov dv tolg naz’ évautèv Gpuc yeyrdv, odrw mepıödou pépos, Gre Be xat avt Tis y%e edpuvopsvyg na Buorauévme ond ads peydhyg péyos yeòv nal bmepBodh SuBpwv. um Y odx Ret natà rods abrode vómoss, AMM conep 6 xodoúp.evos Ext Acuxa- Rveupazav À Oddtov xpößdnv éxmmpepopévov. pBopai 3E val petaforal floor yivaovızı xatà TÀ péoy TY Ove pèv dvayuow AnpBavodone fe Daldoons ele Erepuv ravrekñs dì pBopà THs Rept thy yHv Siaxocpacews obte yéyovev odte loza move. Movog naraxkuouéc . . . KAMA Be to ylyverbou nioav chy quer Bed xiv thy mepl viv yéveciw En mpocayotiig aa ev ypdvorg noyryxeor "Ivdyov clvar 705 "Apyelov xpocextéov alito», mpòs viv fpertpav Civ Ravddve. Tara yıyvöpeva, nal Tpótepov mv tv ¿Dv andre yiyvovza xo phopai, rpiv umuovesbrvor thy todtmv petafoXtv ¿E dpylic ele cÉdog . . . tov adròv dì p6rov yph volle xol tods xaroraropods Aavbdvew, néte xpoitov éyévovro vols EOvecw Endororg ele tà petaPadrovta xal yıyvöpeva énpù èE Edi nal ewSpmv' nol yap évratiba nate puxpèv ev ZONAS ylyvaraı yobvm $ ExtBdocrs, Hote ph prnpovedew, tives xpüsou mol móve noi nog ¿yóvzov HAbov Tüv TóxOv. py he npurne, KARL The yevowtvng petaortc nat xdtiyy. sai To Aéyouvo. yap noi yéyove viv tHe EAdnvinfig iotopias dpyiv and oby de amd we ro xal ¿otor ParPxpos à ‘EX, oly Or avbparav pövov yivopévo petavdatarog, TAMA not Im’ abrí The púceme, od pelovog xbtHe yivopéme. MAR rouvotipae del za npòs fudic dpyliv Aopavodons Vides rationem inter tres quos comparavi scriptores esse eam, ut Pseudocellus cum Theophrasto communem habeat vocem istopia, ceteroquin cum tribus omnibus pariter senten-

tiis congruat, ut non facile discerni possit, cui vel quibus corum sua debeat, sunt diversa. Il. 1. lam iis quae hucusque exploravimus nixi ad solvendam quaestionem aecedamus, quae sit ratio Psendocellanae de mundi et generis humani aeternitate doctrinac cum Eleatarum, Platonis, Aristotelis, Theophrasti, Critolai, Philonis et argumentis ct libris. Qua exposita etiam mirus ille quem observavimus in Pseudocelli libello Kleatarum (Parmenidis, Melissi) cum Peripateticis (Theophrasto, Critolan) conexus quo| modo explicandus sit quaerere licebit. Primum Theophrasti argumentationem qua mundi acternitatem ostendere conatur apud Philonem (d. act. m. c. XXIII sq.), si cum Pseudocello comparaveris, videbis hune ab illo contra Stoica argumenta pugnante plane esse alienum, Trium primorum argumentorum quae ‘Theophrastus proponit ) nullum apud Pseudocellam invenimus. Quartum quidem?) similitudinem aliquam et sententiarum et verborum (Phil. È. XXVII) cum Pseudocello (111 4, 5) ostendit, ut Theophrasti de aeternitate librum 3) in Pseudocelli manibus fuisse coneludendum sit. Tamen etiam hoc argumentum Theophrasti plane aliud est atque Pscudocelli capitis III argumentatio, Hic e mundi neternitate, quam antea se ostendisse putat, generis humani aeternitatem efficit, quam Theophrasteo et Aristotelio argumento firmare conatur. Ille vero in argumentis quibus mundi neternitatem demonstrat, etiam generis humani aeternitatem defendit et probare studet. primo (Phil. 1. 1. e, XI, XIX, XXI), quoniam et hie et ille de animatinm et hominum mortali, elementorum aeterna natura loquitur. Tamen argumenta ipsa Pseudocelli et Critolai plane | | lam si quacris, quae sit ratio Pseudocello cum Critolai de aeternitate mundi libro, supra ostendi argumenta quae Pseudocellus 1 3--6, 7, 8, 9 profert eadem esse atque Critolai argumentum tertium (Phil. d. aet. m. e. XIV » quartum (ibid. e. XV), alterum (ibid. e. XIV), ut ne Critolai quidem librum Pseudocello fuisse ignotum concludere oporteat. Accedit similitudo aliqua Pseudocelli I 12—14 cum Critolai argumento ') Primam e duopadfav ponit, alterum daim dvaytpnow», tertium | | sity 100 Giov pepiiy Sid vor. *) Quod de animalium et gonoris humani ortu et interitu agit, 4) Cf. Zeller, Ph. d. Gr. 11 2, 812, 2. Hic aperte contra Stoae argumentum luetatur, quae mundi aeternitatem impugnat generis humani aeternitatem refutando. Itaque homines singulos quidem mortales, genus humanum vero conatur; inde aeternum etiam esse (Phil. LI. e. XI, XII, XIII). argumentatur (I 12--14 et III efficit Peripateticus ¡lle At aliter plane Pscudocellus 1, 2). Mundum aeternum esse e summorum caclestium corporum et «eterna, infimorum terrestrium corporum mortali Postquam mundi acternitatem probavit, inde et terrae et generis humani aeternitatem vero ostendere terram et mundum acterna esse efficit elementorum natura. partium mundi coneludit. Critolai et Pseudocelli diversitas etiam clarior fit respicientibus illum pariter ac Theophrastum contra Stoam pugnare et huius imprimis argumentorum rationew habere, illi (de generis humaui aeternitate) XI-XIII) et quinto 46000. sipogpéva) Itaque et primo argumento (Phil. de ordinis et mentis acternitate argumento Critolaus plurimum tribuere videtur.') I. L e. mundi (pia sot (Phil, Ll e XV) At Pseudocellus corum mentionem omnino non facit lam quaestio movenda est, quomodo explicetur Pseudocellum Theophrasti et Critolai libros cognitos habuissc, argumenta vero corum sua non fecisse. Res clarior fit Pseudocelli cum Aristotele ratione cognita 2. Vidisti praeter I 2, 7, 8, 10, 11 omnes capitis primi ct tertii partes cum locis Aristotelis et verbis et sen: tentiis cohaerere, Qui non unius, sed complurium librorum, Metaphysicorum, de caclo, orologieorum erant. de generatione et interitu, MetePracterea fragmenta illa a Philone conservata, quae Pseudocello III 1, 2, 3 respondent, ex Aristotelis de philosophia libro, quo et de aliis et de mundi et generis humani aeternitate disputaverat?), sumpta esse verisimillimum ') Toannes de Arnim |, 1. p 31 Critolai argumenta quibus mundi aeternitatem demonstrat, tribus niti .momentis* censet, primum ‘generis humani, deinde mentis universi, tum etyappévre sive ordinis universi aoternitate. *) Cf. Bornays, d. Dialoge des Aristot. 47. 95, — Frg. p. 24. 32 aq. Lips. — Zeller, Ph. d. Gr. U 2, 60% Rose, Aristot.

Accedunt alia signa, docellum e quibus concludere liceat Pseuhae Aristotelis uberius usum esse. de aeternitate mundi disputatione Dico Philonis de aeternitate mundi libri cum Pseudocello et Aristotele rationem, quam iam accuratius investigemus. Ac putant quidem hane eam esse, ut Philo Platonis ‘Timaei quidem locos nonnullos citaverit, etiam 'l'heovols Sè ayévytov xa koBaptav xazacueuólovras Abynus Evexa is Tpôs tov dcaciv (Dev) aldote taxtéov rootésous, quamquam Aristotelis nomen non appellatur, seripto non esse argumentorum alienam. quae dico dialogi fragmentis ratio. a Stagiritae de aeternitate Quod comprobare mihi videtur (c. V—X) cum Aristotelii illius Nam si comparaveris primum Cicephrasti et Critolai de aeternitate mundi libros contra Stoicorum ronis (Acad. pr. 2, 38, 119 = Aristot. frgm. 22 Lips.) verba errores pugnantes uberrime excerpserit (ce. XI sq., XXIII sq.), neque praeterea alia Peripatetica scripta adhibuerit'), at Pseudocelli novo consilio inito tam praeclari uperis inceptio cum Philonis libellum laudaverit quidem, sed revera non adhibuerit, aeque argumento quarto (c. VIII), quod ostendit deum suum ipsius enim ortum esse unquanr mundum, quod nulla fuerit atque Aristotelis, quamvis eum nominaverit, de aeternitate mundi opus nequaquam delere posse, nisi uetdvotav, quae zádos xal disputationem Sed eúm vionpa buyfig appellatur, pateretur, videbis haud iniuria Valenqui libelli Philonei partem primam attento animo perlegerit, tinum Rose hoc caput ad Aristotelem rettulisse (Aristot. Frgm. et ceteros libros plane neglexerit. aliter iudicare oportet. Nam in capite tertio, quarto, quinto 21 ed. Lips). praefatur mundum que auctor alios ortum et interiturum esse aptum, Deinde Ciceronis verba et ita esse cum undiut credere; dicit Democritum, Epicurum, Stoicos; alios eum nec moliri, nulla ortum nec interiturum, ut Aristotelem et Ocellum; alios etiam ornatus unquam mundum ortum quidem, sed nunquam interiturum esse censere, ut Platonem, Hesiodum, Mosem. se locuturum interiturum esse esse dicit docent. Tune de iis primum qui mundum nec lam exspectas ortum nec Philonem sive nulla senectus vis tantos dilapsus occidat nec internas vel huius laudaturum esse. menta explicat idcoque quae nunquam argumenta transit, postremo Boethi mundum interire nullo ortum esse probant. ea longius tum Stoici modo posse Aristotelem luntate, vi), Frgm. 19 L.).1) Tum 16, 44 = Aristot. Frgm. 24 L.) elementorum docvero, quem nominatim laudaverat et aeternitatis doctrinae a se defensae esse aperte noverat, placita in arguquis et siderum motu naturali et contulerit cum Philonis capite VII, non, ut Aristoteles e siderum motu, deos existere, sed mundum (e. IX init.), Aristotelis si Philo de elementorum motu, quem xazá giaw dicit et quem mapa picw sive xd fixe motui opponit, loquitur, inde vero quos I. de mentatione ipsa neglegi? (Aristot. VIII (= Aristot. Frg. 20 L.), eum fugere non poterit et hoc et illud cum Aristotelis dialogo cohaerere, quoniam etiam explicat, quos in prooemio illo omnino non laudaverat, gravissimum de agit, aeternum auctorem revocavit locum, qui de universi membrorum motu diverso (natura, votrinam loquaciter repeti, etiam aliorum Peripateticorum libros, respici, nisi brevius tum argumentatione commemorata Theoconicit, ut hic dicunt voluntario Iam quaero, num verisimile sit a Philone Theophrasti et Arnim idem Postes ad Critolai phrasti argumenta copiose repetit. Critolai, aperte interitus mundi causas exstare, Ciceronis (de nat. deor. 2, Modo capitibus quae sequuntur (V—X) argutam mutationesque existere, quod ille summatim et compendiose, quae hic latissime explicat, ut Rosium laudem, quod etiam hune Philonis locum ad tionem facit. motus atque Philonis argumentum primum (c. V), quo ostendit nec externas Aristotelis sive Ocelli sententias repetiturum, nomen vel illius At neutrius eorum usquam menqueat diuturnitate temporum esse concludit. qui, ut supra Accedit docui, quartus Philonis cum Aristotelis locus loco a Philone in capite III laudato (= Aristot. Frg. 18 L.) et sententia et verbis adeo congruit ac cum Ciceronis de nat. deor. Equidem facere non possum quin statuam partem argumentationis primam, quam incohat verbis. ' CH. Lo. de Arnim |. 1. passim. ') Ioannes de Arnim (p. 9) locos quos dico philosopho alicui tribuit, qui et Platonem et Aristotelem sequatur, utrumque conciliet, utriusque placita commisceat.

2, 15, 42 (= Aristot. Frg. 23 L.) eohaeret, ut ne hune quidem Atque singularem illum Eleaticarum et Peripateticarum ad illum librum Aristotelis revocare dubitem. Postremo duos Philonis locos (in capite Y exeunte et X incuute) commemoro, quibus secundum Aristotelis doctrinam mundi aeternitas € temporis acternitate efficitur, et quos ab huius auctoritate sententiarum in Pseudocelli libello eonexum melius iam comnon alienos esse putem lari Habes sex Philonis locos, quos non sine magna verisimilitudine ab Aristotelis de philosophia dialogo et ab eiusdem de aeternitate mundi doctrina pendere statuere liceat. Quorum quattuor cum Pseudocelli locis cohaerere!) et ad communem fontem referendos esse supra docuisse mihi videor. Sequitur Pseudocelli cum Aristotelis de aeternitate disputatione conexum hae Philoneorum locorum et cum Aristotele et cum Pseudocello ratione augeri et firmari 2) prehendemus, si statuemus gravissimum primi et tertii capitis Pseudocellani fontem Ilsgà guocrogias libros fuisse. Quibus Platonis discipulus et Peripati princeps ratione facili et popude generis humani et mundi aeternitate egisse neque de mundi et aeternitatis notionibus variis, de ente sive universo ciusque aeternitate, de Eleatarum argumentis disputandi occasionem praetermisisse videtur. (Metaphys., De caelo, Reliquos Aristotelis libros De gener. et inter., Meteorol.) Psendocellus utrum ipsos adhibuerit, an ex alius Peripatetiei libro ex iis excerpto libaverit, an neque illos neque hune adhibuerit, sed et ipsius et Aristotelis librorum quos contuli loci e communi fonte (Meg omocogias libris)') fluxerint, hace omnia nimium sciendi periculum veritus in medio relinquo. 4) in Pseudocello memoriam Hae inter Pseudocellum et Aristotelem ratione statuta optime pro documento habeo, quo Aristotelii dialogi illius iuvenilis etiamaropia illa explicatur quam supra tetigimus. lam libelli nostri quos cum Theophrasti et Critolai libris rationem, eur gravissima horum Etiam cum Platonis Timaci Pseudocello ratio comprobetur. Nam locorum attuli alterius et cum Aristotelis fig. 22 et cum Critolai argumento quarto similitudo, alterius et cum Aristotelis argumenta ille omittat, cur contra Stoam non plane pugnet, melius intellegemus, dialogum Meteorologicorum et cum ‘Theophrasti argumento quarto conexus verisimilem redduut coniecturam locos quos dico ex nostri fontem illo Aristotelis libro compilatos esse. Qui nec a Platonis si potissimum fuisse illum Aristotelium accipiemus. libelli Non mirum sequi ducem, cius de mundi aeternitate placitis et argumentis prae ceteris videbitur Pseudocellum Aristotelem imprimis Timaeo nec a Theopbrasti et Critolai doctrina et terrae et niti, denique magistrum praeferre discipulis. generis humani historiam et aeternitatem amplectente abhorruisse videtur®), et ad Platonem et ad Peripatum pertinebat, verisimile mihi est eum Peripateticos quos dico omnino non ambos conciliabat. thesauro eadem hausisse, scilicet e Tegt vrAosoviag libris. cognovisse, sed 3. Etiam ex aliud eodem quo Theophrastus nune perspicimus, quod Contra minus et Critolaus sane Pseudo cellanae de aeternitate mundi doctrinae cum Aristotelia rai) Pseudoc. 1 11 = Phil. e, V. Pseud.T 15 = Phil. e. Y, X. Psoud. III 1, 2 = Phil. c. IX # Cur Philo haec modo argumenta ox Aristotelia libro hauserit, eur roliqua Critolao auctori tribuerit, quamquam nounulla corum iam ab Aristotele inventa et explicata esse videntur, hoe loco expunere non possum. Cf. Zeller, Über dio Lehre des Aristot. von dor Ewigkeit der Welt (Abh, d. k. Akad. d. Wiss. 2. Berl. 1878) p. 98 sq. 5) Pseudoc. 1 7, 8 = Tim. 32, 33. aeternitate mundi (posterioris quidem aetatis) locus, de caelo I 10—II 1, quo Aristoteles e notionibus dyévazos, GoDagroz, yevntós, pdapsós conatur, mundi sive caeli acternitatem demonstrare a scriptore libelli omnino non est respectus. Nam hoe argumentum in exotericis [leg ohocogia: libris Stagiritae ') Quorum cum Metaphysicorum et De caelo libris rationem Blassins (Rhein. Mus. XXX 1875 p. 481 sq.) subtiliter tractavit. de Heyden-Zielewicz, ++ Facile nune quod gravissimus et amplissimus Aristoteliae de Psord. III 4, 6 = Tim. 22, 23. 1) Cf Bywater, Aristot. Dialogue on philos. in The Journal of Philo. VII 64 sy. tionem aceuratius intuenti mirum videri possit. explicatur,

adulescentis nondum exstitisse, itaque a Pseudocello auctoris tonicum quod dei bonitate et perfectione nititur !), sui primarii vestigia premente omissum esse, non mirum est. omisit. Qua re non solum a Platonis et Aristotelis et Philonis, Neve dicas eum antiquitatem Pythagoream simulandi con‘silio hoc argumentum omisisse, similiter atque quae Theophrasti et Critolai erant. Nam quaero, cur qui Aristotelias de elementorum mutationibus sententias in capite altero libelli et Aristoxeni de liberorum procreatione placita in capite quarto verbotenus nonnunquam exscripsit, tum simulandi sed etiam a recentiorum Pythagoreorum de mundi aeternitate gubernatione, consilium dereliquerit. posse intellexit. Iam reliqua Aristotelis argumenta quibus cacli acternitatem defendit, cum Pseudocelli argumentis si contuleris, alterum ab altero aliquantum differre videbis. Neque multum tribuo ei rei, quod Metaphysicorum et De generatione et interitu librorum loci quos cum Pseudocello supra contuli, alium persequuntur demonstrandi finem atque libelli nostri scriptor. Velut Metaphysicorum loco quem cum libello I 9 comparavi, nihil de mundi aeternitate Peripati princeps loquitur, modo de causis omnino. Eiusdem libri alio loco qui Pseudocello I 15 respondet, modo de temporis natura disserit, nihil vero de mundi aeternitate. Etiam De caelo et De gener. et inter, librorum locis qui cum libello I 3—6 et 12—14 congruunt, non mundum, sed 75 xixdw cpa et thy xúxko xévyow aeterna esse demonstrat. Magis vero auimadversione dignum est, quod ctiam fragmentorum quae Philo tradidit (c. I, IX) argumentum aliud est atque Pseudocellani loci qui cum illis cohaeret (III 1—3). Nam Aristoteles ad mundi et generis humani aeternitatem probandam ostendit eum qui interitum mundi accipiat, etiam caeli et caelestium corporum et deorum interitum accipere; cum is vero statui non possit, etiam mundi interitum refutari. At Pseudocellus e mundi aeternitate etiam partium mundi et omnium quae eis cohibentur et eas incolunt (i. e. deorum, ‚daemonum, hominum) acternitatem efficit. Quamquam etiam Aristotelem hoc argumentum praeter illud a Philone traditum protulisse probabile est. Neque aliam differentiam silentio praetermittam, quae inter Aristotelis et Pseudocelli de mundi aeternitate argumentationem exstat, Libelli nostri scriptor argumentum Plaplacitis qui Atqui nec quadam fectam hoc imprimis insipienter omisisse mundi argumento illud videtur. (unius et Nam Itaque omisit. ambas quas dico eius illam naturam divina defendit Sic discordiam mundi nec absolutam universi) conservatione seposuit et nituntur?), argumentum notiones discedit. sine ratione plane et percum creatione, difficile consociari et explicavit, sententiarum hanc a Platone commiscente conceptam, Tamen non piane vitium quod dico effugit Nam tum ab Aristotele repetitam evitavit. de mundo uno et universo, tum de mundo rotundo, moto, observato loquitur neque mundi notionum duarum, quas „totius mundi“ nomine curat. Munduin cogitat primo (Melissea ratione) ut universum, conprehendit3), discordiam et diversitatem in quod omnia qnae sunt conveniunt, quo consummantur et comprehenduntur, praeter quod cogitari, cui nihil addi potest. nihil omnino exstare, ‘nihil Inde sequi videtur necessario nihil omnino adesse posse, quod mundum sive eircumdet, eum definiat, ei formam, quae sine universum alius differentis et discernendae quodammodo substantiae confinio cogitari non potest, afferat. Quare pergendum erat auctori consequenter iis quae antea explicaverat finem universi nullum, formam nullam esse nec cogitari posse. Neque motum universi‘) exstare nec observari posse nec cogitari. Nam moveri et videri posse modo aliquid, quod inter alia versetur, praeter quod alia exstent, quorum cum illo ratio observari et comparari possit. Unum et solum omnino nec forman habere nec 1) Cf. Plat. Tim. 32 C, 38 A, 41 AB. — Aristot. fragm. 22 L. (Cicer. acad. pr. 2, 38, 119). 2) Cf. Pseudophilol. ap. Stob. Ecl. 1 420. Aristaeon. ap. Stob. Kel. I 428, "I 7.: vo BE Giov rat vò nav Svoud£o tov oipravia xGopov, ‘) Quae Pseudocellus in I 15 de motu loquitur mundi (xtmow sarà xixAov), cum Aristotelii caeli in circuli speciem moti speciem ostendant, de interiore mundi motu non possunt intellegi. 3* omnino aperte

observari nec moveri posse. At Pseudocellus mox de mundi figura (rotunda) et motu (circulari) loquitur et de statuum cius diversorum observatione neque videt coniungere se attributa mundi secum pugnantia. Denique Melisseam universi sive entis infiniti, immoti imaginem Pseudocellus cum Platonica et Aristotelia mundi sive caeli finiti, moti, observati notione confundit. Atque ad Platonicum et Artstotelium') errorem novum addidit vitium, quod Philo quidem in suo de acternitatis mundi libello evitavit?). Nam modo ens sive universum Melissca ratione aeternum esse, nec ortum nec interiturum, demonstrat, Dico ipsius 2) Fortasse ot Pseudocellus et Philo entis universi aeternitatem respicientes sive Aristotelis sive Peripatetici alieuias secuti sunt exemplum, Nam probabile est vel modo prior ille minus scite quam alter. Aristotelem in dialogo suo vel Theophrastum vel Critolaum, prinsquam de mundi aetornitate dissererent, de mundi et aeternitatis notionibus variis et de entis acternitate praefatos esse argumentaque eam probantia e Parmenidis carmine et Melissi libro hausta disputationi suae ' anteposuisso, simili ratione atque Philo libelli sui ineuntis c. IL sed accuratins et latius. Cf. Blass 1.1. p. 485 sq. >) Cf Zedleri „Grosses vollständiges Universal- Lexikon aller Wissenschaften und Künste, Leipzig und Halle 1740“, ubi s. v. Ocellus quod est finis aliis modo verbis demonstrandum repetitur; iam aut cum e temporis aeternitate efficere conatur. Jouet yap po rationem qua et ipsa probantur Qua ratione utitur Pseudocellus et incunte et exeunte capite primo, mundi aeternitatem Dieit enim ($ 2) haee: cò nav avedebcov elvar zoù dyéwnsow. dei yap Fv nal Tora. et yep Eyypovov Fy, ade dv tu Av. olzog civ avohchpov xo ayéwrzov vo xév et in $ 15 haec: En de sù divagyor nol mobo a 16 sq. 279 id modo sententia illa probata. yaa 1) Cf. Plat. ‘l'im. VII. 328q. Aristot. de caelo 1 9. 278b 1054. qua sententia aliqua probatur argumentis quae velut si de entis universi aeternitate dubitaret quisquam non Etiam alia argumentationis Pseudocelli vitia sunt, minus quidem gravia quam hace quae dixi. Unum iam a XVIII. saceuli viro docto quodam animadversum est, qui de Pseudocelli philosophia cum magno loquitur despectu.?) rationem argumenti loco adhibetur, et pro argumentis demonstrationis plane rudis; modo mundi i. e, ordinis et compositionis universi aeternitatem ostendere conatur. Et entis et mundi acternitati demonstrandae operam dat, utramque argumentationis suae propositum esse iudicat, utramque contrahit in unam, quam et Aristoteles et Peripatetiei quos sequitur secrevisse videntur (ef. Phil. d. aet. m. c. II), ut alteram inter omnes constare, alteram proprie defendendam esse putarent. da 37 x A mosobron, dia... On Bin The E ad 75 ypivov... ayéwyseg à xdauce nad dvbaccos peos gym Mundi clypévar acternitas % ze wien: xk Hunden, aim dì ara kaos wal ddiiscda: 6 ze ypávos & magos de Gree wire Te cò mvoduevos pice y ame, dà dò T<heuTiy Abenden. efficitur e temporis aeternitate (+3 avapyov 20 Mrekeöenenv . . . 700 yedveu Todes morabras, Buin dyéwnzos 4 xó0uos a «ndaszos), mundi vire aeternitate dpyiv (4 et e temporis ypivos 4 aeternitus mens . . sequitur . . dà e è cbnpéve schevthy Aboca). 73 xwosuevev (seil = mundus) pe Concedendum opuseuli critico illi severo hac in argumentatione uon multum re vera exstare „philosophiae“. Dico autem eodem Philone traditam Critolai argumentationem aeternitate aeternam mundi eireuli naturam vitio laborare a qua e temporis efficere conatur, cum mundus ei videatur io x0 arcs temporis 1). schiedene, ala de regno, de legibus, de natura universi ete. vorfortisrot ist annoch das letztere vorhanden, und wird unter allen philosophischen Wercken, die wir haben. als das älteste annoch gelesen, ob gleich wenig Philosophie darinnen anzutreffen ist. Er will in selbigem erweisen, dass die Wolt weder Anfang noch Ende habe, bedienet sich aber dabey meistens solcher Gründe, welche noch zuvor beweisen soll. eben das sagen, was er Zu Ende desselben giebt er Unterricht, wie man sich in Fortpflanzung des menschlichen Geschlechts zu verhalten Man hält nicht unbillig davor, dass Aristoteles eben diose habe. Meynung von Ewigkeit der Welt von ilm geborget habe,“ — Addit etiam hace vir doctissimus: „Herm. Conring hat das Worck propolit. e. Lucanus leguntur haee: „Ein alter pythagorischer Philosophe, dessen Enkel zu des Plato Zeiten geleht . . . Seine Voreltern waren von Troja, erlangt.“ welche unter der Regierung des Königs Laomedon nach Myra, einer Stadt in Lycien, gekommen sind. Von seinen Schriften, deren er unter- 1. 251 a 20 sq. 15 vor untergeschoben ausgeben wollen, hat aber damit keinen Beifall ') At ef. Aristotolis de motu eb tempore disputationem Phys VIII

praetermittam 39 postremo adesse etiam in capite 111 et libelli discordiam quandam in Pseudocelli sententiis vulgarem terra librum'}, corum*), de caelo*), magis et mythologicam dicendi formam, quam eandem in ca- Ut clarior pite IV observabimus, amantis. locos conferam. acternum Ut humanum genus tum Physianimalium5) quaedam. cum Pseudocello ratio, nonnullos esse et ut dei caelum, sic homines terram semper et organis humanis a deo ornatum esse paullo post (IV 2) dicit. Docet igitur genus humanum humanitatis suae datorem et auctorem (i. e, initium) habere quidem, simul vero aeternum (i. Meteorologicorum?), generatione fiat Aristotelis Aristot. Meteor. IV 1, 375b 10 incoluisse explicat (III 1, 3), tum genus humanum facultatibus esse praeterea de e. initium non habere). Neque comparanda sunt qe tel = BE tétT Fra aG ga AL 2 L aria t TV 6 GTULYEIMV, toútov DE ' rae oubuy NY ias .war Ta Groyela ‘ Tittapa oupféfinxe , elvan, dv Le 4 rà piv dio nowtink, 7d Deppòv xal to duypdv, tà BE Bio rada cm. Trad. 76 Enpòv a cò Sypév. haec cum Aristotelia de motu mundi aeterno quidem, a deo tamen effecto doctrina '). Nam Aristotelia illa effectu suo suyypóvo ratio quae aeternitatem causae Aristot, de gener. ct inter . II 2. 399} 24 Deppòv Be xo puypóv xaù Dypèv nal Enpiv cà pèv ca Romrırd cum utriusque permittit, qua causa divina non xatà ypivov, sed xar' èrivorav chat, efficit, indole Fear Biv zo videtur. a Pseudocellani loci argumento et abhorrere Potius Aristotelis loci comparari possunt, ubi simili ratione de divina generis humani cura et auctoritate verba 7% BE tH rabmnxà dovdper Réyeron. copa II 1. alcBatàv 329a 32 dpyí, date Sedtepav 3 al Evavrıaaeız, Ayo 3' olov Depuérnc nai byyp öry; Fpitov à Non 9g xal dp nat 7% covata’ tabza Ey Yee petaBarrer cls Anh . .. al y nine pl fiunt *). Heraßaidoucıv. Pseudocell. II, 6. Tüv SÈ teccdpwy To pèv Deppdv rai duypòv dc alma na is Saal cù DE Enpóv xai bypöv 6g Gay xal ralmrnd. III. 1. Pergamus ad ea quae capite altero libelli disputantur. Haec etiam clarius quam primae et tertiae partis argumentum Peripateticam profitentur auctoritatem. Quin etiam nihil fere exstat quod Peripatum non redoleat3). Et Aristoteliarum litterarum memoria manifesto occurrit, Dico de generatione [pôrws è Shy Da navdeyéc. novòv Yàp bméuertar niow, dere Tpétov pa n duvaper capa atcOntòy &pyxh. Deóregov DE ai èvav - Tuöceıg, olov Deppérns vai buypóras xai bypétys ra =pitov dE af odstat, RUP nai G3up xal y% xal dip. cabra yap peraféAhouci v cic &rAMa, al BE èvav. Enpóras” Tınosız où necaBaAAavay . | Aristot. de gener. et inter. II 4, 331 a 26—32. | 1} Cf. Mot. A 7. 1072 a 25. De gen. et int. IL 10. 336 b 32. De caolo 11 1. 283 b 26. Phil. d. aet. m. e. JIL Cicer. acad. pr. 2, 38, 119. 2) CE Eth. Nie. K Y. 1179 a 24. Eud. H 14. 1248 a 25, Eth. M. B 8, 1207 a 15., Eth. De gon. et int. B 10. 336 b 31. 3) Neque quod opponuntur sibi Pythagoreorum more +6 ve deınudts uépos 105 nécuou rai to demívizov ($ 2) neque quod vox éxuayétv (de materia) adhibetur, ut Pythagoreae indolis signum ant simulationem plnribus efferre volo. de Modo Platonis memoria quaedam subesse videtur. olov èx wupds pa ¿cto dhp Daréo ou peroffíAoyros" tò pèv yep Tv Beppèv nat gnpév, è BE Beppùv xa bypov, Gore dv ') P. 329 24-96. À a 32-183 (= (= I 6 ). 9, 10). 330b 3—5 (= II 10, 11). 331a 23—25 {= Il 13—21). 3364 31— 9 (= IL 28). ?) P. 339a 21 (= Il 2). 3) P. 191a 8 (= II 8), | = 2). 378b 10 ) P. 2862 22, 28 (= Il 10). Y P. 777 b 2469. (= Il 22, 23), 330b 26-—331ab (— II , b 4-11, 14—% a | IT 6). = = . 3: 339b nn

upamrbi, sò Enpov Ind mob öypsd, do goto, raw BE EE dépoc Sup, ¿dv npuridii cd Beppdv brò 705 qoypol' Tè piv yes hy Deppèv xo bypév, Tè BE thuyodv axl Dypöv, dicts netafdMovtos explicantur (§§ 8-11). Constat suas cuique elemento attributas +05 Uspuot Dos tota. Pseudoeell. II 13, 14. Bret yep wo piv np Desudv nal Enpóv, 6 DE die Deopôs nal Sypöz, “owe duootipore AUTOS TÒ Bepp.év, ¡drow dì mugi pèv 7d Enpév, dégi BE cò bypév. Sto oly sù dv tH dépr byodv imixpasheet 705 dv tH mel Engod, perafidàder o mue ele Alpe. REA are) td piv Bmg Oypôv nai duypév, 6 Y dio Sypds nai Depué:, zowòv awootécmy aùstiv To Sypév, ¡Suv DE +05 uèv Bato: cò buypóv, tod DE dépos cò becpév. Ste aly co Ev té ¿dam buypöv immparíoa Tod Ev 76 dépi Deppot. yivermı SE dépos els ¿dp werafod, ‘amen qui accuratius hoc Pseudocelli caput cum Arisesse ab Aristotele qualitates alteram ipsi praeter elementa praccipue convenientem in eiusque natura praeter cetcras qualitates dominantem, alteram non iam eadem cum co coniunetam neecasitudine, in eius naturi alterum inferiorem locum tenentem'), Sie terrae prima sieeitatis qualitas est attributa, altera frigoris. Quam qualitatum distributionem 112), ubi invenimus re vera in Pseudocello II, terrae imprimis sicca, praeterea frigida attribuitur natura. Sed si perlegimus $$ videmus dispertitas qualitates. 8, 9, 10, aliter plane Nam in $ 83) terrae quattuor tribuuntur qualitates, in quarum numero nee siccitas ommino neque frigus. Neque magis exstat in $$ 9 et 101). adest Ubi quidem terra et ignis ut contraria sibi maxime efferuntur et opposita. nat dxpórntes. Illa frigoris, Unde hie sequitur caloris illius apellantur frigus, Umep oral huins calorem totelis doctrina comparat, videt illum re vera Aristoteliae proprias dici et primarias qualitates. philosophiae neglegenter operam dedisse. Id quod iam capitis eius initio efficitur de causa ortus omnis disserente. alteram, huic coniunctam, non sieeitatem, sed humorem. Si conferimus de Conclusio enim et argumentatio capitis ineuntis haec est: in universo altera pars est ortus, altera causa ortus. Atqui ortus exstat, ubi mutatio et exitus fit; causa ortus, ubi -aörömg adest. Ergo partis in qua ortus fit, est pati et sed frigidam terrae praeter denique ceteras quae Atque terrae non siccam, omnes quattuor convenire quos qualitatem diximus locis dicuntur natura, elucet attribui ei a Pseudocello tum 10), tum siceitaten et frigus ($ 11), frigus et humorem (§ 9, tum neutrum, at quattuor illa 73 oxdygiv nad rcayd nai Bach moveri, partis in qua causa ortus est, efficere et movere, nat mays ($ 8). Aperte e mutabili natura mundi sublunaris vó náoyew no To ideamus. Kam primum qualitatum perrea ocio Did xıvetshen, ex immutabili natura summae caelestis regionis vò motel nah vd wwe a Pseudocello efficitur. Vides difficilem illam Quae quomodo sint comprehendenda et explic de primo movente, plane immoto et immutabili, de caelestis regionis natura immutabili (si cum inferiore mundo comparatur), eius cum illo et cum regione sublunari ratione doctrinam Aristoteliam!) hie in vulgarem formam redactam, contractam et circumcisam sie repeti, ut vel menti non ita eruditae sit clara atque dilueida. 1) Cf. Aristot. de caelo 11 6. 288a 2754. 8sq. Phys. 9 5. 256b 14 su. ) Cf. Aristot. de gener. ot inter. II 3. sensib. IV, 441. 2) sete. Sex de th VYPOV, Ubaros 331u 3sq.; de sensu u * AS Erd DI LI . quypiv. cò uèv Exáccou xupèc ev Le deppán, Ms BE 75 Luni > DI et ° La alv ~ np LI LI Se tè 2 Enpóv, Depuèv ai depos Erpév, 6 beppög nai Gypéc, tè 3'Wibwp bypèv xal Yuypáv, À SÈ 1% puypà vai Enpá x % Y the Ls s DI Se cò d' dip . LI + ) vo piv adv deppôv vat cò x , ” Engdv aut tì Apmdv zul cò 25 mupög és Thy tè dè wuypev xa TO Uypiv wal td munvov mat vo dpi Iduros, sò BE puurèv 1 5 < se a s . a 5 2, Graviores ctiam ab Aristotelis disciplina diserepantias Ut in in reliquis partis eius disputationibus reperimus. distributis elementa inter iis primum quae de qualitatibus Be proprias, cetera omnia Metaph, 1 6. 1072a radi #3 AG nat +2 xodpow mai vd Nenviv dépre, th AL crinpiv mai Tpuyò nati ¡apo ual mayb YA. | o +) Las “ secodge rip piv xal yi Unepsedat nal ixgóre ses tiv evavste. o pt où np tony Smeppory Vepuétnsos, donee 6 xpioradiec buypétrcos . . el ev adv Go rpóaracdós dor nitro bypot val Puypoi, nat 75 ipo na Deppod . . . 7) iv od Up na fyi dixpu, 53 dè PEGÓT TES. puurtiv yap Eyoust thy gWparoraiar. rip. Eorar Udwp zai ¿año

in $ 8, statuendum est niti Aristotelis quattuordecim derivatarum quae dieuntur qualitatum placito'). Discrepare vero a Stagiritae cxemplo, quia non, ut illi, quattuordecim inter Duarum elementa distribuuntur qualitates, sed sedecim. Aristotelis qualitatum loco a Pseudocello omnino praetermissarum (yhisypov, xpabpov) ponuntur quattuor aline äpaév, muavbv, GES, duri. Neque mirum ea quae iam fit sedecim qualitatum inter elementa singula distributione Pseudocellum tam a Peripatetica, quam alioquin sequi videtur, quam ab ipsius ratione dissentire. Quamquam evitare id facillimum ei erat: nisi primariarum et derivatarum qualitatum, quas sedecim inter quattuor elementa distribuere conatus est, confudisset rationem; si utrumque quod dico qualitatum genus aeque in elementa distribuisset, sicut unicuique elemento singulae primariae (Degyóv, puypév, Sypdv, Enpóv) et ternae derivatae (xoUpov, dpœév, dEi. says, muxvév, ads. pahondv, Asiov, Asmróv. cxAnpév, tpayi. Pagó) contigissent qualitates, non vero — sicut est — duobus alteris binae primariae cum binis derivatis, alteris duobus quaternae derivatae, primaria nulla. Alterum quod diximus ab Aristotelia ratione discrepandi exemplum est ea quae in $$ 9, 10 explicatur qualitatum dispositio. Quae a solita et in Peripato accepta elementorum Nam probatae doctrina magis etiam dissentire videtur. omnibus et constantes terrae qualitates, siccitas ut prima et propria, frigus ut altera et addita, hic ita commutantur, ut sieeitatis locum obtineat frigus, frigoris humor, ut terrae non ipsius ordinariae, sed aquae attribuantur qualitates, naturaque imprimis frigida, igni opposita calido, glacieique species et forma. Quac terrae cum aqua commutatio quonammodo explicatur? Adhibendus Aristoteles. Quaerentibus, quae fuerit Stagiritae de ignis et aquae, sicut de ignis et terrae inter se ratione opinio, oceurrit locus quidam singularis, quo de elementorum quae dixi trium disputatur ratione?). Ubi exponit auctor primum ignem caloris, glaciem frigoris esse SrepPoAde. Nam ignis caloris et siccitatis cum ») Cf. Aristot. de gener. et inter. II, 2. 329b 16--20. 1) De gener. et inter. 11 3. 330b 25—331 a 3. Be 43 sit Céou, glacies frigoris et humoris x, hae vero (Lew, ré) cum sint brepfoXai quaedam, etiam ignem et glaciem brepfoXgs esse. Deinde docet philosophus etiam ignem et terram plane sibi esse contraria, cum ambo oppositarum sint regionum mundi, ille supremae, haec infimae. Addit postremo omnia fere elementa alterutrum alterutri esse opposita, cum et aqua sit opposita igni et terra agri, non quidem regionum, at qualitatum contrariis sibi naturis. Quam Aristotelis positionem conferas cum Pseudocelli loco. ex- Aristoteles TG BE nip Zotw bnepßoAn Depuérnros dorsp za xpdataddes buypérnros. $ yap mfg nai + Leo Omepfiohal tvés elow, $ uv buypörmsos, y SE Depuornros. el ctv 6 xpuotadhós tou ze Sypot huypod, mol vd mip ¿orar Giors Enpod Beppob® Bd où oddtv ote’ En xpustáddcu yiyveraı obs’ de mupöc. Tv Anlüv botiv. cwudtwv, Exdtepa solv Budiv vtwy BE reccépuv Exerépov Tüv buy nip piv yap xoù dip tol mpg cav Spov pepouévou, Yi SE mol Bmp tol mpg tò pécov. xa dxpa bv x ellinpıviorara mUp nat VA, péco BE xod peprypévo prov dop xol dip. Endrepa Exaréporg èvavtia. VA. rat rupi piv yap Évavrlov SBwo, dip. DE rata yap tx viv Evavtiwv nabypctov cuvéotyxev. Pseudocellus tiv BE tesodpwv rip piv xol yi dxepBohal mai dxpórntes ray Evavılov. è pèv obv nip gotw brepßoAh Deppémytog, wanes 5 nosotarhos puypétntos. mvós Sotw, $ piv À yap niific te not Céors Beppdrytoc, $ BE huypérytoc. sì Smephonry piy ob è Mis Sypod nat puypoi, nal tè abe fora Lois Enpob ual Deppod. Bidmep oddiv ex xpvatdArov yiverzı adds dx upuotaride mupög. kote 7d pv oùv nip xal Y yh dxpa. peodtytes. puxtiy yep Èyovor tiv cò BE GBup xat 5 kip omparoradav. alte BE ly Toiv dupwv olóv te slvot, Bel BE uxt 76 évavriov var obre BE Bio. Bet yas To peratò von. dvridecor yk vais évavruécnoiv al REGoTyTES. Elucet confudisse seriptorem totam hane de contrariis disputationem ambasque quas discernit Stagirita elementis , évavziórgieS, . primam . . glaciei cum igne, . alteram terrae

potest. Neque cogitat libelli seriptor cum dicat: igne. Glaciem enimvero non aquae, sed terrae arbitratus est speciem. Quae firma et dura, lapideac et terrestri naturae similior ei videbatur, quam aquosae et liquidae, Neque respexit terram esse quidem contrariam igni, non vero qualitatum SnepBodate quas affert falso, sed regionum et locorum oppositorum diversitate, 3. Aliud ab Aristotelia auetoritate discedendi exemplum nemo unquam eredidit sanus ab Aristoteleque ipso haud amadest in $$ 18, 19. bigue refutatum est). Mutationes elementorum quae hoe loco explicantur (aër et ignis aqua commutantur in aquam), cohaerent angustius 16, 17 afferuntur ignis et aquae in terram mutationibus. exempla proferuntur xa? &vaddayiv xowod. cum in aquam, Quibus qua Sio duvapers Tag evavelag in ignem, terra et iis §§ quae aëris quattuor et in terrae paragraphis quae dicitur mutationis, gbeloouer, pydevde Svtag abate Atque primum afferuntur exempla duo, quibus utraque qualitas alterius elementi pereat superata utraque alterius qualitate (§ 16, 17). Quae sequuntur deinde exemplis duobus altera modo perit utriusque elementi qualitas ab altera alterius qualitate deleta ($ 18, 19). Quae quattuor exemplorum inter se cohaerentium ad unumque finem spectantium varietas et qualitatum distinctio tota Aristotelis nititur auctoritate. Etiam hie quattuor exempla eiusmodi mutationis affert. wav décos pda Tè Dypöv, tol dì rupèc tè ¿rav Tod quacnam adsit qualitas quae calorem istum ignis superare possit. Nam simul aëris humor deletur iam siccitate ignis, ut restet modo una qualitas, quae calorem iguis vincere possit, i. e, aëris calor. Calorem autem cum calore pugnare et ab eo superari Neque cum dicat Pseudocellus: órav dè Mg piv yic Yopi To puypév. où dì daro cò Spyàv ($ 19) respicit terrae frigus deleri posse nisi diversa quadam superatum qualitate, quae ei non adest. non Nam eiusdem terrae siccitas pugnat iam cum aquac humore eumque superat. Frigus vero aquae quod restat unum cum terrae frigore certare, alterum altero deleri posse quis Pseudocello credat? Denique explicatas in $$ 18, 19 statuendum fieri mutationes omnino a nequire. Ostendunt et hace et illa libelli scriptorem ea non cognovisse accuratius nec intellexisse. 4. Neque iam seponenda videtur diutius quaestio, utrum Pseudocellus Aristotelis libros (De gener. et inter., Meteorol., Phys., De caelo, De gener. anim.) ipsos adhibuerit ct ex- Atque seripserit, an Peripatetici cuiusdam iunioris opusculo quod ex ut xav évadXoyhy mutatio illa fieri possit omnino, coniunguntur Aristotelis operibus excerptum huius doctrinam breviter coma Stagirita elementa plane sibi contraria, quae nullam habeant plectebatur, usus sit?). communeim qualitatem, audeo et fieri potest ut sive hic sive ille Aristotelis liber in Pseudocelli manibus fuerit, tamen dubitem, an omnes quos omnes secum, superantes invicem, ut potius e contrarias, quattuor pugnantes qualitatibus non plures nisi duae restare possint ceteris duabus victis. Aliter Pseudoccllus. eum illa quam dixi dixi Affert quidem ct ipse exempla sua qualitatum superatarum varietate. In prioribus duobus (§ 16, 17) plane Aristotelium sequitur exemlibros Quamquam certo rem discernere non ipse perlegerit et excerpserit. certe Stagiritae doctrinam accuratius adeo a sententiis eius Si id fecisset, cognovisset discreparet. Quod neque vero cum duobus Stagiritae locis verbotenus congruit, id inde explicari plar, eadem atque ille coniungit elementa, easdem qualitates potest, quod iam Peripateticus ille scriptor, quem cum Dielsio superantes, superatas. conicio, propriam iam sequitur At in posterioribus duobus (8 18, 19) rationem. Elementa coniungit non iam plane sibi contraria, iguem cum aqua, aérem cuin terra, in quibus solis illud mutationis genus fieri potest, sed aérem iungit cum igne, aquam cum terra, Neque respicit in iis quattuor qualiverba Aristotelis ipsa nonnunquam secutus est, satis clara esse nec explicatione egere ei videbantur, 5. Stoica lam venio philosophia ad quaestionem ratione fieri non posse. Nam calor et agri terrae et aquae; calor calore, inest frigus et igni, frigore frigus superari et non de instituendam. tatum puguam qua dio duvapeıs sis ivavrias odetzovew omnino Ba Deppöv, ') De gener. et inter. I 7. 323b 18, 2) Hue conicit Diels Doxogr. 188. ubi Pseudocelli cum Sunt viri enim

docti, qui affinitatem aliquam inter Stoam et Pseudocellum contendant, ut ©. Baeumker') qui haec dicit: „Ein entschiedener Anschluss an die stoische Vorstellung findet sich dagegen bei Ocellus. Ihm ist die Materie, ganz wie jenen, der unbestimmte Körper . . Diese der Materie innewohnenden Potenzen (duvipeıg) aber werden von ihm dann cò deyópevov tae perafodc), ut receptaculum commune, loco explicatur. zéro De pbeicovroa hoc cum dicit qualitatum (tézm) et elementorum ratio clarius non modo (11 5): at piv yap odoíc dv EE ¿Mdov. Et quamquam materiam sive substantiam, qualitatum receptaculum, ipsam qualitatibus illis, itaque etiam tactu, carere oportet, tamen eam tactu sensibilem zugleich in der Weise der stoischen 2%óyo. orsppamzo als Kräfte gefasst, die im Unterschied von den actuellen Eigenschaften selbst weder werden noch vergehen. Dabei sollen dieselben indessen nicht, wie die stoischen Aéyo, als etwas Körperliches gedacht werden, sondern gleich den aristotelischen %öyor, d. h. begrifflichen Formen, als etwas unkörperliches dicit (aisbytév zpös &pyy II 7, cf. II 3, 12), i. e. qualitatibus non omnino carentem. Etiam qualitates elementorum ab elementis ipsis secretas proprie exstare et agere accipit cum auctore suo, quasi praeter qualitates rerum et corporum etiam res et corpora ipsa sine qualitatibus omnino cogitari possint, aut praeter res et corpora etiam qualitates eorum solae, quas (Aöyor ¿oóparo) . . . . Ebenso zeigt die Elementenlehre des incorporeas et aeternas dicit (II 5), Platonicam et Aristoteliam Ocellus sich gänzlich von Aristoteles und der Stoa abhängig (die Qualitäten 2, 6 stoisch, 2, 11. 16 aristotelisch) . . . . eidoug notionem amplexus !). Aristotelisch und zugleich stoisch ist es ferner, wenn Ocellus, entsprechend der aristotelischen Unterscheidung von erster und zweiter Materie, neben der Materie „im ersten Sinn“ (xpeisme Gyn) auch eine qualitativ schon bestimmte Materie IV. kennt, die Elemente des Wassers und der Erde nämlich, welche sich zu denen des Feuers und der Luft wie der Stoft zur Worm, wie das Leidende zum Thätigen und zur bewegenden Ursache verhalten“. At Stoicae proprie doctrinae in Pseudocelli opusculo nullum vestigium reperire potui. 1. totelia est?). Pariter ea quae de materia dicuntur nihil praebent quod non sit Peripateticum *). 6. Denique addo errorum et difficultatum philosophiae Peripateticae nullam a Pseudocello esse evitatam. Materiae (Bing) sive substantiae, quam dicit ravdeyèc nal txpaystov aùttiz Ths yevéseuc, quae ut xowdv Úróxervos möcıv (70 broxelpevov nat cum Platonis, Aristotelis, Philonis locis quos affero. Plat. Legg. IV. 721BC et VI 773 E Savondévra we ¿or $ tO dvOpeimvov yévos pic ciù per a elinpev abavacing, ob xat répuxev Erıduplav toyew nig roo ... yévos odv Avdpurmv tori <1 Eupputs sob zavrès ypévou, è Bx téhous at Euvéretar na Euvéberar Toro #5 tpómo &bavatov dv, tH roidas raldov nataksınöpevov vabröv na Ev dv del yevéoet is ADavacing pereldnpévos ... xal Dh uni tà Eunpochev tottov Enbeven, tho yph Tis deryevods 1) Das Problem der Materie in d. gr. Phil, Münster 1890 p. 390, 3) Cf. pag. 49. 63. de pÜseus dvidyeoban, To rodas ralduv xatadsinovex det 76 Dei Úmmpézas dv abroad rapadidévat. Aristot, de an. B 4. 415a 26 puro zarov yap tig Tiso, À why yéveow adrondenv Eyes, 2) Cf. Aristot. Meteorol, IV 1. 378b 10sq. examinandam nunc tatis Peripateticae vestigia. Conferas quaeso capitis eius initium Aéyo. domparor illi (II, 5) a Stoicorum dAdyou onxeppatinotc plane abhorrent; re vera enim plane incorporei sunt illi, Aristotelio vocis eius usu significant idem atque cidn, popqat. Etiam qualitatum bipertitio et differentia inter atta xa row mx (Deppóv, puypév) et nadmrına (Enpóv, bypóv) prorsus Aris- In quarta libelli parte ad quam nos convertimus, eiusdem atque in cetcris invenimus auctori- Th Sou Teer no uh mpopara, rowjoa Etepov olov ated, [Gov piv Giov, puzóv BE Quröv, iva Tod del xxl 705 Delou peréymaw, *) Cf. Aristot. Metaph. Z 1033b 17, 1039b 24, A 1069b 86.

divaviai. mavix yp exeivou ópéyero, udmetivou Evena mpatter dom redrre nave plow. ¿mal viv xowmvely dduvarei To del nal 70) Delov tH cuveyzia, dia to pmdev ¿vdéyendon tiv pbaprav radzó, gbevsouevev av Ev elder, Tepdamov ce ary Dis nat Deloy Epyov . .. e. XII Erurev (seil. 4 yi) avOpeizeug bat; dudo catty dvayazi nor Ev Apu Broquévev, Y divatai peréxer Exaotov, xotveve TAIT, TH pov pRAhov, cò 8 FTTov. ¿xi yxp Ev Ev anopé no yevéoe: thy yapsalav drdvimv dgiorou nat fryepovos dvbeóros ... fpepotatov yap Chiov & Avdgozos, Mfov Sopra Kems de gen. et int. II 10. 336b 26 tato Y cuyos aupßiimzev. otazow, Evèc pty T0 ph demoran dé oluciav xol parurta draow del Tod gicews alti Yépas, 6 xxl a LEnypropéve maby xavenc- Beta. nat mibacseseran. Rerctoves ¿péyeodal papev tiv púa, félmov BE th ele y cò ph eva... vobro Y ddóvarov bv dina Ömdpyerv did ch robó ritur, Ye Roy Rolstasdaı, ca Aemopéwo Tpön suverAfpmoe tO 6Aov usus, an et Pseudocellus et Philo sive Aristotelem sive auc- & Dedg évrekeyŸ xovjong thy yéveow. torem Peripateticum sive ambos in manibus habuerint. Atque utrum Aristotele Pseudocellus, Ere yxp addvatog Y giare Tod torodrou yévous &idios elvas, xa Sv vdéyero tporov, nur Toïrév dotw aidiov ta yivópLevov. app per cv &duveror .... side Y Évdéyera. Duo yévos del Rbporov xo Cov doch xa yurdv). Pseudocell, IV 1—4 munia quae in Philonis loco Exactov avenAypmosy axdony Thv yéveow. è Dede cdavdpeiodar. quod Örep odx loyuoe AxBelv fputiv Exaoto:, tol Arava tH yévet y Of. etiam 12. 716a 24. 7664 sq. Pseudocellus péver yp els del, cod pù Asınoranteiv cdi omisit (vocem el3og) etiam Arisdocellum et Philonem eidem sua debere auctori Peripatetico. Praeter quem etiam Aristotelem ipsum num in manibus habuin medio relinquam. dubium, Quis fuerit ille auctor non erit si consideraveris Philonis locum inter Critolai ar- Rationem autem quam inter Pseudocellum observamus, eandem versimillimam esse et Philonem putaverim inter Pseudocellum et Pseudaristoteliorum Oeconomicorum libri III auctorem, Musonium, Antipatrum, Hicroclem, ceteros de matrimonio librorum Nam Pseudaristotelis et Musonii (Stob. Flor. 67, (Occon. III 143, 17. 20)1) locis quos Phil de aet. m. c. XIII Srèp totelem cum Philone, assentieris verisimillimum esse et Pseugumenta legi. Gravity not Berrıstov Cov divdpwrog — HAM nat To pieyiotov auvey% oinelav. Pseudoc. hpepótarov yap axkvewv xxl PBélnozov Léiov dvbporos = Phil. fuepérarov yes Chov è dvwbporos), aliquid PEA pate cuyyevints Eoving Aernotaxtys ylveobaı pits rodri pate phy tie delas .... vabra obv xpodiavoousévous 0% del Öpoluc yap nai inveniuntur (Pseudoc. pire suyyevırlg ¿crias erint, fycpetatov moons alia Pseudocellum cum Philone quae apud cò Ghov, Gn pépos bndpyov olxou te nal ródeog xl TÒ péytotov ziauov auprimpodv pelle to droywépevov Toltwv Exaotov, ¿xv sole KMbyors Cors mpocépyecdor rois Ampodıalors, GAN che Avayxollov nav hyoupévoug cimep dvaynoiiov nol xahov elvas vowlCovaw ol xyadot rv dvbpcinwy 70 pi pévov modvavipetobar tod¢ oixous duatdinatov Aristotelem non saltem Av Ovytov vivra Deiou Bios xowuvirar, tiv #08 yévoug ¿Davacíav. pDerpopémv xl? Eno orov averdypwoev 6 Debc, dnatdimatov novisag xa suveyt tadtyy why yéveow. Exsiza dì nal thy admiy tH dvbpdnw ouvtatv rpôc desunt (Arist. cuverMpwoe TÓ Biov xowovíca:), diapaviig vob yévous. Eredi yap Guiyavov dopnrapévas (scil. zig pócsos) Ti dBavatav. sit Arist. xowwveîv +05 Beiou = Pseudoc. Betov Asırordums ylvscdaı = Phil. — Philo Giov 6 Beds tvrcdeyi, nowioug iv yéveow = Pseudocell, xd’ no yee abras Tag Buvedpers nal tk Opyavx wol The dpéters Tag mpòs thy piéw ond vob Deo dedonevac tots dvbporow oùy ndoviig Evenx dedbobar cupPEByxev, RIMA The els tov del ypóvov unì vóv mielova Tis yg Tönov rimpolobar lam quae- Pseudocello si respexeris alia Pseudocellum cum Aristotele habere comde gen. anim. II 1. 731b 31 | Vides cadem iisdem saepe verbis explicari. auctores. 144, 10) dico cum Pseudocello comparatis nonnullas sententias easdem apud hune et illos occurrere intelleges. 1) Cf. etiam Antipatrum apud Stob. Flor. 67, 25 et Hieroclem ibid. 67, 21; qui iam minus cum Pseudocello conveniunt quam illi. de Heyden-Ziclewicz.

philosopho e matrimonio Pseudaristoteles (ed. Susemihl, Lips. 1887). 143, 17: ubi tem tantum studium fit pro corporis esca, ad quam animae semen consumitur, quid si pro suis liberis matre atque nutrice, nonne omne studium est fuciendum? hoe enim solo omne mortale semper factum immortalitatis participat, ct omnes petitiones ac oraliones divum permanent paternorum. unde qui contemnit hoc, et deos videtur neglegere. 144, 10: propter quae non decet recte sapientem nec ubique ponere corpus suum nec immittere ad quamcunque contigerit proprium semen, ut non de illegitimis et vilibus generibus similes hiis, qui legilime procreati sunt. nam privat uxorem quidem decenti honore, filiis autem opprobrium adiungit. manantem non plane vituperare et contemnere videntur, non tam Stoica quam eclectica quadam ratione nixi. Addo nulla ceteroquin ltaque ratio eorum quos dixi seriptorum cum Pseudocello ca verisimilis mihi esse videtur, ut et hic et illi ad communem vel communes fontes sive Peripateticos ene Tod ydipww & tol dvdpoimou Inprovpyò, rporov pèv Ètepa Biya ch yévog piv, etx’ Eroimoev abt Serra alba . . ., ira De dverolnsev imbupiav toyvedv Enxsépo Darécou tH: O ópudias NV ¿vexépacev, noi Ts nowwving où módov loyupdv dupoiv AAA AUTE... te ouveivat EBosdeto Gm yrüpov, 2.5 Gp’ obv 0% 70 yévos dv ds moreidon %pox tpoohv xo raldov xo yéveciv nv atBiov À ¿ros olzoı dow èv tH möreı aurod xat ÓmoG TO nouwvèv Efer Rails. .., nah noddcws Exkotm Ts tauro pOVTLTTÉOV nal TH moder olxov xeptPdytéov. Apyh Be otnov nepißoihs Yalcz. Gore & avouptiv dE dvBpdirmv yápov dvoupel pèv olxov, avarpet dì now, cvarpel BE ciprav to dvbdporrerov YEvoz. Tamen apparet illos (Pseudaristotelem, Musonium, Antipatrum, Hieroclem) modo de matrimonio, eius condicione, fine, Pseudocellum vero de &ppodiolous omnino maxima capitis parte (§§ 1—5, 9—14) disputare, nonnulla quidem de matrimonio addere ($ 6—8). Illi non solum multo longius et accuratius materiam suam tractant, sed ctiam alio sensu. Matrimouii finem non modo in generis humani conservalione et immortalitate, in gentis, civitatis, mundi, deorum felicitate ct salute vident (ut Psendocellus), sed etiam in propria mariti et patris familias felieitate‘). Itaque voluptatem vel 2. Cum iis quae sequuntur ($$ 6—8) primum Pseudoeallieratidae Pythagorei de familiarum felicitate libri locus ab Ioanne Stobuco traditus (Flor. TIL Pythagorea 85, 18), deinde alia duo fragmenta in Arit Didymi Epitoma (Mullach Fr. ph. gr. If 99) et in Stobaei Florilegio (IV 297, 14) conpostremo Aristotelis (Eth, Nie. 0 12. 1160b 32sq.) et Platonis (Legg. VI 622 C. 773 AB) aperte cohaerent. 1) Cf. Mason. 1. L: Avdpiv BE xxi yuvamiiv xoweving Alar cbr &v cipu tc ott’ dvaynaroripa» olive mposgiacotépar, molog yp Eraipy obtw a ~ . E KI ER loci tam sententiis quam verbis Compares modo inter se locos Platonis mept mpomòs elpynzar piv noi xpdvecov. elpirdo BE mau, de tox dvti tswv ¿od #6 pate Aaubévovr pire exBBéver ... Bore BE Array yuvarél uxt dovdzla mame nal dversidecoe Bex pare sole past yiyvorso av. © not, Toi oöpev dyabiiv rarépuv uve, tobe mapa mots Euppocw sidózous yawous ypî, yapeiv, of cor napasvolev dv ph pabyeıv tov Tüv revítov pds tov tov TAcuolov Stoner Stapepdvims yáp.ov, KIN lv EMA isdn, éotepov del sysdivea cig shy xowmviav Euviévon, tov brode- TÍ se qàp moder Eippnpov &v sin rasen zoig te Eumobomug Ecrins. 70 yap Spade eos, HE you raras ch yaya... . . tivos SE Tapoucía pido Y, inno Slappiverev Av i yapıv enaviqaney Y auuyopèv emaveptdsety; Cf. etiam Hioroclem apud Stoh. Flor. 67, 21, 75, à. ') Qua de re copiose disputavit Praechter in libro modo foras misso (Hierokles dor Stoiker, Leipzig 1901) p. 187 sq. qui Psendocolli sententias e refort. Equidem Peripatetico fonte manasse confiteor me Pseudocellum ot illos ~ neque x "e sive eclecticos sint referendi !). servata, tum Plutarchi (de educ. lib, 19. Coniug. praec, 14), Musonius sé vestigia Stoicae indalis ct auctoritatis in Pseudocelli libello reperiri (ef. pag. 46. 63). Praechtero videtur — eu negans ad non videre, cur tam magna Stoicos posteriores congruentia neque qua proponit ratione tam illa explicanda fusius de hac re disputare hoc loco iam non licet. 4* inter mira quam

na Eópperpov apéro wurlov Dixpéper mode Aperiv ... noi RATA matos ele Enz pidas you! sav yap TH mode Del suuoesovex % uvystede y%pov Exactov, LA è DI [4 x » ToÍTov di, 0) tov Mdiotov ait ... ~ KA m yap Ev pes vom 3% TomxdTx avaynolov, 3 7, ”. e Endüovra Bel rele repäche: thy civ mado byte Tv abs e vv yay icórntos Arico ypnpázor odon mept mActovos Enastav rotéicUas. wo dl dvelBoug drotpénew tov mepl te para èv Tole pou Lomoudanete, marpasenv DE Tod: shiv david NrTous nai node tag Emmy) ce duonabous yam natatebiar, Seouse yap altos The veótetos s x n Eyysäoda dì ~ £ re #5 3 > Set sete vider vuvalza: wit’ edyevectépus ROAM Wire TAovtEpas, To YAP THY ALTA GAUTÈV ¿ha sopdv. hs ot ye wand npeltzoug Exutéiv hapfévovrec od Tv yuvaılv dvbceq, doz, tov BE puy Dobhot AavOcdvousr yryvduevor. ef wh Delo thy opor óyolav, v Avdpd: BE nai yuvarnds apusvonpatiny oatverae” AAT Gay È dvhp Apyaı nal rept tata & Bet tov dvdpx ... eviots de at dpyar BANK Bue Thoïvov na düvanıy, xabdrep lv sale OMe LI N x obtme oùdè mAnusiag te ~ 4 + suerte Amar. cl uh nupéyer tov ptov Öpoıov Ti dvdei nat ovugover To Pos. aeyousw al yuvalnes Enininpor odo" od BH yivavraı «ar perro Vides iam ipse Pseudocallicratidam et argumento verbis omnium proxime ad Pseudocellum accedere. et Apparet a f Pseudoeallieratidam a Pseudocello aut Pseudocellun a Pseudocallicratida cognitum et compilatum fuisse aut utrumyapylors. Pseudocelli que Chev dpapravovor modo wh xpos Tè péyedos 7% TINS pode pds TÒ cuppépov tH vowé cuvazávres tobe yapoug, ANR Tps tùv xhodtov À thy Órepoygiv TOD yévouc drofdéizovies . . . Torydgvor dvrì cupowvine Srapevio nal vii ducococivys diyopposiviv 5, x e [4 LI y % 5 xaraoneudloun rect Hyspavias diagnaybpevor müs Kraus. pev yxp brepéyousa ThoÚTO nai yéver xol oídos apysty r À mpoatpeiraı 505 dvbpès napà cov tHe pócewg vópov. 6 BE ye Diauxy6wevog ... Aduvare tie Hyepoving eornéodan. communi videtur quam fonte usum esse. Et illud. Nam probabile non cratidam Pseudocello usum esse, callicratidae accuratam et tationem cum brevi hoc verisimilius de re familiari paucis verbis materiam summante Pseudocelli excursu. capitis eius win yéver nabunepéyoioa Tavdpès dpyew mpompelsun, 6 BE Audkınv detta Aa nape quaw GuUryopiv. tare priorem illam a Alteram dico Neque ineptum coniec- Pseudocallicratida alienam alio, Peripatetico verisimillime, fonte manasse. ex Tamen non putem totam hane capitis partem (8 1—8) ab ipso Pseudocello e duobus diversis compilatam esse libris. Apertissime enim particulae a discrepant, ita ambae reliqua illae capitis uberiores abundet. yáper x sav Suctov, Ev Y dx TÜV noerrrovov “pre, de- Elucet enim totam ($ 1—8) in duas secerni partes quas dixi ciusdem quidem ut cogitationum Pythagorei con- Nec conici potest Pseudominores, fonte qui subest utrique differentes, yopioxovra Bet yapiv noth cay abt ciyov, iva pate Sree sav dúvapro prive pelova zip Suvapios Tov ydpov indymron ara morì Aöyov ts Wing Suvipsoc. of ply dp Sako sav düvanıv Èrdyovzes araordlovs Sik sav Ayspovlav, & pèv yap 75 Tios not dispueandem cellum Pscudocallicratidae scriptum adhibuisse, partem esse est Pseudocalli- Compares modo Pseudocopiosam continentem $ 1—5, alteram $ 6-8. Pseudocallicratidae torum sint, primae ($$ et illius 9—14) partis indole affectus honesti elatione quadam praeccptis vero singulis hace magis Atque cohaerent ipsac inter se angustius et seripcorundem memoria (Platonis, Aristotelis, Plutarchi) ansia no 0d ayyyevels ache. moltreta dì reo, civodoc Avdgüs et argumento atque indole, vix ut arbitrer secernendam esse re o puvarde vnatà vouov ext Térvuv vera primae partis illius ($$ yevécer nat Alou tolto de mpocovepabteta uty alos, doh SE nmódeos dort. #4 we ~ Ampankararog. Garep dcénrpou naterzevauiviv pu uxt Abog Gpehog oùdév Aristotelis y%p Plutarehi zotvovia. diversis attribuenda 1—8) auctoritatem, ut duobus sit fontibus, Nam quae

de familiae et rei publicae felicitate disputantur, cum antecedentibus quidem ($ 5) coniuneta sunt, cum continuent et converterit*, latius explicent quae illic de familiac et rei publicae salute, altera ab altera pendente posteriore capitis parte libidine coercenda et conexa esse videntur, animadversa ($$ 9—14), dirigenda sunt, quae disserit, sententiarum quae de Sed cum generantium laxe admodum alteris illis partiquae est opinio Nauekil. re Ac primum duos aliorum seriptorum respiciamus locos qui cum Pseudocello necessario cohacrent auctoritatemque eius Aristoxeniam testantur. Dico fragmentum a Stobaeo ut Aristoxenium !) practerea Pythagorae libri laudatum, $$ 209-213. Tamblichi Quorum inter se de vita et cum culis ($$ 1—5, 6—8) tractantur cum postrema ea et sub- Pseudocello ratio ut explieetur, conferas primum huius locum sequente ($$ 9—14) nullo nec verborum nee cogitationum nexu. eum lamblicho et Stobaco. Et si contuleris 8 8 exeuntem cum subsequente $ 9, videbis proponi haec, velut si primum omnino seriptor de generatione Pseudocellus et generantibus loqui eoeperit, ad novam plane transeat matemepi yevéssug ov cuomoupévous dda ph rpérrew. xoabkdroy viv Bh quAdrzcodar yp} nav to dvdmotoy axl avec’ odre yóp riam, non vero redeat ad ca de quibus iam antea ($$ 1—4) fuse disseruit, ($$ Quare duarum quas dico 1—8, duarum 9--14) vero si minorum capitis partium maiorum agnoscimus ($ 1-5, aliquod Ü—8) discrimeu, conexum, conicere oportet caput totum non e trium diversorum librorum pannis esse consutum, sed e duobus: altero partis ($$ 1—8) fons, altero e quo reliquum fluxerit caput ($$ 9-14). Tum autem qui subsit ut primac parum o probabile est partis totius auctorem esse Pscudocallicratidam. primae Nam modo particula altera partis primac ($$ 6—8) cum Pseudocallicratida toy puro 7% Art obte civ Choy cónapra ylvaraı, LAMA Bet yeviodar zıva ypóvov mpèc the xmprogopías, Gm 8% loyuévruv te nal TEeTEheLwpevoy Tüv Gwpaetov TX oréppata AO ot xaproì yivavzaı, Dev Bet sabe nldag no vas mapbévos: Ev yupvactors ne nal nupteptare tals mpoonnovoate TpEwerv xal Tpophv rporpépecbas Thy Apuöloucav gidondve TE no coppov nai xapvepin Glo. ¡OMAR Br sav xatk row dvbpoimvov flow toate Ecru, ev ole Bercy + balle, Bub xxl pos chy tiv aopodiclov yphotv expers nizog xyscbar yen tov rada, de pode eneCytely xpd iv sinonw iv Thy coatto yphow, AMAR no yonokpevov craving ypiiodbar. est. Pseudocelli autem cum illo Pythagoreo affinitas optime Esta BE cobro, dav xxAdv xod téprov elvar voully Thy edefiav xo ita explicatur, shy byxpacemy. cohaeret; altera vero ($$ 1—5) ut tertius ciusdem communis memoriae quidam statuatur auctor quocum et Pseudocelli $$ 1—8 et Pseudocallicratidae scriptum conexa sint. Bei BE xo moudeder 7% Toraita viv vopipmv Ev rois Edkqvinaiic xédert, Td phte porel suyylveoden price Duyazpt Certius tamen auctorem emn designare white AdSAPT, pare dv lepolg wire dv waveph Tor, xahdv yde ¿ori nal non possim, satis habeo coniecisse Peripateticum eum fuisse. 3. Alterius partis (85 9 —14) auetorem inter plurimos aetatis mrücpopov TH Ge mhelota xodipata elvaı Tg evepysing taut HS. audios BE Set rspronpeiv the TE napk mio yoo ai vie nostrae vires doctos constat!) Aristoxenum esse?), quem wel" Üßrsmg Yıropivas, aurakiurävev De 7% età púa nol pera sequo coppocówa: Ext rexvoroda coppovi te val voulum yivopévac. iure pro Pythagoreo atque pro Peripatetico habeas. Modo ambigi potest, utrum ea capitis pars ex illius libro integro fluxerit, ut censent Rohde et Cobet, an ex alio quodam „seriptore recentiore, qui Aristoxeni disputationem suum in usum 1) CE. Cobet, Collect, erit. p, 391 sy, Rohde, Rhein, Mus. 27, 52. Nanck, lambl. v. Pyth. p. 148. libello hausisse arbitratus est. Praechter |. |, de Stoieis posterioribus cogitat. Dei è noAANV wpovorav noretodar sobs cexvorotouudveug wiv Eaupevwv zervwv. ROOT, pay oÙv nal peyiomn guhaxh rpèc yéwyow To sexvornorty Bovhougve data smopovenh, xxi bye. oe pie miypdias. yp%cba. cpopfis axaipov pire pédy prise dr mim supayt, Ei dv yzloovss al civ cmudtov Edo yiveveas” udhoTa SE révrov mpooyuct ouhasresDan 2% xxbcavqnulas Th: diuvolas cà: *) Solus Wyttenbach (Bibl. crit. VILL 113) Aristoxenum e Psoudocelli Fe Quae quomodo vera se habeant, diseeptare conemur. ') Flor. ILL 101, 4.

.. , ales yivecdor. ex qañlov yxp xa dovposvav nat LI a > a rapayodüv ~ few poyOmpa yivezos tk oréguara. sóparo div quidRR cò SARTI Tpopepic’ Eyyevicdns mio ypivov mph Te xal tetehempévoyv wiv voran. sizapra xabódos piv alte Vas viv ‘yiveoDar, dà delv Te xapropapias, Grwe ¿E loyuévruv Gopátov tk orécguaro xa of zaproî Day div code te moidas xual càs racDévous ¿y mövorg se ua Yupvaalaıg not uxprteclas Teig mpooyxotoats 7GÉDELV, TOY Rpoopécovtag Thy xapreptué (lu. ÉppéTrourav qÂorév TOAAK DE Tüv nate Tov i Te ad samo na iad Blov orata elvat, dv alc Pédmión ¿omw À dbpabix, Gv civar nal iv véiv eppobiotey ypelav. Seîv ov tov noida oros àyeodr, Gere wh Inteiv Evrög Tüv cluoow ¿rv chy tovxitav cuvousiav. Úrav Y ele Fobto dplxr tot, onaviows Elva yonoréov sols &opodusious. de toite, tav timév ve ual xahdv elvor vopitatar ¿osobar À edecta’ dxpacíay yp dpa xol ebeflav où máv yivecdor rep cov adróv. émarvciodo, Y abras Epacav no tk code. Tüv xpolinapydvtwy vopipov Ey cots “Elvia néAcor, to price uxrsdor ovyyivesten pire Buyer pavep. vam pit’ adeaph. pár bv legò Toro pio bv 38 xxhóv ve yap siva: xat cippopov td 6g mielorer pin app is Evepyelag ads. inehdpBovov Y te Éotxev, Emeivor of dvdpes mepixipelv piv Dev tds te rap dow yewioe nai Tac ped Ufpewc yiyvopévas, natadyravey DE civ xatà quow te xal pet swppocivng ywopévov tas tri TEXVOTOUX Tugppovi te xal vopípo yivouévag brekdufBavov BE Dev cody mpövorav morlsden Todg Tenvorotoupevoug tiv Eoopévov Exyóvov. pot Ev obv elvor xo peyiotav xpdvoiav Td meoodysıv aùtàv eds Thy Tervoroulav swopdveng te Hal Syiewie Pefionóza te nod Cóvta mod pre mips XPOpevov pops LAPS TE mpoowspópevov Tabea, do’ div yalgaus al tiv sopátov Elec Yivovron. pote di pedvoved ys, AM Fora máviow" dovro ae Sx palas Te no ouppóvos xl tapayódors xedcews poydnga yivecbos cà ORES ATR. mapéyew TÁ te onépumta xal Tobs xapmabe Seddvyrat. nor To tod Ampodwmıdlev neäypa. Déov atv goth nalBas Tu si des du shiv Acrmpätov aoydhous, Hore pH póvov più Ones. GX st Buvaziv, podi eldevar tiv toradeyy auvouclay Évrès Tüv sixnaw ¿viv Graw BE xo ele TODTO Aulamzaı, oraviorg ypnotéos zig dppodisiore. nai evvnoopevov sdelav nord cupfdlcodar. posti pire usdqs rin elvaı Tolto yap TPÓS te thy Tüv YEWÓVTOY Edeys DE quite Tais yuvatgtv ele 30 yewdv Surdeiv’ 00 yap olóv ze Ex Savane nal dovpodivey xxl Tapaydave xpÉGEUG cúgudypa nol nada, dI 098€ dryadà iv deyiiv yiquerdas. Clarum esse videtur Pseudocellum et Iamblichum cum verborum usu tum sententiarum serie atque ordine inter se eongruere, simul vero utrumque a Stobaei fragmento sententiis compluribus quae apud Stobaeum modo adumbrantur vel omnino omittuntur, at a Pseudocello et Iamblicho explicantur, distare ita ut intellegi non possit, quonam modo ambo, alter ab altero separatus, alter cum altero nihil communicans, modo fragmento quod Stobaeus tradit eodem usus uterque in sententiis iisdem eundem in modum nectendis ac in verborum eorundem usu convenerint. Neque fieri potest ut Iamblichi sententiae ex Aristoxeni loco a Stobaeo conservato, fluxerint, nullo alio modo cum Pseudocello coniunctae, nisi ita ut Nec magis verisimile huius libellus a Stobaeo exscriptus sit. esse videtur Pseudocellum et Iamblichum, etsi compluribus saeculis seiunetos, suo arbitrio suaque sponte Aristoxeni excerpto illo quod Stobaeus receperat, usos esse atque in sententiis et verbis, in explicandis nonnullis, omittendis compluribus sententiis mire secum congruisse, eadem plane compilasse, eadem ex ipsorum ingenio addidisse. Apparet potius vel alterum ex alterius libro sua excerpsisse vel ambos communem quendam fontem quartum, a Stobaei fonte alienum, adhibuisse. Neque fieri potest ut Pseudocellus, laudatus ab Iamblicho ut Stob. nepi DE yevécco ruido Tade Ehoye’ xadSrou Bey quidrrecdar 74 xahotipevey nosvesés’ olze yko iv wurde cie civ Céwv Be SORKETA TK apowspî Led AK ypivov TX Tponagaoxeucrod BE elvar iv 2% Bio, av ole N) Shyradia dot Bedtiwy, ofov megl BE yevríocos cade Aye abrode época. quisiv 72 reopep sits Tüv Luv oe Ceadar tig xapropapías, Ev m Eiroyucavia nal teccdempiva TH lamblich. (ed. Nauck) @ovzo - elarus et vetus quidam Pythagoreus (Vit. Pyth. 267) sua ex lamblichi scriptis compilaverit. Nec verisimile Iamblichum e Pseudocelli ipsius loco hausisse. Nam lamblichi et Pseudo-

verba celli cum fragmento Stobaci somparanti apparet lamblichum multo plura habere quae ad Stobaei illud fragmentum propius accedant et cum illius verbis congruant, Id quod ipse locis nonnullis seriptorum quam Pseudocellum. sive iuniore quodam exeerptore, ab altero usus est, diverso, certo illo quo demonstrari Stobaeus puto neque Wyttenbachii de Pseudocelli cum Aristoxeno ratione opinionem neque Nauckii eadem Pseudocelli trium collatis vides. Quibus de re coniecturam stare posse. et Jamblichi fons a Stobaci fonte Nam differt ita ut hie abbreviatum et contractum adhibuerit, quod illis plenum Iamblich, Pseudocell. magis Stab, adoos pev dî œu- uadidav Ev Daly œu- rodó per pudárcodos 70 xxdodusevev Adctecbar yph nav Adrzsodoan vé nahoú<3 Avöporov noi ace- puevov mpopepÉs . . . TIPOPEDÉS . . . ME & ac ho Embntav ste pi, Cytety Évrèc mere pndè pù uóvov py TpÒ thy einoow Etiov sav etxoow eri Thy Cartatv, GAM el Suvatév, cuvovolav® undì sldéva thy Tor Thy TOUXÜTRY ypfiow, TomvTyY AK HO YPNGAILEVOV órav gravine ord. d agony suveusiav ¿vto GHAVIOU mv einosıv étüv. To Anlanrar, elvan 70 ele ypnazeov als de not sic apirntat . dppodiatore. au Toro GRAVELS ypnotéov tote Xpeodtrotote. Ex pañkwv qàp ATvupervoy Dd paywdmy Ha an Efcov Aa moves yao ee odds où ‘yao ex Ta TE no ATVUDOVOU Ho pavas AA doupoaveu Fs" woy- AFÁFESG 10 Tapayodove xpd- Txpaymdous Oned yiveta cà oxgp- poyOnpà ylyvesbau cà sens sipudua xd HONK, dA) BBE Aya GRÉPUATA. pata. stecdor chy app ytyveoton. Quae Stobaei cum lamblicho similitudo aperta num aliter suspicio e integrum. Stobaci loeum recentiore fluxisse, integro altera. Et vel hoc proxima Aristoxeni esse videtur ipsius libro, sed sententiarum selectore et Pseudocelli vel e vetustiore excerptorum minus Nam primum Quare non ex Aristoxeni quodam Iamblichi libro illud. et probabile ex ipsius Aristoxeni esse partum verisimilis est collectione videtur quam coniectura duas fuisse unius libelli Aristoxenii excerptiones diversas, quarum alterius ortus ponendus esset aetatem ab ipsius Aristoxeni Praeterea respicienda lamblichi borum nisi lamblichi auctor Stobaeum _Cohaercant, hane ut Pseudocellani etiam libelli hand adeo remotam, cum Stobaco usu similitudo et conexus. cohacreret, dubitandum est. et ante tempore ratio, in ver- Quae an futura fuerint, cum Stobaei fonte angustius Verisimilius est inter lamblichum rationem exemplar intercedere, ut fontes eorum ipsum excerpto, Tamcum blichum vero aeque ac Pseudocellum ex ipso Aristoxeni libro hausisse. Cui quidem restituendo si operam demns, quippe qui excerpta praebeat, neque Pseudocellus, sed Tamblichus, quippe qui sermone propius quam ille ad Stobaei fragmentum Aristoxenium accedat, Addo praccepta quae ab Aristoxeno dantur et a Pseudocello non sententiis quidem -— quae ad Pseudocellum serie tota propria, sed honesto et bono cuique probata et accepta. !) propius aceedunt quam ad Stobaeum eongruerit quam verisimile esse modo cum ostenderim fragmento Et cum parum aut Pseudocellum ex Tamblicho aut Iamblichum e Pseudocello repetuntur, -— at verbis singulis Pseudoccllo? aut ambos e Stobaei ut primus et gravissimus testis adhibendus sit neque Stobaeus, explicari potest nisi ita ut Tamblichus et ipse alio quodam quarto fonte usus sit, qui cum exemplari a Stobaeo adhibito Magis 4. vimus Pythagoreae cthicae nequaquam Tam possit quaestio moveri, num ea quam opusculi Pseudocellani pars omnino fuisse tractaangustius cum ceteris tribus cohaereat; num capitis cius argumentum libelli totius proposito, ut initio eins indieatum est, aptum atque Aristoxenio sua conscripsisse nee Stobacum aut Pseudocello aut lamblieho aut e adfuerit ambobus usum esse conici 1) Cf. Plat, rep. V, 8, 459, 9. 461c. Logg. VI, 18, 775; 23, 783 e, possit, restat unum utrumyue, Pseudocellum et lamblichun, 784 a. alio quodam fonte eodem esse usos, sive Aristoxeno ipso, Plutarch. de liber, educ. 1, 3. — lambl. vit VIII 8, 840 D, 851 AB. Diotogen. in Stob. Flur. IL 103. — Pyth. 78.

concinnum sit. trandam ae Num ad universi deseribendam eligendae condicione, de et rerum consideratur, disputationem elucet. totam de uxoris coniugum concordia, de libidine a reliqui Nam de illam de opusculi universi proposito sunt, (e. II), generis civitatis (e. IV) libello toto loquitur. (e. III), Neque familine dubitari non possit quin dere dubitabit Pseudocellum animi humani talem esse non credidisse. animalium singulorum et hominum mortalem, et immortalem vero hominis, uaturam statuerunt et Philo universi membri haud infimi, omittere poterat ,naturam® i. e. millime atque Pseudocellus quibus instituenda sit. Neque generis totius Alexandrinus generationem, ct naturàm. immor- Nam etiam Plato et Aristoteles hominis ipsius mortalitate, generis humani quomodo Quac tam clara auctor contendat genus Tamen qui cautius iudicat, e verbis quac attuli concluabhorrere disputaturum se esse ut humani ut rientes interire plane, mortali esse natura, !) promittit auctor, ita re vera de ortu et interitu universi (c. I), elementorum xal? Exxoctov Avemınpunev 6 Beds duatdquidem humanum aeternum esse, singulos vero homines moproereatione non sbepopévyy Anurzov Ramon noù cuvey Tarn Thy yéveow. Si tamen accuratius liberorum #66 adavasiav illusquidquam coercenda cohortationes, dubitari possit. res naturam afferant de immortalitate siloquitur (ef. pag. 18. 48. 49). Tamen constat Platonem docuisse animae (4uyi)?), Arismirum philosophum de generationis istius instituto — familia — disserentem gravissimam putavisse felicitatem eius et salutem totelem neque (xvedpx) 4) naturam in singulis hominihus immortalem, aeternam acquievisse in „natura“ familiae quae sit explicanda, sed edocuisse, quid sit utile ac salutare. non ut observator modo, sed ut amicus esse. De homine loquitur mentis (voÿs romrıxdc)?), Philonem spiritus rationalis Primam illam de animalium et hominis — qui illorum esse videtur Aristoteli — mortali natura sententiam cum altera sapiens. illa de singularis animae, consociari posse quis dia5) non impediret cum mentis, neget? non spiritus acternitate Quae sententiarum solum Philonem, vix discorsed etiam Aristotelem, quominus et hoc et illud doceret, cur fieri non potuit, ut etiam naturam V. attigit. 1. De indole vero libelli disserentibus non omittendae videntur quaestiones duae: quid de immortali hominis natura care et quid de divino rerum principio auctor crediderit. Atque Aristotelis, ad priorem illam accedentibus respiciendi sunt loci duo. Alter sor étavéxapuus abras ent chy aper iuxlaw oddE Datos xxi qe, AAA cov xabárep dvrimesi- ¿ni Tupac xat dépoc nai Bid Tüv teockpwv tespanepij xdxhov dvicavta nave te pstaPohig av Hıröv dvadóezor xi droyíveras, alter in capite quarto ($ 2): xoù yee auTAS tke Duvápuere xa Tk Spyava nob Tac dolle, tas rpög thy piéw dnd sod beoi Bedouévas tot: Arbre aly davis Evena Beddobar sopLePyxev, GNX The sig tov del ypévoy Siapoviic 708 yévouc. exatdh yap auiyavey Tv Svativ given Usion floy zewov¥ca, iv 705 Eng da Itaque vult, in Sed qui menti humanae quaestionem eam immortalem omnino non cautius de Pseudocelli philosophia iudimedio relinquet, quid ea de re cogitaverit. Quare ratio Pseudocellanae de anima doctrinae quae sit cum Peripateticorum®), Pythagoreorum?) doctrina, describi non potest. in capite primo ($ 14): où Se avbporet xo 7% oud Cha pá Aov bmoPefónxózos tov xabódos Gpov sig púcsos Apeißousw. où yde STAGE PETALOATS ele GANG, Pseudocellus tribueret? 1) A. Schmekel, Phil. d. M. Ston. p. 433, 435 Pseudocellum defendere „die Verwerfung der persönlichen Unsterblichkeit“ dicit. e_o— ?) Phaedr. 245C. Phaed. 91 C—107 B. 3) Cf. An. 430a 10—25. 408b 18sq. Rep. X 608 D sq. a 25 sq. Metaph. 1070 *) Cf. qu. det. pot. ins. sol. $ 90 sq. C (209 M) $ 75 sq. (206M) — qu. de s. immut. § 43 aq. (279 M) — dom. op. $ 69 (16 M) $ 146 (35 M). 5) Quae explicatur inde quod scriptores quos dico cum de mortali hominum natura agunt, de corporibus mode cogitant, non simul de avimis, ©) Quorum alios, ut Theophrastum et Eudemum, aeternitatem mentis humanue superioris accepisse. tonom, Boëthum, alios ut Aristoxenum, Dicaearchum, Stra- Alexandrum Aphrodisiensem, eam nogasse certum vel saltem probabile est. (Cf. Rohde, Psyche II, 309, 22). *) Quae restant nobis Pythagoreorum recentiorum fragmenta et quae

Tam alteram illam de divino rerum principio quaestionem aggredientibus respieiendus primum libelli locus quo de deo fusius disputari videtur, Dieit enim auctor IV, 2 haec: Kai y%e Mara: td: Buvdpier: no tà Èpyava no vhs èpélere cho mph: tiv più ond coh Sead dedoniva: cote aulguroız oly Hovis Evens Bediodar supPésynev, “KARE We alg vov dab ypéve dixp.ovis col Yevove. rad qàp aptyavov Fv Ovnrów givre Delon Biov xorvevoa, Thy 700 yévoug dabavaciav viberoopev xa Enmoroy dverhiposey & Yévesiv. Quibus bebe dnazdìnzior FONTAE vot Gove} tiene chy verbis cave putes probari auetorem eredere unum deum existere, rerum auctorem et rectorem sunnnum. Nam voce 6 üeés hie, ut apud alios seriptores, idem alque numen (Gottheit) significatur. Mox seriptor ipse nos docct denm cuius mentione m modo fecit, unum esse e multis. Pergit enim ita (IV, 4): el dî zul yevmroucw di stro: pel Sfipsws nal dxpacías, wcyDnpo gi yevepevor nal xaxodaipoves Ecovrar nal podupri bró te Lediv no daysivov post addit xo Avbgurov rat olnmv xo xdhewv. (IV, 5j: Sx Et paulo yap tajmy thy alziav noù cd: rider: civopovpévas olutooum xat tole Blouse oinouc natà To6TOY Gixovepñsovs, xo sade Geode Sì pthouz ada; xavxetysovew. lütiam I, 3 de compluribus dis loquitur: ¿má ody 0 EXAGTHY anotopiy brepéyov ti yévos dvréraxtor sev AXkmv. av piv oùpavé 50 stv Deñv, dy Sì yh dvlooros, dv D 56 peragoim Tore daipoves x. T. À Sed opponi possit etiam alios philosophos statuere deos, caelestis regionis incolas existere, docere tamen practer illos et insuper summum unum exstare divinum ens, motus omnis principium, causam rerum primam et finem suprem um, velut Snprcupyóv nobis animae de Timaei eorum sive Platonici, plueitis mentis traduntar, naturam ex aut FP@TOV ploraque illornm xıvoöv, iinmortilom opinione probant puram esse sive (ef. Alex. Polyh. apud Diog. L. VITI 28. — Onat. ia Stab. Ket. 192. — Philol. apud Clem, Alex. Strom. II 433 A. — Philol., Archyt., Mam. d. stat, an. 11 7. Varr, Ant. rer, div. 1 33 7 {Diels Dux. 392). Hippon. sq. 38. liceat Zvägyauav, cogitationem cogitationis RAA, aut mente mundi et animam Stone, Ttaque quae Pseudocellus de diis disserat, optime cum unius dei, summi quidem et me e opinione consociari posse. Ad hace respondeo Pseu 4 eellum nusquam eiusmodi divini entis sunmi facere mentionem. Ubi motus et commutationis omnis causar commemorat (11, 1, 2, 22, 23), loquitur ita, ut vix on pro Platonico deo aut Aristotelio illo primo movente aut Stoica mente universi haberi possit. Quae alza fatemi sine <6 nosotie iv Evéom civ yéveoo appellatur, sive 4 ur u de nufepvisca. Cui tabvoms tod brutos ate uitur e iden esse videtur atque 76 demimtov pesos Tod xócpoo, quo a do serfvng collocatur, quocum % Tod No» pop conter mah alzi yap uxt adth Th: yevésedds Gt. nee ei = deg pevov thy yéveow, À derradg pio, Y pra, qua et kernabeg pégos, To TAC“, <3 yews by TO, tè Promise GEN va. Neque de superiore motus omnis causa eens gruas commemoratur. räv) Cuius locum tenere videtur'). universum (76 Bhov xa 6 Quod summum, perfectissimum, existendi causam geveralem et communem putat, | Ad illud omnia referuntur, ab illo pendent, conservantur, ‘inde vitam hauriunt et aeternitatem. Hoc aietapa rav Ghov púsenv xosotehès nai tédevov (1, 7), quod nulla alia re praeter et euch se ipsum eget, quo ceterae anos ned et es han = piv od Eprepteyópevo TH pr à: apis) ay ee De vy - poyív, 5 DE xóspos Très DODÈV Erepov, AA alice meas hw vay I, 8). laudatur ut <3 zotg org atzov Tic MORE, où a ES abzod motores. dò zoig EAAoıg œiruov tiie autotelciag, auto dE 20705 adroehéc, To Tots Adore alterav sig ommpias nar Sea abro è aros owlöuevov nat Siapévov, TÒ TO LINA almov The cuvappoyiig, add E abrod cumpporpévov. Mundus (ite universum) dicitur alsıog tots haie vob elvas a 30) cbtzobar uo TOD adTOTEAH elven, mozos EZ abso Mido: nal 137 Terng nol Prapévov tiv TÁVTA attiva (1, 9). Extra sum nihil exstat om nino, in co nihil, quod co potentius sit (I, 11). Omnium apud Claud. Plat. Epit. IV Alia vero non tam clara sunt, ut aliquid certi con(ef. Ps. Tim. d. au. m, e. VII. Stob. Eel. 1 420, 11 350, Flor. 108, 81). — Cf. Schmekel |, 1. p. 434. cludere e 1) Cf. Aatii Plac. 1 7 [Diels Dox. 303619] = Stob. Ecl. I 1 (xept 50 tyEv natxml xmay watÀ pópdvor Aldıov wat Ameıpov 16 Ev. Zivov xatì Zivwv y beod): Mersoog

rerum dux est summus, ordinis, vitae, animae auctor (%yero mept Bb sò Beybpevov thy yöverv 76 72 =áoye vo <ù zveichat. Neque A. Schmekelii (Phil. d. M. St p. 432) opinionem va ve TÁVTA cuwippootar ONG 70% Tavis nol xutk coito noi colera KA no perfectissima plov eye, corpora xd poyáv I, 11). Neque prima et (tà rpütx xwotpeva zutà te aùtà al ocxútocs xúxdov Ausißovre, Bézodov ax èrideybpeva This odoías 1, 12) et pars mundi caelestis iis repleta, motus et mutationis terrestris causa, excepta videntur et liberata ab universi illius auctoritate, quo continentur, cuius sunt pars, a cuius ordine pendent, quo egent et reguntur (7x piv oùv Eprepieyöpeva 76 sho Be Les xdopov eye: Thy cuvappoyiv, 6 dE xémpog mpic odSiv Etepov, LAA aros mpog abTév ... fog BE nai GEN xa of rAdvntes za où anhavelo nota To pépos uèv THis now daroGpissms abrod. add BE pdc oddèv Éteoov, QAM’ abtds RpÙg abrón I, 8). Quare etiam motus illius terrestris sausa suprema universi ordo appellatur ¿005 Tüv Llodio et mutationum (ed dè Eyes xo $ 26- 09 nédou Rpoc tiv 703 hou popdv. Yap not aueh The yevéocó: tot. acta xabddov DE h tod mevrós dea uocpaote, Gore sivar Ev ar To pèv rovoiv, tò dè réryov If, 23). Difficultatem quidem aliquam praebet locus opuseuli Il, 2: sequi possum, qui Pseudocelli philosophiam cum Pseudotimaei, Pseudarchytae, Pseudophilolai confundit opinionibus eandemque omnibus dei notionem Platonicam tribuit, cum dieit: „Wir kommen jetzt zur zweiten Richtung (seil. des Neupythagoreismus). Ihre Auffassung vertreten hauptsächlich die Schriften, welche unter dem Namen des 'Timaeus, Ocellus, Archytas, Brontinus, Philolans und vieler anderer gehen. Sie halten das Prinzip der Transcendenz durchweg aufrecht, indem sie die Gottheit oder die Monas möglichst weit über die Eins und Alles Seiende hinausrücken und etwas Besseres als die Vernunft nennen. Diese gilt nur als die Vermittlerin, welche die beiden Prinzipien, die Formen oder Ideen und den Stoff, zusammenführen. Ebenso wie sie hierin dem Platonisch-Aristotelischen Standpunkte huldigen, schliessen sie sich auch in der weiteren Ausführung der Lehre an die Anffassung dieser Philosophen an. — Equidem puto ex Pseudocelli opinione superiori mundi parti cum inferiore poipor adcod (scil. toh mavrög) dropilovo: xxi réuvoust 76 Te derades pesos 108 vécuov nai To dewivazov. Quae dicuntur eandem esse rationem atque regenti et efficienti cum recto ita, velut si universo superiores etiam et potentiores putentur incoli, hance ab animalibus et hominibus; illam immutabilem, xi Be poipat illac, universum in duas partes secernentes. potpa: illae appelles) (licet sibi sortes habeant, sive fata sive leges quid 2. universi eas earum momentum, universo, quae cum diis ratio sit, ne Sed quid quae cum verbo quidem explicatur. Denique assentiri non possum Zellero qui Pseudocellum summi prineipii divinitatem stoice conceptam affirmare, supremam dicit:!) mit motus „Sie den (seil. Stoikern Wirkende omnis und causam pro deo habere putat, cum die Neupythagoreer) unterscheiden auch Gott und die das Leidende. Materie Dies de univ. II 1, wenn er die yévestg einfach geschieht und die als das bei Ocellus aizix yevéssws unterscheidet, jener die Veränderung, dieser das unveränderliche Beharren als Merkmal zuweist und daraus schliesst: Ott megl piv thy alviav Tic yevéreumc cò zouiv nok cò xuvetv dort. 9 Phil. d. Gr. II 2 p. 116° Simillime geschichtl. Loxikon s. v. Okellos) verba facit. Nouck (Philosophieet patiente!) aeque atque illam quidem deorum esse, a diis aeternam, hane mutabilem, ortui et interitui subiectam. Iam vero a deo summo et uno moveri et regi aut pro deo ipse materiam movente et mutante haberi, cum deo confundi a Pseudocello certo negandum est. Nihil plane in toto opusculo exstat, quod eiusmodi opinionem probet vel verisimilem Pseudocelli philosophia nec cum Platonis nee reddat. Aristotelis nee Stoae de summo rerum prineipio congruit. Ab iis quae ceteri omnes, et veteres ct recentiores, Pythagorei de summo principio divino docuerunt, abhorret. creatore et rectore mundi supremo, de deo Nihil nihil de anima mundi in ommibus vivente, Omnia movente apud Pseudocellum legimus. Absoluta plane, perfecta, aeterna natura celebratur universi. Hoe a se ipso pendet, sui ipsius auctor est, conscrvator, tutor, dominus. Y III 5: Te pèv devavirou quos odori. vic Sì dermadoti. zal sis ud del zupeproong Ne BE del nusepvenuery,s. de Heyden-Zielewicoz,

Nemini originem et salutem debel optat, denique absolutum iram timet, suam, neminis gratiam est. Si vero nune Pythagoreorum quos cognitos habemus, de summo rerum principio divino sententias contuleris, has quidem inter se congruere et eundem spirare animum religiosum videbis, ab illius vero placitis differre adeo, ut dubitaturus sis, an et illum et hos eiusdem sectae celebratur ab fis ut6 np@ros discipulos Dede, appelles. Deus meros fiaathedc te ua duvdotas Ev 8 movi nat Gh. qui del tà maven Doux te nal Coe, adtdc Ev abrí maven Diérov, & ods acxtapévos kyeusvedoy, Tàv copiav!), 4 bv 7% navel ote Reantveg Eywv avs Ummperac ad mpocráge tit ypopevoc, qui abrdc Apyer, Aryerm D dm addevós, Tupiyov xgtoutuatov Euutòv C&Aov Evtibns xo 7% abrí pice") Tv gún Tutozárov dposov. quod rex in eivitate, idem Toiuv odpavav, ipse in mundo), dpyh Te ofouog, dv Th dpurtov, forare 4%, Spy dxovemy, te QE Gv. póvpos, AnivnToz, 25562 aie duces, Évegos sav amv"), Materiac ortae, motae, mutabili opponitur deus non genitus, movens, immutabilis, potentia el mente excellens?). — Similiter ac Pseudarchytas Pseudo timaeus Locrensis3) tria aceipit rerum prineipia, cum dicit: rely div Opavóv ree, Oxy Hoty Téa ve nai dia nat 6 Ded; Saproupyds 30 Pledciovas, qui imvénos róvde tov nbopov EL drdox: ds Ge Mm abrí Ein ch AUTO ÚAAE. . . + OURONX ie Evvrezoypévo Det, furoza Edfhero adtòv diaddev. HAN 00 yee Fan dom Spe em ¿dog yew dase: saio, Biapuéves dpa todade dv dpbaprog nal dvódebpos. Quod Pseudotimaei aeternitatis mundi argumentum plane alind esse apparet atque ea quae Pseudocellus explicat. Huie mundus ipse absolutus est, aeternitatis suae causa; illi dei (tiv &ravsav eratia et benevolentia mundum conser8 Rpyayob nai yevézopos) Ghwv vat. — Etiam kuratua, Hippodamus, Aristacon, qui dtaroop.darog?). (cos yap, Pseudarchytas inquit, 5) 5 xperistds appellantur, absolutam naturam quam Pseudocellus mundo byte at È &yeuovedov, nai tosta Evexa nal ta Ada shiv ayabdiv cognovit: Sn & bebe dpyd ze nal téhos tribuit, deo addunt verbis his: ove yap 6 Deds Ag Eimbev Iring rombdeñs ¿wr pia yàp dyadic dv xai odor eddaipmy 2% adatto védnds avert): ct tav BH Abyov eyavtev COUV 7% pév tva adtoterta, Goa Be abtà TERME diver noi oddevde Ember Tüv tiv nad Eewbev del napipev. apbagtov, dpyd te aitix vie civ oipatesmatos Liv Yàp Kyeituıotpatayss, TÀwrdgov BE nußepvarus, tH Sì xéoum Dede. esse val videtur ille qui at pécov eval rävrov mepaivousvay"), Motus omnis Sapientissimus philosopho Mav ze nal dv dpdòv Aéyov obve moi cò uey odve noth 70 «xls Fev. cotoizos Similes sententias Aristaeon®) qui dicitur, primam et supremam goth TMV TOY LTO his verbis profert: ¿nel dì dpy& ate dh loa apyk xpd mavrós axl mov poppe. vay npdrav TH Juve ro xalurepréruv sav AN Av"). domi mo xyéwaros nal adbtotedyc, (alse yàp xt pst" &tepév st he Srdpyor ux En mph maveds, obte yevopéva monk Ex sos ayéwards na ely Em. oddì pùv dpyd te nol altia Tv yevopevov, i ++ Tipo yág Twos nondeñoerat TH GÓOOYTOS abtàv ka uva dicit deum, odríav sky causam xıvdanısuv tay Ut alii quoqué§), tria principia rerum esse putat: zóv ze Debv xxl av goth Tüv apaypdtoy nad tev Deúv Teyvlcav où cov mvéovca, tav Y pooped, noi totò tav Úhav civ xo uty cò xwedpevov, illum quidem où véov pdvov uev, BAAR noi vow Te xsécoov"), — Etiam e Pseudophilolai opinione deus est ¿ xx ein è Beds"). covros) Drhov Bh he abra nad abra & dpyù dyéwards te dor, na Mdioc rot alzia yevéctós Te nai vivdoris . . . Ayora dé uu (seil. 4 2% navrèc dDixnbopaoic) appovin púntoz. Oct mávia ') Sthenidas in Stob. Flor. TI 48, 63. 3) -— Diotogenos in Stob. Flor. LI 48, 61, — Callicratidas in Stob, Flor. 111 85, 17 4 & Stob. Flor. I 1, 76. o fanıbl. Protr. IV, 39, ~~— ') Phil, de mund. opif. 100, 33; cf. Syrian. in Aristot, Metaph. 11325, 2) Stob. Eel. I 20; cf. Criton. in Stob. Flor. L 84, y de an. m. 94 B. ') Stob, Flor. IV 103, 2 5) Stob. Flor, IV 103, 26. Y Cf. Nicom. apud Phot, Cod. 187 y, 1434 24. ") Stob. Ecl. 1 20, 6. Apparet etiam huius sententias a l'sendocelli argumentatione- differre admodum, cum Aristaeon de deo, Pseudocellus ") de universo disputet, Non recte igitur Zeller utrumque confert (II, 2p. 132°). 7 da Kephantus in Stob. Flor, LL 48, 64, - Psoudarchytas in Stoh, Hel, 1 35,2, Stob, Kel. 1 35 (716); cf, Simpl. Categ. 84 B.

nase Niyov seyvinag pietar most Conferas 266) etiam ev thy vay e Ov vaútas Téyvav, mov oûtus Poli qui vocatur are tav Shav Make. Beds xxl nod) fragmento!) dpyàv dg 6 áppoviav. haec: ¿v Stxotoxtayoton rpóvor te nal dppovix noi dixo xol vec tivos Deliv dito dowegxpévo. Uberrime postremo de deo verba facit Pseudonatas?): 6 piv Dedc 7% tüv Lev Lamv raie odte bpatòg dv Gite îndiotoc. el pi mu ray Ohtyou thy dvbpirov. abros piv yao è Deög ever vóos nai puyd nat To Ayepovındv 16 cip movtoc nico . . . Donéet DE por nok un els eiuev & Dede, UA ele piv 6 péyiovos nai xoduméptepos noi 6 xparénv ta mavede, roi Y Aa roda Bixpépovres nave Büvapıy, fandedev dè révrov anton è moi xokver xo neyéber not pet péluv. Desc & neptéyov viv cipravta MÓGLOV ro; dé ux ein . . . Toi SY Ador Vent Dubitandum restant fragmentorum indole plane differre. igitur est num ad Pythagoreorum philosophiam illustrandam recte libellus Pseudocelli adhibeatur. Aut, si tamen id facere voles, Neopythagoreae philosophiae notio quae adhuc valet mutanda et amplificanda erit ita, ut statuatur praeter ca quae adhuc distinguuntur Pythagorearum litterarum genera exstare aliud ab illis diversum, cuius exemplum sit hie libellus. Quod veterum seriptorum nonnulli aperte de libelli auetore ut de Pythagoreo loquuntur (cf. pag. 1), explicatur inde, quod Ocelli Lucani nomen prac se fert, Ocellus !) autem verisimillime?) Pythagorei alicuius veteris nomen fuit. Alterum quod Pythagoream originem indicare videtur, est dialectus dorica, qua conseripta sunt fragmenta libelli a Stobaco tradita, Qua cum etiam cetera Pythagoreorum, et TOR wav np&tov Gedv xol voxtóv cite Épovtt, Gore yopevtal muti veterum et recentiorum, fragmenta plurima sint tradita, verisinopupotoy millimum xxl arpamärzı moti otpatayév . . . Eyovrsz gún Exeotar xa axnodcubev TG xs xabayeoyévo 9). lam elucet ea quae de summo rerum principio explicat Pseudocellus ab iis quae de his rebus in Pythagoreorum resentiorum litteris docentur abhorrere. Si respicimus praetere: et cognoscendi artem atque rationem quam profitetur pag. de auctor (cf. 3), et videtur libelli auctorem Pythagorearum litterarum dialectum imitatum esse et eadem etiam suum conscripsisse ineunte libello aeternitate mundi libellum. Quem quidem brevi postquam in lucem editus est, in xowÿv dialectum transscriptum esse inde apparet, quod iam Philo Alexandrinus de libello loquitur ériypauopéve xepl 7% toi ravrès giocag, atque concludendum est iam eius in manibus fuisse libellum xow% dialecto seriptum, qua etiam doctrinam (cf. p. 28 sq.) et physica placita quae altero capite omnibus codicibus traditus est. explicat, neque esse Pythagorea neque Platonica neque Stoica, in illius aetatis litteris non sed ostendunt. Aristotelia Peripatetieis sophiam et Peripatetica, fontibus Pseudocelli esse a etiam haustam‘), recentiorum ethicam partem e Quam transscribendi rationem raram fuisse exempla nonnulla Pseudocharondae Pythagorei fragmentum (Ipooipıx est philovipov apud Stob. Flor. II 44, 20) altera parte dorice, altera Pythagoreorum quae attice legitur apud Stobacum. dicendum Fragmentorum quae sub Pe- 1) Nominis cius forma ab aliis aliter tradita incerta est. Codices 1) Stob. Flor. I Y libelli et Parisini ot Italicorum plurimi (cf, Mullach Fr. phil.gr.1388)formam ?) Stob. Bel. I 2, 39. “Queños vel "Quedios praebent, *) Cf. Alex. Polyhist. apud Diog. E, VIL 24 sq. — ¡Justin.] Cohort, 19, tera — Simpl. in Arist. Phys. p. 39r 28sq., p. 181. 10 sq. — Enseb. praep. "Oxedos. “Oxeddes, “Oxzedas. Accedit vero apud hos etiam tertia vel quarta: “Tlxedog. "Hxedaog, “Exitos, ev. NV 15 sq. — Cf. quae de Pythagorcorum theologia disputat Schmekel Kxxedog. lf pag. 408 sq., 429, Pythagoreis 1) De immortali animas et mentis humanae natura quid cogitaverit Apud auctores qui Ocellum landant alnominis formam. saopius invenimus: Tumblichus (vw. philosophis, Pyth, 36) quorum fuerit "Oro (vel “Oros, "Oxxdoc). de alter duobus “Oxedog loquitur fratribus (vel “Oxxedos), alter Lacedaemonius Athenas dolegatus libelli seriptor, quamquam nihil corti erui posse supra (p. 59 sq.) exposui, apud Xenophouten tum "OxeMoç tum “Qxvddos traditur (Hell, V 4, 22 et tamen ita locutus est, ut essent qui eum immortalem hominis natura VI 5, 33). omnino negare dicerent (cf. Schmekelium |. L). placito cum Pythagoreorum doctrina discreparet. Tum vero otiam hoc Miki forma "QueXoc umplectenda videtur, 2) Cf. locos supra laudatos Pseudarchytae apud Diog. Laert. VII 80, Luciani, Lamblichi.

rictioncs nomine traduntur, alterum (lei sogixc, Ntoh. Flor. I 62, 63) dorice seriptum hahemus, alterum (rag. uvas àçculo esse impressum, Oritur igitur quaestio, eni solvendae H. Ritter (in Erschii et Gruberi Eneyelopaedia s. v, Ocellus) povize, Stob. Flor. INI 70, 50. 85, 19) ionice, Maxima Pythaoperam dedit, quomodo explieandum sit, quod auctor nomine sun gorearum litterarum pars dorica dialecto est tradita, nonnulla et tamen, XeusreseNer nee recentem indolem ut Butheri (lle dpdudv, Stob. Mel. I, 5), Moderati dialecto seripti mubayopífa, rebus vero et sermone aperte nee sermonem celat 1). (Stob. Eel. I 8,9), Zaleuci (Ilgoofysov vépov, Stob. Flor. Il Quod elarius erit comparantibus 'reliqua aetatis illius frag- 44, 20), Theanus (Stob. Eel, 1, 13. menta Flor. II, 74, 53. Clem. Alex. Strom. IV 44) fragmenta attice scripta legimus. Sed nomen praeter Ocelli hace et duo Pythagoreae dialectum doricam, mulationis vestigia, Nam novam oceultaudi, eruditionem originis nulla indicia, invenimus quac de cousilio Peripateticam Pythagoreorum indolem In opusenlo toto nihil exstat et quod anti- Veteris Pythagorci indolem vocibus utitur. non appellat alio sermone, auctoribus dorica ceteroquin dialecto con- Pythagoreorum aliis celeetici fuerunt Aristotelem, apti, cuius proprietatem parum eognitwn haberecentioris Stoicos, faciles, philosophos, Platonew, vulgari neque diserepantia illa eam menti et indoli inter auetorum veterum nomina et novorum philosophorum doctrinam laedentes, modo nominibus Mustribus et dialceto dorica, Quod elementa (ignem, agrem, aquam, terram) et coda, docelli indoles. non simulatio aetatis compilantes, utiles auctoritatis sed obaiag vel cópazx, qui et tractat, alia ab veterum indolem, quitatis colorem ferat et simulet. imitatur, sunt ‘bant, nee rebus a se tractatis nec sermone imitati sunt, sed et sermonem qui seripta sisermonem imitandi in libello conspicuo viri docti dixerunt !), probare non possum. philosophica quae Pythagoreormu veterum (Archytae, Philolai, aliorum) nominibus exornata, est vetustatis specie, pellicientes. Non imprudenter Similis Pseu- Pythagorei veteris est neque vetustatis imitatio, sed usus Aristoteliarum vocum?) nomen, netatis illius hominibus videlicet non ignotum, anetominus quidem crebro quam orayysiz’) usurpatarum. ritatis nimbo obteetwu, Vocabula cote et copaze voci stove praetulisse Pseudocellum ideo putem, quod ca vulgari menti tac faciliora et clariora censeo 5d philosophici putaverit quam illam, imperi- Eam quoque causam rationis qua materiam nou solum artis voce nominavit (II seripsit, sermonis ut 2, 6), sed 70 zp dpiv expayetov (II, 3), cò sir nalusvov noi TO Seybpevov Suvaper Tegbrov mote saepius bpbépevov etiam opa, latius To ai opa aisbn-6v (II, 6)*), +2 bro tao perafo)de, dev (II, 12). TO mavbeytg Deuique Ocelli quod seriptor prae sc fert, pro ficto licet habeamus, aleetum doricam non consilio temus, tamen circummavdeyès sine quodam Mai 7 nomen et diusurpatam punegamus simulandi consilium cetcroquin opusincitaret. imposuit libello, ut legendi studium Etiam dorica dialectus opuseulo antiquitatis ciem aliquam addidit. Ceteroquin difficile libelli in argumento seriptorem non mirum. ct autem sermone spesimulandi munus neglexisse Quemnam caveret? plane Qui callebant philosophiam, iis non conseripsit libellum simplicem, clarum, brevem, summas populari menti philosophorum aptum et gratum. quaestiones ampleeteutem, Antiquitatem quam imitaretur, aperte cognitam non habuit?). 3. lam ut tempus libelli eruamus, primum respiciendum est testimonium libelli de aeternitate mundi a Philone Alexan- ') Ritter: „Es hat daher, inquit, einige Wahrscheinlichkeit, dass die Schrift fiber die Natur des All dem Ocellus mit Unrecht beigelegt 1) Cf. Mullach Fr. Ph. wird, dass sie aber auch Gr. I 383. *) Cf. Aristot. de cuelo HE 1. 298a 29: déyo odolas za te Ama s0- pura olov mig xml yiv xal tà chocs vovvors. -— Metaph. VI 2. 10281: 10: va th quad competa ciov np vat Wop zai yw nai cv torso Exacto, ") Cf. Diels. Elementum p. 23 sq. De vocis stay cum vocibus dala, spa apud Aristotelem ratione ef. Bonitzii Ind. Arist. s. v. 1) Cf. Aristot. de gener. et int, Il 1. 3294 33. + nicht absichtlich geschrielon worden ist, um für eine altpythagoreische Schrift verkauft zu werden, sondern erst später durch irgend einen Zufall oder Retrug zu dem Namen des Verfassers gekommen ist, weleben sie jetzt führt“, 1 Quod Zeller (Hermes XV [1880] p. 142) libollum Alexandria» conseriptum esse conicit, equidem nec ussentiendi nee impugnandi ansum habeo ullam.

drino adulescente !) conscripti, quo terminus ante quem datur. post quem statuit Susemihl (Gesch. d. gr. Litt. Terminum 1, 333) Audronici Fyrannionis Peripatetici grammatici sint edita (ca. a. 50 a. gata ctiam in auxilio actatem, cuius merito opera Aristotelia in et Iucem Chr. n.), ut inde magis lecta et vulmanus (IV, 6) (Diodor. Sie. 13, 84. Ps. Plut. Inst. Lac. Alex. I, 105, 47. 397, 4. 468, 44, — oíhopviz (IV, 14) — fooxmparódas (IV, 14) (Strab. 5, 2, 7. Pseudocelli facilius venire potuerint. Nec vero neglegendus est sermo libelli recentioribus prosae (Plut. Num. 4). graecae seriptum esse si quis statuerit, me quidem non habebit refragantem. Vix vero opus esse videtur refutare, si quis seriptoribus inde ab Augusti aetate tHorentibus similis, Invenimus potissimum in libello complures voces ante Augusti aetatem vel primum p. Chr. saeeulum in Graecitate non obvias”): cuprépacpa = consummatio (I, 3) qua voce utuntur Aristeas 194, Plutarchus adv. Stoic. 2. de e: apud Delph. 2. — Èrtyévwnpa (I, 7) (quae reperitur apud Pseudolongin, de subl. 6, 1 et Plutarchum Symp, 2, 3) — suvappoy (I, 8) (Plut. Aemil. Paul, 32. Tim. Loer. 95 B. Diotogen. in Stob. Flor. 48, 62. Theo Smyrn. Sub initium igitur primi p. Chr, sacculi libellum conopinetur libellum codicibus traditum alium esse atque ille e quo Stobaeus (Ecl. I 20) sua excerpsit. Nam si fragmenta ab hoc tradita cum libello comparaveris, videbis in ultimo fragmentorum exeunte (quod respondet libelli capiti TIT exeunti) capitum libelli priorum argumentum, quod inStobaei fragmentis omittitur, commemorari et summam illorum repeti verbis his: rept pev div t@ 13) bho xo ravrès Eve DE yevéorog nai pdúpoos tHe Ev alri yivo- (Ps. Long. de sublim. 15, 12) — &rzgsßacoc (I, 15) (Philon. de aet. 2. Plut. m. 21. Symp. genian. ap. aqu. et ign 15 B, 16 B.) — äzoyewäv (I, Ioseph. e. Apion. 2, 495, 12, A. I. 18, 8, pévas tig + Eyer the O Efex tov dixavea albiva . . . dvo sipnrai pot rept roftov. Apparet inde libellum e quo Stobaeus hausit, 9, 6. et de universi natura acterna et de ortu atque interitu egisse. Euseb. ap. Euseb. Pr, ev. 14, Praep. 15, Epietet. Enchir. 50, ev. 265A. Arius 6, 818 A.) — ¿diézodos c. 9, Symp. 5, 5, 2). 2, DioDidym. Ex eis vero quae Syrianus') et Proclus?) de eiusdem libelli (I, 15) (Plus. partis alterius argumento commemorant, vides etiam id de que dvo eipytos (rep yevécios xo pDépauos) ex Aristotelis de gener. — d&erradfe (HI, 2) (Ps. Criton in Stob. Flor. 3, 75). — áxo:o< (II, 3) (Philon. Alex. Il 367, 11. 429, 35. Plut. adv. Stoie. 39) — ¿Braróet inter. libro haustum fuisse ct ad huius libri locos proxime rotos Syriani, (II, 3) (Diodor. Sic. 1,10. Phil Alex. Leg. Alleg. I 50, 4. de somu. 625). — ävrixabñc (11, 4) (Pint. Anton. 45. Fac. 3, 11. orb. lun. 25). — ivaXXayf Dion. Hal. 6, 792, 3). — (EL 16) 2ó%o6:5 (Tim. Loer. (Il, 23) (Put. plac. phil. 2, 23). — &vayuaız (III, 4) (Strab. 1, 1, 7. 3, 1, 3, 2, 4, 2, 5,24. Phil. I, 13, 5. 11, 24, 7. 114, 46. 9. (de act. m, 19, 21) Plut. Mar. e. 25). — értouvepyetv (IV, 1) (Eurypham. in Stob. Flor. 103, 27). — Aetxotaxsys (IV, 3) (Dionys. Hal. A. R. 8, 79, 9, 50). — edavdcetv (IV, 4) (Aristeas 108, Strab. 1, 46. 4, 192. 6, 259. Phil. I, 641, 42, Plut. Cat, Mai. 26, Cam. 6). — Sxeptaré (IV, 6) (Dion. Hal, II, 679, Philon. Hf, 17, 25). — ¿xi30%02 = illus') Cf. F. Cumont,. Proll, ad Phil, de net. ni, 3) Hoc sane dico plermaque Stephani Thesauro nisus. Be tris 239D. Apophth. 209 B). — Bryowsocivn (IV, 6) (Plut. Thes. 12). — épopposivn (IV, 6) (Polus in Stob Flor, 9, 54. Dionys. Hal. A. R. 9, 45). — uepropopía (IV, 9) (Philon. accessisse. Unde Procli, verisimillimum videtur libellum qui in Stobaei fuerit manibus, eundem esse atque is qui codicibus nobis servatus est. 1) Ad Arist. Metaph. XIII p. 941 a 11 Uson.: os not 12 ’Eynëron ey mepi tHe 509 mavrèc púmoc" El my và mepi yevesems xai piropis puovovevyi perapeddtcbar Sox 3) Ad Tim. Plat, 111 150: Gade. Sé tives, 0: ot epi "Oxzedov, tiv Tod Tıpmiou rpioscv, Sio Suvdpe Éxdorm Tv Gratyettov Buévepov. mupi ev depuèv nai Enpúv. Rip: Be Deguov nat Dypöv, Gdun BE fiypov wat duypiv. yE Se puypov nai Engov. zal sabra avetyéypanta: map sode co dvbpds Ev tH nep pices.

VI. 1. Tam accedamus ad solvendam quaestionem, quacnam sit ratio libello cum fragmentis duobus supra (pag. 1) laudatis -S—Ñ—— item Ocelli nomen prac se ferentibus. Dico primum verba quae loannes Laurentius Lydus mens. II 8) Ocello (de tribuit: &¢ guow 6 llvdxyógeros “Qxeddog prac costas* N Toro TPMT ouvéstysey Apyıy, peodtyta, cedeutiv. Quod Mullach (Fr. ph. gr. If 53) et Zeller (Ph. d. Gr. III 2, 1033) Caeeilio euidam tribuerunt, omnino constat, Ge now è quamquam nixi altera de Caecilio Pythagoreo nihil codicum familia quae pracbet: Sed haec est familia Ilubayópeios KexMos. deterior; itaque facere non possum quin “QxX)0g retineam, ut de R. Wuenschius, novissimus hic scriptorem loqui, editor. Apparet triade de eius cum initio, medio, fine ratione mystica, Quacrentibus, exstetne in nostro libello locus qui cum verbis illis quodammodo cohaereat, adesse videtur illius de triade similitudo sane pusilla disputationis Lydianae cum libelli nostri I, 4, ubi de tribus talis terminis verba fiunt, differentia admitti maior possit. in oculos Multo accedit Philochori naturac uniuscuiusque morde ortu, flore, interitu!), Tamen «adit, propius èv 74 xepi ad vix ut Lydi verborum ‘fpepéiv illa quoddam coniectura sensum fragmentum + Stobaeus fragmentum in eapite quod de eausis collegerat, affert. Ac revera prima fragmenti pars de causis disserit. Causam vitae animalium eorpora continentis dicit animam; harmoniae mundum continentis causam deum, concordiac familias et civitates cohibentis causam appellat legem, Subsequitur quaestio, quonammodo fiat, nt mundus semper contineatur ct existat, ordo eius nunquam deleatur, familiis vero et civitatibus tam brevis vita contigerit In reliqua fragmenti parte de duobus mundi prineipiis loquitur: de materia (Ma), causa omnis ortus et interitus, rerum omnium matre (yevvdTopos Sac), in rerum interitu salva manente, semper mutabili et patiente, gubernata, potentia inferiore, orta, intellegentia carente, atque de deo, semper movente, guberuante, potentia superiore, intellegentia praedito, Apparet fragmentum cuius argumentum exposui, non esse unam continuam libri qui Ilepi vipov a Stobaco dicitur particulam, sed complures consilio quodam excerptas ac consertas sententias, complurium fragmentorum seriem'). Quae omnia re vera Pythagoreum spirant animum, Platonico et Stoico colore tincta, ut reliquae recentiorum Pythagorcorum litterac. Harmoniae mundum continentis auctor deus laudatur. Eu Pythagorea indoles et doctrina. Deo aliud plane tribuitur momentum atque in opusculo nostro, idem atque in Pythagoreorum reliquiis. Materiam, alterum rerum prin- Photii lexico servatum (Mueller, Fr. hist. gr. I 414 fr. 179 cipium et inferius, regit, movet, potens et intellegens. Non rpüvos Téheos aptbuos 6 ut tiv pécov, ds Didóyopos et Ev tela, Str Èyer tH zepl fpepiv, Pseudocello comparaveris, magis dpyiv nai télos nab Quod si cum Lydo probabile duces Ocelli nomen errore Lydi vel eius fontis contineri et cum Philochoro vel alio Pythagoreo confusum esse. 2. vatum nos lam ad alterum illud a Stobaeo (Fel. 1340) conserfragmentum convertamus. quod est e Ilepi vöpoy libro Quod accuratins examinantes sumptum, videmus et argumentum indolemque et sermonem adeo a nostro opusculo libelli auctor cò dexfmrov pépog et tà demabés, xußepvoisav púsiw et thy xuBepvopévyy distinguit, sed aperte et clare deum et materiam, ut rerum principia, agnoscit. Quod mundus eiusque ordo confertur cum civitate, familia, homine corumque status, prosperitas inter se comparantur, id in Pythagoreis litteris frequens est et usitatum?). Etiam voces axdvoc. Lok, Ödrysypovlos, yewázop, oratio concisa, contrapositorum studium, copularum quae dieuntur neglegentia Pythastilo conveniunt. Peripateticarum arfis vocum goreorum abhorrere, ut statuendum sit auetorem non posse esse eundem?). ') Anasa yap púas n épousa Sttodov Epous Eye: Tpets mal dic Suaoripara. 0 , pa . *) Cf, Polum in Stob. Flor. I 196, — Kephant, in Stob. Flor, IT a Gpor atv ody cit tpets, Yiveais. Anh, TEREUTÉ. Y Quam quaestionem nec Zeller nec Suscmill ‘do Pseudocello egerunt, quisquam attigit. Ta 1) Cf, Aristoxeni soutentias quas supra (p. 55 sq.) cum Pseudocolli loco contulimus, similiter a Stobaeo oxcerptas et collectas (Flor. 101, 4). nec ecterorum qui 48, — Criton. s. Damipp. in Stob. Flor. I 3, — Hippodam. in Stob Flor. III 18, — Pseudaristotel. de mund. Y 396

76 Pseudocelli libello tam frequentium nullam invenimus. Fragmentum re vera Pythagoreum est, ecteris Pythagoreorum —- recentiorum litteris simillimum, ab illius vero [left ig Tod navess otcewe libelli indole et argumento plane abhorret. Sine recentiorum dubio Vythagoreorum aliquis Ilepi vino dedit'), de postulat, regno, verso, conferendi rationem fuisse constat?). opus illud Nam etiam argumentum et indolem De ratione vero amborum Gv lege medo, et civitate sed etiam mech in et vópo uniut ita dicam, litteris frequentem Quod plurali forma utitur epistulae seriptor ni. tà pèv ut mapa ood EnDovex Ta de nno vel cum ab aliis tum a Stobaeo dieta von deu, (uam Iimmanas metaphysicis, Pyihagoreorum solum, de laudans ct argumentum cius deseribens nihil habet miri. seriptorum quaerentibus non de materia, harmonia mundi «lisseratur. Atque Ocelli Lucani nomen meliore fert iure quam [leg 7%; aptam nomini dedit Pythagoreo Pythagorcam. non pictate res et politicas cum divinis libro illi et fragmento a Stobaeo hine excerpto subest auctor, 200 ravtò; púsews libellus. ut iustitia, èx tv non tam Hodeyopelon pv Umsuvduare) amplo opuseulo non raro adhibetur. Ilékou (tà Conferas omittenda est epistula Pseudarchytae a Diogene Laertio (VITI modo rep Sinarocdvys 80) servata, ubi primum flegi vépov libri illius mentio fit verbis (lor. 9, 54), vel Kiewion . , . de viv mech ómóraroc zo cdochis: Hegi de av bropvapdrav sreuedfOmpec xa avi dboues de Aev- Being (Flor. I 66). vel ëx iv "Apıssozivoy mig ágora nave noi Evetdyopss Tue Onil axydvorg. 7% piv Gv regi vôpun (el. I 17), vel "Ox: . . . dv tots mepl vis cal ruvrds pia: nai Pastas nai Ómióvaros ant TRS TU movróg (Eel. I 424), vel AZétaved "Emueneeico en viv rep reovolas (Pel. vel = iyopes nal tly dnecrádampes. "là Se yevéctog Mod Sivarar eópedipeo, at Sé xx ebpebr. Her Tor. mürol oto viv ye Verba 7x per mv 1 72), rep. vipo xn Bacrdying nat óctótaTOS xo ade tH mavtde yevéctos quattuor librorum vulgo interpretantur ita, ut jis quattuor diversa Ocelli argumentum, designentur, pxodying, mavrög e primum tertium Jlegi Tlegi yevéowoc, atque mavrös œûceus 705 Ilepi vépou verbis vépov inseriptum, Sowratog, quartum his verbis non diversoram titulos dubio mept quattuor diceretur Bacdyixg regno, melius xth.), pictate, Stobaeo compendio appellatur. Nam tà sed universo a regi argumenta ibi salute, disseritur, putantur, ad id proponitur, cui et de ut nullus cam, ut leg rept vino unius operis describi, fragmenti a de re ciusque illorum universo librum, et Veram vópoo libro ig 700 ravrès púcsos libelli civitate fortasse agentem ct Ocello aliter inseriptum (Îles) véuos nostri puto esse auctor illum Lucano tributum de 7%; +0 ravrèc yevésaluto qui Ipsa quaestio quae scriptor libello suo aperte operam ipsius de universi et elementorum 1) Cf. Zeller, Phil. d. Gr. UT 2 p. 95°. — Susewihl, Gesch. gr. Litt. et generis humani et familiac natura librum nomine laudati illius Pytlagorei veteris, qui similia tractasse ei videretur. exornaverit, 1) tle tv alta val quo toy piv rigor Aguóyba dd maviòs zal undé not’ te Arosuiuv exdatver, the Se mila; ual ths Giuni Civyaypovis Furey, 2% Cf Eephanti, Poli. Critonis. Hippodami, Thougis fragmenta Pseudaristot. de mund. 1. 1, (p. 75 not. 2). > De loco (III 61) tempore epistulae ef. Zellerum (L 1), qui e Divgenis Laert. et Pseudoplatonicam epistulam chyteam Thrasyllo notam fuisse conclusit. II, 333. potius libelli rationem cognoverit sive de co audiverit vel legerit, atque etiam suum a publica ciusque titulorum sive unius deseribitur mavtds rà Stobaeo regimine, II sive lege, quod huius (Bel. habet, cog), cundem vero atque is quem epistula Pscudarchytea plenius laudat et quem Stobacus brevius laudat, sive ipse x0% de Ilegt describendum sufficiat. solvendae At verisumpto quattuor est. regi nomine universo probabile vero Av nobis conservati tam varium est, et regimine, parum primis vipo nat Baodytag nr). operum enumerari (sine piv primo sitatem nostrum excerptus!). ou: res se yevéous libellum Iegi hg coi ravràs odceme designari vel propter tituli diver- 16 [Ist +%< 7% verbis argumentum ayentis dc reg Utut vero enumerantur tituli, verbis indicetur, liber a Stobaeo similins esse videtur Ileph Mep cav "Extrerísos cum cpistula illa) et Ilspt ultimis libellus opera alterum ix 8, 29) et alia multa similia. duodecimam et Pseudar-